"Anatomia - kompendium wiedzy" > Prawo (w tym oświatowe)

Prawa pacjenta/służba zdrowia/lekarze

<< < (10/27) > >>

Gaga:
Sztuczne oko sprzed 4800 lat
12 grudnia 2006

Imitację gałki ocznej sprzed 4800 lat odnaleźli w trakcie ostatnich prac irańscy archeolodzy prowadzący wykopaliska w obrębie tzw. Spalonego Miasta, jednego z największych stanowisk miejskich na Bliskim Wschodzie – informuje serwis internetowy „Iran Cultural Heritage News Agency”.

--- Cytuj ---Wstępne badania sztucznego oka wykazały, że prawdopodobnie materiał, z którego zostało wykonane, to mieszanina naturalnej żywicy i tłuszczu zwierzęcego. Zarysy tęczówki i źrenicy zostały zaznaczone okręgami z cienkiego złotego drutu. Po bokach sztucznej gałki ocznej znajdują się dwa otwory, które prawdopodobnie były wykorzystane do zamocowania oka wewnątrz oczodołu.
--- Koniec cytatu ---

Gaga:
Testament życia - Czy w Polsce zostanie wprowadzony?

Warto poruszyć stosunkowo mało znany w Polsce problem tzw. testamentu życia, który bywa nazywany także "testamentową dyspozycją życia" (ang. living will). Sprawa dotyczy delikatnej materii, jaką jest postępowanie wobec pacjentów chorych terminalnie i umierających.

Testament życia to dokument, który gwarantuje pacjentom pewność, że ich życzenia odnośnie podejmowanych wobec nich metod leczenia będą respektowane także wówczas, gdy nie będą w stanie porozumieć się z otoczeniem. Testament życia umożliwia pacjentowi zadecydowanie pro futuro, jakich działań medycznych by sobie życzył, a jakich nie, w przypadku gdyby znalazł się w stanie zdrowia uniemożliwiającym podejmowanie decyzji lub ich wyrażanie.

Śmierć i umieranie są sprawą indywidualną; postawy ludzi wobec śmierci bardzo się różnią, co zależy od uznawanych systemów wartości, poglądów i przekonań, doświadczeń, religijności i in. Podejście konkretnego człowieka nie musi - i często nie jest - zbieżne z przekonaniami czy wartościami uznawanymi przez np. jego rodzinę. Jednak trzeba być świadomym tego, że zarówno nieuleczalna choroba, jak i umieranie i śmierć dotyczą nie tylko samego chorego, lecz również jego bliskich. To sprawia, że niekiedy praktycznie odbiera się pacjentowi u kresu życia możliwość decydowania o sobie. Pracownicy służby zdrowia, którzy stykają się z pacjentami w stanie terminalnym, mogą również mieć odmienne poglądy na leczenie i umieranie niż pacjent. Może więc dojść do konfliktu między przekonaniami i poglądami pacjenta a zdaniem jego rodziny oraz personelu medycznego. Różnica zdań może dotyczyć nie tylko wyboru terapii i metod leczenia, ale także kwestii jego podjęcia bądź zaniechania. Sytuacja taka rodzi dylematy etyczne, przed którymi staje każda z zaangażowanych stron. Może także powodować obawę chorego, że wtedy, gdy nie będzie mógł wyrazić swej woli, zostanie pozbawiony prawa do decydowania o sobie.

Jak pokazują przykłady USA, Wielkiej Brytanii czy Danii, sporządzanie testamentu życia eliminuje wiele tego rodzaju problemów i dylematów etycznych, przed którymi staje zarówno rodzina pacjenta, jak i personel medyczny. Daje gwarancję, że życzenia dotyczące leczenia pacjenta będą respektowane także wtedy, gdy nie będzie on w stanie ich wyrazić osobiście. A z drugiej strony chroni pracowników służby zdrowia przed oskarżeniami o zaniechanie czy podjęcie działań wbrew woli chorego.

