Aktualności: Zapraszamy na nowo powstałe Forum dyskusyjne o szyciu http://forum.metkiiwszywki.pl

Autor Wątek: Niepełnosprawność, upośledzenie, testy na inteligencję  (Przeczytany 65996 razy)

Offline sonia

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 25290
    • Dar Życia
Niepełnosprawność, upośledzenie, testy na inteligencję
« Odpowiedź #50 dnia: Październik 08, 2004, 11:30:56 am »
Przeprowadzono 2-krotnie badanie psychologiczne w domu dziecka
Skalą Dojrzałości Społecznej Dolla
Skalą rozwoju psychomotorycznego Brunet- Lezine

cała strona A-4 opisu co dziecko potrafi a na końcu zalecenie:
"Wskazane przedszkole masowe lub z grupa integracyjną.."
Tam gdzie warto dotrzeć, nie ma dróg na skróty.
Sonia, mama Moniki z zD- 18,1l. , Domowa terapia

Pan Rajek

  • to weteran
  • polecający usługi
  • *******

Offline iwpal

  • User z prawami do pisania
  • Raczkujący bywalec
  • **
  • Wiadomości: 249
    • http://iwona-palicka.republika.pl
Niepełnosprawność, upośledzenie, testy na inteligencję
« Odpowiedź #51 dnia: Październik 08, 2004, 01:55:51 pm »
Cytuj
Przeprowadzono 2-krotnie badanie psychologiczne w domu dziecka
Skalą Dojrzałości Społecznej Dolla
Skalą rozwoju psychomotorycznego Brunet- Lezine

To już mam jasność - to na pewno nie sa testy na inteligencję. Określają poziom rozwoju społecznego i psychomotorycznego u mniejszych dzieci lub tych bardzo zaburzonych, co niewiele ma wspólnego z poziomem inteligencji później.
A jeszcze z innej beczki: Test Termanna-Merilla jest starym testem, bez polskiej standaryzacji i nie powinno się go już stosować do wyliczania IQ.
Pozdrawiam
"Jeżeli nie możesz mieć tego, co najlepsze,
zrób najlepszy użytek z tego, co masz"

Pozdrawiam
IwonaP.

Offline sonia

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 25290
    • Dar Życia
Niepełnosprawność, upośledzenie, testy na inteligencję
« Odpowiedź #52 dnia: Październik 08, 2004, 02:45:07 pm »
Cytuj
To już mam jasność - to na pewno nie sa testy na inteligencję. Określają poziom rozwoju społecznego i psychomotorycznego u mniejszych dzieci lub tych bardzo zaburzonych, co niewiele ma wspólnego z poziomem inteligencji później


a który test jest wykładnia IQ na później?  :D

Dla mnie istotny jest rozwój i osiągnięcia dziecka na bieżąco, a psychologów szczególnie omijam z daleka. Są mi potrzebni tylko do zaśw. w razie potrzeby.
Dom, samoedukacja, własna inwencja, pomoce edukacyjno-rozwojowe - to baza prawidłowego wzrastania dzieci, nie wyczekiwanie w kolejkach do specjalistów.

I choć pewnie skrytykujesz moją postawę jak na forum SDSI - powiem Ci jedno - nie dyplom, ale trwanie przy dziecku daje efekt i ja go z moją córeczką mam.
Jest teraz w jednej z 5 najlepszyych szkół w Polsce i świetnie radzi sobie normalnym ramowym programem.
Monika ze swoją klasą(w czerwonych bucikach) - Gazeta Krakowska z dn. 7-10-2004r
Dlatego zanim gdziekolwiek poddasz krytyce kogoś lub coś - upewnij się czy ktoś na to zasługuje- a być może ma wiele racji łamiąc MITY o metodach i dzieciach z zespołem Downa.
Tam gdzie warto dotrzeć, nie ma dróg na skróty.
Sonia, mama Moniki z zD- 18,1l. , Domowa terapia

Offline iwpal

  • User z prawami do pisania
  • Raczkujący bywalec
  • **
  • Wiadomości: 249
    • http://iwona-palicka.republika.pl
Niepełnosprawność, upośledzenie, testy na inteligencję
« Odpowiedź #53 dnia: Październik 08, 2004, 08:50:55 pm »
Cytuj
a który test jest wykładnia IQ na później?

Z metod oceny rozwoju psychoruchowego (bo o Dollu i Brunet-Lezine tylko tak można powiedzieć) żadna nie jest wykładnią przyszłego IQ. Sama wiesz, ze dzieci z zD zwykle rozwijaja sie świetnie społecznie (jeśli maja takich rodziców, jak piszesz
Cytuj
trwanie przy dziecku daje efekt
, co nie znaczy, ze będą w normie intelektualnej, bo nie będą, co wyznacza im niestety ten dodatkowy chromosom w każdej komórce ciała.
Cytuj
I choć pewnie skrytykujesz moją postawę jak na forum SDSI
. Widzę, że jestes na bierząco. Obserwowałam kiedyś Twoja dyskusję z Karoliną nt.metod domanowskich i zdziwiła mnie Twoja radykalnie przeciwna postawa. Nie ma jej u Ciebie wobec innych metod (Dennison czy SI), chociaż one też powołują sie na wzmacnianie struktur mózgowych bez wyszczególnienia czy dysfunkcja jest na bazie genetycznej czy innej.
Fakt, mogłam też cos napisać na Darze, ale wasz wątek był już mało aktywny, a na SDSI się akurat na nowo zapalił.
Mam zamiar wziąć udział w szkoleniu u BBS (moze w przyszłym roku) i wtedy, patrząc też przez pryzmat innej mojej wiedzy (szczegóły na mojej stronie internetowej) ocenię czy te metody maja sens czy nie. Na razie, poszukujac metod pracy z uszkodzonym mózgiem i znajac podstawy jego rozwoju, to, co poponuje Bozena wydaje sie logiczne - trzaba miec na uwadze rozne metody pozwalające uruchomić plastycznośc mózgu.
No! I znowu odeszłam od tematu głównego.
Cytuj
Dla mnie istotny jest rozwój i osiągnięcia dziecka na bieżąco, a psychologów szczególnie omijam z daleka

Jestes matką i na swoje dziecko patrzysz przez pryzmat swojego związku z nim, a psycholog jest kimś zupełnie obcym, który moze spojrzeć z boku i dac Ci parę profesjonalnych wskazówek, które wykorzystasz lub nie. Nie omijaj ich wszystkich z daleka, moze ich czyms zainspirujesz!
Mnie do szkolenia z Dennisona i Integracji Sensorycznej zainspirowali właśnie moi pacjenci (szczególnie po urazach głowy), dla których szukam jak najlepszych metod terapii.
Pozdrawiam
"Jeżeli nie możesz mieć tego, co najlepsze,
zrób najlepszy użytek z tego, co masz"

Pozdrawiam
IwonaP.

Offline iwpal

  • User z prawami do pisania
  • Raczkujący bywalec
  • **
  • Wiadomości: 249
    • http://iwona-palicka.republika.pl
Niepełnosprawność, upośledzenie, testy na inteligencję
« Odpowiedź #54 dnia: Październik 08, 2004, 09:22:01 pm »
I jeszcze zacytuje sama siebie z innego wątku
Cytuj
A tak mi się jeszcze przypomniało, bo to częsty zarzut wobec testów psychologicznych: "że sa dla zdrowych dzieci". Nie są tylko dla zdrowych, tyle, ze odwołują się do teoretycznie wyliczonej normy, bo do czegos trzeba się odnieść badając dziecko z "odchyleniami rozwojowymi" (tzn. poniżej przeciętnej i powyżej przeciętnej). Punktacja jest bardzo szeroka i właśnie na jej podstawie można wyliczyć IQ; nie znaczy to, ze jak się nie odpowie na któreś pyanie, to się jest "skreślonym"; i tak tzreba zadac kilka pytań, na które dziecko nie zna odpowiedzi i dopiero. gdy będzie ich odpowiednia ilość (od 4-5 w zależności od podtestu), można przerwać badanie - takie są procedury, których nie powinno się łamać. Oczywiście, dla dzieci bardzo zaburzonych, z duzymi dysfunkcjami, nie stosujemy punktacji, tylko stosujemy ocenę jakościową wykonania (nie wiem jak sobie z tym radzą PPP, którym od niedawna przypisano tez dzieci niepełnosprawne, ale wiem, że PPP-Spec. własnie tak rozbiły), trudno bowiem wymagac od spastyka, zeby szybko ułozył klocki, nawet, gdy wie, jak to zrobić, albo od dziecka z dysfunkcją wzroku, aby wyszukało mały szczegół na bardzo małym obrazku.
Gwarantuję Wam, że na niektóre pytania znam odpowiedź tylko dlatego, ze przeprowadzam te testy od kilku dobrych lat i się ich nauczyłam. Nie stresujcie się testami psychologicznymi, najczęściej, jeżeli stworzona jest przyjazna atmosfera, to dzieci traktuja je zabawowo i wypadaja w nichj tak, jak powinny (czasem lepiej niz spodziewają się rodzice).

