Edukacja seksualna osób z upośledzeniem umysłowym

[autyzm_pl]

"Problem seksulności niepełnosprawnych to w Polsce ciągle temat tabu. Najchętniej się go wcale nie porusza. Tymczasem on istnieje: w burzy hormonów u nastolatków i normalnych pragnieniach i marzeniach o szczęściu, miłości i rodzinie u ludzi dorosłych" ...http://www.autyzm.pl/modules.php?name=News&file=article&sid=307&mode=&order=0&thold=0

[sonia]

Poruszamy wiele tematów z dziedziny edukacji i rehabilitacji dzieci i osób z upośledzeniem umysłowym. Jednak wciąż za mało porusszany jest temat wychowania seksualnego u tych osób.

"Wychowanie seksualne bardzo opornie znajduje miejsce w codziennym nauczaniu dzieci i młodzieży. Głosy za i przeciw tej formie edukacji są równo podzielone w społeczeństwie.  Jest to temat niewątpliwie trudny, chociaż chyba już nikt nie ma wątpliwości, że niezmiernie ważny i konieczny"

Edukacja seksualna osób z upośledzeniem umysłowym
Brak edukacji seksualnej i jej ignorowanie
Dojrzewanie płciowe u osób z autyzmem
źródło: materiały pochodzą ze Strony Stowarzyszenia "Gen" w Poznaniu
GEN
Może ktoś z Was podzieli się swoim doświadczeniem zawodowym lub własnym- zapraszam.

[sonia]

Wiadomo, że popęd seksualny uwarunkowany jest genetycznie i hormonalnie, ale wpływ na niego ma też osobowość i zewnętrzne czynniki pobudzające aktywność seksualną. Gdy dojrzewa osoba z normą intelektualną, wszyscy się generalnie cieszą i bynajmniej nie są tym zdziwieni.

Natomiast, gdy dojrzewa osoba z niepełnosprawnością intelektualną, to najpowszechniejszym uczucie jest lęk osób w jej otoczeniu, oraz wiele frustracji samych zainteresowanych. Następuje wtedy wielki rozdźwięk pomiędzy rozwojem intelektualnym i fizycznym. I zrozumiała obawa, jak sobie osoba, która do końca życia będzie potrzebowała oparcia, poradzi w tej kwestii. Czy jej ktoś nie wykorzysta? Brakuje więc przyzwolenia społecznego na przejawy seksualności takich osób.

Do problemu można podejść na kilka sposobów....
Seksualność dorosłych z niepełnosprawnością intelektualną -Pavlina Suchankova, żródło: www.niepelnosprawni.info

Dorosłość i seksualność osób z niepełnosprawnością intelektualną.
mgr Pavlina Suchankova
/materiał z Konferencji "Wiedzieć więcej" 2001r

Celem mojego wykładu jest przybliżenie rodzicom dzieci z niepełnosprawnością intelektualną tego, co w praktyce okazuje się ważne, ułatwiające życie i powodujące satysfakcję z życia dorosłym osobom z upośledzeniem umysłowym oraz tego, co stwarza problemy. Na ten temat wypowiedzą się też uczestnicy naszego ośrodka. Pragnę przedstawić cel, ideał do którego razem z zespołem placówki dążymy – też na taśmie video. Mam nadzieję, że posłuży to rodzicom jako perspektywa podczas wychowywania swoich „bardziej kochanych” pociech.

Filozofia placówki:
Ośrodek jest drugim domem. Uczestników traktujemy jako osoby dorosłe – mają swoje obowiązki, o reszcie czasu decydują sami.
Wszyscy, którzy tu przebywają stosują się do prostych zasad:
1. Bądź dla wszystkich miły.
2. Zachowuj się tak, aby przez ciebie nikt nie był smutny.
3. Jeśli coś chcesz, powiedz o tym.
4. Jeśli czegoś nie chcesz, powiedz o tym.
5. Jeśli ci ktoś naprawdę działa na nerwy, zamknij oczy, zatkaj sobie uszy i omiń go szerokim łukiem.
6. Jeśli zachowasz się nie tak, przeproś, napraw co się da, ponieś konsekwencje i dalej się stosuj do powyższych zasad.

Cele placówki:
Jak największy rozwój społeczny, jak największa dojrzałość osobowości.
(To jest rozwój samodzielności, poczucia własnej wartości i znaczenia, określenie swoich umiejętności i słabych stron, akceptowanie zasad współżycia społecznego, nauka wyrażania swoich myśli, pragnień i emocji, nauka podejmowania decyzji i ponoszenia konsekwencji, nawiązywanie relacji międzyludzkich, radzenie sobie w sytuacjach trudnych, zachowanie wobec płci przeciwnej ...)
Odkrycie wszystkich talentów i możliwości.
Utrzymanie jak najlepszej formy psychofizycznej.
Wspieranie rodziców.

Nauka w normalnej szkole a rozwój psychofizyczny – pozytywy i problemy.

Pragnienia dorosłych osób z niepełnosprawnością intelektualną:
Samodzielność, decydowanie o sobie, posiadanie pieniędzy, praca, przyjaźń, miłość, seks, małżeństwo, dzieci.
Małżeństwa osób z upośledzeniem umysłowym i ich dzieci – przykłady i rozwiązania z Polski, Czech, Anglii, Francji.

Problemy rodziców dorosłych już osób z niepełnosprawnością intelektualną:
Zmęczenie, podeszły wiek, niepokój o przyszłość dziecka po odejściu rodziców.
http://www.down.gower.pl/konf2001.html

[sonia]

Ponieważ temat jest wciąż aktualny - myślę, że warto zapoznać się z sprawozdaniem z udziału w konferencji organizowanej przez Europejskie Centrum Informacji nt.
"Prewencji i Działań Zapobiegających Wykorzystywaniu Osób Niepełnosprawnych na tle Seksualnym, na temat wykorzystywania seksualnego osób z niepełnosprawnością intelektualną", przeprowadzonego przez EASPD i odbywającego się 6 grudnia 2002 r. w Gent (Belgia)

[chikama]

Witam,
potrzebuje pomocy i wszelkich rad na temat wychowania seksualnego osoby z zespołem Downa.

