Ogłoszenia Zwierzęta
Aktualności: Dar Życia poleca Kalendarz ze zdjęciami oraz Foto Karty, powołując się na nasze forum otrzymają Państwo rabat w postaci darmowej wysyłki PREZENTÓW. Kod rabatowy to słowo DAR ŻYCIA a strony to Foto Karty oraz Kalendarze ze zdjęciami

Autor Wątek: Program Knillów  (Przeczytany 3370 razy)

mamaronja

  • Gość
Program Knillów
« dnia: Luty 22, 2008, 12:06:42 pm »
Stosujecie ? Skuteczny ? Zauważyliście jakieś zmiany u swoich dzieci ? Ja bezskutecznie poszukuję materiałów - wszędzie "nakład wyczerpany"...  :cry:

Pan Rajek

  • to weteran
  • polecający usługi
  • *******

Offline sonia

  • User z prawami do pisania
  • Rozgadany Weteran
  • *******
  • Wiadomości: 25632
    • Dar Życia
Program Knillów
« Odpowiedź #1 dnia: Luty 22, 2008, 02:27:32 pm »
Proszę  w linkach daję stronę www o tej metodzie, oraz ćwiczenia stosowane
http://pedspe.w.interia.pl
http://www.plock.edu.pl/prv/logopeda/metody/pedagogiczna/knillow/knillow.html
http://www.pedagogika.com/index.php?option=com_content&task=view&id=27&Itemid=33
http://www.literka.pl/article11800.html
http://www.dorotta.com/metody/metoda%20%20klinow.htm
http://www.przedszkole100.pl/?dir=2004_02&page=strona6
Kontakt i Komunikacja
http://www.pedagogika.com.pl/product/2053.html
PROGRAMY AKTYWNOŚCI. PODRĘCZNIK Świadomość Ciała, Kontakt i Komunikacja

Jesli nakład jesat wyczerpany, może próbuj kontaktu ze szkołami specjalnymi-zwykle mają bogaty zasób księgozbiorów.
Tam gdzie warto dotrzeć, nie ma dróg na skróty.
Sonia, mama Moniki z zD- 19,10l. , Domowa terapia

Offline ilonadora

  • User z prawami do pisania
  • Rozgadany Weteran
  • *******
  • Wiadomości: 8423
    • http://wwwmojedzieciaki.blox.pl/html
Program Knillów
« Odpowiedź #2 dnia: Luty 22, 2008, 02:29:42 pm »
Na temat tej metody również podałam linki .

tutaj >>>>>


może wkleję trochę informacji z tej strony  http://pedspe.w.interia.pl/sckik.html są tam też i zdjęcia warto zajrzeć


Dotyk i komunikacja a interakcje i rozwój


Jeszcze w latach 60 tych uważano, że noworodki mają ograniczone możliwości komunikowania się bądź w ogóle nie potrafią komunikować się z innymi,a takowe zdolności nabywają w granicach 1 roku życia. Przekonanie owo zostało zniesione w latach 70tych, po przeprowadzeniu badań, których efektem była świadomość wagi wczesnej komunikacji w rozwoju niemowlęcia. Badania te wykazały jak ważne jest dla rozwoju dziecka osiągnięcie i utrwalenie zdrowych zasad komunikacji i wzajemnych kontaktów z dorosłymi.

Do czynności rozwijających kontakt możemy zaliczyć karmienie, przewijanie czy kąpanie. Dziecko po pewnym czasie stosowania tych samych, znanych już przez siebie rytuałów, zaczyna wykazywać inicjatywę dialogu. Będąc blisko siebie dorosły i dziecko uczą się odczytywać język swoich ciał oraz dostosowywać się do rytmu czynności lub odpoczynku.

Kontakt fizyczny i fundamenty emocjonalne

Najwrażliwszy kanał sensoryczny to skóra, dlatego dotyk jest szczególnie ważny dla naszego rozwoju. Doświadczenie dotyku jest pierwszym wrażeniem, jakiego doznajemy. Tak, więc jeśli dziecko jest trzymane lekko, blisko ciała to pozwala mu na ufne traktowanie otaczającego świata oraz na odczuwanie pewności siebie. Oparte na wczesnym kontakcie fizycznym potwierdzenie emocjonalne jest bazą dla dobrego rozwoju podstawowych ludzkich związków i komunikacji.

Komunikacja miedzy dzieckiem a opiekunem powstaje poprzez kontakt cielesny. Rozwija się wtedy fizyczny dialog, w którym oboje partnerzy uczestniczą, Wartym zauważenia jest fakt, iż kontakt o nie tylko dotyk, ale także ruch, w jaki wprawiamy niemowlę przy opiece nad nim ruch ten pobudza jego zainteresowanie i sprawia mu przyjemność. Badania wykazały, iż dzieci głaskane i noszone przez swoje matki są szczęśliwsze, bardziej aktywne i komunikatywne niż te, u których kontakt fizyczny był ograniczony.

Kontakty fizyczne a samoocena

Badania wykazały, iż istnieje ścisły związek pomiędzy kontaktem fizycznym we wczesnym dzieciństwie a poczuciem własnej wartości i pewności siebie. Pozytywny obraz siebie zachęca do odkrywania świata, a brak pewności siebie powoduje, iż dziecko do wszystkiego podchodzi z rezerwa jest zamknięte i podejrzliwe w stosunku do innych. Rezultatem może być problem w komunikowaniu się z innymi.

Po porównaniu dzieci z różnych środowisk udowodniono, że te, które w kontakcie fizycznym czuły się akceptowane, rozwijały zaufanie do innych i wiarę w siebie.