A wątek ten jest tu http://forum.darzycia.pl/viewtopic.php?p=26026&highlight=#26026

Soniu!
Mam pytanie techniczne: jak się wstawia link nadając mu jakąs nazwę (np.tu, tam, strona itp).
POzdrawiam
"Jeżeli nie możesz mieć tego, co najlepsze,
zrób najlepszy użytek z tego, co masz"

Pozdrawiam
IwonaP.

Offline sonia

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 25290
    • Dar Życia
Niepełnosprawność, upośledzenie, testy na inteligencję
« Odpowiedź #55 dnia: Październik 08, 2004, 09:26:56 pm »
Zatkaj uszy na wykładzie jak usłyszysz, że dzieci z zD mają dziury w mózgu, że mają skaleczone mózgi  :D
Na fałszywej teorii opiera się zbijanie kasy kosztem złudnej nadziei rodziców.
materiały, które zgromadziłam nie są moimi materiałami przeciwko metodzie filadelelfijskiej
- to oceny ludzi ze świata medycyny, rehabilitacji z kraju i ze świata.


To co sądzę o przydatności tej metody w stosunku do  dzieci z zD - głośno wypowiedziałam na Konferencji: TERAPIA DZIECI Z ZESPOŁEM DOWNA - MITY I FAKTY. 27.-28. września 2003r. w obecności dr "L" i 550 innych osób. Jak można inaczej podejść do stymulacji polisensorycznej dzieci z zD i jakie można mieć efekty  w rozowju dziecka - poświadczyła  swoją obecnością moja córka.
szkoda, że nie możesz poznać zdania osób, które na podobnych spotkaniach były, wydały kasę i teraz żalą się choćby na GG.
Wracając do głównego tematu ja nie mierzę żadnych ludzi wg ich IQ a serca i tym jakimi są w stosunku do innych ludzi. Być może dlatego ocenę rozwoju mojej córki traktuję  jak zdrowego dziecka.
A przecież zD nie jest chorobą, a odmiennością genetyczną. Moje dziecko nie cierpi, nie bierze żadnych leków.
Dlaczego ja czy inni rodzice mają poddawać się twardym rygorom testów, metod.
Mamy XXI wiek, inne spojrzenie na całokształt rozwoju naszych dzieci..
Cały ten serwis ma służyć "otwarciu oczu" Mitom.
Mój syn skończył dwa wydziały Politechniki Krakowskiej, jest wspaniałym synem, ale NIGDY nie zamieniłabym go za empatię mojej córki z zD.
Te dzieci trzeba rozumieć od środka, wychodzić naprzeciw im możliwościom rozwojowym - a nie testować i wg cyferek IQ decydować o ich przyszłości tylko dlatego, że mają orientalne oczy i inne możliwe symptomy swojej odmienności.
Tam gdzie warto dotrzeć, nie ma dróg na skróty.
Sonia, mama Moniki z zD- 18,1l. , Domowa terapia

Offline sonia

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 25290
    • Dar Życia
Niepełnosprawność, upośledzenie, testy na inteligencję
« Odpowiedź #56 dnia: Październik 08, 2004, 09:37:19 pm »
Pisałyśmy chyba w jednej chwili, dlatego odpowiedź daję poniżej

piuszesz tak jednym ciągiem, bez żadnej spacji

url=
http://forum.darzycia.pl/viewtopic.php?p=26026&highlight=#26026  ] testy  [/url]

będzie:
testy
Tam gdzie warto dotrzeć, nie ma dróg na skróty.
Sonia, mama Moniki z zD- 18,1l. , Domowa terapia

Offline iwpal

  • User z prawami do pisania
  • Raczkujący bywalec
  • **
  • Wiadomości: 249
    • http://iwona-palicka.republika.pl
Niepełnosprawność, upośledzenie, testy na inteligencję
« Odpowiedź #57 dnia: Październik 08, 2004, 10:10:49 pm »
Dzięki za porade techniczna!
Cytuj
szkoda, że nie możesz poznać zdania osób, które na podobnych spotkaniach były, wydały kasę i teraz żalą się

No, akurat u BBS nie jest tak drogo, za to Toruń to już jest wydatek.
Ale przecież rozsądek jest najważnieszy. A te "dziury w mózgu" to chyba jakiś skrót myślowy. Bo mózg dzieci z trisomia (lub inną genetyką) nie działa tak samo jak mózg tych bez trisomii.
Cytuj
Te dzieci trzeba rozumieć od środka, wychodzić naprzeciw im możliwościom rozwojowym - a nie testować i wg cyferek IQ decydować o ich przyszłości tylko dlatego, że mają orientalne oczy i inne możliwe symptomy swojej odmienności

I to właśnie jest twoj obowiązek i przywilej jako matki.
A naszym, psychologów, obowiazkiem (i przywilejem ;)) jest zbadać to, czego oczy matki nie zobaczą (np.IQ), a jak się już dziecko przetestuje, to można wyjść naprzeciw ich możliwościom rozwojowym.
Ja dzięki moim testom moge zastosować odpowiednie ćwiczenia z metod, które znam. Nie przywiązuję się też specjalnie do wyliczonego IQ, tylko robię ocenę jakościową wykonania testu (i tu mam komfort, nie tak jak w PPP, gdzie muszą głównie podac wynik liczbowy).
PS.Tworzenie tego linku nijak mi nie wychodzi!
Nawet skopiowałam ten z Twojej wiadomości i też - nic
Pozdrawiam
"Jeżeli nie możesz mieć tego, co najlepsze,
zrób najlepszy użytek z tego, co masz"

Pozdrawiam
IwonaP.

Offline sonia

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 25290
    • Dar Życia
Tam gdzie warto dotrzeć, nie ma dróg na skróty.
Sonia, mama Moniki z zD- 18,1l. , Domowa terapia

Offline iwpal

  • User z prawami do pisania
  • Raczkujący bywalec
  • **
  • Wiadomości: 249
    • http://iwona-palicka.republika.pl
Niepełnosprawność, upośledzenie, testy na inteligencję
« Odpowiedź #59 dnia: Październik 08, 2004, 10:34:01 pm »
No to próbuję zrobić odnośnik do mojej strony
moja strona
"Jeżeli nie możesz mieć tego, co najlepsze,
zrób najlepszy użytek z tego, co masz"

Pozdrawiam
IwonaP.

Offline iwpal

  • User z prawami do pisania
  • Raczkujący bywalec
  • **
  • Wiadomości: 249
    • http://iwona-palicka.republika.pl
Niepełnosprawność, upośledzenie, testy na inteligencję
« Odpowiedź #60 dnia: Październik 08, 2004, 10:44:08 pm »
Cytuj
“czarne dziury” w mózgach, widoczne na zdjęciach (jakich?)

Pewnie ktos "mądry" widział zdjęcie KT lub wynik rezonansu i bardzo ładnie zinterpretował różne plamki jako "dziury w mózgu". Ale z tego, co zauważyłam "domanowcy" nie przywiązują sie specjalnie do terapii dziur w mózgu, tyko do terapii mózgu źle funkcjonującego (nie ważne czy z dziurami czy bez).
Cytuj
Wyniki, którymi chwalą się promotorzy Metody Domana, nie opierają się na żadnych wiarygodnych badaniach naukowych
Oj, nie tylko ta metoda!
A co mówią o Dennisonie i SI! Trudno tu o metodologię, gdy nie możesz mieć tzw.grupy porównawczej.A ten artukuł mnie specjalnie nie przekonuje ani w jedna ani w druga stronę - nie ma w nim zadnych naukowych uzasadnień dot.np.szkodliwości metody. Artykuł jest tylko kolejnym głosem w dyskusji.
Pozdrawiam i dobranoc
"Jeżeli nie możesz mieć tego, co najlepsze,
zrób najlepszy użytek z tego, co masz"

Pozdrawiam
IwonaP.