Polska, dostosowując swoje prawodawstwo do obowiązujących w świecie standardów dotyczących prawa pacjenta do samostanowienia, prawdopodobnie stanie przed koniecznością wprowadzenia testamentu życia do powszechnego użytku. Można więc przypuszczać, że za jakiś czas taka dyspozycja testamentowa stanie się faktem społecznym i prawnym w naszym kraju.

Katalog praw pacjenta obowiązujący także w Polsce gwarantuje pacjentowi prawo do wyrażania zgody bądź sprzeciwu co do podejmowanych wobec niego świadczeń zdrowotnych. Takie prawo pacjenta wynika wprost z praw człowieka. Należy zatem przyjąć, że stanowi ono ogólną podstawę do uznania legalności testamentu życia jako formy wyrażenia woli pacjenta. Ponadto prawo pacjenta do korzystania z świadczeń zdrowotnych odpowiadających aktualnemu poziomowi wiedzy medycznej rodzi stałe zobowiązanie, że pracownicy służby zdrowia we wszystkich ważnych dla pacjenta sprawach będą podejmować decyzje na podstawie kryteriów medycznych oraz zgodnie z wolą pacjenta.

Prawo do samodzielnego podejmowania decyzji (samostanowienia) wynika z przyrodzonej człowiekowi godności, a także z jego prawa do wolności. Ocena, czy w określonej sytuacji w przypadku konkretnego chorego jego godność została naruszona czy nie, należy wyłącznie do pacjenta. Umierający pacjent także ma prawo ocenić, czy stan, w jakim się znajduje (czy znajdzie w przyszłości), nie uwłacza jego poczuciu godności osobistej, i decydować, czy życzy sobie określonego traktowania czy nie.

Prawo do samostanowienia jest podstawą prawną do podejmowania przez człowieka decyzji o okolicznościach, w jakich dobiegnie kresu jego życie, a przede wszystkim jest kluczowym elementem zachowania godności istoty ludzkiej. Należy pamiętać, że to prawo nie zanika wraz z utratą świadomości czy możliwości komunikowania się pacjenta z otoczeniem. Niestety, w środowiskach medycznych i w świadomości laików często panuje odmienne przekonanie. Możliwość spisania testamentu życia mogłaby zmienić taki stan rzeczy, gdyż w przypadku utraty świadomości czy utraty możliwości werbalizowania swojej woli istniałaby ona w formie pisemnej.

Podsumowując: prawo do wyrażania lub odmowy zgody na poddanie się interwencji medycznej jest podstawowym prawem pacjenta, które regulowane jest przez wiele aktów normatywnych obowiązujących w naszym kraju. A zatem testament życia mógłby zostać wpisany w system polskiego prawodawstwa jako legalny, dokonany w formie pisemnej,  jednoznaczny dowód woli pacjenta.

mgr Patrycja Zurzycka
doktorantka na Wydziale Ochrony Zdrowia
Collegium Medicum UJ w Krakowia
("Magazyn Pielęgniarki i Położnej" nr 11/2006)

ilonadora:
Mamy Prawa Mamy

Gdy ZUS odmawia Ci wypłaty świadczeń...

W żadnym przepisie prawa nie jest powiedziane, że nie wolno zatrudniać kobiet w ciąży. Mimo to, jeśli zaszłaś w ciążę niedługo po zatrudnieniu w nowym miejscu pracy lub zostałaś zatrudniona już będąc w ciąży, może spotkać Cię przykra niespodzianka: zostaniesz uznana przez ZUS za osobę, która nie podlega ubezpieczeniu. W praktyce oznacza to, że jeśli będąc w ciąży zachorujesz, nie otrzymasz zasiłku chorobowego, a po porodzie - macierzyńskiego.

Skąd taka praktyka?

ZUS jest uprawniony do przeprowadzania kontroli w zakresie prawidłowej wypłaty zasiłków (w tym chorobowego i macierzyńskiego). W trakcie tych kontroli stwierdzono, że zdarzają się przypadki fikcyjnego zatrudniania kobiet w ciąży. Celem takiego zatrudnienia nie jest wykonywanie pracy, lecz otrzymywanie zasiłku. Jest to niezgodne z prawem.


