"Anatomia - kompendium wiedzy" > Prawo (w tym oświatowe)

Prawa pacjenta/służba zdrowia/lekarze

<< < (14/27) > >>

Ulka:
ABC opieki medycznej nad dziećmi i młodzieżą

Szczególna opieka

PRAWO DO ŚWIADCZEŃ ZDROWOTNYCH
Wszystkie osoby ubezpieczone w Narodowym Funduszu Zdrowia mają prawo do bezpłatnych świadczeń zdrowotnych. Kobietom w ciąży i dzieciom przysługują dodatkowe uprawnienia.

OPIEKA NAD PRZYSZŁĄ MATKĄ
Dla zdrowia przyszłego dziecka ważna jest także właściwa opieka nad kobietą w ciąży. Musi ona przebywać pod stałą kontrolą lekarską.

BADANIA PRENATALNE
Lekarz, który nie chce wykonać badań prenatalnych, musi poinformować kobietę, gdzie mogą być one przeprowadzone. Zasłanianie się przez lekarza tzw. klauzulą sumienia jest nieuzasadnione.

Opieka nad dzieckiem

PIERWSZE BADANIA I SZCZEPIENIA
Już w pierwszej dobie życia wszystkie dzieci mają profilaktycznie badany słuch i są zaszczepiane przeciwko gruźlicy i żółtaczce. Potem stan zdrowia i rozwoju dziecka jest oceniany w bilansach zdrowotnych.

LEKARZ PIERWSZEGO KONTAKTU
Lekarza pierwszego kontaktu wybierają dla dziecka jego rodzice. Zgodnie z prawem, lekarza tego można zmienić dwa razy w ciągu roku bez konieczności wniesienia opłaty, która wynosi z tego tytułu 80 zł.

W szpitalu, na rehabilitacji...

HOSPITALIZACJA
Dziecko do 18 roku życia ma prawo do bezpłatnych świadczeń zdrowotnych, niezależnie od tego, czy rodzice są ubezpieczeni w NFZ czy nie. Dotyczy to zarówno dostępu do lekarza rodzinnego, jak i leczenia w szpitalu.

REHABILITACJA
W określonych sytuacjach dziecko z dysfunkcją narządu ruchu wymagające rehabilitacji może być leczone w domu. Zgodę na to musi wydać lekarz specjalista.
ZAOPATRZENIE ORTOPEDYCZNE
Rodzice dzieci niepełnosprawnych mogą starać się o całkowite lub częściowe dofinansowanie z NFZ zakupu przedmiotów ortopedycznych i środków pomocniczych.

TURNUSY REHABILITACYJNE
Koszt pobytu dzieci na wyjazdowych turnusach rehabilitacyjnych może być częściowo pokryty z zasobów NFZ. Wysokość dofinansowania zależy od dochodów w rodzinie.

W UZDROWISKU
Od maja obowiązują wyższe opłaty za pobyt w uzdrowiskach. Dzieci są jednak z tych opłat zwolnione. Ich rodzice lub opiekunowie ponoszą pełne koszty pobytu.

Ubezpieczenia dodatkowe

POLISA NA LECZENIE
Polisa ubezpieczeniowa może dawać pokrycie kosztów leczenia dziecka lub wypłatę określonej kwoty w razie poważnej choroby czy operacji.

POLISY SZKOLNE
Coraz więcej towarzystw zabiega o objęcie uczniów szkolnymi ubezpieczeniami od następstw nieszczęśliwych wypadków. Mogą one obejmować także mniej poważne urazy.

BADANIA PRENATALNE
Brak uzasadnienia dla odmowy

Lekarz, który nie chce osobiście wykonać badań prenatalnych u kobiety w ciąży, ma obowiązek poinformowania jej, gdzie może być ono wykonane. Zasłanianie się przez lekarza tzw. klauzulą sumienia jest nieuzasadnione.

W Polsce rocznie wykonuje się około 1,5 tys. prenatalnych badań genetycznych. Badania takie powinny być przeprowadzane u kobiet z grupy podwyższonego ryzyka, czyli przez te kobiety, które wcześniej poroniły lub urodziły dziecko z powikłaniami oraz pochodzące z rodzin, w których występowały choroby genetyczne.

Kodeks etyki lekarskiej

Lekarz odmawiający wykonania badań prenatalnych, nie informując jednocześnie pacjentki o możliwości ich uzyskania w innym miejscu, narusza art. 38 pkt 3 kodeksu etyki lekarskiej. Lekarz ma obowiązek zawiadomienia o możliwościach współczesnej genetyki lekarskiej, w tym diagnostyki przedurodzeniowej. Nie może także zapomnieć o przekazaniu informacji o zagrożeniach wynikających z przeprowadzanych badań.

Ryzyko wady genetycznej

Nie tylko wspomniany kodeks etyki reguluje tę kwestię. Zgodnie z ustawą z 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży (Dz.U. nr 17, poz. 78 z późn. zm.), organy administracji rządowej oraz samorządu terytorialnego muszą zapewnić swobodny dostęp do informacji i badań prenatalnych, szczególnie wtedy gdy istnieje ryzyko bądź podejrzenie wystąpienia wady genetycznej lub rozwojowej płodu albo nieuleczalnej choroby zagrażającej życiu płodu. Zgodnie z art. 4a ustawy w przypadku gdy wynik badań prenatalnych wskazuje na duże prawdopodobieństwo ciężkiego i nieodwracalnego upośledzenia płodu albo nieuleczalnej choroby zagrażającej jego życiu, istnieje także możliwość przeprowadzenia aborcji (do 24 tygodnia ciąży).

Co to są badania prenatalne

Do diagnozy prenatalnej zalicza się wszystkie sposoby badania zarodka i płodu. Celem jej jest albo wykluczenie podejrzenia o wystąpieniu anomalii czy też wady rozwojowej (udaje się to w około 90 proc. przypadków) lub przeciwnie – stwierdzenie istnienia jakiegoś schorzenia i podjęcie leczenia.

Dokładna diagnoza pomaga wykorzystać wszystkie możliwości leczenia tuż po narodzinach lub nawet jeszcze w łonie matki. Pomaga również przewidzieć przyszłość dziecka: sposoby opieki, rehabilitacji i przyszłe rokowania co do jego zdrowia, związane z nieustannym postępem medycyny, a zwłaszcza genetyki.

Istnieją czynniki stwarzające podwyższone ryzyko wystąpienia wad wykrywanych za pomocą badań prenatalnych. Pierwszy z nich to wiek przyszłej matki. Czynnikiem ryzyka jest wiek powyżej 35 roku życia. Następnym wskazaniem do badań prenatalnych są choroby genetyczne w rodzinie. Innym czynnikiem ryzyka jest wcześniejsze urodzenie przez kobietę chorego dziecka oraz wystąpienie w poprzedniej ciąży wad genetycznych płodu.

OBOWIĄZEK OPIEKI

Organy administracji rządowej oraz samorządu terytorialnego, w zakresie swoich kompetencji określonych w przepisach szczególnych, są obowiązane do zapewnienia kobietom w ciąży opieki medycznej, socjalnej i prawnej w szczególności poprzez: opiekę prenatalną nad płodem oraz opiekę medyczną nad kobietą w ciąży, (...) – art. 2. 1. ustawy z 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży (Dz.U. nr 17, poz. 78 z późn. zm.).

RODZAJE BADAŃ

Badania prenatalne dzieli się na techniki inwazyjne i nieinwazyjne.

• Badania prenatalne nieinwazyjne – nie pozwalają postawić pewnej, jednoznacznej diagnozy, lecz jedynie określają prawdopodobieństwo wystąpienia wad płodu.
• Badania prenatalne inwazyjne – ich dokładność jest prawie 100-proc., ale niosą ze sobą 0,5-3 proc. ryzyka poronienia. Oznacza to, że wskutek badań prenatalnych inwazyjnych co najmniej 1 kobieta na 200 traci swoje dziecko. Zagrożenie jest tym mniejsze, im więcej doświadczenia ma lekarz i im wyższej klasy jest ultrasonograf, którym na bieżąco monitoruje się przebieg całego zabiegu.

LECZENIE REHABILITACYJNE
Możliwe także w domu pacjenta

Dziecko z dysfunkcją narządu ruchu wymagające rehabilitacji może być leczone w warunkach domowych. Musi się na to zgodzić lekarz specjalista.

Świadczenia rehabilitacyjne są przeznaczone m.in. dla osób przewlekle chorych, z dysfunkcjami narządów ruchu, czyli do takich, w przypadku których kuracja lekami musi być wspomagana również zabiegami fizykoterapeutycznymi.

Skierowanie na zabiegi

Skierowanie do poradni rehabilitacyjnej oraz na zabiegi fizjoterapeutyczne wystawia lekarz podstawowej opieki zdrowotnej. W skierowaniu tym musi podać rozpoznanie choroby oraz określić dysfunkcję narządu lub inną przyczynę kierowania na rehabilitację. W przypadku zalecenia fizjoterapii przez lekarza nieposiadającego specjalizacji w dziedzinie rehabilitacji medycznej, ortopedii, chirurgii ogólnej czy reumatologii, lekarz ten musi przeprowadzić dodatkowe badania czynnościowe narządu ruchu i ustalić program rehabilitacji.