Offline sonia

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 25290
    • Dar Życia
Niepełnosprawność, upośledzenie, testy na inteligencję
« Odpowiedź #61 dnia: Październik 08, 2004, 11:12:35 pm »
Na tych dziurach w mózgu i skaleczonym mózgu dzieci z zD - opierają teorię.
Czyli najpierw wciskają "kit" o uszkodzeniach, aby bardziej upośledzić dzieci, a potem usilnie je rehabilitować  :D
Cytuj
W wywiadzie dla "Twojego Dziecka" (1991, Nr 1)  Krzysztof Liszcz stawia rodziców z zespołem Downa wobec fałszywej alternatywy: albo terapia wg zaleceń Instytutu Terapeutycznego w Toruniu, albo szkoła życia!


Cytuj
Do tych rozważań sprowokował mnie list czytelniczki naszego pisma, pani Jolanty Micek ("Bardziej Kochani" 1998 nr 3) o jej córeczce Gabrysi, rehabilitowanej metodą Domana w ramach Instytutu Terapeutycznego Fundacji "Daj szansę" w Toruniu.

Równocześnie poznałam dzieci "leczone" tą metodą. Skąd ten cudzysłów? Mówiąc bez ogródek, uważam tę formę terapii za bezwartościową, a nawet wręcz szkodliwą w odniesieniu do dzieci z zespołem Downa. Zaznaczam, że nie wypowiadam się na temat skuteczności tej metody w rehabilitacji dzieci z porażeniem  mózgowym. Wśród dzieci z porażeniem zdarzały się podobno sukcesy. Ale zespół Downa nie jest porażeniem mózgowym!

ROZPRAWA  O  METODZIE
- prof. Anna Sobolewska


Mylisz się w odniesieniu do większości dzieci z zD.
A sama autorka cytowanej książki jest prof i zarazem matką dziecka z zD, oraz autorka książki "Cela. Odpowiedź na zespół Downa"

I widzisz jak dobrze, że mieszkam na południu a nie  np. w okolicach Pleszewa lub wyżej?  :D
dzieci z zD są wiotkie, a z mpd spastyczne - to jak można tą samą metodą je "leczyć"? z czego? przez pełzanie ucieknie im dodatkowy chromosom z miliona komórek?
Wg "domanowców" jak dziecko nie raczkuje przed chodzeniem- to ma uszkodzony mózg!! - a moje 2 dzieci najpierw chodziło a potem biegle raczkowało i żadne z nich nie odbiega od normy.

Wystarczy znać w miarę przybliżony profil rozwojowy dziecka, mieć oczy otwarte na ewentualne anomalia w odruchach, potem zapewnić dziecku przestrzeń i w zabawie można zrobić wszystko.
nam jeszcze pomógł komputer (łączenie obrazu z dźwiękiem) zamiast bitów inteligencji na kartonach 60x10 mazane po nocach przez matki.

Cóż to za edukacja? co na to nasi poloniści?
gdzie zachowanie zasad polskiej gramatyki (syntezy, analizy)?

Ja stosowałam CD edukac. w połączeniu z klockami "LOGO:" od prof. Rocławskiego z Glottydydaktyki

Właśnie na tym polega różnica pomiędzy dyplomem a sercem, pomiędzy rzetelną wiedzą o danym schorzeniu a New Age i wszelkim podobnym napływowym formom zdzierania z ludzi kasy.
Tam gdzie warto dotrzeć, nie ma dróg na skróty.
Sonia, mama Moniki z zD- 18,1l. , Domowa terapia

Offline iwpal

  • User z prawami do pisania
  • Raczkujący bywalec
  • **
  • Wiadomości: 249
    • http://iwona-palicka.republika.pl
Niepełnosprawność, upośledzenie, testy na inteligencję
« Odpowiedź #62 dnia: Październik 09, 2004, 08:50:42 pm »
Cytuj
A sama autorka cytowanej książki jest prof i zarazem matką dziecka z zD.

Ale nie profesorem medycyny - to już chyba tez gdzieś zostało powiedziane (jakiś wątek o met.Domana).
Cytuj
Czyli najpierw wciskaja "kit" o uszkodzeniuach, aby bardziej upośledzić dzieci, a potem usilnie je rehabilitować
chyba tak, ale nie wiem, kto jest autorem tego kitu, bo w książce Domana tego nie czytałam (mam na myśli "Jak postępować z dzieckiem z uszkodzeniem mózgu", w której nakreśla on ogólny zarys swojej koncepcji), a może tego nie zauwazyłam???
Cytuj
dzieci z zD sa wiotkie, a z mpd spastyczne - to jak można tą samą metodą je "leczyć"? z czego? przez pełzanie ucieknie im dodatkowy chromosom z miliona komórek?
To akurat nie jest żaden argument!, bo np.Vojtą, Bobathami, PNF, czy SI też "traktuje się" różne grupy schorzeń i zaburzeń - od wiotkich poprzez spastyczne, od genetycznych poprzez neurologiczne.
Cytuj
Wg "domanowców" jak dziecko nei racxzkuje przed chodzeniem- to ma uszkodzony mózg!! - a moje 2 dzieci najpierw chodziło a potem biegle raczkowało i żadne z nich nie odbiega od normy.

Ja też nie raczkowałam i nie odbiegam od normy intelektualnej, a nawet skończyłam studia. Ale dopiero po kursie SI zrozumiałam, ze wiele moich róźnych innych problemów jest związanych właśnie z tym "drobiazgiem" - po prostu zostały ominiete pewne ważne połączenia synaptyczne, co powoduje, ze w wielu obszarach mam trudności, których mogłabym nie mieć.
Soniu! Odeszłyśmy bardzo od głównego wątku i chyba powinnyśmy przenieść tę dyskusję gdzie indziej, a tu zrobić link dla chetnych.
Cytuj
I widzisz jak dobrze, że mieszkam na południu a nie np w okolicach Pleszewa lub wyżej?

Czy gdybys mieszkała bliżej Pleszewa, to zaraziłabyś się Domanem??? :lol:
POzdrawiam
"Jeżeli nie możesz mieć tego, co najlepsze,
zrób najlepszy użytek z tego, co masz"

Pozdrawiam
IwonaP.

Offline sonia

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 25290
    • Dar Życia
Niepełnosprawność, upośledzenie, testy na inteligencję
« Odpowiedź #63 dnia: Październik 09, 2004, 09:02:44 pm »
Owszem odbiegłyśmy już wczoraj  :D
szanując Cię jako userkę nie zwracałam uwagi na to.
Innych użytkowników przepraszamy za "skręt w bok" od głównego tematu.
Zaintersowanych opinaimi o wspomnianej metodzie zapraszam do już istniejącego wątku.
pytanie - metoda Domana
Metoda G.Domana - a zespół Downa

Iwona dla mnie istotne są efekty w rozwoju, nadal podtrzymuję swoje zdania w każdej wypowiedzianej kwestii.
Śmieję się teraz z perspektywy prawie 9 lat życia córki - łatwo czuję się nie tylko super szczęśliwa, ale o wiele bogatsza w niewydane kwoty na specjalistów wątpliwej jakości w dziedzinie zD.

Warto podkreślić, że nie IQ decyduje o człowieczeństwie ludzi a zwłaszcza dzieci odbiegających od powszechnie używanych norm życia.
Tam gdzie warto dotrzeć, nie ma dróg na skróty.
Sonia, mama Moniki z zD- 18,1l. , Domowa terapia

Offline iwpal

  • User z prawami do pisania
  • Raczkujący bywalec
  • **
  • Wiadomości: 249
    • http://iwona-palicka.republika.pl
Niepełnosprawność, upośledzenie, testy na inteligencję
« Odpowiedź #64 dnia: Październik 09, 2004, 09:13:02 pm »
Cytuj
Warto podkreślić, że nie IQ decyduje o człowieczeństwie ludzi a zwłaszcza dzieci odbiegających od powszechnie używanych norm życia.

To na pewno! I warto to powtarzać specjalistom od badania IQ, czyli nam - psychologom, bo łatwo się o tym zapomina.
POzdrawiam
"Jeżeli nie możesz mieć tego, co najlepsze,
zrób najlepszy użytek z tego, co masz"

Pozdrawiam
IwonaP.