Jednak automatyczne pozbawianie zasiłku jest krzywdzące dla wielu kobiet, które w sposób uczciwy wykonują swoją pracę.

 
Pamiętaj!

Od decyzji ZUS możesz się odwołać. Procedura odwoławcza może trwać wiele miesięcy, a nawet lat. Jest jednak jedyną drogą dla dochodzenia przez Ciebie swoich praw. Warto więc z niej skorzystać.

 

Co możesz zrobić, aby uniknąć takiej sytuacji? Po pierwsze:


*Zachowuj dowody swojej pracy. Może to być np. korespondencja z klientami, podpisane przez Ciebie dokumenty z datą, materialne rezultaty Twojej pracy zależne od jej specyfiki.
  * Upewnij się, że Twoja dokumentacja pracownicza jest kompletna. W jej skład wchodzą m.in. umowa o pracę, zakres obowiązków (na piśmie), zaświadczenie lekarskie o braku przeciwwskazań do wykonywania danej pracy.

Po drugie:

*Aby ZUS mógł zakwestionować Twoje prawo do ubezpieczenia, musi przeprowadzić postępowanie wyjaśniające (czyli kontrolę) w Twoim miejscu pracy.

Powinnaś wiedzieć, że w postępowaniu prowadzonym w Twojej sprawie ZUS powinien przestrzegać przepisów Kodeksu Postępowania Administracyjnego. Oznacza to, że: 1. w postępowaniu tym masz prawa strony, gdyż dotyczy ono Twoich uprawnień - art. 28 k.p.a. 2. powinnaś być zawiadomiona o wszczęciu postępowania wyjaśniającego - art. 61 par. 4 k.p.a. 3. powinnaś być informowana o przebiegu postępowania wyjaśniającego i o okolicznościach mogących mieć wpływ na ustalenie Twoich praw - art. 9 k.p.a. 4. ZUS powinien zapewnić Ci czynny udział w postępowaniu, zaś przed wydaniem decyzji powinien Ci umożliwić wypowiedzenie się co do zebranych materiałów i dowodów - art. 10 par. 1 k.p.a.

 * Postępowanie wyjaśniające nie powinno trwać dłużej niż 2 miesiące - art. 33 par. 3 k.p.a.
 *Postępowanie wyjaśniające musi zakończyć się protokołem zawierającym ustalenia pokontrolne.

Jeśli nie uczestniczyłaś w postępowaniu wyjaśniającym:

 * Zwróć uwagę pracodawcy, że protokół z postępowania sporządzany przez pracownika ZUS powinien zawierać kompletny opis ustaleń dokonanych w trakcie kontroli i powinien odpowiadać rzeczywistości. Jeżeli protokół jest niekompletny, pracodawca powinien złożyć wniosek o jego uzupełnienie. Ma na to 14 dni od daty otrzymania protokołu - art. 91 ust. 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.

*  Poproś pracodawcę o kopię protokołu - jest on źródłem wiedzy o ustaleniach na których oprze się ZUS przy wydaniu decyzji w Twojej sprawie.

Jeżeli w ciągu w ciągu 2 miesięcy od daty wszczęcia postępowania ZUS nie wydał decyzji w Twojej sprawie możesz: 1. złożyć skargę na bezczynność do centrali ZUS (Warszawa, ul. Czerniakowska 14), 2. złożyć odwołanie bezpośrednio do Sądu Okręgowego - Sądu Ubezpieczeń społecznych - art. 83 ust. 3 o systemie ubezpieczeń społecznych.

Po trzecie:

 
Jeśli zapadła niekorzystna dla Ciebie decyzja ZUS, możesz się odwołać do Sądu Okręgowego - Sądu Ubezpieczeń Społecznych. W piśmie, które skierujesz do Sądu Okręgowego - Sądu Ubezpieczeń Społecznych przytocz dowody świadczące o tym, że wykonywałaś pracę, wykaż uchybienia proceduralne popełnione przez ZUS w trakcie postępowania wyjaśniającego (mogą to być: niewystarczająco dokładnie wyjaśniony stan faktyczny np.: pominięcie w trakcie kontroli niektórych dowodów, faktów, okoliczności świadczących o tym, że pracowałaś, wyciągnięcie wniosków nie znajdujących uzasadnienia w ustaleniach powziętych w czasie postępowania wyjaśniającego).

