Aktualności: Zapraszamy na nowo powstałe Forum dyskusyjne o szyciu http://forum.metkiiwszywki.pl

Autor Wątek: Kardiomiopatia -rozstrzeniowa, przerostowa,restrykcyjna  (Przeczytany 8763 razy)

Offline tabacho

  • Nowy użytkownik
  • *
  • Wiadomości: 1
Kardiomiopatia -rozstrzeniowa, przerostowa,restrykcyjna
« dnia: Wrzesień 16, 2006, 08:45:28 pm »
Witam,

Mam 52 lata, 5 miesięcy temu postawiono mi diagnozę, że mam Kardiomiopatię Rozstrzeniowa. Frakcja wyrzutowa lewej komory jest obniżona do 27%. Naczynia wieńcowe są w porządku. Lewa komora serca się powiększyła (wynik to 69/65mm). Lekarze nie są w stanie podac przyczyny mojej choroby, wcześniej nie chorowałam na żadne zapalenia itd. Czy powodem może być chora trzustka, płuca, lekarze o tym nie mówią. Do tej pory nie ma wielkiej poprawy, co mi radzicie? Jak najlepiej leczyc tą chorobę? Czy bardziej skuteczne przy mojej chorobie są leki czy niekonwencjonalne metody leczenia? Jeśli tak, to jakie? Będę wdzięczna za każdą pomoc.

Pozdrawiam.

Pan Rajek

  • to weteran
  • polecający usługi
  • *******

Online sonia

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 25288
    • Dar Życia
Kardiomiopatia -rozstrzeniowa, przerostowa,restrykcyjna
« Odpowiedź #1 dnia: Wrzesień 16, 2006, 09:50:21 pm »
Witaj na Darze.
Poczytaj obszernie o Twojej diagnozie:
Kardiomiopatia rozstrzeniowa


Cytuj
Charakteryzuje się powiększeniem serca spowodowanym stosunkowo niewielkim przerostem mięśnia serca, za to znacznym rozciągnięciem (rozstrzenią). Rozstrzeń dotyczy przeważnie całego serca (obu komór i obu przedsionków), choć pierwotnie uszkodzona może być przede wszystkim lewa komora. Większość przypadków kardiomiopatii rozstrzeniowej określa się jako idiopatyczne, czyli o nieznanej przyczynie, ale najczęściej czynnikami wywołującymi to schorzenie są wirusy i toksyczne działanie alkoholu. Do rzadszych przyczyn należą choroby tkanki łącznej, sarkoidoza, ciąża (tzw. kardiomiopatia okołoporodowa), leki cytostatyczne (np. adriamycyna), przewlekłe znaczne niedobory wapnia lub fosforu i dystrofia mięśniowa.

Zapalenie wirusowe mięśnia serca, prowadzące do rozwoju kardiomiopatii wirusowej, najczęściej jest spowodowane przez zakażenie pospolitym wirusem Coxackie B. Infekcje o tej etiologii są częste, na szczęście rzadziej wikłają się odczynem zapalnym w mięśniu serca i tylko część chorych nie powraca do zdrowia, zapadając na kardiomiopatię rozstrzeniową.

http://www.resmedica.pl/zdart3013.html
więcej:
http://www.google.pl/search?sourceid=navclient&hl=pl&ie=UTF-8&oe=UTF-8&q=Kardiomiopatia+Rozstrzeniowa
Tam gdzie warto dotrzeć, nie ma dróg na skróty.
Sonia, mama Moniki z zD- 18,1l. , Domowa terapia

Offline Gaga

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 24704
Kardiomiopatia -rozstrzeniowa, przerostowa,restrykcyjna
« Odpowiedź #2 dnia: Marzec 03, 2007, 12:30:52 am »
Co to jest kardiomiopatia?
artykuł lek. med. Barbary Zalewskiej

Schorzenie to rozpoczyna się w mięśniu serca. Polega na powiększeniu, przeroście tego mięśnia lub sztywności komór serca. Stwierdza się różne typy zmian chorobowych.

Kardiomiopatia to choroba serca, w której zaburzenia strukturalne są pierwotnie ograniczone do mięśnia serca. Mięsień serca może ulec uszkodzeniu w efekcie innych chorób serca i układu krążenia, np. nadciśnienia tętniczego (powodującego przeciążenie mięśnia lewej komory), choroby wieńcowej (uszkodzenie mięśnia serca jest wtórne w stosunku do niedotlenienia), wad zastawkowych (prowadzących do przeciążenia serca). W kardiomiopatii natomiast choroba "zaczyna" się właśnie w mięśniu serca.