Offline sonia

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 25290
    • Dar Życia
Niepełnosprawność, upośledzenie, testy na inteligencję
« Odpowiedź #65 dnia: Październik 10, 2004, 12:22:40 am »
Raczej większość rodziców dzieci niep. przekonała się już o ich wrodzonej empatii do otaczającego świata. Są jednak dzieci z zaburzonymi sferami - o propozycjach kształtowania zachowań i inteligencji (zwłaszcza emocjonalnej) możecie dowiedzieć się z propozycji zawartej w:
Jak rozwijam inteligencję emocjonalną moich wychowanków
- Opracowała: mgr Ewa Nieciuńska-Przedszkole Samorządowe Nr 105 w Krakowie
Tam gdzie warto dotrzeć, nie ma dróg na skróty.
Sonia, mama Moniki z zD- 18,1l. , Domowa terapia

Offline sonia

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 25290
    • Dar Życia
Niepełnosprawność, upośledzenie, testy na inteligencję
« Odpowiedź #66 dnia: Październik 16, 2004, 02:58:26 pm »
Tam gdzie warto dotrzeć, nie ma dróg na skróty.
Sonia, mama Moniki z zD- 18,1l. , Domowa terapia

Offline Hata

  • User z prawami do pisania
  • Raczkujący Gadacz
  • ****
  • Wiadomości: 581
Niepełnosprawność, upośledzenie, testy na inteligencję
« Odpowiedź #67 dnia: Listopad 11, 2004, 10:56:27 am »
Cytuj
Zaburzenia inteligencji

Zaburzenia inteligencji (niedorozwój umysłowy, upośledzenia umysłowe, oligofrenie) to najdawniej opisywany zespół zaburzeń psychicznych, który ujawniają osoby o niższym od "normalnego" poziomie zdolności umysłowych (intelektualnych), psychomotorycznych (manualnych) i przystosowawczych.

Według J. Strelaua4 , upośledzenie umysłowe, jako kategoria ilorazu inteligencji, oznacza zahamowany lub niepełny rozwój umysłowy uwarunkowany genetycznie lub spowodowany trwałymi zmianami patologicznymi w układzie nerwowym. Iloraz inteligencji (II) stanowi stosunek wieku umysłowego (WU), obliczanego na podstawie badań psychometrycznych, do wieku życia (WŻ):

Przyjmuje się, że iloraz inteligencji równy 100 oznacza dla danej populacji przeciętny poziom inteligencji. Upośledzenie umysłowe rozpoczyna się poniżej 70, natomiast wysoka inteligencja powyżej 130.

Wprowadzony przez psychologa niemieckiego W. Sterna iloraz inteligencji został zastosowany przez L. M. Termana, profesora psychologii uniwersytetu w Stanfordzie. Terman i Maud A. Merrill, na podstawie badań przeprowadzonych na 2904 osobach w wieku od 2 do 18 lat, dokonali normalizacji skali inteligencji w wersji z 1937 r. Stwierdzili oni, że wyniki mają rozkład normalny, tzn. układają się zgodnie z tzw. krzywą Gaussa, zwaną również krzywą normalną, która przybiera kształt dzwonu albo klosza, jak to ilustruje rysunek 1.


Rys. 1. Rozkład ilorazów inteligencji dla osób w wieku od 2 do 18 lat na podstawie badań Skalą Inteligencji Termana-Merrill

Z rozkładu tego wynika, że najwięcej jest osób o inteligencji przeciętnej, która zgodnie ze sposobem obliczania I.I wynosi 100. Osoby o I.I  69 (stanowią około 2,2% całej populacji) charakteryzują się niedorozwojem umys łowym. Na drugim biegunie tej krzywej znajduje się również ponad 2% osób, których I.I wynosi co najmniej 130 punktów i więcej. One to charakteryzowane są jako wybitnie uzdolnione.

Do 1968 r. funkcjonowały trzy stopnie upośledzenia umysłowego, mianowicie: debilizm, imbecylizm oraz idiotyzm. Najnowsza - czterostopniowa klasyfikacja zaburzeń umysłowych jest następująca: 1 -upośledzenie umysłowe lekkie, 2 - upośledzenie umysłowe umiarkowane, 3 - upośledzenie umysłowe znaczne, 4- upośledzenie umysłowe głębokie (tabela 2). Z ogólnej liczby upośledzonych, 80% można zaliczyć do upośledzonych w stopniu lekkim, około 17% to upośledzeni w stopniu umiarkowanym, blisko 7% jest zaliczanych do znacznie upośledzonych i 1% do głęboko upośledzonych umysłowo.

Tabela 2
Nowa i tradycyjna klasyfikacja upośledzeń umysłowych
 
117 II w skali Termana-Merrill
Powyżej normy Klasyfikacja nowa
Powyżej normy Klasyfikacja tradycyjna

116-84 II w skali Termana-Merrill
Norma Klasyfikacja nowa
110 norma 90 ociężałość umysłowa Klasyfikacja tradycyjna

83-68 II w skali Termana-Merrill
Ociężałość umysłowa Klasyfikacja nowa
80 pogranicze upośledzenia Klasyfikacja tradycyjna

67-52 II w skali Termana-Merrill
Lekkie upośledzenie umysłowe Klasyfikacja nowa
70 ograniczenie umysłowe czyli debilizm Klasyfikacja tradycyjna

51-36 II w skali Termana-Merrill
Umiarkowane upośledzenie umysłowe Klasyfikacja nowa
50 głuptactwo czyli imbecylizm Klasyfikacja tradycyjna

35-20 II w skali Termana-Merrill
Znaczne upośledzenie umysłowe Klasyfikacja nowa

19-0 II w skali Termana-Merrill
Głębokie upośledzenie umysłowe Klasyfikacja nowa
20 idiotyzm Klasyfikacja tradycyjna

Brak jest ścisłych statystyk dotyczących rozkładu ilorazów inteligencji. Uzyskiwane wyniki zależą bowiem od stosowanych metod diagnozy inteligencji (indywidualnych bądź grupowych testów inteligencji), a także od terenu i populacji osób badanych. Ogólnie przyjmuje się, że wskaźnik rozpowszechnienia upośledzenia umysłowego jest najwyższy u młodzieży w wieku 10-14 lat (wynosi około 2-3%), co można tłumaczyć tym, że właśnie w tym wieku, w związku z edukacją szkolną, jakiekolwiek odchylenia od normy stają się najbardziej ewidentne i możliwe do zdiagnozowania.
Wśród psychiatrów i psychologów klinicznych dominuje pogląd, że jednostki o głębokim upośledzeniu umysłowym powinny być kierowane do zakładów specjalnych5. Charakteryzuje je, najogólniej rzecz biorąc, brak wyuczalności nawet w zakresie prostych reakcji, których opanowanie jest niezbędne w życiu codziennym. Rzadko kiedy opanowują bowiem sprawności praktyczne (np. umiejętność posługiwania się łyżką, kubkiem czy innymi prostymi przedmiotami), słabo opanowują nawyki samodzielnego mycia się, ubierania, ścielenia łóżka czy załatwiania potrzeb fizjologicznych. Ich mowa ogranicza się do kilku prostych słów, podobnie jak ograniczona jest zdolność wykonywania poleceń słownych i niewerbalnych. W zasadzie nie rozróżniają swego otoczenia (dotyczy to również osób bliskich). Słowem, nie ma mowy o jakimkolwiek przygotowaniu ich do samodzielnej egzystencji, pracy, zabawy bądź komunikowania społecznego. Dlatego jednostki te wymagają stałej i fachowej opieki medycznej, pedagogicznej, socjalnej.

Osoby ze znacznym i umiarkowanym upośledzeniem umysłowym pojmują większość poleceń słownych, w związku z czym mogą uczyć się wykonywania prostych czynności. Niektórzy, po długim i systematycznym szkoleniu, potrafią liczyć do 10, a nawet poznają litery. Niekiedy przyswajają sobie kwantum wiadomości mechanicznie, bez zrozumienia i dzięki temu mogą deklamować wiersze, śpiewać piosenki. Czasem mają wyj ątkowo dobrą pamięć lub są wybitnie uzdolnione w jednym kierunku, np. mają bardzo dobry słuch muzyczny albo zdolności rysunkowe. Ze względu na niemożność przewidywania następstw swego działania i całkowity bezkrytycyzm nierzadko popadają w konflikt z prawem, zwłaszcza wtedy, gdy staną się narzędziem w rękach kryminalistów bądź "psychopatów".