Jestem szwagierką 24 letniej dziewczyny z zespołem Downa, która interesuje się chłopcami. Marzy o zamążpójściu i założeniu rodziny.

Wiem, że jeśli zaszła by w ciążę urodziła by też upośledzone dziecko.

Moja szwagierka otwiera się przede mną, mówi mi o tych pragnieniach. Jak mam z nią rozmawiać? Czy mam ignorować ten temat, mówić jej wprost, że nie może mieć dzieci?

Jestem sama w ciąży i tworzę szczęśliwe małżeństwo z jej bratem. Ona to widzi (mieszkamy wszyscy razem) i też pragnie szczęścia małżeńskiego oraz czerpania radości z macierzyństwa.
Bardzo proszę o pomoc. Nie jestem psychologiem, nie mam doświadczenia w obcowaniu z osobami z zepołem Downa. Każda informacja będzie dla mnie cenna.
Zdaję sobie sprawę z tego, że to jest trudny temat.

[sonia]

Witaj na forum.

Temat faktycznie trudny i nie można go rozwiązać na odległość bez bnliższego poznania szwagierki.
Radziłabym szczere rozmowy z nią w 4 oczy, wizytę u psychologa, który potarfiłby z nią porozmawiać.

Nic nie piszesz o jej rozwoju, o stopniu upośledzenia.
W jednym nie masz racji, pisząc, że napewno urodziłaby dziecko niepełnosprawne. Skąd ta pewność?
Owszem jest wysokie ryzyko, ale są dziewczynki z zD mające zdrowe dzieci. To tylko w Polsce żyje się kołtunerstwem.
Czy można jej bronić uczuć?

Proponuję troche informacji:

Edukacja seksualna osób z upośledzeniem umysłowym

[gdera]

Mam córkę w podobnym wieku ma 21 lat , byłam z nią u ginekologa gdy miała 16 lat potrzebna była  mi porada lekarza ginekologa, jak mam dalej ją prowadzić przygotować  do pierwszej miesiączki ,a przy okazji zbadania jej.
Poradził abym poszła do seksuologa, tam uzyskam więcej informacji .Poszłam sama ponieważ córka nie mówi i mało w tym czasie rozumiała.
Ja nie mogłam jej przekazać to co usłyszałam, że będą takie problemy jakie macie wy w obecnej chwili ,bacznie ją obserwuje widzę że gdy zbliża się termin miesiączki, to staje się nadpobudliwa, szuka towarzystwa mężczyzn w tym wypadku to jest jej tata, ona ma oddzielny pokój śpi sama, ale gdy ma wolne od zajęć w Ośrodku, to rano gdy się obudzi przychodzi do naszego pokoju i nie położy się na moją stronę tylko na męża.
Bywa tak że płacze, a ja nie wiem co jest przyczyną płaczu, gdy nastąpi ten dzień to wszystko wraca do normy do momentu następnego jajeczkowania.
I tak jest co miesiąc.
Myślę, a nawet mam pewność, że powinniście z nią wybrać się do seksuologa.
Może inni wypowiedzą się i doradzą coś więcej.
Pozdrawiam  

[kameljanda]

Dziewczyny, dziękuję za poruszenie tak istotnego i delikatnej natury problemu. Nie wiele mam tu do powiedzenia, mam nadzieję jednak, że temat będzie trwał.

[boszka59]

Wkrótce Bardziej Kochani organizują konferencję na temat seksualności osób z ZD. Będzie to kompendium wiedzy na ten temat przekazane przez specjalistów i jak zwykle dyskusja między opiekunami . Może tam znajdziesz radę na swój problem.

[baha]

Myślę sobie że to rzeczywiście jest bardzo trudny temat, zresztą jak wszystkie dotyczące zD. Seks jest wszechobecny, a działanie testosteronków nie odróznia zD, od zwyczajnych ludzi. jeżeli mówimy o tych sprawach, to ogromna prosba mówmy nie tylko o kobietkach, ale i o mężczyznach. Mój ma co prawda dopiero 7 miesięcy, ale czas szybko mija, a ja nie chcę czegoś przeoczyć. Myślę że Chikama rzeczywiście jest dobrą obserwatorką. Ale czy wiesz że jeżeli twoja szwgierka rozmawia z toba na te tematy to wiele rozumie, kojarzy i dostrzega. Ona ma spore szanse mieć całkiem zdrowe i normalne dziecko, niestety ten problem jest większy z chłopcami, tam szanse są mniejsze. Tylko jak pogodzić małżeńskie plany hmmmmm. Myslę że trzeba poddac eutanazji mniej więcej 75%  zakłamanego społeczeństwa, 20% społeczenstwa da się zresocjalizować pod kątem wyleczenia z hipokryzji, no i zostaje 5% z którymi można normalnie rozmawiać na te tematy otwartym tekstem. Jeżeli Chikama opowie się w jakim przekroju % się znajduje to można pogadać. Bo czy zgodziłabyś się z poglądem że kobieta z zD ma prawo do normalnego życia i kochania, bycia i poślubienia zdrowego, silnego, normalnego mężczyzny??
Czy młody człowiek z ZD ma prawo poslubić, kochać być i normalnie żyć z piękną zdrową kobietą??
Jezeli ich wybór jest szczery, prawdziwy, i obustronny??
Czy to nie oburzy tych 95% społeczeństwa?? Czy to nie będzie zgorszenie?? Jak wspominałam temat jest trudny, a ja mam tą wadę że całe życie zadawałam trudne pytania.