Potrzeby ludzi z ciężkimi defektami komunikacji


W niektórych przypadkach zdarza się, iż komunikacja jest zaburzona. Dzieje się tak np. w momencie, kiedy dziecko reaguje inaczej niż tego oczekuje dorosły. Powoduje to, że często niezauważane zostaje to, co dziecko chciało przekazać i doprowadza to w konsekwencji do wzajemnego niezrozumienia.

W badaniach efekt ten został określony, jako "mismatch", czyli wywołanie niepewności i poczucia dystansu miedzy dorosłym a dzieckiem. Dobrym przykładem tutaj są dzieci niewidome, które nie zdradzają swoją mimiką twarzy żadnych informacji o sobie. Dziecko niewidome używa ruchów całego ciała do komunikowania się i jeśli te jego unikalne sygnały nie zostaną zrozumiane powstaje właśnie "mismatch" - zaburzona jest pozytywna komunikacja.

Czasem pomimo tego dziecko przełamuje ograniczenia i zmusza opiekuna do zmiany centrum jego uwagi do uwzględnienia swojej odpowiedzi. Jeśli dziecko nie otrzymuje odpowiedzi przez dłuższy czas, w wielu sytuacjach zamyka się w sobie i reaguje agresją na osoby chcące się z nim komunikować.

Wiele programów edukacyjnych do komunikacji z osobami ze znaczną i głęboką trudnością w uczeniu opiera się na zasadzie. że należy dostarczyć dużo stymulacji sensorycznej i interpersonalnej a "reszta zrobi się sama". Jest to trudne do zrozumienia w przypadku wewnętrznego braku przekonania o tym, że robimy coś konstruktywnego.

Do pozytywnego rozwoju komunikacji i kontaktu powinniśmy wybrać program stawiający na jakość a nie ilość interakcji. Musimy, więc wybrać tzw. "złoty środek " uwzględniający zarówno potrzeby nasze jak i partnera.

Ramy interakcji


Rolą opiekuna we wczesnym rozwoju dziecka jest budowanie "rusztowania" wokół niego, tak żeby było ono skuteczne. Należy, więc pamiętać o tym by było płynne i dostosowane do potrzeb dziecka. Jako opiekun musimy dawać wsparcie i dostosowywać je do zmian zachodzących w rozwoju podopiecznego. Aby to osiągnąć musimy uwzględnić następujące komponenty:

    * wybór pierwszoplanowej osoby - ten, kto będzie odpowiadał za interakcje musi mieć czas, odpowiednie zdolności i motywacje do działania. Ważne jest ustalenie z iloma partnerami podopieczny będzie pracował w ciągu dnia i kto jaka rolę będzie pełnił
    * ilość częstość aktywności - jak wiele sytuacji przewidujemy do nawiązania interakcji oraz jak często będziemy je powtarzać i ile będą trwać
    * otoczenie fizyczne - dzieci szybko łączą zdarzenia z miejscem, więc należy starannie wybrać miejsce do przeprowadzenia sesji. Warto też przemyśleć, jakie przedmioty mogłyby nam pomóc w pracy z dzieckiem
    * granice czasowe - jeśli chcemy by partner rozpoznał sytuację i uczestniczył w zajęciach musimy być pewni, że potrafi on rozróżnić poszczególne aktywności, które mu prezentujemy.

Dotyk i komunikacja

Autorem Programu "Dotyk i Komunikacja" jest Christopher Knill. W swym podejściu, popartym wieloletnimi doświadczeniami w pracy terapeutycznej z dziećmi, młodzieżą i dorosłymi o głęboko ograniczonych zdolnościach ekspresji, czy braku kontaktu z otoczeniem, uzasadnił znaczenie użycia dotyku w rozwoju świadomości interpersonalnej, wrażliwości, oraz komunikacji. Ch. Knill adresuje swój Program głównie dla rodziców dzieci upośledzonych umysłowo, autystycznych, pasywnych i wrogo reagujących na otoczenie, dla osób z defektami sensorycznymi i fizycznymi, ale i dla tych wszystkich, którzy mają małe, zdrowe dzieci.

W podręczniku Knilla opisane i zilustrowane są sposoby, dzięki którym regularne i wrażliwe stosowanie dotyku, już od chwili urodzenia dziecka, może przyczynić się do pozytywnego rozwoju kontaktu i komunikacji. A w przypadku wybranych przez autora osób, z którymi wcześniej niemożliwa była realizacja jakiegokolwiek programu, podane są konkretne obserwacje z sesji i warunki, dzięki którym udało się pozytywny kontakt nawiązać i podtrzymać. Do Programu załączona jest kaseta magnetofonowa, zawierająca specjalnie skomponowaną muzykę (dźwięki tworzące tony, harmonię i rytm, połączone w różny sposób, ze zróżnicowaniem głośności i tempa). Oprawa muzyczna (5 części, trwa ok. 23 minut) jest wspaniałym uzupełnieniem Programu, tworzy atmosferę intymności i bezpieczeństwa, służy relaksacji, a w innych częściach zachęca do inicjatywy i interakcji.

Świadomość Ciała, Kontakt i Komunikacja


Założenie i wykorzystanie

Programy proponowane przez państwo Knillów stanowią ramy, dzięki którym może się rozwijać kontakt społeczny u dziecka, ruch i zabawa. Mogą one również stanowić bazę wyjściową dla rozwoju rozumienia i używania języka.