Zwróć uwagę na to, czy decyzja została wydana prawidłowo. Powinna ona zawierać: oznaczenie organu ZUS, datę wydania, oznaczenie strony, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygniecie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenia, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji.

Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 170 ust. 1 i 3. k.p.a.). Jeśli postępowanie wyjaśniające odbyło się bez Twojego udziału i nie zostałaś przesłuchana, powinnaś to w swoim piśmie wyraźnie zaznaczyć.


Jeśli Sąd Okręgowy nie podzieli Twojego stanowiska i decyzja ZUS-u zostanie podtrzymana, możesz wnieść apelację do sądu wyższej instancji - Sądu Apelacyjnego. Od jego orzeczenia przysługuje kasacja, którą należy wnieść do Sądu Najwyższego. Pamiętaj o tym, że kasacja powinna być sporządzona i podpisana przez radcę prawnego lub adwokata.

Jeśli uzyskasz korzystne dla siebie orzeczenie Sądu Okręgowego jest bardzo prawdopodobne, że ze wskazanych wyżej środków odwoławczych skorzysta ZUS.

Cała procedura sądowa może trwać bardzo długo. Warto wiedzieć o tym, że na opieszałość polskich sądów możesz złożyć skargę do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu. Podstawą Twojej skargi może być przewlekłość postępowania. Art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka mówi bowiem o tym, że rozpatrzenie sprawy przez sąd powinno nastąpić w rozsądnym terminie.

Konstytucja RP i przepisy prawa chronią kobiety w ciąży i matki małych dzieci. To, czy nie pozostaną martwym zapisem zależy również od Ciebie.

Jeżeli ZUS odmówił Ci wypłaty świadczeń, zgłoś się do nas. Dokumentujemy takie przypadki i udzielamy informacji prawnej.

Biuro Informacji i Interwencji Fundacji Rodzić po Ludzku
Ul. Nowolipie 13/15, 00-150 Warszawa
Tel.0-22 635 30 92 (dyżur prawny w każdą środę od 10.00 do 14.00)
prawne@rodzicpoludzku.pl







Prawa mamy pacjentki

W ciąży, nawet jeśli nie czujesz się chora, jesteś pacjentką, ponieważ korzystasz z opieki zdrowotnej. Konstytucja gwarantuje Ci, w artykule 68., równy dostęp do świadczeń opieki zdrowotnej oraz zobowiązuje władze publiczne do zapewnienia szczególnej opieki zdrowotnej Tobie i Twojemu dziecku. Bardziej szczegółowo prawa pacjenta opisane są w różnych ustawach: o zakładach opieki zdrowotnej, o zawodzie lekarza i o zawodach pielęgniarki i położnej. Przepisy zawarte w tych aktach prawnych zostały zebrane w Karcie Praw Pacjenta. Karta Praw Pacjenta powinna być umieszczona w widocznym, dostępnym miejscu w każdej placówce zdrowotnej, by pacjent miał możliwość zapoznania się ze swoimi prawami. Prawa pacjenta są nie tylko Twoimi uprawnieniami. Są jednocześnie zobowiązaniem personelu medycznego do ich respektowania.

 

Masz prawo domagać się od lekarzy, położnych i personelu medycznego, aby:

    * udzielano Ci świadczeń medycznych, zgodnie z wiedzą medyczną, zasadami etyki zawodowej, z należytą starannością, dostępnymi środkami oraz metodami leczenia (prawo do opieki i leczenia);

    * udzielano Ci świadczeń medycznych z poszanowaniem Twojej godności osobistej zapewnieniem intymności (prawo do poszanowania godności i intymności); Pamiętaj!
      Uczestnictwo innych osób (np. studentów) podczas badania lub porodu wymaga Twojej zgody.  
    * udzielano Ci wyczerpującej i zrozumiałej dla Ciebie informacji na temat stanu zdrowia Twojego i dziecka, proponowanych metod leczenia i ich następstw, wynikach leczenia oraz rokowaniu (prawo do informacji); Zapytaj! o możliwe skutki uboczne leków podawanych podczas porodu Tobie lub Twojemu dziecku. Pamiętaj! Udzielenie informacji o stanie Twego zdrowia innym osobom może nastąpić wyłącznie za Twoją zgodą.