Lekarze specjaliści mogą kierować pacjentów na zabiegi rehabilitacyjne zgodne z ich specjalizacją, np. kardiolog – kieruje chorego na zabiegi z zakresu rehabilitacji kardiologicznej, neurolog – z zakresu rehabilitacji neurologicznej.

Podstawową formą świadczeń rehabilitacyjnych są te udzielane w poradniach. Jest to tzw. rehabilitacja w warunkach ambulatoryjnych. Świadczenia te są wykonywane w specjalistycznych placówkach. Jedynie ze względu na stan zdrowia pacjenta, część z nich może być wykonywana w warunkach domowych. O tym jednak decyduje lekarz specjalista kierujący na tego typu leczenie.

Leczenie w domu

Rehabilitacja w domu przysługuje tym osobom, które ze względu na brak możliwości samodzielnego poruszania się nie mogą dotrzeć do placówek udzielających tego typu świadczeń w warunkach ambulatoryjnych (tj. w specjalistycznej poradni). Na prowadzenie rehabilitacji w domu mogą liczyć pacjenci, których stan zdrowia rokuje poprawę. Jest ona prowadzona u chorych z zaburzeniami narządu ruchu, spowodowanymi:

• ogniskowymi uszkodzeniami mózgu (stany po zatorach mózgowych, udarach krwotocznych mózgu, urazach) – w terminie do 12 miesięcy od wypadku,

• uszkodzeniem rdzenia kręgowego – do 12 miesięcy od urazu,

• chorobami przewlekłymi (np. rdzeniowy zanik mięśni, zapalenie wielomięśniowe, guzy mózgu),

• chorobami zwyrodnieniowymi stawów biodrowych lub kolanowych po zabiegach endoprotezoplastyki stawu – do 6 miesięcy po operacji,

• stanami po urazach kończyn dolnych – do 6 miesięcy po urazie,

O tym, jak powinno przebiegać leczenie rehabilitacyjne takich pacjentów, decyduje lekarz specjalista z poradni rehabilitacyjnej po odbytej wizycie domowej u chorego.

Czas trwania rehabilitacji w warunkach domowych wynosi do czterech tygodni, z możliwością powtórzenia cyklu ćwiczeń co 12 tygodni. W przypadkach, kiedy istnieją wskazania do kontynuowania rehabilitacji powyżej ośmiu tygodni w ciągu roku, NFZ finansuje dalszą rehabilitację w domu chorego na podstawie uzasadnienia lekarza, który leczy pacjenta. Przedłużenie rehabilitacji wymaga zgody dyrektora właściwego oddziału wojewódzkiego funduszu.

Rehabilitacja dzienna

Ci pacjenci, których stan zdrowia nie pozwala na korzystanie ze świadczeń rehabilitacyjnych, np. w poradniach, a jednocześnie nie wymagają całodobowego nadzoru medycznego, mają dostęp do niezbędnych świadczeń i zabiegów w ośrodkach rehabilitacji dziennej. Są im tam udzielane porady lekarskie, świadczenia z zakresu neuropsychologii, logopedii, psychoterapii. Czas trwania takiej rehabilitacji wynosi od trzech do sześciu tygodni.

Osoby wymagające całodobowej opieki medycznej są przyjmowane do szpitalnych oddziałów rehabilitacyjnych. Tam są im udzielane niezbędne badania diagnostyczne i ćwiczenia fizjoterapeutyczne. Na oddziały rehabilitacyjne przyjmowani są pacjenci, którzy w ciągu 42 dni byli poddani zabiegowi operacyjnemu, w przypadku których doszło do zaostrzenia schorzenia reumatycznego lub narządu ruchu, co powoduje ich dalsze upośledzenie. Czas trwania rehabilitacji na oddziale wynosi od trzech do sześciu tygodni. Pacjenci powinni być poddawani ćwiczeniom usprawniającym przez sześć dni w tygodniu.

Rehabilitacja neurologiczna

Dzieci najczęściej korzystają z rehabilitacji neurologicznej oraz związanej z układem oddechowym (rehabilitacja pulmonologiczna). Kwalifikacja do tego typu leczenia jest przeprowadzana na podstawie oceny stanu zdrowia pacjenta, dysfunkcji układu nerwowego (lub oddechowego) i oceny stopnia inwalidztwa.

W rehabilitacji neurologicznej wyróżnia się tzw. wczesną i wtórną. Ta pierwsza jest dotyczy pacjentów, którzy maksymalnie trzy miesiące wcześniej ulegli urazowi układu nerwowego lub byli poddani zabiegowi operacyjnemu na ośrodkowym układzie nerwowym. Od chwili zakwalifikowania pacjenta na tego rodzaju rehabilitację do przyjęcia do właściwego oddziału nie może upłynąć więcej niż 21 dni. Czas pobytu na oddziale rehabilitacyjnym w przypadku pacjentów z urazami układu nerwowego wynosi od trzech do dziewięciu tygodni.

W przypadku rehabilitacji neurologicznej wtórnej, kwalifikacja pacjentów jest niezależna od daty wystąpienia urazu czy zabiegu operacyjnego.

Rehabilitacja pulmonologiczna

Zabiegi fizykoterapeutyczne w ramach tego typu rehabilitacji są przeznaczone szczególnie dla pacjentów z niewydolnością układu oddechowego.

W przypadku dzieci, schorzeniami kwalifikującymi je do rehabilitacji pulmonologicznej są:

• nawracające zapalenie oskrzeli, zespoły zatokowo-oskrzelowe, rozstrzenie oskrzeli z towarzyszącym nieżytem, astma oskrzelowa,

• stany po: zapaleniu płuc do trzech tygodni od zakończenia leczenia, po przebytym zespole zaburzeń oddechowych, po aspiracji ciała obcego, po zabiegach torakochirurgicznych,

• mukowiscydoza,

• wrodzone wady układu oddechowego,

• inne nawracające schorzenia dróg oddechowych.

Skierowanie do oddziału rehabilitacji wystawia lekarz ze szpitalnego oddziału pulmonologii, torakochirurgii, kardiochirurgii, laryngologii, onkologii, chorób wewnętrznych oraz pediatrii. W uzasadnionych medycznie przypadkach skierowanie może być wystawione przez lekarza poradni chorób płuc lub poradni alergologicznych. Czas trwania takiej rehabilitacji wynosi dla osób dorosłych do trzech tygodni, natomiast w przypadku dzieci trwa od czterech do sześciu tygodni.

DOSTĘP DO ŚRODKÓW ORTOPEDYCZNYCH
U dzieci częstsza wymiana sprzętu

Rodzice dzieci niepełnosprawnych mogą starać się o przedmioty ortopedyczne i inne środki pomocnicze. Ich zakup jest opłacany w całości lub częściowo przez Narodowy Fundusz Zdrowia.

Osoby niepełnosprawne, w zależności od rodzaju swojej dysfunkcji, mają prawo do ubiegania się w NFZ o sfinansowanie zakupu sprzętu ortopedycznego lub innych środków pomocniczych, które są im niezbędne do codziennego funkcjonowania. W przypadku niepełnosprawnych dzieci o dofinansowanie zakupy sprzętu ortopedycznego występują rodzice lub jego opiekunowie.

Zlecenie wystawia lekarz

Aby fundusz współfinansował koszt zakupu takiego sprzętu, potrzebne jest zlecenie na ich zakup wystawione przez lekarza. Może je wydać np. lekarz rehabilitacji medycznej, okulista, reumatolog, lekarz podstawowej opieki zdrowotnej, chirurg, ortopeda, neurolog i felczer ubezpieczenia zdrowotnego.

W przepisach prawnych są szczegółowo określone terminy, w jakich można ponownie starać się o dofinansowanie zakupu wózka inwalidzkiego czy laski dla niewidomego dziecka. Okres ten może być w niektórych przypadkach skrócony – np. w przypadku pogorszenia stanu zdrowia pacjenta. O tym jednak decyduje lekarz. Musi on wystąpić do funduszu ze specjalnym wnioskiem, w którym powinien wyczerpująco uzasadnić szybszą wymianę sprzętu ortopedycznego. U dzieci i młodzieży do 18 roku życia sprzęt ortopedyczny może być wymieniany częściej, jeżeli wynika to ze zmian fizycznych (dziecko ciągłe rośnie), czy z powodu przebytych zabiegów chirurgicznych lub rehabilitacji.

Wymagana zgoda funduszu

Każde zlecenie na zakup przedmiotu ortopedycznego lub innych środków pomocniczych wymaga przed jego realizacją akceptacji właściwego oddziału wojewódzkiego funduszu. Należy pamiętać, że zlecenie traci ważność po upływie 90 dni od daty wystawienia. Bieg tego terminu jest zawieszany na czas oczekiwania w kolejce na potwierdzenie zlecenia.