[gdera]

A skąd ta pewność że jeśli wyjdze za mąż to urodzi się dziecko z ZD :?:
Czy badania genetybzne, potwierdziły to :!:
Pzdrawiam

[sonia]

A skąd ta pewność że jeśli wyjdze za mąż to urodzi się dziecko z ZD  

- no właśnie.
My wszystkie byłyśmy zdrowe - a mamy dzieci z zD
A jeśli nawet urodzi się z zD- to dramat?

W wielu krajach dziewczynki z zD są specjalnie zatrudniane jako nianie do dzieci.

[chikama]

Witam,
dziękuję za odzew.

Mam prośbę, proszę nie posądzać mnie o kołtuństwo, tudzież brak tolerancji.

W mojej, a raczej naszej, sytuacji nie ma miejsca na przypadek(!!!), a w szczególności na nieświadome macierzyństwo z dużym obciążeniem wadą genetyczną i to w dodatku osoby nie w pełni samodzielnej.
Jeśli miało by dojść do związku mojej szwagierki z mężczyzną, który umiałby sie nią zaopiekować i ich dzieckiem - nie widzę przeszkód.
Natomiast chcę uniknąć syutacji gdzie najpierw jest ciąża. Gdzie nie będzie już pola manewru. Przecież nawet ludziom z odpowiednim kompletem chromosomów tłumaczy się czym jest świadome, upragnione macierzyństwo.
Pozdrawiam!

[baha]

Chikama, nie sądzę żeby ktokolwiek posądzał cię o kołtunerię. Jesteś osobą na tyle rozsądną i inteligentną że starasz się wyprzedzić pewne wydarzenia, które nie muszą się zdarzyć. Twoja szwagierka z racji trisomii ma rzeczywiście duże szanse zostac mamą normalnego dziecka. Tylko, mimo twoich najlepszych chęci, może dojść do tego, że szwagierka i tak zrobi co zechce. Problem polega na tym że uświadamianie nie pomoże tutaj nic, a nic. Myslę że wskazane byłoby porozmawiać na ten temat z bardzo mądrym ginekologiem, ale najpierw bez obecności szwagierki. Zastosowanie jakichkolwiek środków antykonceocyjnych jest bardzo ryzykowne. Nie znamy ważych uwarunkowań środowiskowych tam gdzie żyjesz. Podawanie pigułek hormonalnych może się okazać zabójcze.osoby z zD mają rozklekotane hormony. Myślę że jedynie twoja rozmowa z ginekologiem ,a później wspólna wizyta u psychologa może dać pomysł na rozwiązanie tego tematu. A polskie prawo jest tak skonstruowane, że jeżeli ktoś nie jest ubezwłasnowolniony to ma prawo stanowić o sobie, a o swoim ciele tym bardziej. Pisz co wymysliłaś ,będziemy podpowiadać. Lepiej zapytać, tutaj, najlepiej Sonię. Ludzie z zespołem Downa to wielka niewiadoma, mają upośledzenia w różnych obszarach swojego organizmu, na różnym poziomie. I do końca ich życia nigdy nie wiadomo co może jeszcze "wyskoczyć". Tu nie ma constans.Ale bardzo miło jest mieć świadomość że zdarzają się takie "cuda" jak ty!! Bardzo zależy ci na tym by twoja szwagierka była zdrowa i chcesz w mądry sposób jej pomóc. Jezeli uraziłam cię w jakikolwiek sposób, to nie było moim zamiarem. Tu jest wirtualna rzeczywistość. Nie mamy możliwości zrewidowania tego co się tu mówi, a właściwie pisze. Ale -myslę że piszę też i w imieniu wielu z forumowiczów-bądź z nami w kontakcie. Są tu mamy, które już pierwszą młodość mają za sobą i są też młode mamy. Mamy bardzo duże i różne doświadczenia z zD i z życia. Napewno coś razem wymyślimy.
A tak po babsku: w którym jesteś miesiącu ciąży? I czy to wiadomo już czy będzie kobieta, czy mężczyzna? Kiedy rozwiązanie. Czy wszystko z tobą w porządku??
Ja tam cię pozdrawiam i trzymam kciuki.

[Ewaa6]

Cześć,

Nie znam się z praktyki na osobach z ZD. Ale w książce, którą czytałam na zaliczenie na psychologii o ZD były przytoczone badania, które mówiły, że dziewczęta z ZD mają całkiem spore szanse aby urodzić dziecko zdrowe, że nie jest nigdzie powiedziane, że dziecko będzie chore.
Mówiono raczej o innych problemach związanych z seksualnością kobiet z ZD.
Ewa

[gdera]

Ewa napisała
Mówiono raczej o innych problemach związanych z seksualnością kobiet z ZD
CZy mogła byś przytoczyć kilka cytatów jestem bardzo ciekawa, a może tytuł i autora tej książki.
Pozdrawiam

[Ewaa6]

Cześć,

Autora postaram sie odnaleźć i podać.
Jakie tam problemy były poruszane:
- kwestia usprawniania osób z ZD i ich perspektyw pracy, możliwych rozwiązań
-kwestia płodności kobiet z ZD
- problem płodności mężczyzn z ZD
- a w kontekście tego życie seksualne osób z ZD
Ewa

[chikama]

Witam,

spełaniam prośbę i napiszę kilka słów o mojej ciąży.
Jestem w końcu 4 miesiąca. O płci dziecka dowiem się na następnym USG, za niecały miesiąc. Termin porodu wyznaczono na 9 lipca. Dotychczas ciąże znoszę bardzo dobrze, nic mi specjalnie nie dokucza, żadne typowe dolegliwośći. Oby tak dalej...
Jestem po wizycie w poradni genetycznej. Lekarz powiedział, że nie ma wskazań do specjalistycznych badań prenatalnych. Zatam nie mam powodów do większych obaw.
Pozdrawiam!

