Ogłoszenia Zwierzęta
Aktualności: Jeśli uważasz że serwis Dar Życia jest potrzebnym miejscem Wesprzyj nas. Chcemy reaktywować serwis, dostosować graficznie i technicznie do aktualnych standardów, ale potrzebujemy Twojego wsparcia. Dziękujemy za wsparcie.

Autor Wątek: Wczesna interwencja dziecka niewidomego lub słabowidzącego  (Przeczytany 6118 razy)

Offline Emilianka

  • User z prawami do pisania
  • Wyjadacz
  • *****
  • Wiadomości: 3124
Wczesna interwencja dziecka niewidomego lub słabowidzącego
« dnia: Luty 06, 2008, 03:19:45 pm »
Wczesna interwencja i wczesne wspomaganie małego dziecka niewidomego i słabowidzącego

- mgr Dorotta Klimas


Publikacje i artykuły Stowarzyszenia Tęcza nt wczesnej interwencji (diagnoza i terapia)
http://www.tecza.org/art.php?dzial=publikacje

Wczesna interwencja w Europie
- Monika Orkan - Łęcka

Usprawnianie widzenia  dzieci w wieku 0-1 rok życia - wskazówki dla rodziców
- Joanna Białoskórska

Program usprawniania ruchowego dzieci niewidomych i słabowidzących ze sprzężoną niepełnosprawnością w wieku 0d 0 do 3 lat
- Małgorzata Karga

Diagnoza funkcjonalna i konstruowanie programów dla dzieci w wieku 0-3 lat ze złożoną niepełnosprawnością
- Monika Orkan - Łęcka

Diagnoza i usprawnianie funkcjonowania wzrokowego w pierwszym roku życia dziecka
- Joanna Białoskórska

Obserwacje i testy służące do oceny funkcjonowania widzenia u dzieci we wczesnym okresie rozwoju
Lea Hyvarinen, M.D., Lea-Test Ltd, Espoo, Finland

Obserwacja widzenia niemowląt i dzieci ze sprzężonymi niesprawnościami
dr Lea Hyvarinen, mgr Kathleen Appleby

Wpływ nieprawidłowego widzenia na rozwój ogólny
dr Lea Hyvarinen

Wymiana informacji w wielodyscyplinarnym zespole zajmującym się dziećmi z osłabionym widzeniem. Spojrzenie okulisty
Lea Hyvarinen

Diagnoza widzenia u noworodków
- dr Alicja Krawczyk

Kształtowanie procesów widzenia
Alicja Krawczyk

Obserwacja i interpretacja zachowań dzieci słabowidzących
Alicja Krawczyk

Kompetencje nauczyciela-specjalisy wczesnej edukacji dziecka niewidomego i słabowidzącego
oprac. M. Orkan-Łęcka

Pan Rajek

  • to weteran
  • polecający usługi
  • *******

Offline Emilianka

  • User z prawami do pisania
  • Wyjadacz
  • *****
  • Wiadomości: 3124
Wczesna interwencja dziecka niewidomego lub słabowidzącego
« Odpowiedź #1 dnia: Luty 06, 2008, 03:21:14 pm »
Gdy Twoje dziecko jest niewidome lub słabowidzące

Rodzice oczekując na dziecko spodziewają się, że będzie ono zdrowe i sprawne. Nic więc dziwnego, że w momencie narodzin dziecka wiadomość o tym, że ma ono problemy ze wzrokiem, powoduje szok, bolesne zaskoczenie, zmartwienie, dezorientację i dezorganizację rodziny. Bywa zresztą i tak, że do problemów ze wzrokiem dochodzą jeszcze inne ograniczenia. Wówczas rodzice najczęściej zadają sobie pytanie: Co robić? Dlaczego nas to dotknęło? Kto jest temu winien? Te i inne pytania towarzyszą rodzicom dzieci w różny sposób niepełnosprawnych, nie tylko rodzicom dzieci niewidomych.

W pierwszej chwili rodzice niewidomego dziecka najczęściej nie wiedzą co robić. Być może nigdy wcześniej nawet nie zetknęli się z tego typu niepełnosprawnością. Toteż zaczynają chodzić od lekarza do lekarza próbując tam szukać ratunku. Oczekują na "cudowne lekarstwa" i "cudowne zabiegi". Ale czasami okazuje się, że nie ma "cudownych lekarstw" i medycyna przy całym swoim dorobku nie jest w stanie uczynić z dziecka niewidomego dziecka normalnie widzącego. Pozostaje więc pogodzić się z tym faktem i próbować przyjść dziecku z pomocą, angażując się całym sobą w pracę nad jego rozwojem. Jeżeli pogodzenie to trwa miesiącami czy latami, koniecznym jest, obok poszukiwań pomocy medycznej, zadbanie o prawidłowy rozwój dziecka. Często straconych tygodni czy miesięcy nie da się nadrobić.

Jest to trudne zadanie. Dziecko mające problemy ze wzrokiem wymaga poświęcenia mu więcej czasu, cierpliwości, a nawet miłości niż dziecko pełnosprawne. Jest to jednak jedyna droga do osiągnięcia przez dziecko samodzielności.