Podstawowe założenia

Podstawowym założeniem jest stwierdzenie, że rozwój człowieka uzależniony jest od zdolności do nabywania, organizowania i wykorzystania wiedzy o sobie. Zależy on od sposobu, w jaki ludzie zaznajamiają się ze swoim ciałem i uczą się jak go używać. Niektórzy mają trudności w doświadczaniu, nabywaniu i organizowaniu podstawowych informacji o sobie. Ich interakcja ze środowiskiem staje się ograniczona i w rezultacie mogą oni wykształcić zaburzony obraz swojego ciała. Może im zabraknąć kontroli nad ruchami i mogą napotykać na poważne problemy w komunikacji. To wszystko bywa przyczyną ogólnego poczucia braku bezpieczeństwa i zaburzeń emocjonalnych, które z kolei hamują możliwości normalnego rozwoju.

Nauczyciel - terapeuta

Dziecku pomaga to, że terapeuta używa głosu, śpiewa lub mówi, wyraźnie akompaniuje każdej aktywności.

Żadna przewidziana programem aktywność nie powinna być wykonywana mechanicznie, jego brak świadomości ciała ulega utrwaleniu.

Terapeuta powinien być świadomy skutków własnego sposobu podejścia do dziecka -szczególnie skutków używania kontaktu fizycznego i głosu. Program zakłada wzrost dziecięcej inicjatywy i nie czyni dziecka zależnym od dorosłego. Wiodącą cechą jest tu wrażliwość terapeuty jego zdolność do wykorzystania przedstawionego materiału.

W stosunku, do kogo można stosować programy?

Programy mogą być skutecznie stosowane do pracy z dziećmi, młodzieżą i dorosłymi o różnym poziomie rozwoju intelektualnego i z różnymi rodzajami niepełnosprawności fizycznej.

Świadomość własnych kanałów ekspresji i języka ciała

W pracy z osobami mającymi trudności w komunikacji nasza świadomość sposobu wykorzystywania repertuaru zachowań ekspresyjnych staje się sprawą najważniejszą dla rozwoju dobrego kontaktu i komunikacji.

Głos

Ważne narządzie zdobywania i utrzymywania uwagi. Dzięki odpowiedniemu użyciu głośności, tempa, pauz, rytmu i tonu możemy uspokoić lub pobudzić partnera, wzmocnić artykulację naszego partnera i ruchy jego ciała.

Wyraz twarzy

Jeśli partner widzi, powinniśmy być świadomi ekspresji naszej twarzy. W pracy z ludźmi, którzy mają zaburzenia komunikacji, łatwo jest zapomnieć, że to my powinniśmy proponować kontakt wzrokowy ( nie naciskając przy tym). Wyraz naszej twarzy powinien być wyraźny i jednoznaczny. Ważne jest używanie zróżnicowania i kontrastów, by adekwatnie ukazać mu nasze emocje i ciepło.

Pozycja ciała i ruch

Ruchy, które są powolne i rytmiczne, redukują pobudzenie, natomiast gwałtowne i nierytmiczne powodują jego wzrost. Pozycja leżąca mniej sprzyja aktywności niż stojąca czy siedząca. Tak więc zarówno nasza pozycja i ruchy, jak i ruchy naszego partnera wpływają na jakość kontaktu.

Nasze ręce


Nasze ręce są podstawowym źródłem kontaktu, nawet mówimy o człowieku, że ma dobre albo złe ręce. Sposób, w jaki dotykamy - powinien być przekonujący i precyzyjny a nie mechaniczny lub bezmyślny. Podając dłonie powinniśmy przekazywać pozytywne nastawienie i poczucie bezpieczeństwa. Jeśli jesteśmy znów zbyt delikatni możemy uzyskać efekt zmieszania a w rezultacie leki i napięcie.

Wspierająca rola muzyki

Muzyka ma ważne właściwości, których doświadczamy regularnie w naszym życiu codziennym. Szybko uczymy się łączyć muzykę ze specyficznymi zdarzeniami i różnymi okresami naszego życia. Różna muzyka działa w różny sposób. Podstawową cechą muzyki jest to, że jej właściwości mają wpływ na wszystkich ludzi niezależnie od ich wieku i poziomu rozwoju oraz od umiejętności komunikacji.

 Program 1


Trwa około 15 minut

    * Kołysanie
    * Wymachiwanie rękoma
    * Zginanie i rozprostowywanie rąk
    * Pocieranie dłoni
    * Zaciskanie i otwieranie dłoni
    * Ruchy palców
    * Klaskanie
    * Głaskanie głowy
    * Głaskanie policzków
    * Głaskanie łokci
    * Głaskanie brzucha
    * Przewracanie się (padanie)
    * Relaksacja

PRZEBIEG PROGRAMU 1 (AKTYWNOŚCI)

KOŁYSANIE


Cel: dostarczenie dziecku poczucia bezpieczeństwa i stworzenia podstaw do komunikacji. Celem jest pomoc dziecku w doświadczeniu jego ciała i budowanie zaufania do terapeuty. Aktywność ta jest warunkiem by kolejne były dla dziecka znaczące i pozytywne.

Wykonanie: zależy od poziomu rozwoju dziecka, jego potrzeb, umiejętności fizycznych i stopnia kooperacji. Pozycja, w której kołyszemy się z dzieckiem wspólnie, zależy od tego, w jakim stopniu będziesz chciało przejąć inicjatywę oraz od ilości wsparcia, które potrzebuje dziecko. Można np.

1. usiąść przed dzieckiem i mocno opleść je rękami wokół pleców. Pozwala to na kontrolę nad ruchami dziecka.