Potwierdzone i zaakceptowane przez fundusz zlecenie podlega realizacji w dowolnie wybranym przez osobę niepełnosprawną placówce, która zajmuje się zaopatrzeniem w sprzęt ortopedyczny lub inne środki pomocnicze. Trzeba jednak pamiętać, że placówka taka musi działać w ramach podpisanego kontraktu z NFZ. O wykaz takich placówek należy pytać w wojewódzkich oddziałach NFZ.

Dopłata tylko do określonej ceny

Planując zakup sprzętu ortopedycznego i chcąc skorzystać ze środków NFZ, warto sprawdzić, jaka jest jego cena i czy mieści się ona w ustalonym limicie. Jeżeli go przekracza, to fundusz może odmówić sfinansowania zakupu sprzętu. Płaci bowiem jedynie do ustalonego limitu – wszystko ponad należy zapłacić z własnej kieszeni.

W przypadku osób, które muszą stale korzystać z określonych przedmiotów (np. z pieluchomajtek), niezbędne jest wystawienie przez lekarza zlecenia na tzw. comiesięczne zaopatrzenie w środki pomocnicze. Osobom takim jest wydawana karta zaopatrzenia comiesięcznego na dany rodzaj środka pomocniczego na okres 12 miesięcy. Nie jest wymagane każdorazowe ewidencjonowanie zlecenia przed jego realizacją (jak to ma miejsce w przypadku zakupu sprzętu ortopedycznego). Lekarz zobowiązany jest do odnotowania w karcie jedynie faktu wystawienia zlecenia. Zlecenie na comiesięczne zaopatrzenie w środki pomocnicze traci ważność po upływie 30 dni od daty jego wystawienia.

Ubezpieczony korzystający z tych środków ma prawo do jednorazowego zaopatrzenia się w nie maksymalnie na okres trzech kolejnych miesięcy. Podobnie jak w przypadku zlecenia na środki ortopedyczne, także zlecenie na środki środków pomocnicze traci ważność po upływie 90 dni od dnia wystawienia. W przypadku braku środków finansowych na pełne pokrycie przez oddział funduszu zakupu niezbędnych środków, na które jest wystawione zlecenie – termin 90 dni ulega zawieszeniu na czas oczekiwania w kolejce na potwierdzenie zlecenia. Ubezpieczony ma prawo do informacji na temat pozycji zajmowanej na liście.

Naprawa sprzętu

Fundusz pokrywa również koszty naprawy przedmiotów ortopedycznych. Podstawą do jej sfinansowania jest wniosek w tej sprawie zaakceptowany przez oddział wojewódzki NFZ. Wniosek traci ważność po upływie 30 dni od czasu jego wystawienia. Naprawy przedmiotów ortopedycznych są refundowane w okresie użytkowania danego przedmiotu w wysokości nieprzekraczającej kwoty ustalonego limitu. W ramach gwarancji przysługuje bezpłatna naprawa bądź wymiana przedmiotu ortopedycznego lub środka pomocniczego na wolny od wad, w terminie 14 dni od dnia zgłoszenia reklamacji.

PODSTAWA PRAWNA ■ Rozporządzenie ministra zdrowia z dnia 17 grudnia 2004 r. w sprawie limitu cen dla wyrobów medycznych będących przedmiotami ortopedycznymi i środkami pomocniczymi, o takim samym zastosowaniu, ale różnych cenach, oraz limitu cen dla naprawy przedmiotów ortopedycznych (Dz.U. nr 275, poz. 2732 z późn. zm.).
■ Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o finansowaniu świadczeń opieki zdrowotnej ze środków publicznych (Dz.U. nr 210, poz. 2135 z późn. zm.).

NFZ odpowiada



Leczenie w ciąży

Czy kobieta w ciąży ma szczególne uprawnienia do leczenia stomatologicznego?

Kobiety w ciąży i w okresie połogu mają prawo do dodatkowych świadczeń zdrowotnych lekarza dentysty oraz materiałów stomatologicznych stosowanych przy udzielaniu tych świadczeń, zakwalifikowanych jako świadczenia gwarantowane.

PODSTAWA PRAWNA ■ Rozporządzenie ministra zdrowia z dnia 24 listopada 2004 r. w sprawie wykazu gwarantowanych świadczeń lekarza dentysty i materiałów stomatologicznych oraz rodzaju dokumentu potwierdzającego uprawnienia do tych świadczeń (Dz.U. nr 261, poz. 2601).


Poród w innym państwie UE

Mój mąż wyjechał do Niemiec i tam na własną rękę stara się o pracę. Ja pracuję w Polsce jako tłumaczka. W NFZ ubezpieczam się dobrowolnie. Ze względu na męża chciałabym urodzić dziecko w Niemczech. Czy jest jakaś szansa, że NFZ sfinansuje mi tam poród?

Z dniem 1 czerwca 2004 r. kobieta ubezpieczona w polskim systemie ubezpieczenia zdrowotnego uzyskała prawo do świadczeń zdrowotnych przez cały okres planowanego, czasowego pobytu w innym państwie członkowskim bez względu na zaawansowanie ciąży na podstawie Europejskiej Karty Ubezpieczenia Zdrowotnego (EKUZ).

Wszystkie świadczenia zdrowotne związane z ciążą i porodem, do których należą także wszelkiego rodzaju porady i konsultacje ginekologiczne w czasie ciąży oraz zalecone przez lekarza prowadzącego badania laboratoryjne, traktowane są jako świadczenia niezbędne. Oznacza to, że są udzielane zgodnie z ustawodawstwem państwa, w którym kobieta przebywa, a ich koszt ponosi instytucja właściwa, którą w przypadku polskich ubezpieczonych jest odpowiedni oddział wojewódzki NFZ.
Określenie „zgodnie z ustawodawstwem państwa, w którym kobieta przebywa” oznacza, że jeśli w danym kraju ubezpieczona kobieta w ciąży nie płaci za poród, a ponosi jedynie np. jakiś koszt związany z wyżywieniem podczas pobytu w szpitalu, to ubezpieczona w NFZ przebywająca w tym kraju ciężarna Polka skorzysta na podstawie EKUZ z tych samych uprawnień. Koszty poniesione przez osobę ubezpieczoną otrzymującą świadczenie na podstawie EKUZ nie podlegają po powrocie do kraju refundacji.

PODSTAWA PRAWNA ■ Zasady udzielania świadczeń zdrowotnych związanych z ciążą i porodem kobietom udającym się czasowo do innego państwa członkowskiego uległy zmianie 1 czerwca 2004 r. z dniem wejścia w życie Decyzji Komisji Administracyjnej ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących nr 195 z dnia 23 marca 2004 r. dotyczącej interpretacji artykułu 22 par. 1 pkt a) rozporządzenia nr 1408/71 w związku z udzielaniem świadczeń zdrowotnych związanych z ciążą i porodem w sprawie jednolitego stosowania art. 22 (1)(a)(i) rozporządzenia nr 1408/71 w sprawie opieki zdrowotnej w przypadku ciąży i porodu.


Wizyta położnej

Tydzień temu urodziłam dziecko. Mam kłopoty z kąpielą córki i właściwą pielęgnacją pępka. Czy mogę poprosić położną o pomoc i czy takie wizyty są odpłatne?

Zgodnie z ustawą o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych świadczeniobiorca ma prawo do wyboru lekarza, pielęgniarki i położnej podstawowej opieki zdrowotnej spośród lekarzy, pielęgniarek i położnych ubezpieczenia zdrowotnego nie częściej niż dwa razy w roku kalendarzowym.
Do świadczeń położnej POZ ma prawo każda kobieta ubezpieczona, która złożyła deklarację wyboru położnej. Położna obejmuje opieką nie więcej niż 6,6 tys. osób, w tym noworodki i niemowlęta obu płci w wieku do drugiego miesiąca życia.

W zakresie kompetencji położnej jest kompleksowa pielęgnacyjna opieka położniczo-ginekologiczna, która obejmuje m.in. opiekę w okresie ciąży i połogu oraz opiekę nad kobietą, noworodkiem, niemowlęciem w pierwszych sześciu tygodniach życia. Zatem ubezpieczona ma prawo w ramach wizyt domowych do bezpłatnej pomocy zarówno w zakresie kąpieli dziecka, jak też właściwej pielęgnacji pępka. Liczba wizyt zależy od konkretnych potrzeb stanu zdrowia noworodka.

PODSTAWA PRAWNA ■ Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. nr 210, poz. 2135 z późn. zm.).


Badania dla kobiety w ciąży

Jestem w ciąży pod opieką lekarza mającego umowę z funduszem. Lekarz ginekolog twierdzi, że skierowanie na badania: morfologii krwi, moczu i glukozy oraz grupy krwi powinnam uzyskać od lekarza podstawowej opieki zdrowotnej. Który z lekarzy ma obowiązek wypisać mi skierowanie na badania podstawowe oraz badanie USG?