Wyróżnia się 3 główne typy kardiomiopatii:
rozstrzeniową,
 przerostową
i restrykcyjną.
Każda z nich jest niejednorodną jednostką chorobową i zawiera różne podtypy.


Kardiomiopatia rozstrzeniowa

Charakteryzuje się powiększeniem serca spowodowanym stosunkowo niewielkim przerostem mięśnia serca, za to znacznym rozciągnięciem (rozstrzenią). Rozstrzeń dotyczy przeważnie całego serca (obu komór i obu przedsionków), choć pierwotnie uszkodzona może być przede wszystkim lewa komora. Większość przypadków kardiomiopatii rozstrzeniowej określa się jako idiopatyczne, czyli o nieznanej przyczynie, ale najczęściej czynnikami wywołującymi to schorzenie są wirusy i toksyczne działanie alkoholu. Do rzadszych przyczyn należą choroby tkanki łącznej, sarkoidoza, ciąża (tzw. kardiomiopatia okołoporodowa), leki cytostatyczne (np. adriamycyna), przewlekłe znaczne niedobory wapnia lub fosforu i dystrofia mięśniowa.

Zapalenie wirusowe mięśnia serca, prowadzące do rozwoju kardiomiopatii wirusowej, najczęściej jest spowodowane przez zakażenie pospolitym wirusem Coxackie B. Infekcje o tej etiologii są częste, na szczęście rzadziej wikłają się odczynem zapalnym w mięśniu serca i tylko część chorych nie powraca do zdrowia, zapadając na kardiomiopatię rozstrzeniową.

Ostre wirusowe zapalenie mięśnia serca wywołane wirusem Coxackie B zdarza się najczęściej u młodych, wcześniej zupełnie zdrowych ludzi. U niektórych z nich wskutek reakcji immunologicznej zapoczątkowanej przez elementy wirusa dochodzi do postępującego, ciężkiego uszkodzenia mięśnia seca, z zanikaniem komórek mięśniowych i zastępowaniem ich przez tkankę łączną, upośledzeniem kurczliwości mięśnia serca i nasilającą się niewydolnością jednej lub obu komór.

Objawy

Wskutek zalegania krwi w jamach serca, spowodowanego osłabieniem kurczliwości mięśnia, serce rozciąga się i powiększa. Upośledzona funkcja komór daje symptomy niewydolności krążenia. Są to objawy małego rzutu (zmęczenie, zawroty głowy, duszność wysiłkowa), czyli niedostatecznego ukrwienia tkanek obwodowych oraz zastoju w krążeniu płucnym i obwodowym (zadyszka, duszność nasilająca się w pozycji leżącej, napadowa duszność nocna i obrzęki). Chory może także zauważyć znaczny przyrost masy ciała, spowodowany obrzękami. W badaniu radiologicznym klatki piersiowej stwierdza się znaczne powiększenie sylwetki serca i cechy zastoju krwi w płucach. Poszerzenie jam serca oraz uogólnione upośledzenie kurczliwości mięśnia widać także w badaniu echokardiograficznym.

Poza objawami niewydolności krążenia kardiomiopatia rozstrzeniowa daje często różne zaburzenia rytmu, komorowe i nadkomorowe, włącznie z migotaniem przedsionków. Występuje też skłonność do tworzenia się skrzeplin w jamach serca, zagrażających powikłaniami zatorowymi.

Takie same objawy, jak w kardiomiopatii pozapalnej, występują w alkoholowym uszkodzeniu mięśnia serca. Rozpoznanie rzeczywistej przyczyny uszkodzenia serca jest tu istotne, ponieważ zaprzestanie picia alkoholu może dać dużą poprawę stanu serca u osoby z alkoholową kardiomiopatią rozstrzeniową.

Jakie leczenie?

Postępowanie w kardiomiopatii rozstrzeniowej obejmuje, o ile to możliwe, leczenie choroby podstawowej, ale najczęściej jest objawowe i polega na podawaniu leków odciążających serce, poprawiajacych kurczliwość mięśnia, regulujących rytm serca i zapobiegających powstawaniu skrzeplin.

Czasami konieczne jest wszczepienie stymulatora serca lub defibrylatora chroniącego przed nagłym zgonem z powodu migotania komór.