Lekkie upośledzenie umysłowe charakteryzuje się przede wszystkim brakiem zdolności abstrakcyjnego myślenia. Wynika z tego obniżony krytycyzm w ogóle, a szczególnie w stosunku do własnej osoby. Chorzy, często obdarzeni wygórowanymi ambicjami, tłumaczą swoje niepowodzenia życiowe zmową niechętnych sobie ludzi lub nieszczęśliwym układem sytuacji. Prowadzi to nieuchronnie do konfliktów z otoczeniem społeczno-środowiskowym.

Wiele osób z lekkim upośledzeniem umysłowym ma znakomitą pamięć, która pozwala im zdobywać wiedzę w mechaniczny sposób, dzięki czemu niektórzy kończą szkołę podstawową, a niekiedy nawet średnią. Brak intelektu nadrabiają mętną frazeologią, zręcznym powtarzaniem zasłyszanych powiedzeń i sloganów. W ten sposób mogą przez pewien czas mylić otoczenie co do rzeczywistej wartości swojego umysłu, gdyż zachowują się tak, że ludzie nie dostrzegają ich upośledzenia.

Źródło: http://www.mw.mil.pl/przegmorski/przeggrudzien_01_art2.html
.:.carpe diem.:.

Offline Hata

  • User z prawami do pisania
  • Raczkujący Gadacz
  • ****
  • Wiadomości: 581
Praca psychologa w szkole dla dzieci upośledzonych umysłowo
« Odpowiedź #68 dnia: Listopad 16, 2004, 04:42:58 pm »
Cytuj
Beata Ratuszyńska, psycholog
Zespół Szkół Specjalnych Nr 3 w Rudzie Śląskiej

Praca psychologa w szkole dla dzieci upośledzonych umysłowo (tzw. Szkoła Życia)

W ostatnich latach w szkolnictwie specjalnym obserwujemy bardzo pozytywne zjawisko – coraz więcej placówek zatrudnia psychologów, pedagogów. Należałoby sobie życzyć, aby potrzebę zatrudniania tego typu specjalistów dostrzegło również szkolnictwo masowe.
Pracę psychologa w szkole dla dzieci i młodzieży upośledzonej umysłowo w stopniu umiarkowanym i znacznym można podzielić na następujące części:
1.     praca diagnostyczna – diagnoza
2.     praca terapeutyczna – terapia
3.     praca z rodziną ucznia
4.     współpraca z instytucjami

DIAGNOZA
Do szkoły życia trafiają dzieci na podstawie aktualnego skierowania z gminy i orzeczenia wydanego przez Poradnię Psychologiczno – Pedagogiczną. Orzeczenie to zawiera z konieczności minimum informacji diagnostycznych o dziecku. Najczęściej podany w nim jest stopień upośledzenia, zalecenia dotyczące terapii oraz kilka podstawowych informacji o funkcjonowaniu społecznym dziecka. Zadaniem psychologa szkolnego jest właściwe zdiagnozowanie nowego ucznia, co jest podstawą do stworzenia indywidualnego programu nauczania dziecka.
Do najczęściej używanych narzędzi diagnostycznych, stosowanych przez psychologa należą:
-        Skala Inteligencji dla Dzieci WECHSLERA,
-        Skala Inteligencji TERMANN-MERRIL,
-        Inwentarz do Oceny Postępu w Rozwoju Społecznym GUNZBURGA,
-        Profil Psychoedukacyjny SCHOPLERA,
-        Testy organiczne, projekcyjne.
Posługując się wybranymi z powyższej listy testami, psycholog sporządza diagnozę funkcjonalną rozwoju dziecka. Technikami dodatkowymi, również bardzo pomocnymi w dopełnianiu całościowego obrazu dziecka jest:
-        rozmowa z rodzicami, która pozwala zebrać maksimum informacji o dziecku,
-        obserwacja dziecka – pozwalająca te informacje te uzupełnić i/lub weryfikować.
Dopiero w ten sposób zebrane informacje dają kompletny na danym etapie rozwoju obraz dziecka. Ta całościowa wiedza pozwala na skonstruowanie indywidualnego programu pracy z dzieckiem, który pozwoli wszystkim osobom pracującym z dzieckiem najpełniej stymulować jego rozwój.
Oczywiście, postawienie właściwej diagnozy i sporządzenie programu nauczania dla ucznia jest procesem. Dziecko przyjęte do szkoły musi mieć zapewniony okres aklimatyzacji – czyli bezpiecznego wchodzenia w życie szkoły, uczenia się jej norm i wymagań. Pamiętajmy, że w życiu każdego dziecka, a tym bardziej upośledzonego, rozpoczęcie nauki szkolnej jest dużym stresem, rewolucją na tym etapie życia. Dziecko musi mieć czas na oswojenie się z nową sytuacją. Naszym zadaniem jest pomóc mu „poczuć się dobrze w szkole”.
Pierwsze dni i tygodnie w szkole są dobrym czasem na nawiązanie kontaktów z rodzicami, zorientowanie się w ich oczekiwaniach co do szkoły i jej pracowników, zapoznanie się ze środowiskiem domowym dziecka (wizyta domowa), a także obserwację dziecka. Później przystępujemy do badań.
Z wymienionych metod diagnostycznych chciałabym szerzej opisać dwie. Test PEP-R Schoplera oraz Skala Gunzburga wydają się najlepiej spełniać rolę narzędzia diagnostycznego w szkole życia.

Profil Psychoedukacjny Schoplera to inwentarz zachowań i umiejętności mających na celu określenie rozwoju i dysharmonii poszczególnych funkcji oraz specyficznych sposobów uczenia się danego dziecka. Najlepiej posługiwać się nim w stosunku do dzieci funkcjonujących na poziomie przedszkolnym (mowa o dzieciach w normie intelektualnej). PEP-R określa poziom rozwoju dziecka w siedmiu dziedzinach:
1.     naśladowanie,
2.     percepcja,
3.     motoryka mała,
4.     motoryka duża,
5.     koordynacja wzrokowo-ruchowa,
6.     czynności poznawcze,
7.     komunikacja – mowa czynna.
Ponadto zawiera skalę zachowań, która określi stopień zaburzeń w zakresie uczuć, zainteresowania związkami międzyludzkimi i współdziałaniem społecznym, zainteresowania przedmiotami, poszczególnych rodzajów postrzegania zmysłowego i języka.
Skala zachowań przeznaczona jest do badania dzieci autystycznych, dlatego też do stawiania diagnozy funkcjonalnej pozostałych dzieci nie jest używana.
PEP-R jest testem wykonawczym, badanie polega na prezentacji dziecku zestawu zabaw, do których przystosowane są specjalne pomoce – zabawki; jednocześnie obserwowane jest zachowanie i rejestrowane są reakcje dziecka. Uzyskane dane konfrontuje się z normami, a wyniki nanosi na siedmioelementowy profil, przedstawiający słabe i mocne strony dziecka w siedmiu dziedzinach rozwoju.
PEP – R ma znaczną przewagę nad innymi metodami badania. Poszczególnych jego testów nie trzeba przedstawiać w jakimś ustalonym porządku, co pozwala na elastyczność w ich doborze, dzięki czemu psycholog może dobrać elementy testu zgodnie z zainteresowaniami i reakcjami dziecka. Wymagania językowe są minimalne zarówno w odniesieniu do poleceń jak i oczekiwanych odpowiedzi. Ponadto, system punktowania bierze pod uwagę odpowiedzi często specyficzne, swoiste, które testy standardowe często odrzucają. Te odpowiedzi mogą być pomocne w kształtowaniu programów indywidualnych. Wreszcie PEP – R uwzględnia możliwość nauczenia dziecka danego zadania w celu określenia jego gotowości i zdolności do wyuczenia się nowej umiejętności.