Każda kobieta będąca pod opieką poradni ginekologiczno-położniczej ma prawo do określonego dla ciąży pakietu badań diagnostycznych. W wykazie badań wykonywanych podczas ciąży znajduje się m.in. grupa krwi, morfologia krwi, badanie poziomu cukru we krwi, badanie moczu, badanie ultrasonograficzne (USG).

Jeśli korzysta pani z opieki lekarza ginekologa mającego podpisaną umowę z funduszem, przysługuje pani prawo do bezpłatnych porad i badań diagnostycznych. Ponadto lekarz ginekolog kierujący na badania ma obowiązek wskazać miejsce, w którym wykona je pani bezpłatnie (diagnostykę można wykonać bezpłatnie jedynie w pracowni/laboratorium mającej kontrakt z przychodnią lub lekarzem wystawiającym skierowania na badania).

PODSTAWA PRAWNA ■ Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. nr 210, poz. 2135 z późn. zm.).


Opłaty za pobyt w szpitalu

Moja żona poszła do szpitala z dziesięciomiesięcznym dzieckiem. Po zakończonej kuracji lekarz powiedział, że za pobyt matki karmiącej trzeba zapłacić 15 zł, a niekarmiącej 25 zł. Mam pytanie, czy te opłaty są legalne, czy mogę ich nie opłacać? Mój dochód to 1 tys. zł, a przy każdej wizycie otrzymywałem dodatkowo plik recept do wykupienia?

Zgodnie z art. 19 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, w placówkach przeznaczonym dla osób wymagających całodobowych lub całodziennych świadczeń zdrowotnych, np. w szpitalu, pacjent ma prawo do dodatkowej opieki pielęgnacyjnej sprawowanej przez osobę bliską lub inną osobę wskazaną przez siebie. Koszty realizacji tych uprawnień nie mogą obciążać zakładu opieki zdrowotnej.
Zasady przyjmowania pacjentów, organizację udzielania świadczeń oraz sposób podania tych informacji do wiadomości ubezpieczonym określa świadczeniodawca zobowiązany do wykonywania świadczeń w sposób ciągły i systematyczny. Ustanowienie przez szpital opłaty za całodobowy pobyt opiekuna lub osoby towarzyszącej małoletniemu pacjentowi wyrównuje rzeczywisty koszt dobowego pobytu osób trzecich na oddziale. Opłaty te mają na celu rekompensowanie ponoszonych przez szpital kosztów związanych z zaopatrzeniem tego oddziału dodatkowo w materiały sanitarne, środki czyszczące czy dostawiane opiekunowi łóżko oraz regulowania opłat za prąd i wodę, z których korzystają osoby przebywające przez całą dobę na oddziale. Pobyt opiekuna prawnego małoletniego lub osoby sprawującej faktyczną opiekę nad małoletnim zależy od uznania go za opiekuna, a podlega ograniczeniu w przypadku zagrożenia epidemicznego lub ze względu na warunki przebywania innych osób chorych w szpitalu (brak wolnych miejsc, godziny odwiedzin). Koszty związane z dobową eksploatacją pomieszczeń i urządzeń szpitala przez opiekuna małoletniego pacjenta stanowią koszty realizacji uprawnienia pacjenta do dodatkowej opieki pielęgnacyjnej, sprawowanej przez osobę bliską i jako takie nie mogą obciążać szpitala. Należy jednak podkreślić, że opłaty te nie mogą być wygórowane i nie powinny stanowić nadmiernego uszczerbku majątkowego dla matki dziecka. W takich sytuacjach opiekun pacjenta powinien zwrócić się do dyrekcji szpitala z wnioskiem o zwolnienie lub obniżenie opłaty.

Warto także zwrócić uwagę na fakt, iż na oddziałach ginekologii i położnictwa przy przedłużonej hospitalizacji matki karmiącej piersią z powodu stanu zdrowia dziecka koszty pobytu matki do siódmej doby od porodu pokrywa Narodowy Fundusz Zdrowia. Jest to odrębna procedura rozliczana przez szpital zgodnie z katalogiem świadczeń opieki zdrowotnej.

Natomiast obciążanie rodziców dziecka kosztem leków koniecznych do leczenia, przepisywanych na receptę przez lekarza w szpitalu w czasie pobytu dziecka na oddziale, stanowi naruszenie art. 35 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz warunków umowy zawartej z NFZ. Zgodnie z tym artykułem świadczeniobiorcy przyjętemu do szpitala lub innego zakładu opieki zdrowotnej przeznaczonego dla osób potrzebujących całodobowych lub całodziennych świadczeń opieki zdrowotnej oraz przy wykonywaniu zabiegów leczniczych i pielęgnacyjnych, diagnostycznych i rehabilitacyjnych przez podmioty uprawnione do udzielania świadczeń, a także przy udzielaniu przez te podmioty pomocy w stanach nagłych, zapewnia się bezpłatnie leki i wyroby medyczne, jeżeli są one konieczne do wykonania świadczenia. Fakt takiego działania szpitala wraz ze szczegółowym opisem okoliczności powinien być zgłoszony do rzecznika praw pacjenta przy oddziale NFZ.

PODSTAWA PRAWNA ■ Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. nr 210, poz. 2135 z późn. zm.).
■ Ustawa z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (t.j. Dz.U. z 2007 r. nr 14, poz. 89).



Leczenie poza miejscem zamieszkania

Czy w mniej groźnych przypadkach, np. przeziębieniach albo zatruciach, student musi leczyć się w placówce służby zdrowia w miejscu swojego zameldowania?

Każdy ubezpieczony w NFZ, a więc i student, ma prawo leczyć się w dowolnym miejscu w kraju w placówce, która ma podpisany kontrakt z NFZ. Student powinien dokonać wyboru lekarza rodzinnego, pielęgniarki i położnej w miejscu stałego zamieszkania na miesiące letnie oraz w miejscu kształcenia na miesiące pobierania nauki. Istotne jest dokonanie odpowiednich wpisów na deklaracjach wyboru lekarza, pielęgniarki i położnej. I tak, w miejscu zamieszkania student wypełnia dwa jednakowe egzemplarze deklaracji, w których zaznacza okres objęcia opieką, np. od lipca do września. Jeden z egzemplarzy załącza do deklaracji składanej w miejscu pobierania nauki, gdzie wypełnia także drugą deklarację. Na niej również zaznacza okres objęcia opieką odpowiadający okresowi pobierania nauki, np. od października do czerwca, i wpisuje adres stałego zamieszkania (w celu identyfikacji macierzystego oddziału wojewódzkiego NFZ) oraz symbol S. Powyższa zasada dotyczy również dziecka studenta, które przebywa wraz z rodzicem w miejscu pobierania nauki oraz ucznia kształcącego się poza miejscem stałego zamieszkania.
Tak jak inni ubezpieczeni, w sytuacjach nagłych student może także skorzystać z porady lekarza rodzinnego innego niż ten, u którego złożył deklarację. Powinien wówczas przedstawić dokument potwierdzający ubezpieczenie. To samo dotyczy pielęgniarki POZ.

PODSTAWA PRAWNA ■ Zarządzenie nr 24/2004 prezesa NFZ z dnia 13 października 2004 r. w sprawie przyjęcia informacji o warunkach zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: podstawowa opieka zdrowotna.


Kiedy należy płacić za badania

Mam 20 lat. Nie jestem w ciąży, ani nie mam żadnych dolegliwości. Jestem zapisana do lekarza pracującego w prywatnym zakładzie opieki zdrowotnej. Ostatnio, w trakcie wizyty u ginekologa, lekarz zalecił mi zrobienie badania cytologicznego, za które musiałam zapłacić 15 złotych. Czy pobieranie pieniędzy za wykonanie tego badania jest legalne? Dlaczego w niektórych zakładach płaci się, a w innych nie?

Jeżeli ginekolog, u którego była pani z wizytą, nie miał kontraktu z NFZ, to miał prawo pobrać opłatę za to badanie. Jeśli jednak świadczenia medycznego udzielono pani w placówce działającej w ramach ubezpieczenia zdrowotnego, a ginekolog zlecił pani wykonanie cytologii, ponieważ wynik badania był mu potrzebny do postawienia diagnozy, to bezprawnie pobrano od pani pieniądze. Badanie cytologiczne jest bezpłatne w ramach porady ginekologicznej. W celu wyjaśnienia tej sprawy powinna się pani zwrócić do kierownika niepublicznego zakładu, w którym pracuje wybrany ginekolog. W przypadku gdy pieniądze pobrano bezprawnie, może pani zasięgnąć opinii rzecznika praw pacjenta.

PODSTAWA PRAWNA ■ Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. nr 210, poz. 2135 z późn. zm.).


Potwierdzenie ubezpieczenia

Czy podczas przyjmowania na oddział szpitalny student powinien mieć ze sobą jakieś dokumenty?