2. usiąść z tyłu - jeśli dziecko jest zbyt wiotkie, uniemożliwia to jednak nawiązanie kontaktu wzrokowego. Można np. wykorzystać do pomocy duże lustro.

Należy przystosować się do naturalnego rytmu dziecka i nie zmuszać go do podporządkowania się rytmowi muzyki na taśmie.

WYMACHIWANIE RĘKOMA

Cel: wyrobienie u dziecka aktywnej świadomości rąk i ramion w sytuacji interakcji. Rozwój świadomości pojęcia RĘKA.

Wykonanie: pokaż najpierw dziecku aktywność na " sobie". Potem trzymaj jego dłoń lub wspieraj jego rękę w łokciu i wymachuj nią po dużym kole. Następnie wymachuj dwoma rękoma: regularne ruchy symetryczne, asymetryczne i krzyżując je w połowie drogi. Ruch nie może być nigdy mechaniczny!!! (wysoko , nisko, do przodu, do tyłu). Mów głośno do dziecka o tym, co jest aktualnie wykonywane. Po pewnym czasie spróbuj czy dziecko może wykonywać ćwiczenia bez podtrzymywania jego rąk.

ZGINANIE I ROZPROSTOWYWANIE RĄK

Cel: Zachęcanie dziecka do " powiązania" w różny sposób swoich rąk z własny ciałem podczas wprowadzania pojęć: zginanie, wyprostowywanie rąk.

Wykonanie: zginanie i rozprostowywanie rąk w różnych kierunkach ( najpierw jednej ręki, potem obu razem). Dziecko powinno doświadczyć, jakie ruchy pomagają mu ocenić odległość. Jeśli to konieczne trzymaj dziecko pod łokciami.

POCIERANIE DŁONI

Cel: Zwrócenie uwagi dziecka na jego dłonie i dłonie innych ludzi. Rozwój świadomego pojęcia dłoń.

Wykonanie: jeśli to możliwe to usiądź przed dzieckiem, weź jego dłoń i pocieraj ją własną ręką podczas słuchania muzyki. Potem weź obie dłonie i pocieraj je o siebie. Podczas muzyki powtarzaj słowa; " Głaszczemy dłonie". Opowiedz mu także o swoich dłoniach.

ZACISKANIE I OTWIERANIE DŁONI


Cel: Zwracanie uwagi na ruch chwytania i wypuszczania przedmiotów dzięki zaciskaniu i otwieraniu rąk.

Wykonanie: Podczas wykonywania tej aktywności użyj najpierw jednej ręki a następnie obu rak razem. Złóż dziecka palce w pięść i obserwuj czy może otworzyć dłoń. Jeśli dziecko jest pasywne wykonaj ta czynność razem z nim.

PORUSZANIE PALCAMI

Cel: Rozwój świadomości palców i kontroli nad nimi.

Wykonanie: zginaj i rozprostowuj jeden palec przez pewien czas oraz masuj koniuszki palców. Dotykaj kciuka opuszką jednego palca, potem innymi. Wykonuj palcami ruchy okrężne. Dotykaj palcami swojej ręki i tymi samymi palcami ręki dziecka. Zamknij pięść i wyprostuj na pewien czas jeden palec.

KLASKANIE, GLASKANIE GŁOWY, GLASKANIE POLICZKÓW, GŁASKANIE ŁOKCI, GŁASKANIE BRZUCHA

Cel: poznanie wzajemnych relacji różnych części ciała.
W programie powinny być uwzględnione dodatkowe aktywności dotyczące poznania całej twarzy ( oczu, ust, uszu, zębów, języka) Można np. stanąć przed lustrem i wskazywać palcem różne części twarzy dziecka.

Wykonanie: Jeśli to możliwe to usiądź przed dzieckiem. Demonstruj wykonanie aktywności najpierw na własnym ciele. Głaszcz jego skórę a nie ubranie. Jeśli dziecko jest pasywne, weź jego ręce i głaszcz nimi odpowiednie części jego i swojego ciała. Policzki głaszcz delikatnie a brzuch trochę silniej.

PRZEWRACANIE SIĘ ( PADANIE Z POZYCJI SIEDZĄCEJ)


Cel: utrwalenie relacji zaufania pomiędzy terapeuta a dzieckiem. Doskonalenie odczuwania ciężaru ciała i równowagi, rozwój reagowania na odwracalność dwóch aktywności: padanie/ podpieranie się.

Wykonanie: usiądź lub uklęknij z przodu lub z tyłu dziecka. Trzymaj je za ramiona i poruszaj nimi na boki, do tylu i do przodu. Na początku trzymaj dziecko mocno przytulone do siebie i przewracaj się z nim ostrożnie na bok. Możesz trzymać jego nadgarstki i podpierać jego ramiona, gdy wspólnie wywracacie się.

RELAKSACJA

Cel: Wyciszenie organizmu.


Wykonanie: Podejdź łagodnie do dziecka i powiedz" Teraz będziemy odpoczywać". Połóż się obok niego. Gdy muzyka relaksująca kończy się, a na taśmie pojawia się dźwięk sygnalizujący koniec tej aktywności i całego programu. Schowaj razem z dzieckiem matę.