    * pozwolono zapoznać się z dokumentacją medyczną Tobie lub osobie przez Ciebie wskazanej. Obowiązek prowadzenia dokumentacji medycznej, uwzględniającej wszystkie informacje o leczeniu pacjenta oraz ochrony danych w niej zawartych, spoczywa na zakładzie opieki zdrowotnej (prawo do wglądu dokumentację medyczną); Pamiętaj! Nie można odmówić Ci wglądu w Twoją dokumentację medyczną oraz możliwości sporządzenia jej odpisów lub kopii. Dokumentacja powinna zawierać kompletny i zgodny z prawdą opis twego pobytu w szpitalu. Sprawdź! Czy to, co zapamiętałaś ze swego pobytu w szpitalu, znajduje potwierdzenie w dokumentacji.

    * uzyskano Twoją zgodę na badanie lub udzielenie innych świadczeń zdrowotnych. Masz również prawo do odmowy. Zgodę możesz wyrazić ustnie. W przypadku zabiegu operacyjnego lub zastosowania metody leczenia lub diagnostyki związanej z podwyższonym ryzykiem, zgodę musisz udzielić na piśmie. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy potrzebna jest niezwłoczna pomoc (prawo do wyrażania zgody na leczenie lub operację); Pamiętaj! Przebicie pęcherza płodowego, nacięcie krocza, podanie środków farmakologicznych może nastąpić jedynie za Twoją zgodą.

    * zachowano w tajemnicy to wszystko, czego dowiedziano się o Tobie w związku z leczeniem (prawo do prywatności i poufności);

    * dano możliwość sprawowania nad Tobą dodatkowej opieki pielęgnacyjnej, wskazanej przez Ciebie osobie, jeśli przebywasz w szpitalu przez całą dobę (prawo do bezpłatnej opieki pielęgnacyjnej).

Jeśli uważasz, że któreś z praw zostało naruszone, masz prawo do złożenia skargi.


Skargę możesz skierować do:

- dyrektora placówki, np. przychodni, szpitala;
- organu, który założył daną placówkę, czyli:

   1. urzędu gminy - dla przychodni;
   2. starosty - dla szpitala powiatowego;
   3. wojewody - do szpitala wojewódzkiego;
   4. Ministerstwa Zdrowia - dla kliniki;

- rady społecznej danej placówki;
- Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej przy Okręgowej Izbie Lekarskiej lub Okręgowej Izbie Pielęgniarek i Położnych;

 

Możesz również:

    * wystąpić do sądu cywilnego o przyznanie zadośćuczynienia pieniężnego na podstawie art. 448 kodeksu cywilnego;
    * wystąpić o odpowiedzialność karną.

fundacja rodzić po ludzku

ilonadora:
Prawa mamy pracowniczki


Kiedy jesteś w ciąży:

    * pracodawca nie może wypowiedzieć ani rozwiązać Twojej umowy o pracę, jeśli zaś Twoja umowa o pracę została zawarta na czas określony, dłuższy niż jeden miesiąc, i uległaby rozwiązaniu po upływie trzeciego miesiąca ciąży, pracodawca jest obowiązany przedłużyć ją do dnia porodu - art. 177 par. 1 i 3 Kodeksu pracy;
    * nie można zmienić Ci warunków pracy i płacy - art. 42, par. 1 Kodeksu pracy w związku z art. 177 par. 1 Kodeksu pracy;
    * za okres zwolnienia lekarskiego przysługuje Ci 100 procent wynagrodzenia - art. 31 Ustawy o świadczeniach z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa;
    * jeśli pracujesz w porze nocnej Twój pracodawca jest obowiązany na okres ciąży zmienić rozkład czasu pracy w sposób umożliwiający Ci wykonywanie pracy poza porą nocną, a jeżeli jest to niemożliwe lub niecelowe, przenieść Cię na inne stanowisko, nie związane z wykonywaniem pracy w porze nocnej. Jeśli pracodawca nie ma takich możliwości jest obowiązany zwolnić Cię na czas niezbędny z obowiązku świadczenia pracy. Zwolnienie to nie pociąga za sobą zmniejszenia wynagrodzenia - art. 178. 1. Kodeksu pracy;
    * delegacja poza miejsce pracy może nastąpić jedynie za Twoją zgodą, nie można Cię zatrudniać w godzinach nadliczbowych ani w porze nocnej - art. 178 Kodeksu pracy;
    * jeśli jesteś zatrudniona przy pracy wzbronionej kobietom w ciąży lub przedłożysz orzeczenie lekarskie stwierdzające, że ze względu na stan ciąży nie powinnaś wykonywać pracy dotychczasowej, pracodawca jest obowiązany przenieść Cię do innej pracy a jeśli to nie jest możliwe, zwolnić z obowiązku świadczenia pracy z zachowaniem prawa do wynagrodzenia. Jeśli przeniesienie do innej pracy powoduje obniżenie wynagrodzenia, przysługuje Ci dodatek wyrównawczy - art. 179 Kodeksu pracy;
    * pracodawca jest obowiązany udzielić Ci płatnego zwolnienia od pracy, jeśli zalecone przez lekarza badania związane z ciążą nie mogą być wykonane poza Twoimi godzinami pracy - art. 185, par. 2 Kodeksu pracy;
    * masz prawo do rozpoczęcia urlopu macierzyńskiego przed przyjściem dziecka na świat - co najmniej 2 tygodnie mogą przypadać przed przewidywaną datą porodu - art. 180, par. 3 Kodeksu pracy.

Gdy Twoje dziecko już przyjdzie na świat:

    * przysługuje Ci urlop macierzyński w wymiarze 18 tygodni, jeśli urodziłaś pierwsze dziecko, 20 - jeśli jest to Twoje kolejne dziecko, 28 tygodni przy urodzeniu kilkorga dzieci przy jednym porodzie. - art. 180, par. 1 Kodeksu pracy;
    * na Twój wniosek pracodawca jest obowiązany udzielić Ci urlopu wypoczynkowego bezpośrednio po urlopie macierzyńskim - art. 163, par. 3 Kodeksu pracy;
    * masz prawo do trzyletniego urlopu wychowawczego. Pracodawca jest obowiązany Ci go udzielić na Twój wniosek. Urlop wychowawczy może wykorzystać również ojciec dziecka zatrudniony na podstawie umowy o pracę - art. 180 Kodeksu pracy oraz par. 1 i 21 Rozporządzenia Rady Ministrów o urlopach wychowawczych;
    * jeżeli dochód na głowę w Twojej rodzinie nie przekracza kwoty ustalanej przez ZUS, przysługuje Ci zasiłek rodzinny i wychowawczy.

 
Gdy wracasz do pracy:

    * masz prawo do skrócenia urlopu macierzyńskiego, po wykorzystaniu przez Ciebie co najmniej 14 tygodni, pozostałą cześć urlopu może wykorzystać ojciec dziecka. Musi być on zatrudniony na podstawie umowy o pracę - art. 180, par. 5 i 6 Kodeksu pracy;
    * jeśli karmisz dziecko piersią, a Twój czas pracy przekracza 4 godziny dziennie, masz prawo do przerwy wliczanej do czasu pracy (przerwa na karmienie) - art. 187 Kodeksu pracy;
    * jeżeli wracasz do pracy po urlopie wychowawczym, pracodawca ma obowiązek zatrudnić Cię na stanowisku równorzędnym z zajmowanym przed urlopem lub na innym odpowiadającym Twoim kwalifikacjom - par. 14 Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie urlopów wychowawczych;
    * jeśli dziecko nie ukończyło 4 lat, bez Twojej zgody nie można Cię zatrudniać w godzinach nadliczbowych, w porze nocnej ani też delegować poza stałe miejsce pracy - art. 178, par. 2 Kodeksu pracy;
    * do ukończenia przez dziecko 14 lat przysługuje Ci w ciągu roku zwolnienie od pracy na 2 dni z zachowaniem prawa do wynagrodzenia - art. 188 Kodeksu pracy.

