Ogłoszenia Zwierzęta
Aktualności: Dar Życia poleca Kalendarz ze zdjęciami oraz Foto Karty, powołując się na nasze forum otrzymają Państwo rabat w postaci darmowej wysyłki PREZENTÓW. Kod rabatowy to słowo DAR ŻYCIA a strony to Foto Karty oraz Kalendarze ze zdjęciami

Autor Wątek: Pedagogika specjalna  (Przeczytany 8871 razy)

Offline sonia

  • User z prawami do pisania
  • Rozgadany Weteran
  • *******
  • Wiadomości: 25632
    • Dar Życia
Pedagogika specjalna
« dnia: Grudzień 13, 2007, 01:19:13 pm »
PEDAGOGIKA SPECJALNA

kompendium wiedzy w tym zakresie - najważniejsze hasła etc


1.Co to jest pedagogika specjalna
Pedagogika specjalna – jest dyscypliną zajmującą się osobami obarczonymi niepełnosprawnością oraz ich rehabilitacją (rewalidacją), a także osobami niepełnosprawnymi społecznie i ich resocjalizacją oraz osobami poniżej normy.

Cel pedagogiki specjalnej
Celem pedagogiki specjalnej jest poznanie właściwości i mechanizmów funkcjonowania osób niepełnosprawnych zmierzające do ich usprawnienia psychicznego i fizycznego oraz włączenie w życie społeczne.

Przedmiot pedagogiki specjalnej
Przedmiotem pedagogiki specjalnej jest rehabilitacja ludzi niepełnosprawnych w każdym wieku, przede wszystkim dzieci i młodzieży  odchylonych od normy psychofizycznej  oraz resocjalizacja niedostosowanych społecznie.

Co to jest: niepełnosprawność, upośledzenie, inwalidztwo
Niepełnosprawność – oznacza wszelkie ograniczenie lub brak możliwości wykonywania czynności na poziomie uważanym za normalny dla człowieka. Sprawność jest cechą, która może się rozwijać i być doskonalona na skutek intensywnych ćwiczeń i oddziaływań rehabilitacyjnych.
Upośledzenie – jest wynikiem uszkodzenia i niepełnosprawności oraz czynników społecznych. Upośledzenie oznacza niekorzystną, gorszą sytuację danej osoby będącą wynikiem uszkodzenia bądź niepełnosprawności, polegającą na ograniczeniu lub uniemożliwieniu jej pełnienia ról, które uważane są za normalne biorąc pod uwagę płeć, wiek, czynniki kulturowe i społeczne.
Inwalida – jest jednostką, u której istnieje naruszenie sprawności i funkcji w stopniu wyraźnie utrudniającym pobieranie nauki w szkole normalnej, wykonywane czynności życia codziennego, pracę zawodową, udział w życiu codziennym oraz w zajęciach w czasie wolnym od pracy.
 
2.Dokumenty międzynarodowe dotyczące osób niepełnosprawnych
Deklaracja Warszawska - (3.10.1995r.), przyjęta podczas konferencji „ Prawa człowieka a osoby z upośledzeniem umysłowym w krajach Europy Centralnej i Wschodniej”, która skupiła przedstawicieli organizacji pozarządowych 239 krajów świata.
Wysunięto na niej postulat respektowania następujących zasad:
1.Włączenie:
Wszystkie osoby z upośledzeniem umysłowym muszą mieć zagwarantowaną możliwość pełnego uczestnictwa w życiu społecznym i rodzinnym zwłaszcza w sferze edukacji, zatrudnienia i rekreacji.
2.Pełnia praw obywatelskich:
Wszystkie osoby z upośledzeniem umysłowym muszą mieć równe szanse uczestniczenia i wnoszenia swojego wkładu w życie społeczne. Prawodawstwo nie pozwalające im na pełne korzystanie z praw obywatelskich obowiązujących w danym kraju musi być zniesione.
3.Samostanowienie:
Wszystkie osoby z upośledzeniem umysłowym powinny mieć swój udział w podejmowaniu decyzji, które ich dotyczą, na kształt polityki społecznej, która wpływa na ich życie i na programy, które tworzy się w celu zaspokojenia ich potrzeb.
4. Wsparcie dla rodziny:
Musi istnieć system odpowiednich służb wspierających upośledzonego członka rodziny, a także odpowiednie poradnictwa oraz służby zapewniające wsparcie i możliwość okresowego zastąpienia rodziny w jej funkcjach opiekuńczych.
5. Budzenie świadomości:
Warunki życia osób z upośledzeniem umysłowym mogą ulec poprawie jedynie wówczas, gdy w społeczeństwie wzrośnie zrozumienie dla możliwości potrzeb i praw tych osób m.in. dzięki wykorzystaniu mediów w celu lepszego i pełniejszego przepływu informacji na temat wszystkich aspektów życia osób niepełnosprawnych.
6. Wykorzystanie standardowych zasad opracowanych przez ONZ, ponieważ stanowią one potężny instrument do sterowania polityką społeczną i działaniami na rzecz osób niepełnosprawnych i ich organizacji.
7. Rozwijanie oddolnych organizacji pozarządowych:
• rządy powinny wspierać osoby z upośledzeniem umysłowym, ich rodziny i przyjaciół w tworzeniu oddolnych organizacji pozarządowych pracujących na rzecz pełnego uczestnictwa i równości osób z upośledzeniem umysłowym.