Podczas wizyty u lekarza ubezpieczenia zdrowotnego należy okazać dowód ubezpieczenia. Dowodem ubezpieczenia jest każdy dokument potwierdzający uprawnienia do świadczeń opieki zdrowotnej, w szczególności dokument potwierdzający bieżące opłacanie składek. Może więc to być aktualnie potwierdzona przez pracodawcę rodzinna legitymacja ubezpieczeniowa albo zgłoszenie do ubezpieczenia (druk ZCZA lub ZCNA) wraz z ważną legitymacją studencką (szkolną) w przypadku korzystających z ubezpieczenia dla członków rodzin, natomiast w przypadku studentów ubezpieczonych przez uczelnię ważna legitymacja studencka wraz z dokumentem potwierdzającym zgłoszenie do ubezpieczenia.

W nagłych przypadkach (zachorowanie, wypadek) dokument taki może zostać przedstawiony później. W przypadku przyjęcia do szpitala może zrobić to w ciągu 30 dni od rozpoczęcia udzielania świadczenia, jeśli hospitalizacja trwa dłużej, a jeśli to niemożliwe, to w ciągu siedmiu dni od dnia wypisania ze szpitala. W przeciwnym wypadku szpital może obciążyć chorego kosztami leczenia.

PODSTAWA PRAWNA ■ Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. nr 210, poz. 2135 z późn. zm.).

Potwierdzenie zlecenia na gorset

Mieszkam w Krakowie. Uległam wypadkowi w Białymstoku. Po leczeniu szpitalnym przebywam jeszcze u rodziny w Białymstoku. Wystawiono mi zlecenie na zaopatrzenie w gorset. W jakim oddziale Narodowego Funduszu Zdrowia mam potwierdzić to zlecenie?

Zlecenie na zaopatrzenie w przedmioty ortopedyczne/środki pomocnicze podlega, przed realizacją, zaewidencjonowaniu i potwierdzeniu przez oddział wojewódzki NFZ właściwy ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy. Jednakże z uwagi na konieczność natychmiastowego zaopatrzenia pacjenta (stan pourazowy) oddział wojewódzki, na terenie którego przebywa świadczeniobiorca, pośredniczy w potwierdzeniu zlecenia. Może się zatem pani udać do podlaskiego oddziału funduszu.

PODSTAWA PRAWNA ■ Zarządzenie prezesa NFZ z dnia 20 września 2006 r., nr 91/2006, w sprawie przyjęcia Informacji o warunkach zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju zaopatrzenie w sprzęt ortopedyczny, środki pomocnicze oraz lecznicze środki techniczne.

Pozostawienie zlecenia

Czy mogę zostawić zlecenie na zaopatrzenie w wózek inwalidzki do potwierdzenia w NFZ pracownikowi sklepu medycznego, w którym zamierzam ten wózek nabyć?

Nie. Zgłoszenia zlecenia do potwierdzenia (osobiście, drogą pocztową) w oddziale wojewódzkim NFZ dokonuje świadczeniobiorca albo inna osoba w jego imieniu – oprócz świadczeniodawcy, który zawarł umowę z NFZ. Dopuszczenie świadczeniodawców do zgłaszania zleceń do potwierdzenia stworzyłoby dwuznaczną sytuację dotyczącą zachowania swobodnego prawa wyboru świadczeniodczeniodawców.

PODSTAWA PRAWNA ■ Zarządzenie prezesa NFZ z dnia 20 września 2006 r., nr 91/2006, w sprawie przyjęcia Informacji o warunkach zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju zaopatrzenie w sprzęt ortopedyczny, środki pomocnicze oraz lecznicze środki techniczne.

Potwierdzenie karty

Mój ojciec korzysta z zaopatrzenia w sprzęt stomijny. NFZ wydał mu kartę zaopatrzenia comiesięcznego. Czy muszę potwierdzać w NFZ każde zlecenie wystawiane co miesiąc na sprzęt stomijny?

Jeżeli pacjent posiada już wydaną kartę zaopatrzenia comiesięcznego, nie jest wymagane potwierdzanie przez NFZ zleceń na środki pomocnicze wskazane w karcie. Natomiast jeżeli pacjent wymaga zapatrzenia w inny środek pomocniczy, niewskazany w karcie zaopatrzenia, należy przedstawić w oddziale wojewódzkim NFZ pierwsze zlecenie wystawione na ten środek. W niniejszym pytaniu w sytuacji konieczności zaopatrzenia pacjenta dodatkowo w pieluchy anatomiczne lub cewniki urologiczne należy przedstawić w oddziale NFZ pierwsze zlecenie na zaopatrzenie w pieluchy anatomiczne lub cewniki.

PODSTAWA PRAWNA ■ Zarządzenie prezesa NFZ z dnia 20 września 2006 r., nr 91/2006, w sprawie przyjęcia Informacji o warunkach zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: zaopatrzenie w sprzęt ortopedyczny, środki pomocnicze oraz lecznicze środki techniczne.

Ważne zlecenie na aparat słuchowy

W marcu ubiegłego roku wystawiono mi zlecenie na zaopatrzenie w aparaty słuchowe. Nie zrealizowałem tego zlecenia ze względów finansowanych. Czy w tym roku mogę udać się z tym zleceniem do gabinetu audioprotetycznego?

Zlecenie na zaopatrzenie w aparat słuchowy ważne jest przez okres 90 dni. Ważność tego terminu liczymy od daty wystawienia zlecenia do daty przyjęcia do realizacji. W sytuacji gdyby zlecenie oczekiwało na potwierdzenie w oddziale NFZ termin ważności ulega zwieszeniu. Pana zlecenie jest już nieważne i jako takie nie może być przyjęte przez świadczeniodawcę do realizacji. W takiej sytuacji należy ponownie udać się do lekarza laryngologa po przedłużenie terminu ważności zlecenia.

PODSTAWA PRAWNA ■ Zarządzenie prezesa NFZ z dnia 20 września 2006 r., nr 91/2006, w sprawie przyjęcia Informacji o warunkach zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: zaopatrzenie w sprzęt ortopedyczny, środki pomocnicze oraz lecznicze środki techniczne.

Reklamacja materaca leczniczego

Kupiłam pół roku temu refundowany przez NFZ materac przeciwodleżynowy. Po trzech miesiącach użytkowania materac przepuszcza powietrze. Czy przysługuje mi prawo do wymiany tego materaca?

Nabywając środki pomocnicze, a takim jest materac przeciwodleżynowy, refundowane przez NFZ, świadczeniodawcy na podstawie zawartych umów zobowiązani są do udzielenia gwarancji, w ramach której wykonywane są bezpłatne naprawy sprzętu lub wymiana na wolny od wad.

Gwarancja jest udzielana pisemnie poprzez wydanie dokumentu gwarancyjnego, a jej okres zależy od tzw. okresu użytkowania przedmiotu ortopedycznego/środka pomocniczego. Okres użytkowania materaca przeciwodleżynowego wynosi trzy lata, zatem okres jego gwarancji wynosi minimum jeden rok.

Świadczeniodawca ma obowiązek rozpatrzyć uprawnienia świadczeniobiorcy wynikające z gwarancji w terminie 14 dni od daty zgłoszenia reklamacji.

Zatem ma pani prawo domagania się napraw gwarancyjnych lub wydania niewadliwego materaca, o ile wady nie zostały spowodowane uszkodzeniami mechanicznymi.

PODSTAWA PRAWNA ■ Zarządzenie prezesa NFZ z dnia 20 września 2006 roku, nr 91/2006, w sprawie przyjęcia Informacji o warunkach zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: zaopatrzenie w sprzęt ortopedyczny, środki pomocnicze oraz lecznicze środki techniczne; załącznik nr 3 do zarządzenia prezesa NFZ z dnia 20 września 2006 r. nr 91/2006, w sprawie przyjęcia Informacji o warunkach zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: zaopatrzenie w sprzęt ortopedyczny, środki pomocnicze oraz lecznicze środki techniczne.

Skierowanie na badanie

Zdarzyło mi się, że podczas wizyty lekarz rodzinny zalecił badanie, twierdząc jednocześnie, że nie ma prawa skierować mnie na nie. Na jakie badania diagnostyczne może skierować lekarz rodzinny?

Lekarz rodzinny (lekarz podstawowej opieki zdrowotnej) wybrany przez pacjenta planuje i realizuje kompleksową opiekę lekarską. O ile jest to uzasadnione względami medycznymi (stanem zdrowia pacjenta), lekarz rodzinny ma prawo wystawić skierowanie na wykonanie następujących badań:

1) Badania hematologiczne: morfologia krwi obwodowej z wzorem odsetkowym; płytki krwi; retikulocyty; odczyn opadania krwinek czerwonych (OB);
2) Badania biochemiczne i immunochemiczne w surowicy krwi, np.: sód; potas; wapń całkowity; mocznik; glukoza; białko całkowite; cholesterol całkowity; cholesterol-HDL; cholesterol-LDL; triglicerydy (TG); bilirubina całkowita; czynnik reumatoidalny (RF); hormon tyreotropowy (TSH); antygen HBs-AgHBs; VDRL;
3) Badania moczu, np: ogólne badanie moczu z oceną mikroskopową osadu; ilościowe oznaczanie białka; ilościowe oznaczanie glukozy;
4) Badania kału: badanie ogólne; pasożyty; krew utajona – metodą immunochemiczną.
5) Badania układu krzepnięcia: wskaźnik protrombinowy (INR); czas kaolinowo-kefalinowy (APTT); fibrynogen.
6) Badania mikrobiologiczne: posiew moczu z antybiogramem; posiew wymazu z gardła; ogólny posiew kału w kierunku pałeczek Salmonella; Shigella; białko C-reaktywne (CRP).
7) Badanie elektrokardiograficzne (EKG) w spoczynku.
8) Badanie ultrasonograficzne (USG) jamy brzusznej.
9) Zdjęcia radiologiczne: zdjęcie klatki piersiowej w projekcji AP i bocznej; zdjęcia kostne – w przypadku kręgosłupa; kończyn i miednicy w projekcji AP i bocznej; zdjęcie czaszki i zatok w projekcji AP i bocznej; zdjęcie przeglądowe jamy brzusznej.