Program 2

Trwa około 15 minut


    * Kołysanie
    * Klaskanie
    * Głaskanie brzucha
    * Głaskanie ud
    * Głaskanie kolan
    * Głaskanie palców u nóg
    * Wiosłowanie
    * Pocieranie stóp
    * Poruszanie palcami u nóg
    * Poruszanie nogami
    * Leżenie na plecach
    * Obracanie się z pleców na bok
    * Obracanie się z pleców na brzuch
    * Relaksacja

PRZEBIEG PROGRAMU 2 (AKTYWNOŚCI)

KOŁYSANIE


Cel: Dostarczenie dziecku doświadczenia jego ciała jako jedności. Budowanie zaufania między dzieckiem a nauczycielem

Wykonanie: Przed rozpoczęciem należy zapoznać się z Programem 1. Po zapoznaniu można wprowadzać różne rodzaje kołysania

KLASKANIE (SPH), GŁASKANIE BRZUCHA (SPH), GŁASKANIE UD (SPH), GŁASKANIE KOLAN (SPH), GŁASKANIE PALCÓW U NOGI

Cel: Rozwój świadomości ciała i zdolności koordynacji ruchu. Podczas klaskania i głaskania używamy instrumentów do prezentacji różnych części ciała. Słuchając muzyki dziecko uczy się odróżniać części ciała, które będzie głaskać. Stopniowe kierowanie na niższe części ciała dziecka

Wykonanie: Prowadzący siada przed dziecko, które wymaga wsparcia z przodu. Siadamy z nogami skrzyżowanymi lub zgiętymi. Wykonujemy wszystkie aktywności wraz z dzieckiem. Pomagamy dziecku w głaskaniu brzucha, ud, kolan itd. Należy wyraźnie mówić, co się wydarzy dalej, Obserwacja dziecka, czy jest już zdolne do samodzielnego uczestnictwa w ćwiczeniach

WIOSŁOWANIE

Cel: Uświadomienie znaczenia równowagi. Poprawa napięcia mięśni palców i bioder.

Wykonanie: Siadamy naprzeciwko dziecka, trzymamy jego dłonie (lub nadgarstki) i "wiosłujemy" do tyłu i przodu. Staramy się skłonić dziecko do wykazania największej inicjatywy i aktywności. Wykonujemy ruchy: przyciągania bioder z nogami wyciągniętymi do przodu, oraz wyginanie się do tyłu i do przodu (tak bardzo jak to możliwe)

POCIERANIE STÓP


Cel: Uświadomienie pojęcia STOPA. Uświadomienie znaczenia dotyku i wrażliwości podeszwy stóp, wykorzystanie ruchu kostek,

Wykonanie: Siadamy przed dzieckiem by utrzymywać kontakt wzrokowy. Mówimy mu, co robimy i kierujemy jego uwagę na stopy, Można trzymać dziecko za kostki i pocierać stopy. Rozwijając aktywność mówimy, aby dziecko samo pocierało swoje stopy. Nie zmuszamy dziecka do tej aktywności, lecz samodzielnie stymulujemy stopy w różny sposób. Jeżeli u dziecka nie zanikł odruch podeszwowy, skonsultuj się z rehabilitantem.

PORUSZANIE PALCAMI U NÓG (STOPY: SPH)

Cel: Uczenie świadomości palców, oraz rozwój ich siły i kontroli nad nimi. Rozwój równowagi. Kształtowanie prawidłowego chodzenie. Tworzenie atmosfery przyjemnej zabawy

Wykonanie: Dmuchając na palce pomagamy dziecku zginać i prostować palce. Masowanie jednego palca. Podnoszenie z podłogi palcami stóp małych przedmiotów (np. kredka).

PORUSZANIE NOGAMI

Cel: Rozwój zdolności do celowego i niezależnego używania obu stóp. Rozwój mięśni nóg i żołądka.

Wykonanie: Dziecko leży na plecach, chwytamy za kostki i zginamy i prostujemy nogi w rytm muzyki. Wykonujemy ćwiczenia samodzielnie i sprawdzamy czy dziecko potrafi nas naśladować. Wykonanie ćwiczenia w pozycji siedzącej z podpartymi dłońmi.

LEŻENIE NA PLECACH


Cel: Uświadomienie pojęcia PLECY. Kształtowanie poczucia bezpieczeństwa w pozycji leżącej.

Wykonanie: Zachęcamy dziecko do położenia się na plecach, można położyć głowę dziecka na swoje kolana lub poduszkę. Nie zmuszamy do wykonania aktywności.

OBRACANIE SIĘ Z PLECÓW NA BOK

Cel: Zapoznanie z pojęciem PLECY i BOK. Ćwiczenie relaksacji i uwagi,. Rozwijanie ruchów obrotowych kręgosłupa (podstawa dobrego chodzenia). Ćwiczenie wstępne do nauki obrotów całkowitych.

Wykonanie: Klękamy za dzieckiem i łagodnie popychamy je na bok, aby umieścić jego jedną nogę na drugiej (wykonujemy ćwiczenie z lewej i prawej strony). Jeżeli to pozycja trudna dla dziecka, układamy go na bok i łagodnie pomagamy obrócić się na plecy.

OBRACANIE SIĘ Z PLECÓW NA BRZUCH

Cel: Wprowadzenie świadomości BRZUCHA, oraz przodu ciała w relacji do podłogi.

Wykonanie: Opowiadamy dziecku o leżenie na brzuchu a następnie sprawdzamy czy dziecko jest zdolne, do samodzielnego wykonania tego ćwiczenia. Poprzez dotyk zwracamy dziecku uwagę na brzuch i jeśli to konieczne pomagamy wykonać obrót (należy pamiętać o położeniu jednej nogi na drugiej i podparciu pleców. Zachęcamy dziecko do wykonywania ruchów obrotowych,. Zapobiegamy siadaniu między leżeniem na plecach i leżeniem na brzuchu.