Deklaracja Praw Osób Upośledzonych Umysłowo uchwalona przez ONZ (1971r.).
Mówi ona o następujących przywilejach osób upośledzonych umysłowo:
• przysługują im te same prawa co wszystkim i to w „najwyższym możliwym stopniu”;
• mają prawo do leczenia, wychowania, szkolenia, rehabilitacji i poradnictwa aby mogli się najpełniej rozwijać;
• mają prawo do zabezpieczenia środków utrzymania dla ich potrzeb na godziwym poziomie życia, również do pracy zarobkowej, zgodnie ze swoimi uzdolnieniami;
• powinni żyć we własnej albo zastępczej rodzinie, aby uczestniczyć w normalnych formach życia społecznego. Jeżeli muszą korzystać z opieki zakładu to posiadającym formę organizacyjną wzorowaną na rodzinie;
• mają prawo do ochrony przed wyzyskiem, przed nadużyciami i złym traktowaniem;
• ograniczenie praw osoby upośledzonej umysłowo podlega weryfikacji na podstawie dokonywanych badań, aby dopuścić możliwość odwoływania się i ochrony, jeżeli jej grożą nadużycia.

Standardowe zasady wyrównywania szans osób niepełnosprawnych opracowane i przyjęte przez ONZ:
Preambuła:
I. Wstępne warunki równoprawnego uczestnictwa:
   Zasada 1. Budzenie świadomości.
                2.Opieka medyczna.
                3. Rehabilitacja.
                4. Służby wspierające.
II. Kluczowe obszary równoprawnego uczestnictwa:
    Zasada 5. Dostępność.
                6. Edukacja.
                7.  Zatrudnienie.
                8. Środki utrzymania i zabezpieczenie socjalne.
                9. Życie rodzinne i integralność osobista.              
              10. Kultura.
              11. Sport i rekreacja.
              12. Religia.
III. Działania wdrażające:
  Zasada 13. Informacja i badania naukowe.
               14. Kreowanie polityki i planowanie.
               15. Tworzenie prawa.
               16. Polityka ekonomiczna.
               17. Koordynacja działań.
               18. Organizacje osób niepełnosprawnych.
               19. Szkolenie personelu.
               20. Monitoring krajowy i ocena programów dotyczących osób niepełnosprawnych w zakresie wdrażania „zasad”.
               21. Współpraca techniczna i gospodarcza.
               22. Współpraca międzynarodowa.
IV. Mechanizacja monitoringu.

3. Co to jest rewalidacja:
Rewalidacja (termin zamiennie używany z rehabilitacją) – to kompleksowe i skoordynowane stosowanie środków medycznych, pedagogicznych, społecznych i zawodowych w celu usprawniania osób z naruszoną sprawnością organizmu, do możliwie maksymalnego poziomu.
4. Zasady rehabilitacji (zasada akceptacji, pomocy, indywidualizacji, terapia pedagogiczna, współpraca z rodziną):
Zasady pracy rehabilitacyjnej:
1. zasada sukcesu;
2. zasada ścisłej integracji doświadczeń – percepcyjnych, ruchowych i językowych, równoczesna stymulacja;
3. zasada aktywnego, wielostronnego mobilizowania i wzmacniania aktywności dziecka;
4. zasada doboru odpowiednich metod; technik i środków;
5. zasada oprzyrządowania i oprotezowania;
6. zasada pełnej akceptacji i tolerancji;
7. zasada wyzwalania otwartości, bezpośredniości i spontaniczności w komunikowaniu się z ludźmi;
8. zasada przyjmowania różnych zakresów wolności i autonomii niepełnosprawnych;
9. zasada stopniowego ewolucyjnego i regularnego osiągania zamierzonych celów pracy rehabilitacyjnej;
10. zasada uczenia się dla życia w środowisku;
11. zasada komplementarnego, całościowego, wszechstronnego i zintegrowanego podejścia do człowieka niepełnosprawnego.