Inwentarz PAC Gunzburga
Gunzburg skonstruował PAC – Progress Assessment Chart z myślą o przygotowaniu osób upośledzonych umysłowo do życia i funkcjonowania w otwartej społeczności.
Zadania PAC, uporządkowane w czterech działach podzielonych z kolei na części, ułożone są według wzrastającego stopnia trudności w ramach każdej części.
PAC zawiera trzy inwentarze o wzrastającym stopniu trudności: PPAC, PAC 1, PAC 2. Badany wykonuje część zadań w ramach danej części PAC, części z nich nie wykonuje. Te ostatnie stanowią program dalszej pracy rewalidacyjnej.
Wymienione cztery działy zadań, to:
-        obsługiwanie siebie
-        komunikowanie się
-        uspołecznienie
-        inne zajęcia
Inwentarz PPAC przeznaczony jest do badania osób upośledzonych umysłowo w stopniu głębokim, PAC-1 dla stopnia umiarkowanego i znacznego, PAC-2 dla stopnia lekkiego. PAC mocno akcentuje zasadę indywidualizacji. Każde dziecko może się wykazać nieco innym poziomem umiejętności społecznych, a PAC pozwala określić go u każdego dziecka oddzielnie. Dokonanie porównania wyników danego dziecka ze średnią jego wieku oraz inteligencji jest bardzo proste dzięki kołowym diagramom.
Wyniki badanego odnotowuje się w formie diagramu, który można łatwo porównać z diagramem średnim, czyli normą. Od razu widać, pod jakim względem badany jest powyżej normy, pod jakim w normie, a pod jakim poniżej normy. Całe pole kołowego diagramu jest podzielone na małe pola oznaczone numerami zadań w taki sposób, że pola najbliższe środka odnoszą się do zadań najłatwiejszych, a znajdujące się najdalej od środka odnoszą się do zadań najtrudniejszych. Jeżeli dziecko dane zadanie wykonuje, to w diagramie zakreślamy pole odpowiadające temu zadaniu; jeżeli wykonuje, ale słabo – to zakreślamy słabo; jeżeli nie wykonuje danego zadania – to odpowiadające mu pole pozostawiamy białe. Jeden rzut oka na diagram danego dziecka pozwala ocenić stan jego umiejętności społecznych – widzimy jak wiele jest pól białych i jak rozkładają się pola zakreskowane. Zdarza się, że dziecko nie wykonuje zadań łatwiejszych, a wykonuje trudniejsze. Wtedy w diagramie pojawiają się pola białe pośrodku pól zakreskowanych. Zadania odpowiadające takim polom powinny stanowić program pracy na najbliższy okres, ponieważ istnieje tu możliwość, że dziecko takiego zadania nie wykonuje tylko dlatego, iż nie miało okazji opanować danej umiejętności.
W następnej kolejności należy zwrócić uwagę na zadania, których pola w diagramie zostały zakreskowane lekko, by doprowadzić do takiego stanu, że będzie je można zaliczyć bez zastrzeżeń. W dalszej kolejności należy pracować nad zadaniami, których pola w diagramie znajdują się najbliżej zakreskowanych. Jeżeli dziecko opanuje wszystkie zadania inwentarza łatwiejszego, przechodzi się do trudniejszego i znów mamy dość obszerny program pracy terapeutycznej.
Tak więc w PAC splatają się ze sobą zindywidualizowana diagnoza i zindywidualizowany program pracy terapeutycznej.
Uzyskanie całościowej diagnozy dziecka służy nam do odpowiedzi na pytanie: na jakim etapie rozwoju znajduje się obecnie dziecko? Odpowiedź prowadzi nas do następnego pytania: w jakim kierunku chcemy iść?Na to pytanie odpowiedź da nam drugi etap – czyli konstrukcja programu nauczania dla dziecka.

PROGRAM
Dobrze zorganizowane nauczanie powinno uwzględniać lepiej rozwinięte umiejętności dziecka, by wspomóc usprawnianie funkcji upośledzonych. Nie ma tu znaczenia, czy dziecko badane jest testem czy obserwuje się je w zwyczajnym otoczeniu – w szkole lub w domu. Na obszarze zawartym między tymi ekstremalnymi punktami, tj. zadaniami łatwymi i zadaniami niemożliwymi do wykonania, leży przestrzeń o decydującym znaczeniu dla procesu nauczania dziecka. Podczas gdy większość zadań testowych pozwala ocenić możliwości dziecka na dwóch tylko poziomach, tj. zaliczone – niezaliczone, PEP wprowadza trzeci poziom wykonania – zwany obiecującym, który wskazuje na umiejętności „wyłaniające się”. Obiecującą jest odpowiedź, która wskazuje, że dziecko dysponuje pewną wiedzą na temat tego co należy wiedzieć, by wykonać dane zadanie, lecz nie potrafi w pełni zrozumieć zadania, czy też nie posiada umiejętności koniecznych do prawidłowego wykonania zadania. Nasz program nauczania koncentruje się na tzw. strefie najbliższego rozwoju. Dzięki temu dziecko może mieć poczucie sukcesu, podczas gdy jego wysiłki kierowane są w kierunku nowych umiejętności. Strefa najbliższego rozwoju dotyczy zatem umiejętności „obiecujących”. Na tej podstawie formułujemy cele nauczania. Dobierając cele dla danego programu należy wziąć pod uwagę następujące kryteria:
-        muszą one być realnie osiągalne przez dziecko,
-        muszą one być właściwe dla danej klasy (oddziału),
-        musza być zgodne z priorytetami i potrzebami rodziców,
-        muszą istnieć możliwości osiągnięcia sukcesu.

Dobrze jest, gdy w zakresie tworzenia programu psycholog współpracuje z innymi specjalistami, tworząc wraz z nimi tzw. Zespół Kwalifikacyjny. W jego skład mogą wchodzić: pedagog, logopeda, lekarz (co, niestety nieczęsto się zdarza), wychowawca dziecka, nauczyciel gimnastyki korekcyjnej.
Zespół na podstawie diagnozy opracowuje indywidualny program nauczania dla każdego ucznia. W praktyce najczęściej wychowawca klasy dokonuje tego typu opracowania, konsultując swą decyzję z Zespołem.
Następnie zapoznaje się rodziców z programem, proponując współpracę – poszczególne elementy programu realizowane są przez nich w domu. Dla każdego ucznia ustalany jest czas realizowania poszczególnych etapów programu – najczęściej jest to okres semestru lub roku szkolnego. Po upływie tego czasu następuje badanie kontrolne dziecka – weryfikacja diagnozy. Wskazuje ona jak duży przyrost umiejętności i wiadomości nastąpił u ucznia. Na tej podstawie weryfikujemy program dla ucznia na następny okres wykonawczy. Procedura powtarza się.

TERAPIA
W przypadku dzieci upośledzonych umysłowo, przebywających wiele godzin dziennie w szkole życia, terapią nazywamy wszelkie programowe oddziaływanie osoby dorosłej, które wspomaga rozwój dziecka, pozwala nabywać nowe umiejętności, niweluje zachowania negatywne, niepożądane. W tak szerokim ujęciu znaczenia słowa terapia, terapeutą dziecka jest każdy, kto ma z nim kontakt, nie wywołuje jego lęku, wierzy w jego możliwości i jest odpowiednio przygotowany do programowej pracy z dzieckiem.
Terapię psychologiczną można podzielić na indywidualną i grupową.

Terapia grupowa
Głównym celem terapii grupowej jest rozwój społeczny dziecka, kształtowanie prawidłowych postaw oraz podejmowanie przez dziecko kolejnych, różnorodnych ról społecznych przy jednoczesnym komforcie psychicznym.
Metody stosowane w terapii grupowej to m. in.:
-        Metoda Ruchu Rozwijającego W. Sherborne
-        Metoda H. H. Knillów
-        Metody zaczerpnięte z pedagogiki zabawy
Zasady pracy w terapii grupowej:
-        nigdy nie oceniamy, nie porównujemy dzieci pod względem ich możliwości i osiągnięć, nie wprowadzamy rywalizacji,
-        pamiętamy o zaspokojeniu potrzeby bezpieczeństwa fizycznego i psychicznego dziecka,
-        staramy się wyzwalać naturalne, spontaniczne zachowania prospołeczne – nie ograniczamy ich regułami.