[sonia]

Zatam nie mam powodów do większych obaw.

jest w rodzinie dziecko z zD i wg lekarza nie ma obaw? W moim odczuciu w grę bardziej może wchodzić fundusz na badania genetyczne. Mnie też nie zrobili, ale za to mam Moniczkę z zD.  

[chikama]

Do Moderator:

Osoba z zD, jest siostrą ojca mojego dziecka. Matka urodziła ją w wieku 34 lat, natomiast ojciec miał wtedy ponad 50. Oboje z mężem mamy poniżej 30 lat. W mojej rodzinie nie wystąpił zD do 3 pokoleń wstecz, to samo w rodzinie mojego męża. Przypadek mojej szwagierki jest odosobniony. Dlatego lekarz nie znalazł wskazań do dalszych specjalistycznych badań.
Tyle wyjaśnień...

[sonia]

Myślę, że warto będzie skorzystać z kolejnej Konferencji organizowanej przez Stow. "Bardziej Kochani":
(20- 21 )marca 2004r. - poświęcona będzie problemom seksualności osób niepełnosprawnych intelektualnie - Wieczne dzieci czy dorosli.
źródło

[gdera]

Chciałam się odwołać do tego wątku ten przypadek nie jest  wcale odosobniony, powiem tak, ja miałam 27 lat jak urodziłam córcie, a mój mąż 44 lat, rozbieżność wiekowa też tu dała o sobie znać. Nie powiedzieli nam wprost ,ale ja nie dałam za wygraną byłam osobą upartą i chciałam wiedzieć czy wiek męża miał coś wspólnego? 95% tak, jeśli nie jest to wada z pokolenia na pokolenie. Nawet do trzeciego pokolenia u nas też nie było.
Moja dociekliwość dążyła do tego ponieważ mam dwie starsze córki ,które mogą już śmiało wychodzić za mąż i  o nie głównie się martwiłam, ale teraz wiem że mogę być babcią i że moje córki urodzą zdrowe dzieci.
Nie mam nic przeciwko naszym dzieciom, gdyby któraś z nich urodziła dziecko z jakąkolwiek wadą było by też bardzo kochane!
rawiam

[baha]

Halo Chikama, a ja tam będę za ciebie-was-kciuki trzymała żeby wszystko poukładało się dobrze. Bedzie "Raczek", to dobry znak zodiaku, lekkie wpływy lwa, gwarantuja zdecydowany chrakter. No cóż oby tak dalej. W kwestii twojej szwagierki trzymaj się tego forum, tu znajdziesz rzetelne informacje. Sonia nie daje podpuchy, wiele razy sprawdza zanim coś podpowie. Ściskam was mocno i uważajcie na siebie

[chikama]

Witam,

doczytałam sie jeszcze kilku przeciwskazań ciązy u kobiet z zD. Otóż nie chodzi tylko o geny.
Osoby z zD mają inne choroby towarzyszące, m.in. wady seca, nadmierna nadwaga, etc., przy ktorych ciąża jest ryzykiem i to głównie dla matki.

[sonia]

to tylko uogólnienie z tą tuszą i wadami!!!!
Moja córka jest filigranowa i nie towarzyszy jej żadna z dodatkowych wad. A takich dzieci jest więcej.

[baha]

Cihkama, to są proste uogólnienia. KAŻDY człowiek z zD jest jednostką bardzo indywidualną.Żaden lekarz bez dokładnych badań, nie powie że to co napisałaś ma znaczący wpływ na przebieg ciąży. Czy stwierdzono u Twojej szwagierki jakiekolwiek zaburzenia o których piszesz?? U osób z zD rzeczywiście bardzo często występują te wady które wymieniłaś  , ale inne też. Jeżeli rzeczywiście taka jest potrzeba, dobrze by było pokusić się o wszystkie badania kontrolne. Czy bedzie niedyskrecją zapytać z jakiego miasta jesteś?? Chodzi mi przede wszystkim o podanie ci odpowiedniego adresu w twoim miesci,e gdzie możesz uzyskać kompeksową informację i powiedzą, gdzie można zrobić badania. To ważne. Zwykła kontrola, chociażby dla zaspkojenia własnego sumienia że przynajmniej się sprawdziło. Pozdrawiam i pogłaszcz brzuszek odemnie i od Antka.

[chikama]

Mieszkamy w Warszawie.

U mojej szwagierki jest i nadwaga i wada serca (ma w sercu sztuczną zastawkę), w dodatku ma obręcze na żebrach ze stali chirurgicznej. Także ciąży mogła by po prostu nie przeżyć ze względu na serce...

[sonia]

Takie argumenty są niewątpliwie przekonujące.

[gdera]

Trzeba bylo od tego zacząć naapewno nie było by naltów w twoją osobe .
Ale trzymaj się tego forum tu można sę dużo rzeczy  dowieszieć sonia to chodząca encykopedia,inne matki też maką dużo wiedzy i są zawsze pomocne.
Pozdrawiam

[sonia]

Odbyło się też:
SEMINARIUM - część II, "Zniewolony sex, czyli erotyka niepełnosprawnych"

w Dzienniku Polskim-art.:

Pełnosprawni seksualnie

Czy jest właściwe, aby osoby niepełnosprawne ruchowo zakładały rodziny, współżyły seksualnie, miały własne dzieci i je wychowywały? Zdecydowanie tak - odpowiedzieli Polacy w sondażu przeprowadzonym przez firmę badawczą TNS OBOP.