Część chorych z kardiomiopatią rozstrzeniową wymaga przeszczepu serca. Rokowanie w tej chorobie jest niepewne i zależy od stopnia uszkodzenia mięśnia serca.


Kardiomiopatia przerostowa

Jest chorobą o nieznanej etiologii. Może być dziedziczna, częściej jednak występują postaci sporadyczne. Istotą zmian morfologicznych w sercu jest przerost mięśnia lewej komory, który nie jest związany z przeciążeniem ciśnieniowym (jak np. w nadciśnieniu tętniczym czy zwężeniu zastawki aortalnej). Pogrubienie mięśnia może dotyczyć dowolnego fragmentu komory, najczęściej jednak występuje asymetryczny przerost przegrody komorowej.

U części chorych przerost zlokalizowany poniżej ujścia zastawki aortalnej jest przyczyną zwężenia drogi odpływu lewej komory w czasie skurczu komór, ponieważ w fazie skurczu występuje dodatkowe pogrubienie przerośniętego mięśnia. Jest to tzw. kardiomiopatia z zawężaniem drogi odpływu, w której występuje zmniejszenie wyrzutu krwi do aorty wskutek zaciskania drogi odpływu z lewej komory. W przypadkach kardiomiopatii niezawężającej zaburzenia pracy serca są związane z upośledzoną podatnością rozkurczową lewej komory utrudniającą jej napełnianie w okresie rozkurczu, a także ze zmniejszeniem pojemności komory wskutek zajmowania części jej światła przez przerośniętą przegrodę i wolną ścianę.

Objawy

Są to duszność i bóle wieńcowe tuż po wysiłku fizycznym, zaburzenia rytmu serca, czasami groźne, prowadzące do zatrzymania pracy serca. Opisano rodzinną postać kardiomiopatii przerostowej, w której występowały nagłe zgony wśród młodych ludzi cierpiących na tę chorobę. Na szczęście takie postaci są rzadkie. W badaniu lekarskim można stwierdzić u pacjenta szmery nad sercem naśladujące wady zastawkowe.

Duże zmiany obserwuje się zwykle w badaniu EKG, które może wykazywać cechy przerostu komór, bloki odnóg, bliznę pozawałową. Zmiany te nie odzwierciedlają stanu faktycznego i są skutkiem zmienionego toru przewodzenia prądu w przerośniętym mięśniu lewej komory.

Podstawę rozpoznania kardiomiopatii przerostowej stanowi badanie echokardiograficzne, które pozwala określić lokalizację i stopień przerostu mięśnia serca oraz obecność ewentualnego zawężania drogi odpływu lewej komory.

Leczenie

Polega na podawaniu leków zmniejszających kurczliwość mięśnia, poprawiających podatność i zwalniających częstość rytmu serca. Stosuje się zatem beta-blokery i blokery kanału wapniowego. Czasami konieczne jest też podawanie leków antyarytmicznych. W kardiomiopatii przerostowej obowiązuje profilaktyka infekcyjnego zapalenia wsierdzia, któremu ona sprzyja. Tak więc konieczne jest leczenie antybiotykami wszelkich zakażeń, likwidacja przewlekłych ognisk infekcji w organizmie i osłona antybiotykowa podczas zabiegów zagrażających wysiewem bakterii do krwi, przede wszystkim stomatologicznych.

W niektórych przypadkach kardiomiopatii przerostowej stosuje się leczenie chirurgiczne polegające na wycięciu części przerośniętego mięśnia.

Od pewnego czasu wykorzystuje się też stałą stymulację elektryczną serca, która zmienia kierunek rozchodzenia się fali pobudzenia i kolejność skurczu poszczególnych fragmentów mięśnia, co może zapobiec zawężaniu drogi odpływu lewej komory.

Kardiomiopatia restrykcyjna

Jest to najrzadziej spotykana i najgorzej rokująca postać kardiomiopaii. Charakteryzuje się patologiczną sztywnością komór z istotnym upośledzeniem rozkurczu i napełniania komór, przy zachowanej kurczliwości i prawidłowych wymiarach serca. Sztywność mięśnia może być spowodowana różnymi czynnikami - zwłóknieniem lub zbliznowaceniem endomiokardium (czyli wsierdzia - wyściółki wewnętrznej jam serca i mięśnia serca), nieprawidłowym odkładaniem się w mięśniu pewnych substancji, np. amyloidu. Zmniejszona podatność komór prowadzi do zastoju żylnego obwodowego i płucnego w następstwie utrudnienia spływu krwi do serca z żył obwodowych i płucnych. Pacjenci mają więc obrzęki, wodobrzusze, powiększenie wątroby i poszerzone żyły szyjne.