RELAKSACJA

Cel: Stworzenie atmosfery bezpieczeństwa. Dziecko rozpoznając melodię "do odpoczynku" wie, że sekwencja aktywności się kończy

Wykonanie: Pozwalamy na wybór dowolnej pozycji do odpoczynku. Po odpoczynku odsłuchujemy sygnaturkę, która zamyka cały Program.


metoda knillów
"Być bohaterem przez minutę, godzinę, jest o wiele łatwiej niż znosić trud codzienny w cichym heroizmie."
Ilonadora i czwórka pociech

Offline ilonadora

  • User z prawami do pisania
  • Rozgadany Weteran
  • *******
  • Wiadomości: 8423
    • http://wwwmojedzieciaki.blox.pl/html
Program Knillów
« Odpowiedź #3 dnia: Luty 22, 2008, 02:49:53 pm »
Ciąg dalszy
wszelkie informacje ze strony metoda knillów

Program 3

Trwa około 20 minut


    * Leżenie na brzuchu
    * Leżenie na plecach
    * Obracanie się z pleców na brzuch
    * Obracanie się z brzucha na plecy
    * Poruszanie nogami
    * Czołganie się na brzuchu
    * Raczkowanie
    * Klęczenie i spacerowanie na kolanach
    * Upadanie z pozycji klęczącej
    * Odpychanie i przyciąganie
    * Relaksacja

PRZEBIEG PROGRAMU 3 (AKTYWNOŚCI)

LEŻENIE NA BRZUCHU


Cel: Aktywność ta stanowi dobry punkt wyjścia do rozpoczęcia sekwencji aktywności, gdyż jest pozycją relaksową i bezpieczną. Za pomocą tej aktywności uczymy pojęć "brzuch" i "przód".

Wykonanie: Zwracamy uwagę na "muzykę brzucha", którą dzieci nauczyły się rozpoznawać w poprzednich programach. Jeżeli któreś z dzieci obraca się na boki, można je lekko opleść ramionami, aby nie czuło, że jest do czegoś zmuszane.

LEŻENIE NA PLECACH

Cel: Uczymy pojęcia "plecy" i pozwalamy na poznanie tylnej części ciała dzieci. Można wykorzystać obroty z brzucha na plecy

Wykonanie: Przy odpowiedniej muzyce należy zachęcić dzieci do obrotu z brzucha na plecy. Przy tej czynności należy unikać wspierania się na łokciach i kolanach, a także używania rąk i stóp.

OBRACANIE SIĘ Z PLECÓW NA BRZUCH

Cel: Rozpoznawanie "muzyki pleców". Dziecko się koncentruje, słucha i identyfikuje muzykę, w trakcie, której powinno wykonywać odpowiednie ruchy. Niektóre dzieci potrzebują pomocy przez jakiś czas.

Wykonanie: Po kilkakrotnym powtórzeniu programu można zatrzymywać kasetę w różnych miejscach i sprawdzać, czy dzieci rozpoznają melodię i czy kojarzy się ona z odpowiednimi ruchami.

OBRACANIE SIĘ Z BRZUCHA NA BOK

Cel: Pozwala na doświadczenie małego "upadku". Uczy pojęcia "bok". Pomaga w osiągnięciu relaksu i równowagi

Wykonanie: Zachęcanie dziecka do wykonania czynności. Jeżeli dziecko potrzebuje pomocy, można uklęknąć za nim i łagodnie naciskając obracać je na bok. Można powtarzać słowa "brzuch" i "bok", a także zachęcać dziecko, by samo nazywało części ciała.

OBRACANIE SIĘ Z BRZUCHA NA PLECY

Cel: Rozwijanie zdolności koncentracji, słuchania i przygotowania się do następnej aktywności.

Wykonanie: Po kilkakrotnym powtórzeniu programu można zatrzymywać kasetę w różnych miejscach i sprawdzać, czy dzieci rozpoznają melodię i czy kojarzy się ona z odpowiednimi ruchami.

PORUSZANIE NOGAMI

Cel: Rozwój świadomości i koordynacji nóg, a także mięśni nóg i brzucha. Pozwala na bardziej samodzielne działania

Wykonanie: Aktywność można wykonywać w pozycji leżącej lub siedzącej. Gdy zaczyna się muzyka, zachęcamy dziecko do rozpoczęcia aktywności. Dzieci mogą leżeć z nogami skierowanymi do środka, koła, które tworzą. Po aktywności można sprawdzić czy dziecko potrafi usiąść w kole pomagając sobie wsparciem na dłoniach. Dziecko powinno przyciągnąć kolana do klatki piersiowej tak blisko, jak to tylko możliwe, a następnie wyprostować je.

CZOŁGANIE SIĘ NA BRZUCHU


Cel: Aktywność ta wzmacnia i wymaga wprowadzania ruchów naprzemiennych, koniecznych dla mającego nastąpić później raczkowania

Wykonanie: Sposoby czołgania: 1. Podciąganie się na ramionach - nie jest zbyt satysfakcjonujący 2. Czołganie się boczne (przy użyciu ramion i nóg po tej samej stronie ciała) 3. Czołganie się naprzemienne (jednoczesne użycie np. prawej nogi i lewej ręki). Należy do niego zachęcać dziecko. Należy dzieciom pokazać tę aktywność (powoli, koncentrując się na każdym ruchu). Można podrażnić stopy, aby sprowokować dziecko do wierzgania, lub popychać nogi dziecka swoimi kolanami. Aby zwiększyć motywację, można przed dzieckiem położyć zabawkę.