Nie mamy wątpliwości, że dwie osoby niepełnosprawne, które darzą się uczuciem, mogą razem zamieszkać we wspólnym mieszkaniu. Taką opinię wyraziło 89 proc. ankietowanych. Podobnie wysoka akceptacja społeczna (88 proc. pozytywnych odpowiedzi) dotyczyła zawarcia związku małżeńskiego między osobami niepełnosprawnymi i ich współżycia seksualnego (85 proc.).

"Problematyka dotycząca seksualności w ogóle nie jest zbyt często podejmowana w naszym kraju, więc nie dziwi, że jeszcze większą trudność sprawia mówienie o życiu intymnym osób niepełnosprawnych. Mimo to, obserwuję pewną dojrzałość społeczeństwa w tej kwestii, jeśli prawie 70 proc. Polaków jest zdania, że dla osób niepełnosprawnych ruchowo życie intymne odgrywa taką samą rolę jak dla osób pełnosprawnych. Przy niskim poziomie edukacji w zakresie seksualności człowieka, należy niniejsze wyniki badań przyjąć z zadowoleniem. Należy jednak pamiętać, że inaczej sytuacja wygląda w sferze opinii i deklaracji, a inaczej, gdy dotyczy konkretnego przypadku. Tutaj niewątpliwie największe wyzwanie czeka profesjonalistów: lekarzy, rehabilitantów i psychoterapeutów, którzy często nie dostrzegają znaczenia tej sfery lub ją zaniedbują. Dużą rolę ma też postawa rodziny osoby niepełnosprawnej, gdzie często pojawia się brak zaufania, niewiara i lęk rodziców wobec możliwości samorealizacji niepełnosprawnego dziecka w sferze intymnej"

- komentuje autor badania Zbigniew Izdebski.

Pewną obawę ankietowani w cytowanym sondażu wyrazili w stosunku do posiadania przez osoby niepełnosprawne własnych, biologicznych dzieci i ich wychowywania (akceptację dla takich zachowań wyraziło odpowiednio 73 i 76 proc. pytanych przez TNS OBOP). Przeciwnego zdania były najczęściej osoby starsze w wieku powyżej 60 lat. Obawy te są zrozumiałe: niepełnosprawność może być spowodowana chorobami dziedzicznymi, którymi kochający się rodzice niechcący mogą obdarzyć swoje potomstwo. Uszkodzenie narządu ruchu może z kolei uniemożliwić sprawne zajmowanie się dziećmi.

Obawy nie zawsze okazują się uzasadnione. Znajome małżeństwo, oboje z ciężkim uszkodzeniem narządów ruchu po przebytej chorobie Heinego-Medina, dochowało się dwójki zdrowych dzieci, które urodziły się rok po roku. Kiedy maluchy miały jedno rok, drugie dwa, niejedna zdrowa matka nie podołałaby fizycznie wysiłkowi opieki nad nimi. Mama poruszająca się o kulach poradziła sobie. Kiedy miały trzy i cztery latka były jak żywe srebra. Nadążały za nimi tylko oczy rodziców. Teraz są już dorastającymi nastolatkami dającymi fizyczne wsparcie i zapewniającymi opiekę niepełnosprawnym rodzicom.

Osoby niepełnosprawne ruchowo mają kłopoty z poruszaniem się, ale serca takie same jak ludzie ze zdrowymi kończynami. Człowiek nie jest stworzony do życia w samotności. Niepełnosprawni też mają prawo do stworzenia prawdziwej rodziny. - EP  Pełnosprawni seksualnie - Dziennik Polski z dnia 04-03-2004

[Katanga]

Chciałabym poznać wasze zdanie na temat związków  emocjonalnych osób niepełnosprawnych. Przeczytałam taki artykuł i bardzo zainteresowało mnie, jak Wy zapartujecie się na ten problem. Sprawa jest bardzo poważna, bo przeciez wasze dzieci są ludźmi w każdym calu, a więc także w tych obszarach, które dotyczą seksualności.
Miałam kiedyś koleżankę chorą, prawdę mówiąc nie wiem na co  :oops:  Chodziła o kulach i trzeba ją było trzymać za pasek. Była świetną studentką i w ogóle wspaniałym cżłowiekiem. Kiedyś zakochała się w chłopaku z padaczką. Zamierzali rozpocząć wspólne życie, ale rodzice jednego i drugiego nie godzili się.
Ewa bardzo to przeżyła, starciła całą chęć do życia.

[sonia]

Polecam w  tym temacie materiały z Konferencji:
WIECZNE DZIECI CZY DOROŚLI. Problem seksualności osób z niepełnosprawnością intelektualną
a także wcześniejsze dyskusje na forum.
Ten temat jest dla mnie jeszcze za "młody" (Monika ma 8 lat) - trudno więc wypowiadać mi się w formie "gdybania". Wszystko przed nami dopiero.

[Katanga]

Dziękuję Soniu, za odpowiedź. Oczywiście przeczytam materiały, ale właściwie interesowało mnie zdanie was, jako rodziców. MOże są wsod uczetnikó Daru osoby, które musiały już skonfrontować się z tym tematem. Założyłam ten temat też z powodu problemów  wychowawczo - emocjonalnych, jakie ma moja kuzynka ze swoją 12letnią córeczką . Paulina ma rozszczep kręgosłupa, wodogłowie i padaczkę. Powoli dojrzewa i chce być taka jak inne dziewczyny....Zaczyna rozwijać się fizycznie,po prostu przestaje być dzieckiem...