Jak leczyć?

Konieczne jest różnicowanie kardiomiopatii restrykcyjnej z zaciskającym zapaleniem osierdzia, które można leczyć chirurgicznie.

Leczenie kardiomiopatii restrykcyjnej jest objawowe i polega na ograniczeniu soli i podawaniu leków moczopędnych. Czasami konieczne jest stosowanie leków przeciwkrzepliwych, ponieważ niektóre kardiomiopatie restrykcyjne zwiększają ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych.

"Żyjmy dłużej" 3 (marzec) 2001



Kardiomiopatia przerostowa
Cytuj
Określenie kardiomiopatia przerostowa (hypertrophic cardiomyopathy - HCM) oznacza idiopatyczny lub pierwotny przerost mięśnia serca (wzrost masy mięśniowej komór bez zwiększenia wymiarów ich jam), który anatomicznie charakteryzuje się asymetrycznym przerostem przegrody. Jednak nie wszyscy pacjenci dotknięci chorobą mają idiopatyczne, przerostowe zwężenie podzastawkowe lub cechy kardiomiopatii przerostowej zaporowej. Uważa się, że obserwowany zwykle w HCM bezład miofibryli jest spowodowany zaburzeniami funkcji katecholamin w sercu w okresie embrionalnym lub przez polipeptydy wytwarzane przez gen ciężkiego łańcucha sercowej miozyny P (p-MHC).

Rodzinne występowanie wskazuje na dominującą cechę autosomalną związaną z chromosomem 14q1.W niektórych rodzinach HCM jest spowodowane mutacją w genie ciężkiej miozy­ny sercowej, głównie w genie beta-MHC (chromosom 14q11-q12). Około 50% przypadków występuje w rodzinach o typie przekazywania dominującym, autosomalnym, a 40% przypadków jest sporadycznych. Rodzinna HCM jest zaburzeniem genetycznie heterozygotycznym. HCM opisuje się jako heterogenną chorobę sarkomeru. Kardiomiopatia przerostowa jest względnie rzadkim schorzeniem kardiologicznym, chorują głownie ludzie w młodym i średnim wieku. Choroba dotyczy także dzieci.

W kardiomiopatii przerostowej należy unikać większych wysiłków fizycznych. Przeciwwskazane są intensywne oraz statyczne wysiłki fizyczne (np. ćwiczenia na siłowni). Zaleca się umiarkowaną aktywność fizyczną (np. spacery). Powikłaniami kardiomiopatii przerostowej są utraty przytomności, niebezpieczne dla życia arytmie komorowe i nagłe zgony sercowe. Kardiomiopatia przerostowa wymaga systematycznego przyjmowania leków oraz kontroli kardiologicznej. Osoby systematycznie leczone mają dwukrotnie lepsze rokowanie.

Cytuj
Badania dodatkowe:

Zdjęcie RTG - może być prawidłowe, lecz często wykazuje pewne powiększenie lewego przedsionka; lewa komora mieści się w szerokim zakresie wielkości. W HCM nie występuje zwapnienie zastawki aortalnej, występuje natomiast pierścieniowe wapnienie w obrębie zastawki mitralnej.
Badanie EKG - zapis jest prawie zawsze nieprawidłowy (97%) u pacjentów ze znaczną objawową HCM i mniej więcej w 90% nieprawidłowy u pacjentów bez objawów; może być nieprawidłowy, gdy echokardiogram nie wykazuje przerostu lewej komory.
Badanie holterowskie - konieczne jest monitorowanie 48-godzinne, ponieważ 24-godzinne wykrywa mniej n 50% napadów nieutrwalonego częstoskurczu komorowego. Może być konieczne powtórzenie badania jeśli jest to możliwe, zaleca się wykonanie uśrednionego zapisu EKG. Konieczne są dalsze badania w cel potwierdzenia roli tego badania u pacjentów z HCM.
Echo serca - podstawowe dla rozpoznania HCM;
W niektórych przypadkach przeprowadza się zabiegi kardiochirurgiczne:

ablacja czyli kontrolowane uszkodzenie przerosłej mięśniówki w lewej komorze serca za pomocą cewników wewnątrznaczyniowych (bez konieczności otwierania klatki piersiowej),
operacyjne nacięcie lub wycięcie przerosłej mięśniówki.