Powyższe badania wykonywane na podstawie skierowania lekarza rodzinnego są bezpłatne.

PODSTAWA PRAWNA ■ Zarządzenie prezesa NFZ, nr 102/2006 z dnia 9 listopada 2006 r. w sprawie przyjęcia Informacji o warunkach zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju podstawowa opieka zdrowotna.

Kontrola aparatów

Czy Narodowy Fundusz Zdrowia kontroluje legalność pochodzenia aparatów słuchowych, które są oferowane przez gabinety audioprotetyczne w ramach refundacji?

Podmiot ubiegający się o zawarcie umowy z NFZ zobowiązany jest do przedstawienia potwierdzenia zawarcia umowy dystrybucyjnej z przedstawicielami lub generalnymi dystrybutorami firm produkujących aparaty słuchowe i systemy wspomagające słyszenie. Jest to dokument podlegający weryfikacji na etapie rozpoznawania wniosku o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

PODSTAWA PRAWNA ■ Zarządzenie prezesa NFZ z dnia 20 września 2006 r., nr 91/2006, w sprawie przyjęcia Informacji o warunkach zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: zaopatrzenie w sprzęt ortopedyczny, środki pomocnicze oraz lecznicze środki techniczne.

Rehabilitacja domowa

W jakim przypadku ubezpieczonemu przysługuje rehabilitacja domowa?

Rehabilitacja w warunkach domowych przysługuje pacjentom, którzy ze względu na brak możliwości samodzielnego przemieszczania się nie mogą dotrzeć do placówek udzielających świadczeń w warunkach ambulatoryjnych, a wymagają rehabilitacji.

Rehabilitacja domowa realizowana jest u chorych rokujących poprawę, z zaburzeniami funkcji narządu ruchu spowodowanymi:

• ogniskowymi uszkodzeniami mózgu (stany po zatorach mózgowych, udarach krwotocznych mózgu, urazach) do 12 miesięcy od ostrego incydentu mózgowego,
• uszkodzeniem rdzenia kręgowego do 12 miesięcy od powstania uszkodzenia,
• chorobami przewlekle postępującymi (np. rdzeniowy zanik mięśni, zapalenie wielomięśniowe, guzy mózgu, reumatoidalne zapalenie stawów, choroba Parkinsona),
• chorobami zwyrodnieniowymi stawów biodrowych lub kolanowych po zabiegach endoprotezoplastyki stawu do sześciu miesięcy po operacji,
• stanami po urazach kończyn dolnych do sześciu miesięcy po urazie.

Lekarz specjalista poradni rehabilitacyjnej po wizycie w domu pacjenta podejmuje decyzję o leczeniu i ustala ogólny program usprawniania leczniczego.

PODSTAWA PRAWNA ■ Szczegółowe materiały informacyjne o przedmiocie postępowania w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oraz realizacji i finansowaniu umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: rehabilitacja lecznicza (par. 8 ust. 7 załącznika do zarządzenia nr 86/2006 prezesa NFZ).

Prawo wyboru sanatorium

Potwierdzenie skierowania na leczenie w sanatorium otrzymałem w niedogodnym dla mnie terminie i w miejscowości, w której już raz byłem. Na sanatorium czekałem ponad dziewięć miesięcy. Czy mam więc prawo do wyboru miejsca i terminu leczenia uzdrowiskowego?

Wskazanie odpowiedniego dla pacjenta zakładu lecznictwa uzdrowiskowego oraz rodzaju leczenia i jego trybu należy do kompetencji lekarza specjalisty w dziedzinie balneoklimatologii i medycyny fizykalnej lub rehabilitacji medycznej, zatrudnionego w komórce organizacyjnej właściwej w zakresie lecznictwa uzdrowiskowego oddziału wojewódzkiego NFZ. Pacjent kierowany jest więc do danego uzdrowiska zgodnie z opinią medyczną ww. lekarza.

Natomiast czas oczekiwania na leczenie uzdrowiskowe warunkowany jest: rodzajem leczenia (czas oczekiwania jest krótszy w przypadku leczenia w szpitalu uzdrowiskowym) oraz liczbą miejsc w poszczególnych zakładach uzdrowiskowych. W przypadku niepotwierdzenia skierowania z powodu braku miejsc, oddział wojewódzki Funduszu wpisuje pacjenta na listę świadczeniobiorców. Lista ta tworzona jest w każdym oddziale wojewódzkim Funduszu i oczekujący informowani są o swojej kolejności, a także o przypuszczalnym terminie rozpoczęcia leczenia oraz czasie jego trwania. Pacjent nie ma więc prawa do wyboru miejsca i terminu leczenia uzdrowiskowego.

PODSTAWA PRAWNA ■ Rozporządzenie ministra zdrowia z dnia 22 maja 2006 r. w sprawie leczenia uzdrowiskowego (Dz.U. nr 94, poz. 655).

Wizyta pediatry u noworodka

Bardzo proszę o informację, czy mam prawo domagać się domowej wizyty pediatry (pierwszej, kontrolnej) u noworodka? Ponadto słyszałam, że przychodnie same kontaktują się z rodzicami w celu umówienia wizyt domowych pediatry – czy jest to zasadą? Zapisałam dziecko do Poradni Medycyny Rodzinnej, która ma kontrakt z NFZ, jednak żądają, by dziecko przywieźć do przychodni, a ponadto jest bardzo trudno umówić jakikolwiek termin do pediatry.

Zakres profilaktycznych świadczeń opieki zdrowotnej u dzieci do ukończenia szóstego roku życia wraz z okresami ich przeprowadzania jest dokładnie określona. Pierwsza wizyta patronażowa pediatry powinna się odbyć w pierwszym lub drugim tygodniu życia dziecka. Wizyta ma mieć charakter patronażowy i nie jest wizytą typu ambulatoryjnego w przychodni. Konieczność wykonania przedmiotowej wizyty (a zatem i kontaktu z rodzicami w celu jej umówienia) wynika z przepisu prawa i leży w gestii pediatry (przychodni), a nie pacjenta. To oznacza, że lekarz pediatra musi skontaktować się z rodzicami i ustalić termin takiej wizyty

PODSTAWA PRAWNA ■ Rozporządzenie ministra zdrowia z dnia 21 grudnia 2004 r. w sprawie zakresu świadczeń opieki zdrowotnej, w tym badań przesiewowych, oraz okresów, w których te badania są przeprowadzane (załącznik nr 2; Dz.U. nr 276, poz. 2740).

Odmowa przyjęcia na zabiegi

Moje siedmioletnie dziecko zostało skierowane na zabiegi fizjoterapeutyczne. W gabinecie, który wybrałam, poinformowano mnie, że NFZ nie podpisał umowy dotyczącej zabiegów wykonywanych dzieciom, w związku z tym są przyjmowani tylko pacjenci dorośli. Czy to prawda?

Nie. Narodowy Funduszu Zdrowia nie zawiera odrębnych umów dotyczących zabiegów fizjoterapeutycznych dla dorosłych i dzieci. Oznacza to, że każdy podmiot mający podpisaną umowę w zakresie zabiegów fizjoterapeutycznych zobowiązany jest do przyjmowania pacjentów ze wszystkich grup wiekowych. Zatem gabinet rehabilitacyjny nie ma prawa odmówić przyjęcia dziecka na zabiegi fizjoterapeutyczne.

PODSTAWA PRAWNA ■ Zarządzenie prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia 90/2005 z dnia 17 października 2005 r., zmienione zarządzeniem prezesa NFZ z dnia 18 maja 2006 r. nr 20/06.

Lakierowanie zębów u dzieci

Ile razy w odstępach trzymiesięcznych można 14-letniemu dziecku lakierować zęby w ramach przysługującego ubezpieczenia? Czy jest jakiś limit dotyczący tego świadczenia, które przysługuje do ukończenia18 roku życia?

Zgodnie z rozporządzeniem ministra zdrowia z dnia 24 listopada 2004 r. w sprawie wykazu gwarantowanych świadczeń lekarza dentysty i materiałów stomatologicznych oraz rodzaju dokumentu potwierdzającego uprawnienia do tych świadczeń, lakowanie wszystkich zębów stałych przysługuje dzieciom i młodzieży do 18 roku życia, nie częściej niż raz na kwartał.