[sonia]

Polecam te 2 artykuły:

Seks upośledzany" - czyli jak wygląda u nas edukacja seksualna osób z upośledzeniem umysłowy- Integracja 4/2004, s. 14-18

Seks upośledzany...
W Polsce rzadko mówi się i pisze otwarcie  o potrzebach seksualnych osób z upośledzeniem umysłowym. Jeszcze rzadziej rozmawia się z takimi osobami o seksualności. Panuje przekonanie, że rozmowa na "te tematy" niepotrzebnie tylko rozbudzi ich zainteresowanie seksem.
Integracja Nr4/2004

Jak kochają niepełnosprawni - Integracja nr 2/2002, str. 10-18

[Anonymous]

Bardzo trudny temat, a zwłaszcza jeśli myśli się o własnych dzieciach.
Chociaż ostatnio rozmawiałam z mamą koleżanki Asi, (jej córka też ma RiW) i ona podchodzi do tego "normalnie". Czyli myśli o takiej sytuacji że jej córka zostanie matką. Co za tym idzie, a raczej przed tym, będzie uprawiać sex. Dlatego nie zgadza się na zabiegi chirurgiczne związane z uk. moczowym , które mogłyby utrudnić zajście w ciążę.
Ja aż tak daleko nie wybiegam myślami, ale pamiętam że niedlugo po urodzeniu Asi sądziłam i myślałam, że nawet gdybym chciała to nie zostanę babcią (i było mi jednak bardzo przykro), bo z tą wadą nie można ich poprostu mieć. Teraz wiem że kobiety z RiW rodzą dzieci. Może bardziej niż samego aktu boimy się jak nasze dzieci będą dalej sobie radzić z tym co przyniesie im życie później.

[martek40]

Jakiś czas temu oglądałam film dokumentalny "Życie bez nóg",który rozwiał moje obawy przed tym,jak ewentualnie moja córka poradziłaby sobie jako młoda mama.Nagrałam ów film,na naklejce dopisałam "Nie mazać!dla Asi" i jestem przekonana,że kiedyś tam,w bliżej póki co nieokreślonej przyszłości,pomoże jej świadomie podjąć decyzję o macierzyństwie.Kredeczko,a kto powiedział,że nie zostaniemy od naszych Aś babciami,albo żonami dziadków?(Hi hi hi)Pozdrowionka.

[renata]

u nas nie ma takiego problemu to jest normalne niepelnosprawni maja prawo do normalnego zycia ja wiem to jest trudno wytlumaczyc ale tu sie mysli inaczej mnie potrzeba bylo tez czasu zeby to zrozumiec i nie dziwic sie byl dobry film angielski o malzenstwie niepelnosprawnych nie mam nagranego niestety ale kiedys w polskiej gazecie czytalam artykul o domu starcow i innosci szwecji gdzie wypowiadala sie polska babcia mieszkajaca w Szwecji w domu starcow jej zdanie bylo mniej wiecej takie tu sie nikt nie dziwi ze jestem stara i mam zycie seksualne w polsce uwazano by mnie za wariatke A propo ostatnio byl wywiad z 80 latkami malzenstwem i ich zyciu seksualnym To jest ludzi sprawa dlaczego tylko ten mlody i sprawny ma prawo do wszystkiego Polacy sa bardzo egoistyczni i kroluje dalej "dulszczyzna " niestety

[Anonymous]

I dlatego kiedyś pisałam, że ze zględu na Asię chciałabym mieszkać w Szwecji lub Holandii. Tam sprawy związane z ON są traktowane normalnie. U nas często robi się sensację, niepełnosprawny kocha niepełnosprawnego albo ON dostała wózek i prasa już ma o czym pisać.
pozdrawiam

[Anonymous]

To też trudny temat, bo dotyczy masturbacji ON:
Masturbacja u dzieci i młodzieży niepełnosprawnej

[tarba]

Mogę o tym temcie powiedzieć tylko z perspektywy rodzica dziecka na wózku.Otóż jest już po pierwszych randkach.Jest w tych swoich emocjach taki ładny jak "zwykły" nastolatek-dużo niepewności, radości oczekiwania.Czekamy na rozwój sytuacji i kibicujemy o tyle o ile nam udostępnia swój świat.to wydaje mi się podstawowe-przeciez sami nie lubimy jak wchodzic z butami w nasze życie.
w mojej głowie ten temat zawsze wiązał się z samodzielnością- kiedy miałam jakies wątpliwości czy na cos mu pozwolic zawsze pojawiało się pytanie "a gdy będzie chciał na randkę to też z nim pójdziesz?"
Jak na razie chodzi sam.

[Alusia]

Cześć wszystkim!!! Jako osoba niepełnosprawna z RiW mogę powiedzieć że mam już "ten pierwszy raz" za sobą. Trudno było się przełamać ale jakoś poszło. Od półtora roku jestem ze starszym od siebie chłopakiem, który delikatnie wprowadzał w te zakamarki dorosłego życia. Zaczynaliśmy od pierwszego pocałunku przez dotyk, aż po seks. Myślę ze polskie społeczeństwo jest jeszcze w tych sprawach zacofane i 50% społeczeństwa co najmniej twierdzi że niepełnosprawi ruchowo i umysłowo nie mają żadnych pragnień, uczuć, ani tym bardziej popędu seksualnego. Muszę ich jednak wyprowadzić z błędu. To że ktoś jest w jakimś stopniu niepełnosprawny nie znaczy że jest nienormalny. Pozdrawiam

[Anonymous]

Alusia, dziekuję za te pełne otwartości słowa, chłonę każde z nich  jak gąbka, aby być mądzrzejszą na przyszłość. Mam tylko prośbę: pisz duuuużo
Pozdrawiam

[sonia]

A moja mała ostatnio jest takze zainteresowana płcią.
Rozbiera wszystkie lalki, a w kompie także rozbiera "Kisses Manga".
Jak zdejmie na ekranie myszką majci i staniczek lalce- to błysk w oku  
A dałam jej ten programik aby ćwiczyła koordynację oko ręka  :evil:
Czyżby początek nieuchronionego tematu?
A jak Wasze dzieci zaczynali?