Kardiomiopatia przerostowa

Artykuł:
Moje nowe serce potrafi kochać
Cytuj
Kardiomiopatia przerostowa, czyli zła wydolność serca spowodowana tym, że serce jest zbyt duże, ma za grube ściany, a przez to pompuje za mało krwi – Ania spokojnie opowiada o chorobie swojego „starego” serca, którego nie można było operować, tylko trzeba było wymienić na inne, zdrowe. – To choroba genetyczna, którą odziedziczyliśmy po mamie. Ona przez całe życie miała kłopoty z sercem, ale dwadzieścia kilka lat temu nikt nie potrafił jej właściwie zdiagnozować. Dopiero kiedy urodził się mój brat, a trzy lata później przyszłam na świat ja, lekarzom udało się stwierdzić, na co chorujemy. Jednoznacznie orzekli – choroba postępuje i może doprowadzić do śmierci. Każde z nas czekał przeczep. W tamtych czasach nikt nie przeprowadzał takich operacji na dzieciach, więc musieliśmy czekać na to, żeby dorosnąć.
"Dużo ludzi nie wie, co z czasem robić.
Czas nie ma z ludźmi tego kłopotu."

Pozdrawiam
"Starsza Jesienna Miotełka"

Mulesia

  • Gość
Kardiomiopatia -rozstrzeniowa, przerostowa,restrykcyjna
« Odpowiedź #3 dnia: Luty 05, 2008, 05:25:08 pm »
OBRAZ KLINICZNY KARDIOMIOPATII GĄBCZASTEJ U DZIECI

Elżbieta Szymaniak, Wanda Kawalec, Anna Turska, Małgorzata Żuk, Jadwiga Daszkowska, Joanna Rękawek, Lidia Ziółkowska, Grażyna Brzezińska, Katarzyna Bieganowska, Monika Paszke, Maria Knecht, Wojciech Lipiński, Bohdan Maruszewski, Piotr Burczyński

Instytut "Pomnik-Centrum Zdrowia Dziecka", Warszawa

Kardiomiopatia gąbczasta (KMPG) określana jako izolowane niescalenie mięśnia lewej komory (LK) należy do niesklasyfikowanych kardiomiopatii. Doniesienia na temat jej występowania są nieliczne. Celem pracy była analiza obrazu klinicznego KMPG u 4 pacjentów (pt) Kliniki Kardiologii IP CZD. U 1pt KMPG rozpoznano w 8 roku życia. U 3 pozostałych patologię serca stwierdzano prenatalnie, a rozpoznanie KMPG ustalono w pierwszych dobach życia. Przypadek 1: dziewczynka z rodzinnie występującą KMPG rozpoznaną w 8 rż - w czasie 2 letniej obserwacji bez omdleń, arytmii, objawów niewydolności serca (NS). Przypadek 2: noworodek z KMPG z patologią wsierdzia LK, blokiem całkowitym przedsionkowo-komorowym i objawami NS - wszczepienie układu stymulującego serce z elektrodą nasiedziową, okres obserwacji 1 mc. Przypadek 3: chłopiec z KMPG towarzyszącą krytycznemu zwężeniu zastawki aortalnej (ZAo) z objawami NS - plastyka balonowa ZAo w okresie noworodkowym, w 7 mż operacja kardiochirurgiczna polegająca na wymianie aorty wstępującej wraz z ZAo na homograft aortalny oraz przeszczep tętnic wieńcowych, w 12 mż na1dal objawy NS mimo farmakoterapii. Przypadek 4: dziewczynka z KMPG z objawami NS i niedoczynnością nadnerczy zmarła w 3 mż z powodu niewydolności krążeniowo-oddechowej w przebiegu zakażenia uogólnionego. Wniosek: KMPG lewej komory demonstruje u dzieci różnorodny obraz kliniczny i stanowi istotny problem diagnostyczno-terapeutyczny.

http://klub.chip.pl/mif_/prace/e4_5.htm

Mulesia

  • Gość
Kardiomiopatia -rozstrzeniowa, przerostowa,restrykcyjna
« Odpowiedź #4 dnia: Luty 05, 2008, 05:35:39 pm »
KARDIOMIOPATIA GĄBCZASTA  -  fragment publikacji  
( całość : http://www.kardiologiawpraktyce.pl/3_2_2007.htm )