Terapia pedagogiczna:
Jednym z głównych zadań terapii pedagogicznej jest udzielenie pomocy psychologicznej i pedagogicznej, której celem jest wspomaganie rozwoju i efektywności uczenia się niektórych parcjalnych dysfunkcji rozwojowych poprzez korygowanie odchyleń od normy, wyrównywanie braków w opanowaniu programu nauczania oraz eliminowanie przyczyn i przejawów zaburzeń, w tym zaburzeń w zachowaniu.
 
5. Co to jest upośledzenie umysłowe wg DSM IV :
Wg DSM IV ( Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego).
Upośledzenie umysłowe – to zaburzenia rozwojowe posiadające następujące cechy:
1.Poziom inteligencji ogólnej danej osoby wynosi znacznie poniżej 70, indywidualnie przeprowadzonym testem badań (odpowiada to poziomowi niższemu o 2 odchylenia standardowe od średniej- od 100 dla ogólnej populacji ludzi.
2. Osoba wykazuje znacznie obniżoną zdolność efektywnego przystosowania co najmniej dwóch z następujących dziedzin:
• komunikowania się;
• samoobsługi;
• czynności domowych;
• umiejętności interpersonalne;
• kierowanie własnym postępowaniem;
• korzystanie ze środków użyteczności publicznej
• umiejętności w zakresie uczenia się, pracy zawodowej, wypoczynku, troski o własne zdrowie i bezpieczeństwo.
3. Wystąpienie zaburzenia datuje się przed 18 rokiem życia.
Klasyfikacja upośledzeń wg Wechslera:

Lp. Stopień rozwoju umysłowego Skala Wechslera
1.  Rozwój przeciętny (odchylenie standardowe <1).    85 - 100
2.  Rozwój niższy niż przeciętny  (od 1 do 2 jednostek).    70 - 84
3.  Niedorozwój umysłowy lekki ( 2 – 3 jednostki).    55 - 69
4.  Niedorozwój umysłowy umiarkowany (3 – 4 jednostki)    40 - 54
5. Niedorozwój umysłowy znaczny (4 – 5 jednostek)    25 - 39
6. Niedorozwój umysłowy głęboki    0 - 24

6.System kształcenia dzieci i młodzieży upośledzonej umysłowo oraz metody pracy z nimi:
Metody pracy z dziećmi upośledzonych umysłowo:
Metoda Bobatów:
Jest to najbardziej upowszechniony system usprawniania dzieci z dziecięcym porażeniem mózgowym i upośledzonych umysłowo. Ćwiczenia dobierane są indywidualnie do możliwości i potrzeb dziecka. W metodzie wykorzystuje się wiele odruchów, gdyż według Bobatów: cała działalność ruchowa jest odruchowa. Pewne odruchy u człowieka są dane na pewnym etapie rozwoju i są one fizjologiczne, inne zaś są patologiczne. Usprawnianie tą metodą ma na celu rozwijać pierwsze a hamować drugie.

Metoda Peto:
Jej cechą jest połączenie w jedną całość usprawniania leczniczego, psychopedagogicznego i społecznego. Głównym celem jest przygotowanie dziecka niepełnosprawnego do samodzielnego życia. Ćwiczenia obejmują:
• ruch;
• mowę;
• naukę szkolną;
• samoobsługę.
Są prowadzone zawsze przez jedną i tę samą osobę. Kształcenie rehabilitantów odbywa się w Instytucie Rehabilitacyjnym im. Peto. Rehabilitacja jest prowadzona grupowo.

Metoda Domana:
Za jej pomocą stymuluje się zdrowe komórki nerwowe do przejęcia funkcji komórek uszkodzonych. Równorzędnie traktuje się tutaj rozwój psychiczny, motoryczny, mowę, zręczność manualną, sprawność wzrokową, słuchową i dotykową. Proces usprawniania polega na:
1. paterningach czyli kodowaniu modelu ruchów pełzania dziecka (musi być przy tym od3 – 5 osób);
2. maseczkowanie – zakładanie na buzię dziecka specjalnej maseczki foliowej z dziurkami, która pogłębia  oddech, zwiększa pojemność płuc i dotlenienie mózgu;
3. stosowanie sygnałów świetlnych i dźwiękowych, intensywnych zapachów, szczotkowanie skóry dziecka (pobudzanie);
4. przekazywanie wiedzy i nauka czytania (poprzez etykiety);
5. czytanie przez dzieci książeczek przygotowanych według ściśle określonych zasad;
6. stosowanie diety ubogiej w płyny, sól i cukier.

Metoda Vojty:
Oparł się na odruchach człowieka oraz na tym, że możliwe jest wyeliminowanie patologicznych cech układu ruchowego poprzez uciski na określonych punktach ciała dziecka.