[Alusia]

Droga Kredko!!! Myślę że Asia na pewno w przyszłości założy własną rodzinę, będzie miała dziecko (bo dlaczego by nie???).Kobieta z RiW może mieć dzieci??? Dlaczego sądzisz, że nie??? To bzdura. Ja w przyszłości również planuję ze swoim chłopakiem. Wiem że na pewno martwisz się że dziecko Asi mogłoby się urodzić również z RiW. Tak nie musi być!!! Słyszałam o przypadkach w których kobiety urodziły zdrowiutkie dzieci!!! i to niejedno. Pozdrawiam Alusia. Głowa do góry!!!

[Anonymous]

Alusiu - Dziękuję  

[Anonymous]

"Miłość pod nadzorem rodziców":
http://www.niepelnosprawni.info/labeo/app/cms/x/11408

[Ulka]

Porozmawiaj z nim o seksie

Skąd się biorą dzieci, czyli co nastolatek wiedzieć powinien

Mnie udało się przygotować syna do życia seksualnego tak, by wiedział, że podstawą życia seksualnego ma być miłość i uczucie - mówi znana aktorka Dorota Stalińska.

Niestety, nie wszyscy rodzice rozumieją, że uświadamianie dzieci jest ich powinnością. A jeśli uciekają przed tym obowiązkiem, narażają swoje pociechy na wiele przykrych doświadczeń i rozczarowań.

W domu najlepiej
- To powinno się zacząć w domu, takie rozmowy z dzieckiem - mówi Dorota Stalińska, mama 15-letniego Pawła. - Wiadomo, że ono będzie chciało wiedzieć, skąd się biorą dzieci. U nas nigdy nie brały się z kapusty, nie przynosił ich bocian. Od razu była wiedza, oczywiście na miarę małego człowieka. Ja od bardzo dawna rozmawiałam ze swoim synem o różnicach między dziewczynkami a chłopcami, żeby nic go potem nie dziwiło, nie budziło niezdrowej ciekawości. Wydaje mi się, że nie trzeba planować takich rozmów, wyczekiwać na ten najbardziej odpowiedni moment - zawsze można wyczuć, kiedy dziecko chciałoby o coś takiego zapytać. Ja wiedziałam. I nigdy nie musiałam się rumienić, odpowiadając mu na pytania. Dlatego Paweł wie, co wiedzieć, co myślę, że powinien, i nie musiał czekać, aż powiedzą mu o tym koledzy czy niedouczeni nauczyciele.

Nic na siłę
To, czy o różnicy płci powie maluchowi mama, czy tata, nie ma znaczenia. Ale kto powinien odpowiadać na takie pytania nastolatkom? Chłopcu ojciec, a dziewczynie matka? Zdaniem Doroty Stalińskiej to nie ma znaczenia. - W moim przypadku to zresztą nie mogło mieć znaczenia, bo wychowuję syna samodzielnie - mówi. - Może zręczniej z synem rozmawiać ojcu, a z córką - matce, ale chyba to nie zawsze się sprawdza. Jeśli ma się z dzieckiem dobry kontakt, to nie gra roli. A nawet zdarza się, że córka z ojcem ma lepszą więź i woli jemu się zwierzyć niż matce. I odwrotnie. Tylko nic na siłę, szczególnie gdy dziecko zaczyna dojrzewać. Rozmowy o seksie to delikatna sprawa. Każdy rodzic powinien o tym pamiętać, nawet kiedy go skręca, żeby podrążyć temat.

Wulgarne media
- Dużo złego robią dziś media - zwraca uwagę Dorota Stalińska. - Te filmy na pograniczu pornografii, w godzinach, kiedy żaden nastolatek jeszcze nie śpi, te reklamy panienek, które proponują wszelkie usługi cielesne... Ja jestem tym oburzona. Bo jeśli dziecko nie otrzyma w domu odpowiedniego przygotowania seksualnego i jeśli zetknie się z czymś takim, może w przyszłości seks postrzegać nieprawidłowo. Właśnie tak, jak pokazują w takich filmach czy reklamach. Mam nadzieję, że mnie udało się tak przygotować syna do życia seksualnego tak, by wiedział, że podstawą seksu ma być miłość i uczucie.

Największy przyjaciel
- Rodzice powinni okazywać dziecku, że są jego największym przyjacielem. Oni nawet nie muszą tego mówić, ale dziecko powinno to czuć. I wtedy na pewno nie będzie miało oporów, żeby zwracać się do nich z każdą sprawą, także tą bardzo intymną. I w żadnym razie nie bać się, że jak coś się niefortunnie zdarzy, to lepiej nic nie mówić. Ja cieszę się, że mogę z synem swobodnie rozmawiać o wszystkim. Jednocześnie wiem, kiedy powinnam pomilczeć. Bo to też ważne, żeby nie wchodzić z butami w życie dziecka. Rozmawiać o wszystkim nie znaczy, żeby nie zostawiać mu miejsca na jego własną prywatność. Jestem też pewna, że będzie potrafił dokonywać w życiu właściwych wyborów.

autor: Bożena Stasiak
Super Express

[Ulka]

Rozważania o MIŁOŚCI meta- i fizycznej

http://www.niepelnosprawni.info/labeo/app/cms/x/13567

[Ulka]

Pozbawiani płci

   O osobach niepełnosprawnych umysłowo nie myśli się na ogół jako o dorosłych. To są ciągle "duże dzieci" - tak mówi się o nich w domu, w zakładach, na warsztatach, nawet w podręcznikach psychologii i psychiatrii

cały tekst>>>

[Emilianka]

Zabawa w miłość

67,2 procent matek dzieci niepełnosprawnych umysłowo nie zgadza się na ich małżeństwa.
60 procent matek nie zgodziłoby się, aby ich dziecko z zespołem Downa kiedykolwiek odbyło stosunek


W polskim społeczeństwie nie ma przyzwolenia ani na związki partnerskie, ani na kontakty seksualne osób upośledzonych umysłowo. Przeciwni są rodzice, otoczenie, a nawet spora część psychologów.