Zespół niescalenia mięśnia lewej komory, zwany również kardiomiopatią gąbczastą, jest rzadką anomalią rozwojową, której częstość występowania w populacji ogólnej szacuje się na 0,05% [3, 5]. Schorzenie to stanowi wynik zaburzenia morfogenezy endomiokardium. W warunkach prawidłowego rozwoju płodowego dochodzi do wygładzenia powierzchni wsierdzia, zaniku beleczek i zatok, służących odżywianiu mięśnia serca we wczesnych stadiach, gdy krążenie wieńcowe nie jest jeszcze rozwinięte. U osób z niescaleniem mięśnia dochodzi do zahamowania prawidłowej embriogenezy.

U blisko 44% pacjentów z rozpoznanym niescalonym miokardium obserwuje się rodzinne występowanie tej patologii, co przemawia za jej dziedzicznym charakterem. Kardiomiopatia często współistnieje z innymi wrodzonymi nieprawidłowościami takimi, jak: anomalia Ebsteina, ubytek w przegrodzie międzyprzedsionkowej (ASD), przetrwały otwór owalny (PFO), tętniak przegrody międzyprzedsionkowej, przetrwały przewód tętniczy (PDA) oraz z zespołami genetycznymi, np. z zespołem Barta czy dystrofią Emery’ego i Dreyfussa [2, 3].

Ze względu na różną ekspresję objawów oraz różny przebieg choroby niescalenie lewej komory może być rozpoznane w każdym wieku. Opisywano przypadki diagnozy u pacjentów od 1 miesiąca do 71. r. ż. Udokumentowano przypadki bezobjawowe, ale również znane są te o dramatycznym przebiegu, z gwałtownie postępującą ciężką niewydolnością serca, prowadzącą w ciągu kilku tygodni do zgonu.

Rozpoznanie tej postaci kardiomiopatii opiera się głównie na wyniku badania echokardiograficznego. Aktualne kryteria rozpoznania IVNC zaproponowali Jenni i wsp. w 2001 r. Stwierdzenie wszystkich trzech niżej wymienionych objawów w obrazie echokardiograficznym upoważnia do rozpoznania IVNC:
1. obecność pogrubiałego mięśnia o strukturze dwuwarstwowej, składającego się z cienkiej jednorodnej warstwy podnasierdziowej oraz z grubej niescalonej podwsierdziowej, ze stosunkiem obu warstw powyżej 2 w końcowej fazie skurczu,
2. obecność zatok w badaniu dopplerowskim kodowanym kolorem, komunikujących się z główną jamą lewej komory,
3. brak innych anomalii serca [3, 7].

Patologia dotyczy zwykle segmentów środkowych ściany bocznej i dolnej lewej komory oraz koniuszka. U 40% chorych stwierdza się również niescalenie prawej komory. Zmieniona struktura mięśnia sercowego powoduje narastające upośledzenie czynności skurczowej i rozkurczowej, które prowadzi do niewydolności serca.

W obrazie klinicznym dominują najczęściej objawy niewydolności serca (u ponad 2/3 chorych), komorowe zaburzenia rytmu serca (zwykle w formie złożonych arytmii) oraz powikłania zakrzepowo-zatorowe (u około 1/4 chorych). Rzadziej stwierdza się nadkomorowe zaburzenia rytmu serca, głównie migotanie przedsionków, sporadycznie zespół Wolffa Parkinsona White’a i zaburzenia przewodzenia (LBBB).

Najbardziej prawdopodobną przyczyną objawów i progresji choroby jest niedokrwienie oraz włóknienie. W badaniach obrazowych obszary niescalone charakteryzowały się ograniczoną perfuzją, mimo prawidłowego przepływu nasierdziowego w tętnicach wieńcowych. Ponadto w zajętych segmentach obserwowano zwiększone włóknienie podwsierdziowe [6, 7].

Hipokineza mięśnia dotyczyła nie tylko segmentów niescalonych, ale również obejmowała te o niezmienionej morfologii [7].