Gazeta Prawna 4.05.2007r

Gaga:
Rodzinie trzeba pomóc -projekt rządowego programu polityki prorodzinnej na lata 2007-2014.


Rodzinie trzeba pomóc

Czy poprawi się los polskich rodzin?

Wiceminister pracy i polityki społecznej Joanna Kluzik-Rostkowska wraz ze współpracownikami przygotowała projekt rządowego programu polityki prorodzinnej na lata 2007-2014. Premier poinformował, że program uzyskał akceptację Ministerstwa Finansów.

Wiceminister pracy i polityki społecznej zaprosiła wszystkich zainteresowanych do dyskusji nad założeniami programu. To bardzo dobrze. Wszak te kwestie obchodzą nas wszystkich.

Niezastąpiona rola rodziny

Budowanie polityki rodzinnej musi oprzeć się na niezastąpionej roli rodziny w życiu jednostki i społeczeństwa. Współczesna rodzina jest mała, a ponadto niektóre swoje funkcje (wykształcenie, zabezpieczenie socjalne) utraciła lub oddała. Tym wyraźniej są widoczne specyficzne działania rodziny, w których z trudem albo wcale nie da się jej zastąpić: zrodzenie i wychowanie potomstwa, integralny rozwój członków rodziny, prowadzenie gospodarstwa domowego, ochrona solidarności między pokoleniami. Koncepcja polityki rodzinnej nie może więc ograniczać się do zakresu polityki socjalnej, do finansowej redystrybucji i pomocy. Winna ona przenikać całą politykę społeczną

Główne zadania, przed którymi stoi polska polityka rodzinna, to w znacznej mierze problemy niełatwe do rozwiązania i zawierające sporne kwestie. Rząd, jak zresztą przyznał sam premier, skoncentrował się na jednym zadaniu – na takiej poprawie losu polskich rodzin, by to sprzyjało przychodzeniu na świat i wychowywaniu dzieci.

Poza projektem pozostały więc w zasadzie takie kwestie, jak np. rodzina z osobą niepełnosprawną, przewlekle chorą, rodzina rozbita, rodzina z osobą starszą.

 Dzietność na poziomie zastępowalności pokoleń jest niezwykle ważna. Ale musimy pamiętać, że np. rosnąca liczba rodzin rozbitych i rodzin niepełnych oznacza rosnące obciążenie społeczeństwa kosztami utrzymania systemów socjalnych. Zgodnie z aktualną prognozą demograficzną GUS, postępujący proces starzenia się ludności Polski będzie miał znaczący wpływ na kondycję systemów opieki zdrowotnej i rentowo-emerytalnego. Skoro założenia programu dotyczą polityki rodzinnej co najmniej do 2014 r., to także trzeba przygotować rozwiązania dotyczące tych kwestii.

Liczba dzieci

Stawiając diagnozę o sytuacji demograficznej, autorzy projektu dokonali krótkiej analizy potrzeb prokreacyjnych Polaków oraz preferowanego i realizowanego modelu rodziny. Słusznie podkreślają, że Polacy mają mniej dzieci, niż sami deklarują, że chcieliby mieć. Rolą państwa jest stworzenie możliwości realizacji ich prokreacyjnych planów i usunięcie blokujących barier w postaci obawy, szczególnie kobiet, przed utratą pracy, złych warunków mieszkaniowych, braku wsparcia w dziedzinie edukacji czy wychowania.

Przejdźmy jednak do rządowych propozycji odnoszących się do działań na rzecz zwiększenia liczby urodzeń, poprawy jakości życia i kondycji polskich rodzin. Niesłychanie ważne jest, abyśmy mieli świadomość tego, co polityka potrafi, a czego nie potrafi. Nie potrafi stworzyć bezpośrednich motywów do rodzicielstwa. Potrafi jednak łagodzić ujemne skutki, które się dziś z nim wiążą.

Antyrodzinny system podatkowy

Jedną z najlepszych propozycji zaprezentowanego projektu jest przeciwdziałanie dyskryminacji rodzin w zakresie systemu podatkowego i emerytalno-rentowego.

 W Polsce, jak dotąd, posiadanie i wychowywanie dzieci nie jest ekonomicznie honorowane, ale „karane”. Ekonomiczne szkody pochodzą przede wszystkim stąd, że zarówno rynek pracy, jak i rynek dóbr nie uwzględnia istnienia rodziny. Stopa życiowa rodziny, nawet z dwojgiem dzieci, w której jedno z rodziców rezygnuje z pracy zarobkowej, maleje nawet o połowę w porównaniu z dochodami, jakimi dysponują małżeństwa pracujące.

Występuje nadmierne opodatkowanie rodzin mających dzieci. Podatnik utrzymujący swoje małoletnie dzieci, bez względu na ich liczbę oraz wiek, jest obciążony podatkiem dochodowym w takim samym stopniu, jak osoba bezdzietna. Można powiedzieć, że w polskich warunkach liczba dzieci stanowi istotną przyczynę socjalnej nierówności. Co więcej, regulacje prawne w zakresie opodatkowania preferują samotnych rodziców (możliwość rozliczania z dzieckiem). System podatkowy, który w taki czy inny sposób osłabia instytucję rodziny, powinien być zmieniony.

Praca czy rodzina

Inną strukturalną szkodą wyrządzoną rodzinie jest dyskryminacja osób wychowujących dzieci w systemie ubezpieczeń społecznych. Gdy rodzic, najczęściej jest to matka, rezygnuje dla dobra dzieci z pracy zawodowej, rezygnuje jednocześnie z powiększania swoich uprawnień do zaopatrzenia emerytalno-rentowego. Autorzy projektu zaproponowali podniesienie do kwoty przeciętnego wynagrodzenia podstawy naliczania składek emerytalnych i rentowych opłacanych przez budżet państwa za osoby pozostające na urlopach wychowawczych. To dobre rozwiązanie.

W projekcie zapowiada się rezygnację z rozwiązań sprzyjających rozpadom rodzin, to bardzo ważne. Ma to miejsce poprzez uzależnianie wsparcia socjalnego od samotnego wychowywania dziecka, co już dało efekt w postaci ogromnego wzrostu liczby rozwodów i separacji (w ubiegłym roku ok. 80 tys.). Rozwiązanie takie jest zawarte obecnie w ustawie o zaliczce alimentacyjnej, a projektuje się je także w ustawie o funduszu alimentacyjnym. Zapowiedź ta oznacza, że pomoc socjalna będzie uzależniona od obiektywnych kryteriów dotyczących sytuacji materialnej rodzin, a nie od faktu samotnego wychowywania dziecka.

W rządowym programie zawartych jest wiele rozwiązań, które mają pozwolić kobiecie na łączenie roli zawodowej z rodzinną. Wydłużenie urlopów macierzyńskich o kolejne 8 tygodni pozwoli matce na obecność przy dziecku w pierwszych miesiącach jego życia. Elastyczny czas pracy kobiety po powrocie z urlopu macierzyńskiego czy wychowawczego, możliwości tzw. telepracy, czyli pracy w domu, pozwolą kobiecie zachować konkurencyjność i zwiększą jej szanse w zakresie kariery zawodowej.

Opieka medyczna nad matką i dzieckiem

Z badań socjologicznych wynika, że jedną z barier ograniczających podejmowanie decyzji o urodzeniu dziecka jest kondycja służby zdrowia w zakresie opieki nad matką i dzieckiem. Teoretycznie państwo zapewnia nieodpłatną opiekę pediatryczną nad dzieckiem zarówno na poziomie podstawowym, jak i specjalistycznym. W rzeczywistości jednak już samo diagnozowanie chorującego dziecka to kłopot dla dzieci i rodziców. Gabinety pediatryczne i lekarza rodzinnego są słabo wyposażone. Praktycznie nie ma w nich żadnej możliwości pobrania materiału do podstawowych badań. Prośba matki o banalny wymaz z gardła na posiew u dziecka z podejrzeniem anginy urasta do problemu. Wszelkie zatem propozycje, które zbliżają społeczeństwo do uzyskania porady lekarskiej, wykonania badań i leczenia w ściśle określonym czasie, w miejscu zamieszkania lub możliwie najbliżej, są naprawdę cenne.

Pomoc w wychowywaniu dzieci

Na polu publicznej pomocy dla rodzin można by prawdopodobnie zmobilizować wiele sił, gdyby publiczne i profesjonalnie prowadzone instytucje połączyć z samopomocą grup rodzicielskich. Dałoby to okazję do takich przedsięwzięć, jak całodzienne otwarcie przedszkola lub szkoły, spędzanie wolnego czasu w grupach dzieci. Warto zwrócić większą uwagę na pryncypia społeczne, w tym na zasadę pomocniczości – polityka rodzinna musi być konstruowana także jako pomoc do samopomocy rodzin.