Terapia indywidualna
Pozwala skoncentrować całą uwagę terapeuty na jednym uczniu. Nie musi się ono z nikim „dzielić” terapeutą. Jest to nie bez znaczenia, gdyż jak wiemy, dzieci z różnego rodzaju deficytami i upośledzeniem łakną przede wszystkim naszej uwagi i zainteresowania. Generalnym ich doświadczeniem w kontakcie ze światem jest poczucie bycia niezrozumianym i niemożność rozumienia otaczającego świata. Dlatego tak cenne są dla nich zajęcia z osobą dorosłą, która komunikuje się w prosty i jasny sposób, bawi się, nagradza – a przede wszystkim wierzy w możliwości dziecka  i... w możliwości jego postępów w wielu dziedzinach (których dotyczy terapia).
Do terapii kwalifikowane są dzieci wykazujące najwięcej zaburzeń współwystępujących z upośledzeniem umysłowym. Jak już wcześniej pisałam, problemem najczęściej występującym jest: agresja, autoagresja, nadpobudliwość, wszelkiego rodzaju stereotypie, wycofywanie się – psychiczna izolacja od otoczenia.
Podstawowym celem terapii indywidualnej jest poszukiwanie przyczyn zachowań niepokojących i ich stopniowe eliminowanie. Bardzo ważna i pomocna w tym poszukiwaniu jest współpraca psychologa z rodzicami, nauczycielami, opiekunami i innymi osobami mającymi wpływ na życie dziecka.
Podstawowa zasada, jaką powinien kierować się w pracy psycholog, brzmi: Dziecko przeżywa różnorodne uczucia i emocje – zarówno pozytywne jak i negatywne – ma prawo do ich przeżywania i okazywania, do ekspresji swoich uczuć. Oznacza to, iż uczeń, z którym pracujemy ma prawo denerwować się, wściekać, pokłócić się z kimś, odczuwać strach, wstyd, itd. Podobnie jak my, ma lepsze i gorsze dni. Nie zawsze potrafi okazywać swoje uczucia w sposób oczekiwany i akceptowany przez otoczenie, nie umie ich nazywać. Terapii nie poddajemy faktu, że dziecko odczuwa złość, gniew, wściekłość. Natomiast można i trzeba poprzez terapię oddziaływać na sposób, w jaki dziecko ujawnia swój gniew, złość, inne emocje. Sposób ekspresji emocjonalnej, sposób radzenia sobie ze swoimi emocjami – oto przedmiot terapii w gabinecie psychologa.

Do najczęstszych przyczyn występowania u dzieci zachowań niepokojących należą:

1.     Trudności z porozumiewaniem się.
Dziecko, którego głównym problemem są trudności z porozumiewaniem się, najczęściej nie mówi lub mówi niewyraźnie. Na brak zrozumienia często reaguje agresją lub zamknięciem się w sobie. Nie działają na nie leki uspokajające lub ćwiczenia wyciszające.
Terapia w tym przypadku polega na odczytywaniu sygnałów wysyłanych nam przez dziecko. Należy szukać optymalnego słownika, ujednolicić język domowy i szkolny, uświadamiać dziecku jego własną tożsamość. Trzeba pracować nad przekształcaniem uciążliwego sposobu komunikowania uczuć na bardziej zrozumiały i społecznie akceptowany.
Przede wszystkim zaś – kształtować poczucie sprawczości pozytywnej w zakresie porozumiewania się oraz reagowanie obojętnością na zachowania niepokojące.
2.     Chęć zwrócenia na siebie uwagi, brak akceptacji.
Dziecko, które cierpi na deficyt uwagi, akceptacji, zainteresowania, próbuje ten deficyt wszelkimi sposobami zaspokoić. Wykazuje zachowania dziwne i niezrozumiałe dla otoczenia (np. agresja, darcie ubrań, niszczenie przedmiotów, itd.). Osiąga cel – osoby dorosłe krzyczą, uspokajają – a więc są nim zainteresowane.
Wnioski terapeutyczne nasuwają się same. Dziecko musi przestać być niewidzialne, musi przestać być tylko obiektem karmienia, przebierania, przewijania ... należy poświęcać mu jak najwięcej uwagi. Często z nim rozmawiać, patrzeć w oczy, bezpośrednio do niego kierować zdania. , propozycje. Trzeba wzmacniać jego pozytywne reakcje. Głównym zadaniem terapeuty jest przekonać dziecko, że jest ważne i zauważane przez otoczenie. Na wszelkie zachowania niepokojące reagujemy obojętnością. – dziecko musi odczuć, że nie odnoszą one żadnego skutku, nie powodują efektu nagłego zainteresowania ze strony otoczenia.
3.       Lęk.
Dziecko, które odczuwa lęk, próbuje sobie z nim na wszelkie sposoby radzić. Szuka osoby znaczącej, do której mogłoby się przytulić, u której mogłoby się „schować”. Jeżeli takiej osoby w danej chwili nie ma, jeżeli dziecko nie potrafi zasygnalizować, że się boi, jeżeli odczuwa lęk bez konkretnej zewnętrznej przyczyny – wtedy ucieka w agresję, w stereotypie. Należy wówczas pamiętać, że taka agresja jest wołaniem dziecka o pomoc – nieporadnym, niezrozumiałym dla wielu dorosłych pracujących z dzieckiem. Im bardziej wówczas wyciszamy dziecko, tym mniejszą mamy szansę na znalezienie przyczyn i rozwiązanie problemu – aktywną pomoc.

Powyżej ukazano najważniejsze przyczyny niepokojących zachowań dziecka. Powinny one uświadomić terapeucie, jak ważne jest poznanie przyczyn i podłoża konkretnych zachowań dziecka – zachowań, które są przedmiotem terapii psychologicznej.

Terapia może być prowadzona wieloma metodami. Muszą one być dostosowane indywidualnie do potrzeb i możliwości każdego dziecka. Metody terapii indywidualnej, najczęściej stosowane w szkole życia to:
-        rozmowa kierowana,
-        masaż,
-        muzykoterapia,
-        bajka i metafora,
-        artoterapia,
-        kukiełki,
-        elementy dramy, pantomimy,
-        trening ekspresji emocjonalnej,
-        trening antystresowy,
-        ćwiczenia relaksacyjne, itd.
W dobieraniu odpowiednich metod pracy z uczniem i posługiwaniu się nimi warto pamiętać o następujących zasadach:
a)     Terapeuta skupia się bardziej na eliminowaniu przyczyn niż wygaszaniu zachowań niepokojących
b)     Dobieramy metody pod kątem preferencji, upodobań i poziomu rozwoju dziecka – nie należy ich mylić z własnymi upodobaniami i preferencjami
c)     Należy zachować szczególną ostrożność, gdy wszystkie dzieci nagle „pasują” do preferowanej przez nas metody
d)     W momencie zadowolenia z danej metody terapii sprawdźmy dokładnie, jakie korzyści ma z niej dziecko w życiu codziennym, czy zmienia się jakość jego życia i życia jego otoczenia
e)     Jeżeli zauważymy, że jakieś ogniwo proponowanej metody nie jest dobre dla dziecka – odstąpmy od niego nie odrzucając metody
f)      Metoda jest dobra gdy dziecko ma poczucie bezpieczeństwa i komfort psychiczny. Poczucie zagrożenia i lęk nie mogą być skuteczne
g)     Dobrze, gdy terapeuta ma swoją „grupę wsparcia” lub superwizora – może to być jedna osoba, która jest zorientowana w metodach pracy z dzieckiem, stosowanych przez terapeutę, potrafi z boku spojrzeć na ich efekty dla dziecka i dla terapeuty. Osoba ta winna wspierać psychicznie i mobilizować lub w koleżeńskiej rozmowie zachęcić do zmiany metod i technik pracy z dzieckiem.
Terapia dziecka upośledzonego jest tematem bardzo obszernym, w niniejszej publikacji ledwo zasygnalizowanym. Zachęcam i odsyłam do bogatej literatury dotyczącej tego tematu, szczególnie polecam pozycję M. Kwiatkowskiej „Dzieci głęboko niezrozumiane”.

PRACA Z RODZINĄ UCZNIA
Ideałem byłaby możliwość systemowej pracy z dzieckiem upośledzonym i jego rodziną, prowadzona przez team 2 psychologów. W przypadku psychologa zatrudnionego na etacie, systemowe oddziaływanie oprócz dziecka również na jego rodzinę jest bardzo trudne, często wręcz niemożliwe.
Współpraca z rodzicami została wcześniej pokrótce opisana (opracowanie indywidualnego programu nauczania dla ucznia, zatwierdzenie go przez rodziców i realizowanie na gruncie domowym)
Praca z rodziną dziecka upośledzonego w zasadzie sprowadza się do oddziaływań doraźnych – w przypadku rodzin dysfunkcyjnych. Oddziaływania te najczęściej podejmowane są we współpracy z pedagogiem szkolnym. Polegają one na odwiedzaniu rodzin dzieci, rozmowach kierowanych, organizowaniu pomocy rodzinom niewydolnym, wsparciu.
Ciekawym sposobem pracy psychologa z rodzinami dzieci upośledzonych jest przyjęcie roli „katalizatora” aktywności rodziców. Psycholog zachęca rodziców do ich własnych inicjatyw i aktywności na rzecz dzieci.
Rodzicom uczniów naszej szkoły zaproponowano cykliczne spotkania, na których mają okazję poszerzyć swą wiedzę o dziecku (funkcja edukacyjna), wymieniać między sobą doświadczenia i uwagi (funkcja integrująca środowisko rodziców), uzyskać niezbędne informacje i porady. Spotkania te są swoistą grupą wsparcia dla rodziców.