Metoda Weroniki Sherbone:
Może być stosowana w korygowaniu zaburzeń psychoruchowych przede wszystkim dotyczących adaptacji z otoczeniem. Ćwiczenia wykonuje się parami. Prowadzone są  w formie zabawowej. Obejmują m. in.:
• naukę nawiązywania kontaktu emocjonalnego;
• opanowanie lęku;
• rozwój samodzielności;
• naukę orientacji w przestrzeni;
• schemat własnego ciała;
• rozwój wyobraźni.

Metoda Knillów:
Nieodłącznym elementem tej terapii jest specjalna skomponowana przez terapeutów muzyka. Stanowi ona obudowę dla przeprowadzenia sesji kontaktu. Nagrana muzyka jest podzielona na 5 części i trwa ok. 23 minut:
• w 1 części – muzyka relaksacyjna;
• w 2 części – bardziej rytmiczna;
• w 3 części – najbardziej intensywna;
• w 4 części – muzyka lżejsza i bardziej melodyjna;
• w 5 części – muzyka uspokajająca, medytacyjna.

Dodatkowymi metodami są:
•  hipoterapia – terapia na koniach;
• dogoterapia – terapia z psami.

7. Metoda ośrodków pracy Marii Grzegorzewskiej:

8.Co to jest surdopedagogika:
Surdopedagogika – pedagogika głuchych i niedosłyszących. Jest to dział pedagogiki specjalnej zajmujący się terapią i praktyką osób z wadą słuchu, a więc osób nie słyszących (głuchych) i słabo słyszących (niedosłyszących, z resztkami słuchu).
Klasyfikacja upośledzeń ze względu na czas wystąpienia wady słuchu, stopień uszkodzenia, dodatkowe sprzężenie, miejsce uszkodzenia, czas.
Klasyfikacja:

I. ze względu na czas wystąpienia wady słuchu:
• prelingwalną – gdy uszkodzenie następuje przed okresem nabycia mowy ustnej;
• interlingwalną – zaczęło uczyć się mowy, ale nie opanowało jeszcze całego systemu symboli słownych i związków międzynarodowych;
• postlingwalną – po opanowaniu mowy;

II. ze względu na stopień uszkodzenia:
• nie słyszące (głuche) – to osoby z tak znaczną wadą słuchu, która uniemożliwia odbieranie mowy w sposób naturalny;
• niedosłyszące (słabo słyszące) – wada słuchu ogranicza odbiór mowy drogą w sposób normalny, lepsze jest przy użyciu aparatu słuchowego;

III. ze względu na dodatkowe sprzężone upośledzenia:
• głucho niewidomi;
• osoby z wadą słuchu i upośledzeniem umysłowym;
• osoby z wadą słuchu i kalectwem narządu ruchu;

IV. ze względu na miejsce uszkodzenia, określa się tę część analizatora słuchowego, która uległa zniszczeniu lub uszkodzeniu:
• zaburzenia słuchu obwodowego:
- przewodzeniowe;
- odbiorcze;
- mieszane;
• zaburzenie centralne;

V. ze względu na czas:
• wrodzona;
• nabyta;

9. Budowa i działanie analizatora słuchu:
Ucho składa się z 3 głównych części:
I. ucho zewnętrzne:
• małżowina uszna;
• zewnętrzny przewód słuchowy zakończony błoną bębenkową, która odbiera drgania cząsteczek powietrza;

II. ucho środkowe – odbiera drgania przekazywane za pomocą 3 kosteczek:
• młoteczek;
• strzemiączko;
• kowadełko;

III. ucho wewnętrzne- składa się z :
• przedsionka;
• ślimaka;
• kanałów półkulistych;

Działanie analizatora słuchu:
Za prawidłową percepcję dźwięku odpowiedzialny jest analizator słuchowy. Prawidłowy ich odbiór jest możliwy wtedy, gdy sprawnie działa narząd słuchu. W ślimaku znajduje się organ Cortiego, stanowiący splot włókien nerwowych, które są zaopatrzone w liczne wyspecjalizowane komórki nerwowe. Komórki tesą wrażliwe na bodźce dźwiękowe, które wprowadzają w ruch receptory, które z kolei za pośrednictwem nerwowych dróg doprowadzających przekazują impulsy neuropsychiczne do korowej części analizatora słuchowego (do mózgu), gdzie dokonuje się analiza i synteza odbieranych dźwięków.
Metody porozumiewania się osób niepełnosprawnych:

1. metoda migowa – polega na porozumiewaniu się z głuchymi przy pomocy umownych znaków określających dane pojęcie, osobę, rzecz, przedmiot, zjawiska;
2. daktylografia – oparta jest na odpowiednich układach palców jednej lub obydwu dłoni, gdzie każdej literze lub liczbie odpowiada określony znak daktylograficzny. Daktylografia przestrzega reguł gramatycznych;
3. fonogesty – są to umowne ruchy jednej lub drugiej dłoni wykonywane na wysokości twarzy osoby mówiącej. Fonogesty uzupełniają ruchy artykulacyjne. Nie zastępują mowy tylko pomagają w mówieniu i odczytywaniu;
4. mowa kombinowana – składa się z mowy ustnej w formie graficznej lub dźwiękowej, alfabetu palcowego i znaków migowych;
5. metoda totalnej komunikacji  - uwzględnia wszystkie drogi porozumiewania się;
6. metoda ustna:
• metoda matczyna (słowna) – jest to metoda całościowego uczenia mowy ustnej oparta na podstawach fonetyczno- psychologicznych. Kształcenie jej opiera się na wykorzystaniu odczuć słuchowych, wzrokowych związanych z percepcją dźwięku. Dziecko ma nie tylko „słuchać” swojej mowy, ale ją widzieć i czuć.
• metoda  audytywno – werbalna (słuchowo – ustna) – w metodzie tej wykorzystuje się głównie drogę słuchową z wykorzystaniem aparatów słuchowych lub bez nich. Maksymalnie wykorzystuje się posiadane przez dziecko resztki słuchu, a także mowę w jej formie dźwiękowej i graficznej.

10. Co to jest tyflopedagogika:
Tyflopedagogika – dział pedagogiki specjalnej, obejmuje zagadnienia nauczania i wychowania dzieci niewidomych i niedowidzących.
Dysfunkcje narządu wzroku:
1. Uszkodzenia widzenia centralnego (obniżenia ostrości wzroku), występuje wówczas, gdy człowiek nie widzi przedmiotów o określonej wielkości z odległości z jakiej widzi oko pełnosprawne. Widzenie centralne mierzone jest ostrością wzroku czyli zdolnością rozróżniania dwóch punktów przy maksymalnym zbliżeniu np. jeden milimetr między punktami z odległości 3 metrów.

11. Jakie osoby zaliczamy do niewidomych:
Osobami niewidomymi są:
• osoby całkowicie niewidome – ostrość wzroku 0,00;
• osoby z ostrością wzroku nie większą niż 0,05 czyli ze ślepotą umiarkowaną lub słabowzrocznością głęboką;
• osoby z ograniczonym polem widzenia nie większym niż 20 , nie zależnie od ostrości wzroku;

12. Klasyfikacja głuchoniewidomych:
Klasyfikacja głucho niewidomych (ze względu na stopień uszkodzenia zmysłu słuchu i wzroku):
1. dzieci całkowicie głuchoniewidome (z całkowitą głuchotą i ślepotą);
2. dzieci głuchoniewidome z całkowitą głuchotą i słabowzrocznością;
3. dzieci głuchoniewidome z całkowitą ślepotą i niedosłuchem;
4. dzieci głuchoniewidome z niedosłuchem i słabowzrocznością.

Współistniejące niepełnosprawności u dzieci głuchoniewidomych:
• upośledzenia zmysłowe różnego                    ;
• epilepsja, która współwystępuje u dzieci upośledzonych umysłowo;
• niepełnosprawność motoryczna;
• schorzenia wewnętrzne:
- zaburzenia układu krążenia;
- tarczyca;
- cukrzyca.

13. Budowa i działanie układu nerwowego:
Układ nerwowy składa się z 3 części:

1. centralnego układu nerwowego (CUN) lub układ nerwowy , składa się z mózgowia (mózg, móżdżek, rdzeń przedłużony) i rdzenia kręgowego, wyodrębnia się w nim istotę szarą złożoną głównie z komórek oraz istotę białą składającą się z włókien;

2. układ obwodowy – składający się z 43 par neuronów (21 par neuronów czaszkowych i 31 par neuronów rdzeniowych ), zawierających włókna nerwowe i czuciowe;
3. autonomiczny układ nerwowy (współczulny albo wegetatywny), który w całości reguluje czynnościami układów i narządów wewnętrznych.