W reakcjach rodziców na różnego rodzaju niepełnosprawność ich dziecka można dopatrzyć się wielu podobieństw. Wielu pedagogów zajmujących się problemami wychowania dziecka niewidomego wymienia trzy typowe stadia reakcji rodziców dziecka niewidomego na jego niepełnosprawność:

   1. stadium - odrzucenie dziecka , wstrząs i dezorganizacja,
   2. stadium - początek dostosowania się, chroniczny smutek i w rezultacie nadopiekuńczość lub odrzucenie dziecka,
   3. stadium - dojrzałe i realistyczne funkcjonowanie rodziny jako całości z określeniem miejsca dziecka w rodzinie.

Rodzice powinni zrobić wszystko, aby osiągnąć etap trzeci. Odpowiedź na pytanie, jak pomóc dziecku, jak je wychowywać, opiekować się nim, a potem uczyć, jest trudna, bo dzieci są różne - niewidome lub słabowidzące, mające oprócz wad wzroku dodatkowe ograniczenia, dzieci które nie widzą od urodzenia lub tracące wzrok stopniowo, mieszkające w dużych miastach i małych wioskach itp.

Rodzicom dzieci niewidomych lub słabowidzących przekazujemy poniżej pewne podstawowe wskazówki, które można zastosować w odniesieniu do każdego dziecka. Doskonale będzie, jeśli uda się włączyć w pracę z takim dzieckiem całą rodzinę.

Zawsze należy pamiętać o tym, że dziecko niewidome ma takie same potrzeby jak inne dzieci. Jego cykl rozwoju jest taki sam jak innych, choć wiele umiejętności zdobywa nieco później bądź musi się ich inaczej nauczyć. Pamiętajcie, że dziecko niewidome ma ograniczone możliwości uczenia się przez naśladowanie - dlatego musicie świadomie uczyć je wielu rzeczy.