fundacja rodzić po ludzku

Gaga:
Szpital w Nowym Targu objęty kwarantanną

Bartłomiej Kuraś2007-01-11

Podejrzenie zakażenia zgorzelą gazową w nowotarskim szpitalu. Przynajmniej do końca tygodnia nie zostanie tu przeprowadzona żadna operacja. Wstrzymano też przyjmowanie pacjentów na oddziały intensywnej terapii i chirurgii. Chorzy kierowani są do innych szpitali.

O zakażenie zgorzelą gazową lekarze podejrzewają 80-letnią pacjentkę, która została przyjęta na oddział intensywnej terapii nowotarskiego szpitala.

- Kobieta trafiła do nas w bardzo ciężkim stanie, ma nowotwór z licznymi przerzutami - mówi Krzysztof Kiciński, dyrektor szpitala w Nowym Targu. - Mamy podejrzenia, że w ranie, która powstała w jamie brzusznej, może występować zgorzel gazowa. Dlatego podjęliśmy kroki, które mają zapobiec ewentualnej epidemii.

Dyrekcja szpitala do odwołania zakazała lekarzom wykonywanie jakichkolwiek operacji. Zawieszono także przyjmowanie pacjentów na oddziały intensywnej terapii i chirurgii. Pacjenci kierowani są do szpitali w innych miastach: w Zakopanem i Rabce.

Jak długo będzie trwała kwarantanna?

- Przynajmniej przez trzy dni, podczas których poznamy wyniki badań próbek pobranych z rany kobiety podejrzanej o zakażenie zgorzelą gazową - informuje Rita Lech-Jóźwiakowska, powiatowy inspektor sanitarny w Nowym Targu. - Zgorzel gazowa to schorzenie, przy którym śmierć pacjenta jest wysoce prawdopodobna. Dlatego dopóki nie wyjaśni się sytuacja, w nowotarskim szpitalu musimy zachować szczególny reżim sanitarny.

Sprawą zajmują się też władze powiatu nowotarskiego.

- Dzięki podjętym środkom ostrożności ryzyko rozprzestrzenienia się zarazków na inne osoby jest znikome - ocenia Maciej Jachymiak, wicestarosta nowotarski.

Jak podaje na swoich stronach internetowych inspektorat sanitarny, zgorzel gazowa występuje w skażonych, głębokich ranach. Okres od zakażenia rany laseczkami zgorzeli gazowej do wystąpienia pierwszych objawów, jakimi są silny ból i obrzęk rany, trwa od kilku do kilkudziesięciu godzin. Natężenie miejscowego bólu i dalszych objawów zależy od tego, czy zakażeniu uległa tylko skóra i tkanka podskórna, czy też również tkanka mięśniowa. Z rany zaczyna sączyć się wydzielina o barwie od przezroczystej do krwistobrunatnej. Dołącza się również silny i twardy obrzęk tkanki otaczającej ranę, będący wynikiem wyniszczającego działania toksyn. W tkance otaczającej ranę dochodzi ponadto do zakrzepów drobnych naczyń krwionośnych. Przy uciskaniu zakażonej rany wyczuwa się trzeszczenie banieczek gazu. Po kilku godzinach od wystąpienia pierwszych objawów obserwuje się bardzo często znaczną gorączkę, wymioty, bóle brzucha, krwistą biegunkę, wymioty. Leczenie zgorzeli gazowej polega na chirurgicznym opracowaniu rany.

Nawigacja

[0] Indeks wiadomości

[#] Następna strona

[*] Poprzednia strona

Idź do wersji pełnej