14. Ogólna charakterystyka zaburzeń motorycznych:
Zaburzenia motoryki mogą być związane z nieprawidłowościami obwodowymi, uszkodzeniem rdzenia i porażeniem dziecka. Do najczęstszych wad wrodzonych  należą:
• brak kończyn (zwane ameliami) lub wyrastanie stóp i dłoni bezpośrednio z tułowia (zwane fokomelie);
• skoliozy czyli skrzywienie kręgosłupa do tyłu, przodu, boku czemu może towarzyszyć rotacja kręgów (obracaniu);

Uszkodzenia rdzenia mogą być następstwem zniszczenia mechanicznego, chorób nowotworowych, naczyniowych i zwyrodnieniowych lub ucisku prowadzącego do utleniania a w konsekwencji do martwicy rdzenia. Uszkodzenia rdzenia dzielą się na :
• całkowite – zostają zniesione od miejsca uszkodzenia wszystkie rodzaje uczucia, towarzyszy temu całkowite uszkodzenie grup mięśniowych;
• częściowe – obserwujemy zaburzenia neurologiczne od dyskretnych ledwo zauważalnych aż po uszkodzenie pewnych czynności grup mięśniowych uniemożliwiających ruchu dowolnego.

Do najczęstszych zaburzeń spowodowanych uszkodzeniem rdzenia kręgowego zaliczamy:
• tetroplegię - 4-ro kończynowe porażenie z wyłączeniem wszelkich kontroli nad czynnościami fizjologicznymi:
• paraplegię – 2-u kończynowe porażenie:
• mózgowe porażenie dziecieńce (MPD) – definiowane jest jako przewlekłe, niepostępujące zaburzenia czynności będącego w rozwoju ośrodkowego układu nerwowego, powstałe w wyniku uszkodzeń mózgu w okresie ciąży, porodu lub w okresie okołoporodowym.


!5. Metody usprawniania dzieci z MPD:

Metoda Bobatów:
Jest to najbardziej upowszechniony system usprawniania dzieci z dziecięcym porażeniem mózgowym i upośledzonych umysłowo. Ćwiczenia dobierane są indywidualnie do możliwości i potrzeb dziecka. W metodzie wykorzystuje się wiele odruchów, gdyż według Bobatów: cała działalność ruchowa jest odruchowa. Pewne odruchy u człowieka są dane na pewnym etapie rozwoju i są one fizjologiczne, inne zaś są patologiczne. Usprawnianie tą metodą ma na celu rozwijać pierwsze a hamować drugie.

Metoda Peto:
Jej cechą jest połączenie w jedną całość usprawniania leczniczego, psychopedagogicznego i społecznego. Głównym celem jest przygotowanie dziecka niepełnosprawnego do samodzielnego życia. Ćwiczenia obejmują:
• ruch;
• mowę;
• naukę szkolną;
• samoobsługę.
Są prowadzone zawsze przez jedną i tę samą osobę. Kształcenie rehabilitantów odbywa się w Instytucie Rehabilitacyjnym im. Peto. Rehabilitacja jest prowadzona grupowo.

Metoda Domana:
Za jej pomocą stymuluje się zdrowe komórki nerwowe do przejęcia funkcji komórek uszkodzonych. Równorzędnie traktuje się tutaj rozwój psychiczny, motoryczny, mowę, zręczność manualną, sprawność wzrokową, słuchową i dotykową. Proces usprawniania polega na:
7. aterningach czyli kodowaniu modelu ruchów pełzania dziecka (musi być przy tym od 3 – 5 osób);
8. maseczkowanie – zakładanie na buzię dziecka specjalnej maseczki foliowej z dziurkami, która pogłębia  oddech, zwiększa pojemność płuc i dotlenienie mózgu;
9. stosowanie sygnałów świetlnych i dźwiękowych, intensywnych zapachów, szczotkowanie skóry dziecka (pobudzanie);
10. przekazywanie wiedzy i nauka czytania (poprzez etykiety);
11. czytanie przez dzieci książeczek przygotowanych według ściśle określonych zasad;
12. stosowanie diety ubogiej w płyny, sól i cukier.

Metoda Vojty:
Oparł się na odruchach człowieka oraz na tym, że możliwe jest wyeliminowanie patologicznych cech układu ruchowego poprzez uciski na określonych punktach ciała dziecka.

Metoda Kobata:
Jest to tzw. Metoda proprocentywnego torowania nerwowo – mięśniowego, w czasie ćwiczenia wykorzystuje się bodźce różnych modalności (wzrokowe, słuchowe, miarowe, dotykowe) i o różnym nasileniu od słabych poprzez mocne w celu wywołania odruchów bezwarunkowych ułatwiających wykonywanie określonego ruchu. Postępowanie rehabilitacyjne oparte jest na stałym powtarzaniu.