- To tylko zabawa w miłość - przekonują nauczyciele ze szkoły specjalnej w Warszawie. - Oglądają telenowele brazylijskie i chcą być tacy, jak ich bohaterowie; piękni i zakochani. A to są po prostu wieczne dzieci. U nas są wyciszani lekami i to daje efekty.

Rodzice osób upośledzonych, bez względu na ich wiek, nigdy nie zostawiają swoich podopiecznych samych dłużej niż 15 minut. Niepełnosprawni są pod ciągłą kontrolą, pozbawieni intymności. Tłumi się ich seksualność, ubezwłasnowolnia się, stosuje kary cielesne i leki redukujące libido lub nie przyznaje im się statusu osoby dorosłej. Dlatego oni nie dopuszczają myśli, że mogliby się z kimś związać. A gdy umierają ich opiekunowie, zostają sami.

Polskie Prawo
Osoba z upośledzeniem umysłowym (nieubezwłasnowolniona) nie może zawrzeć małżeństwa bez zgody sądu. Jeśli chodzi o dzieci, to sąd osobę ubezwłasnowolnioną pozbawia władzy rodzicielskiej i ustanawia dla dziecka opiekuna. Również w stosunku do niepełnosprawnego intelektualnie nieubezwłasnowolnionego rodzica sąd może zadecydować tak samo.

- Na pewno nie wszyscy upośledzeni będą potrafili stworzyć związek - mówi psycholog Iwona Wojtczak-Grzesińska ze stowarzyszenia "Otwarte Drzwi". - Ale mimo trudności, bo takie pary nie mają szans przetrwać bez wsparcia rodziny, nie mamy prawa odbierać im tej najważniejszej sfery życia.

Podobnie jest z prawem do kontaktów seksualnych. Doktor Daria Mejnarowicz, zajmująca się rozwojem psychoseksualnym młodzieży z zespołem Downa uważa, że wobec seksualności osób upośledzonych wciąż utrzymują się mity. Traktujemy ich albo jako seksualnych maniaków albo nieodpowiedzialne dzieci. Osoba upośledzona na każdym etapie swojego życia musi udowadniać, że jej potrzeby są takie jak ludzi "normalnych".

- Dziecko upośledzone dorasta, a jego ciało rozwija się w takim samym tempie jak u ludzi pełnosprawnych - mówi Iwona Wojtczak-Grzesińska. - Zwłaszcza chłopcy w pewnym wieku nie wiedzą, jak radzić sobie ze swoją seksualnością, bo nikt ich tego nie uczył. Kiedy taki chłopak zaczyna onanizować się przy innych, powstaje problem. Społeczeństwo myśli: zboczeniec. Rodzice zaczynają się zastanawiać, czy ich syn może kogoś zgwałcić, a jemu po prostu nikt nie powiedział: rób to w łazience.

Dojrzewanie jest trudne również dla upośledzonych dziewczynek. Często dążą do kontaktów fizycznych: przytulania się, obejmowania. Niekiedy dochodzi do obnażania się i masturbacji.

Statystyka
Nie wiemy, ile jest w Polsce osób z upośledzeniem umysłowym - mówi Anna Iwanek z Biura Pełnomocnika ds. Osób Niepełnosprawnych. - Z badań z 1996 roku wynika, że jest ich 125 tysięcy. Ale to wyniki zaniżone, bo badania objęły tylko osoby po 15. roku życia z udokumentowaną niepełnosprawnością. A według WHO, osoby upośledzone umysłowo stanowią około procenta każdej populacji.

- Seks nie może być tabu. Uczymy ich, jak się używa prezerwatyw. Czym jest wirus HIV, bo zakażenia występują i wśród osób upośledzonych - opowiadają pracownicy stowarzyszenia "Otwarte Drzwi". - Również, jak rozpoznać "zły dotyk" i uniknąć wykorzystania seksualnego.

- Powszechnie uważa się, że jeśli pozwolimy im być razem, to upośledzeni będą rodzić upośledzonych - mówi psycholog Iwona Wojtczak-Grzesińska. - To nieprawda, bo jeśli nie ma uwarunkowań genetycznych, to urodzą się zdrowe dzieci. Poza tym oni chcą być przede wszystkim razem. Trzymać się za rękę, pójść do kina. Kiedyś przyjdzie też seks i trzeba będzie pomyśleć o zabezpieczeniach.

Jako rodzice nie wyobrażamy sobie, że nasze dzieci mogą mieć partnera - mówi Krzysztof Marciniak. - Mój syn często powtarza: "chcę się ożenić, mieć żonę". My staramy się to oddalić, nie podejmować tematu. Mówimy mu: "jak będziesz duży", bo jest niskiego wzrostu. Tylko że on już nie urośnie. Grześ często się zakochuje. Szczególnie w osobach zdrowych, bo widzi piękno tych innych. Mówimy mu wtedy: "ta pani ma męża i dziecko".

Pedagodzy ze szkoły specjalnej w Warszawie przy ulicy Elektoralnej są przeciwni związkom upośledzonych umysłowo. - Wiemy, że jesteśmy niemodni, ale te związki nigdy nie kończą się dobrze.


... więcej:
Zabawa w miłość

Artykuł o tyle ciekawe, że wzbogacony wypowiedziami osób niepełnosprawnych oraz ich opiekunów na temat seksualności.