RACZKOWANIE

Cel: Wspiera ruchy naprzemienne i koordynację czterech kończyn. Aktywność ta wymaga większej siły, by utrzymać równowagę i przemieszczać ciężar z ramion na nogi (z jednej i drugiej strony)

Wykonanie: Należy sprawdzić czy dziecko trzyma prawidłowo głowę, a także czy używa ruchów naprzemiennych ramion i nóg. Należy zwrócić uwagę na dotykanie podłogi całą powierzchnią dłoni i stopami. Można uruchomić wyobraźnię dzieci i powiedzieć, by zachowywały się jak dzikie zwierzęta. Dziecku, które wymaga wsparcia, pomagamy utrzymać pozycję raczkującą (podtrzymanie bioder nad podłogą). Powoli przenosimy ciężar ciała z nóg na ramiona i z powrotem.

KLĘCZENIE I SPACEROWANIE NA KOLANACH

Cel: Utrzymanie równowagi w różnych pozycjach. Uczy pojęcia "kolana".

Wykonanie: Pokazujemy aktywność i sprawdzamy czy dziecko naśladuje. Dzieci, które mają problem z równowagą, mogą korzystać na początku z podparcia. Powtarzamy słowo "kolana" w trakcie aktywności.

UPADANIE Z POZYCJI KLĘCZĄCEJ

Cel: Utrzymanie równowagi ciała. Rozwijanie poczucia ciężaru ciała. Trenowanie odruchu upadanie/podparcie.

Wykonanie: Jeżeli dziecko czuję się niepewnie, można je objąć rękoma wokół klatki piersiowej od tyłu i pomóc w upadaniu do przodu. Z czasem ograniczamy wparcie. Stopniowo nakłaniamy do upadku bokiem z klęku. Wymaga to większej pewności siebie. Jeżeli dziecko obawia się skaleczenia, można namówić je, by usiadło na piętach. Dzieci niewymagające wsparcia, mogą siedzieć w kole i upadać przed sobą. Może to pełnić funkcję społeczną

ODPYCHANIE I PRZYCIĄGANIE

Cel: Ta aktywność pozwala na akceptację fizycznego i umysłowego oporu. Dziecko uświadamia sobie własną siłę i siłę innych ludzi. Pozwala to na rozwinięcie poczucia własnej tożsamości.

Wykonanie: Aktywność można wykonać w pozycji siedzącej lub klęczącej. Ćwiczeniom powinna towarzyszyć atmosfera zabawowa. Dzieci, które potrafią samodzielnie wykonywać ćwiczenia, mogą pracować w parach (przyciągać się i odpychać). Należy pamiętać, że można odpychać się różnymi częściami ciała.

RELAKSACJA

Cel: Relaks tworzy bezpieczne ramy dla sekwencji aktywności. Dziecko wraz z usłyszeniem "muzyki do odpoczynku" wie, że program się kończy.

Wykonanie: Dziecko odnajduje swoją relaksową pozycję. Jeśli czujesz, że to naturalne wprowadź kontakt fizyczny (zwłaszcza w pracy z dziećmi. Które mają problemy z kontaktem).

 Program 4

Trwa około 20 minut


    * Leżenie na brzuchu
    * Leżenie na brzuchu i mruganie oczyma
    * Leżenie na plecach z rękoma wokół karku
    * Poruszanie nogami (jazda rowerem)
    * Odbijanie się na siedzeniu
    * Kręcenie się wokół siedzenia
    * Ślizganie się na siedzeniu
    * Podnoszenie się i stanie bez ruchu
    * Podnoszenie ramion - jednego, a potem obu jednocześnie
    * Podnoszenie jednocześnie - jednej ręki i nogi
    * Stawanie przed kimś
    * Podbieganie do - odbieganie od
    * Spacerowanie - szybko i delikatnie
    * Spacerowanie - wolno i ciężko
    * Spacerowanie - wolno i delikatnie (po cichu)
    * Dwa i dwa (znajdź partnera)
    * Odpychanie i przyciąganie
    * Dowolne ruchy (taniec)

PRZEBIEG PROGRAMU 4 (AKTYWNOŚCI)

LEŻENIE NA BRZUCHU


Cel: Społeczna integracja dzieci.

Wykonanie: Leżenie w kole twarzami do siebie.

LEŻENIE NA BRZUCHU I MRUGANIE OCZYMA

Cel: Doskonalenie czynności mrugania.

Wykonanie: Leżenie, uniesienie górnej części ciała, mruganie.

LEŻENIE NA PLECACH Z RĘKAMI WOKÓŁ KARKU

Cel: Wprowadzenie pojęcia KARK.

Wykonanie: Leżenie na plecach z rękami wokół karku, śpiew.

PORUSZANIE NOGAMI (JAZDA NA ROWERZE)


Cel: Rozwijanie koordynacji i kontroli oraz zdolności do naśladowania nauczyciela i dzieci. Utrwalenie spójności grupy.

Wykonanie: Pozycja: na siedząco lub na leżąco. Dzieci siedzą/leżą w kole z głowami lub stopami skierowanymi do jego środka.

ODBIJANIE SIĘ NA SIEDZENIU

Cel: Rozwijanie w dziecku świadomości siedzenia, wzmacnianie koordynacji różnych części ciała.

Wykonanie: Siedzenie na podłodze, ręce z tyłu, stopy mocno przylegają do podłoża, unoszenie się i opadanie.

KRĘCENIE SIĘ WOKÓŁ SIEDZENIA

Cel: Rozwijanie równowagi.

Wykonanie: Wymagana jest śliska podłoga, bez przeszkód. Dzieci siedzą na podłodze i kręcą się.