!6. Formy terapii wychowawczej :


17. Co to jest choroba przewlekła, zagrożenia rozwoju podczas chorób przewlekłych:
Choroba przewlekła – niezaspokojenie lub błędy w zaspokojeniu potrzeb biologicznych prowadzą do powstawania zmian chorobowych w organizmie, natomiast niezaspokojenie potrzeb psychospołecznych powoduje zaburzenia w zachowaniu. Wyzwala się mechanizmy obronne, prowadzą do powstawania konfliktów jednostki z otoczeniem, jak również może być przyczyną nerwic. Choroba stanowi nie tylko zaburzeniu czynności organizmu, ale może powodować także zmiany w życiu psychicznym i w funkcjonowaniu społecznym.

18 Odmienności somatyczne i ich konsekwencje:
Wśród odmienności somatycznych człowieka wyróżniamy :
• niski wzrost;
• znaczną chudość;
• zniekształcenie rysów twarzy;
• interseksualizm.

Te odchylenia fizyczne można nazwać wadami, defektami, brakami urody i odmiennościami somatycznymi. Nie będąc one kalectwem ani chorobą, odmienność somatyczna jest jedynie odchyleniem  od pewnych społecznie przyjętych standardów urody i atrakcyjności fizycznej, które mogą być przyczyną bardzo przykrych emocji i bolesnych doświadczeń społecznych.

Zaburzenia wzrostu – wyróżniamy 3 grupy dzieci z tymi zaburzeniami:
1. niskorosłość spowodowana przyczynami konstytucjonalnymi (opóźnienie wieku kostnego, późniejsze dojrzewanie płciowe ale normalny wzrost w dorosłości);
2. niskorosłość wymagająca leczenia np. przy niedoborze hormonu wzrostu, niedoczynność tarczycy czy zaburzenia wchłaniania i wcześniej leczone zwiększa szansę na normalny wzrost człowieka;
3. zaburzenia wzrostu uwarunkowane genetycznie. Dzieci takie w dorosłości pozostają niskorosłymi
Dzieci z zaburzeniami wzrostu wykazują zaburzenia zachowania i trudności emocjonalne, dlatego w szczególności należy pomóc im w budowaniu obrazu samego siebie i prawidłowej samooceny.

Zakłócenia ciężaru ciała:
Najbardziej niekorzystną formą jest otyłość. U osób otyłych stwierdza się poczucie niższości i objawy nerwicowe.

Deformacje twarzy:
Twarz to miejsce, w którym najlepiej uzewnętrzniają się emocje człowieka. Jest to swoiste źródło informacji o człowieku.
Deformacje te mogą dotyczyć 8 rodzajów zniekształceń : oko, nos, szczęka, ucho, warga, nerw twarzowy (tiki), wrodzone znamiona i blizny.

Interseksualizm: to niepełne wyrażenie płci, hemoafrodytyzm definiowany jako zjawisko wystąpienia cech obu płci jednej osoby (obojnactwo).Odmienność somatyczna dotyczy tu układu moczowo – płciowego i manifestuje się większymi lub mniejszymi anomaliami narządów płciowych dziecka. Okres krytyczny dla kształtowania się identyfikacji z płcią trwa od 2 – 4 rokiem życia. Skutki błędnego ustalania płci dziecka z interseksualizmem występujące w tym okresie są szczególnie dramatyczne dla jego życia późniejszego.

19. Przyczyny i rodzaje trudności w uczeniu się:


20.Logopedia jako pedagogika osób z zaburzeniami mowy (przyczyny, składniki mowy i zaburzenia):
Logopedia zarówno w swej teorii i praktyce jest nauką interdyscyplinarną. Jest też jednocześnie nauką samodzielną, badającą wszystkie aspekty mowy.
W wypowiedzi wyróżniamy 3 składniki:
1. treść;
2. formę językową;
3. substancję foniczną w płaszczyźnie segmentalnej (głoska fonem – dźwięk) i suprasegmentalnej(melodia, akcent, rytm).

Klasyfikacja zaburzeń mowy:
1. egzogennego (zewnątrzpochodne – środowiskowe, wywołane przez czynniki społeczne ):
• wadliwe wzory wymowy otoczenia i nieprawidłowe oddziaływania wychowawcze (w szczególności rodzina);
2. endogennego (wewnątrzpochodne, o złożonej patogenezie i trudnych do ustalenia patomechanizmach), a wśród nich:
• dysglosię – spowodowaną nieprawidłową budową narządów mowy lub obniżeniem słyszalności;
• dyzartię (anartrię) – spowodowaną uszkodzeniem ośrodków i dróg unerwiających narządy mowne;
• dyslailę (alalię) – wynikającą z opóźnienia wykształcenia się funkcji pewnych struktur mózgowych;
• afazję – będącą następstwem uszkodzeń pewnych struktur mózgowych;
• jąkanie – zaliczane do nerwic;
• nerwice mowy (mutyzm, afonia zaburzenia tempa mowy);
• oligofazję – związaną z upośledzeniem umysłowym;
• schizofazję – związaną z chorobami psychicznymi.