Podstawowe pytanie, przed którym ciągle stoi polityka rodzinna, brzmi: Czy i jak dalece prawodawstwo jest w stanie wesprzeć rodziny i określoną dzietność w rodzinie? Polityka rodzinna może i powinna tak wpływać na społeczne struktury, aby ograniczyć trudności rodzin i nieść pomoc w wypełnianiu ich zadań. Ponadto demokratyczne państwo prawa winno respektować granice prywatności i osobistych wyborów, co szczególnie dotyczy rodzin, które są najmniejszymi i niezastąpionymi wspólnotami.

Autor jest senatorem RP

sonia:
Byłoby dobrze, gdyby także średni personel medyczny wspólnie mógł "powalczyć" o lepszą godziwą płacę.

ilonadora:
Zbigniew Religa: Mam nowotwór płuc


Minister zdrowia Zbigniew Religa potwierdził w środę, że ma poważne kłopoty zdrowotne, ale zapewnił, ze nie zamierza podać się do dymisji.

Minister poinformował, że ma nowotwór lewego płuca i w czwartek będzie operowany w warszawskim Instytucie Gruźlicy i Chorób płucnych; dalsze leczenie będzie się odbywać w instytucie onkologii. Dodał, że szanse wyleczenia są bardzo duże, a o chorobie dowiedział się 10 dni temu.

- Dzięki mojej sekretarce, która zmusiła mnie do badania kontrolnego, guz został wykryty w fazie absolutnie początkowej, w związku z tym szansa na 100-procentowe wyleczenie jest ogromna,powyżej 95 proc. - powiedział. Jak dodał, biopsja wykazała, że to postać nowotworu, która ma bardzo mały związek z paleniem papierosów - wieloletnim nałogiem ministra.

Religa powiedział, że po kilkutygodniowym zwolnieniu zamierza wrócić do pracy. Zaznaczył, że jest w stałym kontakcie z ministerstwem i na bieżąco podejmuje decyzje. - Zamierzam być zdrowy i wrócić jako zdrowy człowiek do pracy i pełnienia swoich obowiązków. Mimo spekulacji, czy nie powinienem się podać do dymisji uważam, że właśnie w takiej sytuacji nie powinienem się podawać do dymisji - podkreślił. Przemawiają za tym, jak mówił, dwa powody - strajk lekarzy i planowane i opracowywane właśnie zmiany w służbie zdrowia.

- W sytuacji strajku lekarzy moje podanie się do dymisji byłoby ucieczką od problemu, co nie jest w moim stylu. Ja nie uciekam od problemów, gotów jestem stawiać im czoła - powiedział minister.

Drugi powód, dla którego Religa nie podaje się do dymisji to - jak wyjaśniał - zbliżający się moment zakończenia jego misji. Na początku czerwca na posiedzeniu Radzie Ministrów ma stanąć ustawa o sieci szpitali. - Jest to ustawa rewolucyjna, jeśli chodzi o organizację szpitalnictwa w Polsce. Niezwykle mi na niej zależało, chcę ją doprowadzić do końca, do przekazania przez Radę Ministrów do parlamentu i mam nadzieję, że tam będzie przyjęta - powiedział.

29 czerwca o godz. 11.00 minister ma z kolei przedstawić koszyk świadczeń gwarantowanych obywatelom w ramach powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego. Jednocześnie ma być zaprezentowany projekt nowej ustawy o zakładach opieki zdrowotnej. Ma ona zmienić funkcjonowanie zakładów opieki zdrowotnej w Polsce, wprowadzając również możliwość systemu konsultanckiego. - To kolejna zmiana organizacji pracy w szpitalu, śmiało mogę powiedzieć - o charakterze rewolucyjnym - ocenił minister.

Do września ma być z kolei wypracowana metoda przeniesienia funduszu chorobowego z ZUS do NFZ. - Mówimy o przeniesieniu kilku miliardów złotych, i w związku z lepszym funkcjonowaniem tego zagadnienia liczę, że będzie więcej pieniędzy na leczenie - mówił prof. Religa.

We wrześniu lub październiku ma być z kolei gotowa ustawa o informatyzacji w systemie opieki zdrowotnej, otwierając drogę do wprowadzenia rejestru usług medycznych RUM.

Minister wymienił też ustawę pielęgnacyjną, która ma uregulować kwestie opieki nad ludźmi niepełnosprawnymi, starszymi i chorymi. - Jeżeli te wszystkie ustawy zostaną od listopada wprowadzone, będę mógł śmiało powiedzieć: to co chciałem, zrobiłem, 10 punktów, które prezentowałem rok temu w parlamencie (10-punktowy program naprawy ochrony zdrowia Religa przedstawił posłom w 2006 r.) zostało spełnionych. Wtedy mogę odejść. Przed tym to byłoby nieuczciwe, niedobre, niemądre - podsumował minister.

Podczas zabrzańskiej konferencji poinformował też o nadwyżce finansowej w NFZ, w związku z czym wszystkie szpitale będą miały zawierane dodatkowe kontrakty "w najbliższych dniach". Podał również, że wicepremier i minister finansów Zyta Gilowska wyraziła wstępną zgodę na zamianę długów krótkoterminowych szpitali na długoterminowe.

- Mówimy znowu o gigantycznej sumie rzędu 4,5-5 mld zł, które są potrzebne w postaci gwarancji Skarbu Państwa, pod warunkiem, że proces restrukturyzacji będzie ściśle nadzorowany przez ministra zdrowia, tak, żeby nie było możliwości kolejnego zadłużenia się szpitala - powiedział minister zdrowia.

Zbigniew Religa podkreślił też, że strajk lekarzy nie może trwać w nieskończoność, bo przedłużając się może oznaczać upadek wielu szpitali z powodów finansowych. - 29 czerwca przedstawię też drogi zwiększenia finansowania opieki zdrowotnej na najbliższe kilka lat. Wydaje mi się, że jeżeli ludzie będą akceptowali te istotne przemiany, to będzie wystarczający powód, by strajk został zakończony. Zakreślona zostanie perspektywa istotnego wzrostu do tych 6 proc. PKB, za którym również ja się opowiadam. Bez takiego nakładu na zdrowie ze środków publicznych zawsze będziemy działali od kryzysu do kryzysu - powiedział minister.


interia.pl

Gaga:
Prawo administracyjne: Za implanty zębów musi zapłacić sam pacjent
Danuta Frey

Narodowy Fundusz Zdrowia nie pokryje kosztów leczenia stomatologicznego, którego nie ma w wykazie gwarantowanych świadczeń lekarza dentysty. Potwierdził to wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Pacjentka kliniki stomatologicznej może więc sobie wstawić implanty zębów tylko na własny koszt, mimo że płaci składki na ubezpieczenie zdrowotne oraz mimo ewidentnych wskazań lekarskich. Narodowy Fundusz Zdrowia odmówił sfinansowania tego wydatku, a WSA w Warszawie oddalił skargę na odmowną decyzję prezesa NFZ. Sylwia J., pacjentka kliniki stomatologicznej w Łodzi, wystąpiła do dyrektora łódzkiego oddziału NFZ o zgodę na refundację indywidualnych kosztów leczenia stomatologicznego. Chodziło o ponadstandardowe leczenie protetyczne. Z opinii wojewódzkiego konsultanta do spraw leczenia stomatologicznego, którą dołączyła do wniosku, wynikało, że niezbędne jest wszczepienie 11 implantów zębowych wraz z nadbudową protetyczną. 28-letniej pacjentce nie wykształciły się bowiem nawet zawiązki stałych zębów, a zachowane resztki zębów mlecznych są w coraz gorszym stanie. Wszczepienie implantów, które miałyby je zastąpić, jest jednak bardzo kosztowne. Trzeba za nie zapłacić co najmniej 60 tys. zł. Sylwii J., która jest w trudnej sytuacji życiowej, nie stać na taki zabieg.

Dyrektor łódzkiego oddziału NFZ odmówił, a prezes funduszu nie uwzględnił odwołania. W skardze do WSA Sylwia J. powtórzyła dotychczasowe argumenty. Jednak i ten sąd nie mógł ich uwzględnić. Na podstawie ustawy z 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych zostało wydane rozporządzenie ministra zdrowia z 24 listopada 2004 r. w sprawie wykazu gwarantowanych świadczeń lekarza dentysty i materiałów stomatologicznych. Jest to nic innego, jak koszyk gwarantowanych świadczeń dentystycznych.

Wykaz, na który powołał się NFZ, odmawiając Sylwii J. pokrycia kosztów wszczepienia implantów, nie przewiduje tego rodzaju zabiegu. Skoro nie ma go w wykazie, nie może być refundowany ze środków NFZ - potwierdził sąd, oddalając skargę. Wyrok (sygn. VII SA/Wa 345/07) jest nieprawomocny. Jeszcze w czerwcu Ministerstwo Zdrowia chce przedstawić – taki jak w usługach stomatologicznych – koszyk gwarantowanych usług medycznych. Za te, które się w nim nie znajdą, będziemy musieli płacić sami.

Nawigacja

[0] Indeks wiadomości

[#] Następna strona

[*] Poprzednia strona

Idź do wersji pełnej