Ponieważ nie jest znane leczenie przyczynowe tej kardiomiopatii, zaleca się postępowanie oparte na standardach terapii niewydolności serca, leczeniu antyarytmicznym, implantacji kardiowertera-defibrylatora oraz transplantacji serca. W chwili obecnej nie mamy danych z piśmiennictwa na temat znaczenia badania elektrofizjologicznego w prognozowaniu ryzyka nagłej śmierci sercowej u osób z niescaleniem mięśnia sercowego. Implantacja ICD jest najskuteczniejszą metodą prewencji nagłego zgonu sercowego u osób wysokiego ryzyka nagłej śmierci sercowej.
Zgodnie z aktualnymi zaleceniami ACC/ AHA/ ESC, pacjentów z uszkodzeniem mięśnia sercowego i złożonymi komorowymi zaburzeniami rytmu serca należy zabezpieczyć wszczepieniem ICD. Bardzo ważnym elementem terapii jest zalecane u wszystkich osób dorosłych z IVNC, niezależnie od wielkości i funkcji lewej komory, przewlekłe leczenie przeciwkrzepliwe acenokumarolem.

Dostępne w piśmiennictwie dane sugerują, że kardiomiopatia jest częstszym schorzeniem, niż dotychczas sądzono. Nie ma jednoznacznych badań dotyczących
rokowania. Wiek w momencie rozpoznania, stosunek grubości warstwy niescalonej do scalonej (N/C) oraz liczba zajętych segmentów były głównymi determinantami postępującej dysfunkcji skurczowej. Natomiast frakcja wyrzutowa lewej komory (LVEF) oraz wydolność fizyczna (klasa NYHA) stanowiły czynniki prognostyczne zwiększonej umieralności [5]. W badaniach zajęcie trzech i więcej segmentów oraz
stosunek warstwy niescalonego do scalonego mięśnia, wynoszący ponad 3, wiązał się z wyższą klasą czynnościową według NYHA oraz częstszym występowaniem komorowych zaburzeń rytmu serca [3].

Choć prezentowany przypadek kardiomiopatii LVNC był stosunkowo skąpoobjawowy i manifestował się przede wszystkim objawami niewydolności oraz zasłabnięciami najprawdopodobniej wywołanymi arytmią komorową, warto pamiętać o tej jednostce w codziennej praktyce klinicznej. Zwłaszcza, że wczesna diagnoza i odpowiednie postępowanie mają kluczowe znaczenie ze względu na poważne rokowanie.

Offline Emilianka

  • User z prawami do pisania
  • Wyjadacz
  • *****
  • Wiadomości: 3124
Kardiomiopatia -rozstrzeniowa, przerostowa,restrykcyjna
« Odpowiedź #5 dnia: Lipiec 22, 2008, 10:34:23 am »
Przeszczep serca u 9-miesięcznej dziewczynki z kardiomiopatią gąbczastą

Lekarze z Zabrza przeszczepili serce 9-miesięcznej dziewczynce

Cytuj
Lekarze ze Śląskiego Centrum Chorób Serca w Zabrzu przeszczepili serce dziewięciomiesięcznej dziewczynce. To najmłodsza pacjentka w Polsce, u której przeprowadzono taką operację. Cierpiała na kardiomiopatię - wrodzoną wadę serca.


Cytuj
Dziewczynka, której przeszczepiono serce, cierpiała na wrodzoną kardiomiopatię gąbczastą. Kardiomiopatie to grupa chorób mięśnia sercowego, prowadzących do dysfunkcji serca i śmierci. Chorobę zdiagnozowano w piątym miesiącu życia dziecka, miesiąc później zakwalifikowano je do operacji.

"To było zakwalifikowanie bez żadnej pewności, czy kiedykolwiek dojdzie do tego zabiegu. Bo największy problem to znalezienie dziecięcego dawcy i zgoda jego rodziców. Bo nie ma tych dawców" - mówił Przybylski.


całość: http://forum.darzycia.pl/viewtopic.php?p=140384#140384
oraz : http://forum.darzycia.pl/viewtopic.php?p=140141#140141

Offline lalka

  • Podglądacz
  • *
  • Wiadomości: 27
Kardiomiopatia:dozwolone-p/wskazane
« Odpowiedź #6 dnia: Październik 26, 2008, 05:12:18 pm »
Czy ktoś z państwa może podpowiedzieć mi co wolno a czego nie w kardiomiopatii.Konkretnie chodzi mi o kardiomiopatie gąbczastą ale zalecenia są chyba takie same przy każdej kardiomiopatii.

 

(c) 2003-2014 Team Dar Życia :: nota prawna :: o plikach Cookies :: biuro@darzycia.pl
Polecamy:   Forum o zwierzętach