   1. Wasze dziecko uczy się przez cały dzień - nauka jednak najczęściej posuwa się małymi krokami.
   2. Pięć zmysłów - dotyk, słuch, węch, smak i najmniejsze choćby resztki wzroku, jeśli je dziecko posiada - to drogi, dzięki którym może postępować nauka. Kiedy jednego ze zmysłów brak lub gdy nie funkcjonuje dobrze, pozostałe zmysły nie stają się nagle doskonalsze. Muszą być ćwiczone i rozwijane przez stałe ich używanie.
   3. Mówcie do dziecka wykonując różne czynności, wtedy i ono nauczy się mówić, zrozumie czym są różne przedmioty, do czego służą, jak wyglądają, jakie są w dotyku.
   4. Jak najrzadziej w ciągu dnia zostawiajcie dziecko w łóżeczku. Nie ma ono wtedy możliwości poznania otoczenia. Bierzcie je na ręce i noście po mieszkaniu. Dziecko potrzebuje czuć Waszą bliskość i ruchy Waszego ciała. Zawieście pomiędzy poręczami łóżeczka kolorowe, dźwięczące zabawki. Pokażcie dziecku, gdzie się one znajdują. Zorganizujcie w domu wiele miejsc, w których może przebywać dziecko - na kocyku, w kojcu.
   5. Pozwólcie także, aby inni ludzie trzymali Wasze dziecko, mówili do niego.
   6. Kiedy karmicie dziecko, połóżcie jego rączki na butelce, a potem na łyżce, tak aby czuło co się robi. W ten sposób nauczy się wszystkiego, co ma robić, kiedy przyjdzie czas na samodzielne spożywanie posiłków.
   7. Zanim dziecko nauczy się samodzielnie chodzić, zabierajcie je często na spacery w wózku i opisujcie otaczający świat. Bierzcie je na spacer w różnych warunkach pogodowych, aby poznało słońce, deszcz, wiatr i śnieg.
   8. Pozwólcie dziecku być boso w domu i na dworze, kiedy warunki pogodowe na to pozwalają. W ten sposób nauczy się lepszego posługiwania stopami, poczuje świat przyrody.
   9. Nie brońcie dziecku zabrudzić się. Pozwólcie mu raczkować i tarzać się po trawie, brodzić po błotnistych kałużach i sypać piasek na wodę.
  10. Włączajcie dziecko w czynności domowe, niech towarzyszy Wam przy ich wykonywaniu kiedy to tylko możliwe.
  11. Wykonując różne czynności możecie, chcąc pokazać dziecku co i jak robić, wziąć jego dłonie w swoje i w ten sposób wykonywać różne prace razem z nim.
  12. Spróbujcie uczynić dziecko za coś odpowiedzialnym, niech na przykład sprząta zawsze swoje zabawki; potem możecie dawać mu inne stałe zadania.
  13. Pamiętajcie, że małe dzieci uczą się przez działanie.
  14. Dawajcie dziecku jak najczęściej jakieś zajęcie, aby nie nudziło się. W ten sposób unikniecie walki ze zbędnymi ruchami tzw. blindyzmami. Poza tym dziecko nauczy się samodzielnie coś robić, myśleć, podejmować decyzje.
  15. Uczcie dziecko, jak się bawić - pokazujcie, co można robić z zabawkami. Nie potrzeba wiele zabawek, za to dobrze, jeżeli będą wykonane z różnych tworzyw, będą miały różną fakturę, kształty, będą bardzo kolorowe, najlepiej wydające dźwięki. Pamiętajcie, że dla małych dzieci doskonałymi zabawkami są przedmioty codziennego użytku.
  16. Każdy przedmiot niech ma stałe miejsce; to ułatwi dziecku samodzielne poruszanie się i dostęp do różnych przedmiotów. Jeżeli dokonujecie pewnych zmian np. w ustawieniu mebli, zaznajomcie z nimi koniecznie Wasze dziecko.
  17. Opracujcie stały program dnia - stałe pory wstawania, mycia, załatwiania się, jedzenia, spacerów, zabaw; dziecko przyzwyczai się do tej regularności, a Wam ułatwi to organizację dnia i znalezienie czasu na odpoczynek.
  18. Uprzedzajcie dziecko przed każdą czynnością, która ma nastąpić.
  19. Nagradzajcie dobre zachowanie dziecka i jego wysiłek we współpracy z Wami - całujcie je, pieśćcie i przytulajcie je; dajcie mu odczuć, że jesteście z niego zadowoleni.
  20. Wyznaczcie rozsądne granice swobody; karćcie za złe zachowanie, próbując pomóc dziecku zrozumieć, co Wam się nie spodobało, za co jest karcone.
  21. Aby uspokoić dziecko, spróbujcie odwrócić jego uwagę w innym kierunku, przytulcie je, zanućcie.
  22. Bądźcie konsekwentni w swoich działaniach i wymaganiach.
  23. Bawcie się z dzieckiem, śpiewajcie mu, kołyszcie na kolanach, bawcie się jego rączkami i nóżkami, a potem uczcie je bawić się zabawkami.
  24. Starajcie się je zachęcać do raczkowania, chodzenia, wspinania się (przy zachowaniu bezpieczeństwa) - stymulujcie je do tego, jeśli jeszcze trochę widzi - kładąc w zasięgu jego wzroku i rąk zabawki, jeśli nic nie widzi - wydające dźwięk przedmioty.
  25. Kiedyś musieliście Wasze dziecko rozbierać i ubierać; kiedy już nie jest maleństwem pozwólcie mu robić bez pomocy to, co już potrafi. Pamiętajcie, że zdejmowanie ubrania jest łatwiejsze niż nakładanie.
  26. Postarajcie się, aby Wasze dziecko poszło do przedszkola. Ale jeśli nie jest to możliwe - stwarzajcie mu okazję do zabawy z innymi dziećmi.
  27. Nie wystarczy, że zrobicie z dzieckiem coś raz czy dwa razy. Chodźcie z nim regularnie do sklepu, na spacery. Kiedy nie chodzi jeszcze do szkoły możecie planować mu różne prace. Opowiadajcie o wszystkim co robicie, tłumaczcie to, czego jeszcze nie rozumie. Kiedy zacznie chodzić do szkoły, będzie uczyć się innych rzeczy i nie będziecie mieli tyle czasu, żeby razem spędzać całe dnie. Dziecko szybko rośnie i potem może być za późno. Przygotujcie dziecko do tego, aby na tyle, na ile jego możliwości i rozwój pozwolą, samodzielnie ruszyło przed siebie.
  28. Otaczajcie je miłością, ale nie rozpieszczajcie.

Powyższe porady są użyteczne, gdy dziecko jest małe, ale ono rośnie i przychodzi czas na podjęcie decyzji, jaka szkoła byłaby najlepsza - dla niewidomych czy zwykła, taka w jakiej uczą się dzieci pełnosprawne. Na ten temat wydano wiele publikacji. pomagają one podjąć decyzje rodzicom co do wyboru szkoły. Rodzice muszą jednak sami uznać, co będzie najlepsze dla ich dziecka, znając wady i zalety jednego i drugiego systemu nauczania. Nie zapominajcie także, drodzy rodzice, o specjalistach i możliwości skorzystania z ich porad. Jest też wiele wydawnictw o tym, jak wychowywać i rehabilitować niewidome lub słabowidzące dziecko. Są też inni rodzice, którzy mają takie i podobne problemy jak Wy. Wielu rodziców stworzyło specjalne kluby w ramach Polskiego Związku Niewidomych lub też odrębne organizacje rodziców dzieci niewidomych i słabowidzących. O tych wszystkich sprawach można uzyskać informacje w Polskim Związku Niewidomych.


Źródło: Polski Związek Niewidomych
www.pzn.org.pl

 

(c) 2003-2018 Team Dar Życia :: nota prawna :: o plikach Cookies :: biuro@darzycia.pl
Polecamy:   Forum o zwierzętach