ŚLIZGANIE SIĘ NA SIEDZENIU DO PRZODU


Cel: Dzieci uczą się koordynacji ruchu, używania różnych części ciała.

Wykonanie: Początkowo dzieci mogą używać swoich ramion i nóg, lecz po pewnym czasie powinny próbować się poruszać przy pomocy nóg i siedzenia.

PODNOSZENIE SIĘ I STANIE BEZ RUCHU

Cel: Rozwijanie równowagi.

Wykonanie: Dziecko stoi bez ruchu.

PODNOSZENIE RAMION - JEDNEGO, A PÓŹNIEJ OBU JEDNOCZEŚNIE


Cel: Rozwijanie w dziecku pojęcia ramiona, umiejętność niezależnego poruszania nimi.

Wykonanie: Dzieci powinny stać w taki sposób, aby wzajemnie się widziały.

PODNOSZENIE JEDNOCZEŚNIE - JEDNEJ RĘKI I NOGI


Cel: Doskonalenie kontroli i świadomości własnego ciała.

Wykonanie: Dzieci nie mogą się cofać. Początkowo można pomóc poprzez podanie ręki.

STAWANIE PRZED KIMŚ

Cel: Rozwijanie pojęć w tył, w przód.

Wykonanie: Ćwiczenie wykonywane może być w parach, bądź poprzez utworzenie "tramwaju".

PODBIEGANIE DO, ODBIEGANIE OD.


Cel: Ćwiczenie percepcji słuchowej i kontroli ciała.

Wykonanie: W trakcie wykonywania aktywności dzieci dostosowują się do muzyki, która jest puszczana.

SPACEROWANIE - SZYBKO I DELIKATNIE, WOLNO I CIĘŻKO, WOLNO I DELIKATNIE (PO CICHU)

Cel: Doskonalenie kontroli i zmiennych ruchów całego ciała. Rozwijanie zaufania do siebie.

Wykonanie: Dzieci mogą spacerować w różny sposób: na palcach, na całej stopie, jak kot, jak słoń, jak mała dziewczynka.

DWA I DWA (ZNAJDŹ PARTNERA)

Cel: Społeczna integracja dzieci.

Wykonanie: Spacerowanie do muzyki.

ODPYCHANIE I PRZYCIĄGANIE


Cel: Utrzymanie równowagi w pozycji stojącej, osiąganie współpracy i nawiązywanie interakcji, rozwijanie zaufania do innych.

Wykonanie: Można odpychać i przyciągać w pozycji stojącej, lub w przypadku dzieci mniej stabilnymi w pozycji stojącej - w pozycji klęczącej.

DOWOLNE RUCHY / TANIEC

Cel: Rozwijanie wyobraźni, improwizacji, twórczości i nawiązywania interakcji.

Wykonanie: Dzieci mogą tańczyć same, parami, w małych grupach lub w kole. Niektóre dzieci mogą otrzymać później instrumenty perkusyjne do akompaniamentu.

RELAKSACJA

Cel: Relaks tworzy bezpieczne ramy dla sekwencji aktywności. Dziecko wraz z usłyszeniem "muzyki do odpoczynku" wie, że program się kończy.

Wykonanie: Dziecko odnajduje swoją relaksową pozycję. Jeśli czujesz, że to naturalne wprowadź kontakt fizyczny (zwłaszcza w pracy z dziećmi. Które mają problemy z kontaktem).

Program SPH (dla dzieci niesprawnych fizycznie)

Trwa około 25 minut


    * Kołysanie (Pr. 1 i 2)
    * Wymachiwanie rękoma (Pr. 1)
    * Pocieranie dłoni (Pr. 1)
    * Zaciskanie i otwieranie i dłoni (Pr. 1)
    * Klaskanie (Pr. 1 i 2)
    * Głaskanie policzków (Pr. 1)
    * Głaskanie brzucha (Pr. 1 i 2)
    * Głaskanie ud (Pr. 2)
    * Ruchy stóp/nóg (Pr. 2)
    * Przewracanie się (padanie) (Pr. 1)
    * Relaksacja (Pr. 1 i 2)

Program ten jest przeznaczony dla dzieci niesprawnych fizycznie. Między wykonywanymi aktywnościami jest więcej czasu na przygotowanie się.


wszelkie informacje ze strony metoda knillów
"Być bohaterem przez minutę, godzinę, jest o wiele łatwiej niż znosić trud codzienny w cichym heroizmie."
Ilonadora i czwórka pociech

yogisia

  • Gość
Odp: Program Knillów
« Odpowiedź #4 dnia: Grudzień 18, 2009, 03:21:49 pm »
Witajcie,
sto lat się tu nie odzywałam ale muszę Wam powiedzieć, że jak szukam informacji to wciąż wracam do Waszego skarbca wiedzy wszelakiej :)

Teraz powracam do postawionego wyżej pytania o Wasze doświadczenia z programem Knillów. Szukałam czegoś nowego i fajnego do naszych zajęć, córci się spodobało, zaśmiewa się do rozpuku, ona zresztą takie hopsasy bardzo lubi.  Więc mnie zaciekawiło ale wiele więcej niż tu ilonadora podała nie znajduję. Do tego jest jakaś muzyka, prawda? My bawiłyśmy się przy tym co mi wpadło do głowy (muzyka bobasa, Vivaldi, Ravel..). Tak więc pytanie brzmi: czy stosowaliście? Jeśli tak to jakie macie doświadczenia?
Pozdrawiam,
Kasia

 

(c) 2003-2017 Team Dar Życia :: nota prawna :: o plikach Cookies :: biuro@darzycia.pl
Polecamy:   Forum o zwierzętach