21. Co to jest autyzm:
Autyzm wczesno dziecięcy – to zespół poważnych zaburzeń rozwojowych dziecka manifestujących się do 30   m -ca życia, związanych z wrodzonymi dysfunkcjami układu nerwowego. Został opisany przez Kannera w 1943 roku. Występuje on częściej u chłopców niż dziewczynek 4 do 1 (a dzieci takie nazywa się: „deszczowe dzieci”, „dzieci spod szklanego klosza”, „dzieci zamienione przez wróżki”).

Zespół Aspergera:
Manifestuje się zachowaniami podobnymi do dziecka autystycznego, stąd niektórzy twierdzą, że jest to lżejsza odmiana autyzmu Kannera i wtedy te dzieci zalicz się do grupy aktystów aktywnych.Wyeksponował u tych dzieci kreatywność i oryginalność. Dzieci z tym zespołem mają większą szansę na funkcjonowanie w społeczeństwie.

Zespół Bordeline:
Zespoły tego typu można nazwać granicznymi, oscylują one między nerwicą a psychozą. Nerwica jest czynnościowym niepsychotycznym zaburzeniem układu nerwowego. Przyczyny nerwic tkwią w trudnych sytuacjach i konfliktach psychologicznych. Psychoza to poważne zaburzenie psychiczne z reguły nieumożliwiająca normalne funkcjonowanie społeczne i często wymagająca leczenia w szpitalu psychiatrycznym. Do zespołu Bordeline zalicza się psychozopodobne zespoły strachu – dzieci takie nie tolerują nieobecności matki, nieustannie dążą do bliskości cielesnej, pieszczot, rozmów itp. Wzrasta u nich tendencja do zachowań nierozważnych i nieracjonalnych, często nawet teranizują matkę aby nie przerwać z nią więzi. Ma zaburzoną identyfikację oraz nieharmonijny obraz samego siebie. Żyje w stanach lęku i niepewności, towarzyszą mu częste zmiany nastrojów.

Co to jest zespół hospitalizacyjny i deprywacyjny:
Zachowanie dziecka stanowiące nagłą jego reakcję na przerwanie kontaktu z matką nazywamy zespołem hospitalizacyjnym.
Zespół deprywacyjny to zaburzenie zespołu psychoruchowego dziecka związane z brakiem miłości i opieki w skutek dłużej utrzymującej się nieobecności matki. Tak więc system deprywacyjny jest konsekwencją hospitalizmu (szpital, dom dziecka).

Schizofrenia dziecięca:
Charakterystycznym dla tej grupy psychoz jest rozpad lub rozczepienie osobowości. Przypuszcza się, że pewne właściwości genetyczne przy napotkaniu sprzyjających warunków (urazy psychiczne, niedostatek opieki i miłości) wyzwalają rozwój choroby.


22.Zdefiniuj upośledzenie sprzężone, rodzaje:
Z upośledzeniem sprzężonym mamy doczynienia, gdy u danej osoby występują dwie lub więcej niesprawności spowodowane przez jeden lub więcej czynników endo – lub/ i egzogennych działających jednocześnie lub kolejno w różnych okresach życia (w tym także w okresie prenatalnym).

Wyróżniamy następujące upośledzenia sprzężone:
1. osoby głuchoniewidome – to te, które mają uszkodzony wzrok i słuch;
2. osoby niewidome i upośledzone umysłowo – uszkodzenie wzroku a upośledzenie umysłowe jest spowodowane uszkodzeniem kory mózgowej;
3. osoby ociemniałe – czego często podłożem jest cukrzyca;
4. osoby ociemniałe z uszkodzonym narządem ruchu (często wśród żołnierzy wojennych);
5. osoby głuchonieme z przewlekłymi chorobami układu oddechowego;
6. osoby głuche i upośledzone umysłowo;
7. osoby z uszkodzonym narządem ruchu i zaburzeniami psychicznymi – najczęściej występują, gdy mają wspólną przyczynę, a mianowicie uszkodzoną korę mózgową na skutek wylewów;
8. osoby z przewlekłymi schorzeniami narządów wewnętrznych;
9. osoby niedostosowane społecznie i upośledzono umysłowo.
Tam gdzie warto dotrzeć, nie ma dróg na skróty.
Sonia, mama Moniki z zD- 19,10l. , Domowa terapia

Pan Rajek

  • to weteran
  • polecający usługi
  • *******
 

(c) 2003-2017 Team Dar Życia :: nota prawna :: o plikach Cookies :: biuro@darzycia.pl
Polecamy:   Forum o zwierzętach