WSPÓŁPRACA Z INNYMI SPECJALISTAMI I INSTYTUCJAMI
Często w postawieniu właściwej diagnozy dziecka konieczna jest współpraca ze specjalistami innych dziedzin lub instytucjami. U dzieci upośledzonych umysłowo często współwystępują inne zaburzenia – takie jak: epilepsja, zaburzenia zachowania, zaburzenia emocjonalne, zachowania aspołeczne.
Uczniowie szkoły życia pochodzą z różnych środowisk społecznych. Wielu z nich wywodzi się z rodzin dysfunkcyjnych, nie spełniających swych podstawowych obowiązków wobec dziecka. Zdarzają się dzieci agresywne, infantylne, bezkrytyczne, także takie, które naruszają normy społeczne lub są na najlepszej drodze wykroczenia przeciw prawu. Nieodzowna jest wtedy współpraca z pedagogiem szkolnym, mającym rozeznanie w funkcjonowaniu środowiska rodzinnego dziecka, z kuratorem sądowym, Ośrodkiem pomocy Społecznej, lekarzem psychiatrą oraz innymi instytucjami zajmującymi się rodziną dziecka.

DOKUMENTACJA
Dokumentacja prowadzona przez psychologa szkolnego powinna zawierać:
-        Dziennik zajęć psychologa – gdzie odnotowany jest czas zajęć, ich tematyka, nazwiska uczniów biorących w nich udział oraz wszystkie niezbędne uwagi.
-        Teczki indywidualne ucznia
Psycholog zakłada każdemu dziecku teczkę,  która zawiera:
-        kserokopię orzeczenia wydanego przez Poradnię Psychologiczno Pedagogiczną, które kwalifikuje ucznia do nauczania w szkole
-        arkusz wywiadu z rodzicami – zawierający wszystkie zebrane od nich informacje o dziecku i jego rodzinie
-        arkusz obserwacyjny, zawierający informacje o zachowaniu dziecka na terenie szkoły; odnotowuje się tutaj wszystkie ważne incydenty, znaczące zachowania dziecka, sukcesy, postępy, kary, itd.
-        wyniki przeprowadzonych badań psychologicznych i aktualna diagnoza ucznia,
-        aktualny program indywidualnego nauczania dla ucznia (nie jest to konieczne jeżeli psycholog ma w każdej chwili dojście do dokumentacji ucznia prowadzonej przez wychowawcę)
-        znaczące prace i wytwory plastyczne ucznia (tzn. takie, które świadczą o postępie lub regresie w rozwoju, itd.)

W niniejszej publikacji zasygnalizowano specyfikę pracy psychologa w szkole życia.    
Każdy z nas – terapeutów sam z pewnością wypracował już swój model pracy. Każdy z nas jest inny. I każde dziecko nam powierzone jest inne, o niepowtarzalnych, specyficznych potrzebach.
Jesteśmy między innymi po to, by pomóc im w sposób profesjonalny te potrzeby zaspokajać.

Literatura:

Kielin J.: Rozwój daje radość.
Kwiatkowska M.:  Dzieci głęboko niezrozumiane.
Schopler E.:  Profil psychoedukacyjny, Metody nauczania dla rodziców i profesjonalistów, Ćwiczenia edukacyjne dla dzieci autystycznych.
Sękowska Z.: Pedagogika specjalna.
Witkowski T.:  Poziom rozwoju społecznego upośledzonych umysłowo.


Źródło: http://www.cku.bytom.pl/publik/artykuly7/art7_7.htm
.:.carpe diem.:.

Offline sonia

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 25290
    • Dar Życia
Niepełnosprawność, upośledzenie, testy na inteligencję
« Odpowiedź #69 dnia: Listopad 20, 2004, 10:28:52 am »
Psychologia kliniczna osób niepełnosprawnych
Wykład 1
Psych. klin.:

oligofrenopsychologia (psych. os. upośledzonych umysłowo)
surdopsychologia ( psych. głuchych, niedosłyszących)
tyflopsychologia ( psych. niewidomych, niedowidzących)
dysfunkcje narządu ruchu
choroby przewlekłe
wady wymowy
1/600 - 700 urodzeń - zespół Downa
1/40 urodzeń dziecko niepełnosprawne

Wykład 2

Oligofrenopsychologia.

Upośledzenie umysłowe - dysfunkcja intelektualna.

Dysfunkcja intelektualna
Globalna
upośl. umysł.
niedorozwój umysł.
(olgofrenia)
otępienie umysłowe
( demencja)

- zahamowanie rozw. int.

trwałe
b) okresowe

- opóźnienie w rozw. int.

- obniżenie sprawności int.

Parcjalne

upośl. wybiórczej składowej intelektualnej
zahamowanie rozw. wybiórczych funkcji intelektualnych
trwałe
okresowe
opóźnienie w rozw. wybiórczych funkcji int.
obniżenie sprawności wybiórczych funkcji


GLOBALNE:

Upośledzenie umysłowe - złożony stan.

*zahamowanie rozw. int. - rozwój prawidłowy do pewnego momentu; działa czynnik szkodliwy, patogenny i dochodzi do zatrzymania się w rozw. int.

zahamowanie trwałe
zahamowanie okresowe
gdy 2 odchylenia od średniej to zaburzenie traktowane jak upośledzenie umysłowe

*opóźnienie w rozw. int. - dziecko nie nadąża za większością rówieśników w swym rozw. int.

*obniżenie spraw. int. - i osoba rozwija się prawidłowo i w wyniku czynnika patogennego szybkie obniżenie się int., niewielkie możliwe do wyrównania.

*upośledzenie umysłowe -termin nadrzędny do digofrenii ( niedorozwoju) i otępienia, demencji

DIGOFRENIA- wczesna przypadłość, wczesnych uszkodzeń mózgu; do ok. 3 r.ż.(digo- mało) (phrenos - umysł) Jest deficytem globalnym, w zasadzie nieodwracalnym, wrodzonym.

DEMENCJA- uszkodzenia późniejsze, gdzie nast. rozpad pełnosprawnych funkcji int. Z tendencją do regresji ( cofania się na niższy szczebel)

UPOŚLEDZENIE UMYSŁOWE - 2 UJĘCIA:

medyczne
behawioralne
( na ujęcie składa się: def., kryteria, klasyfikacje)

ad1.

Upośledzenie - objaw procesu lub stanu chorobowego z tendencją do ujmowania tego stanu w kategoriach jednostek nozologicznych.

Jednostka nozologiczna - ściśle określony zespół objawów wywołanych przez ściśle określoną przyczynę,( czynnik etiologiczny) np. odra, różyczka, wścieklizna.

Upośledzenie nie jest jednostką nozologiczną, bo nie spełnia kryteriów; nie ma jednej przyczyny ani ściśle określonych objawów.

Upośledzenie - objaw, ale z tendencją do ujmowania jako jednostki nozologicznej.

W ujęciu medycznym bierze się pod uwagę:

diagnozę ( często psycholog klin.)
leczenie ( brak możliwości)
prognozę (tak)
profilaktykę ( niezadowalająca)
Ujęcie medyczne opiera się na kryterium medycznym, czyli:

- ogólne bad. Somatyczne ( badanie ogólnego stanu)

badania specjalistyczne np. psychiatryczne
badania laboratoryjne np. toksoplazmatyczne


Klasyfikacje medyczne:

Wg WHO: (0 -9)

upośledzenie umysłowe po zakażeniu i zatruciach ( np. różyczka, HIV, toksoplazmoza w życiu płodowym), a także zakażenia po urodzeniu ( zapalenie mózgu, ropień mózgu, zatrucia np. ciążowe, jąder podkorowych)
upoś. umysł. wskutek urazu lub działania czynnika fiz. (urazy np. mech.)
upoś. umysł. związane z zaburzeniem przemiany wzrostu lub odżywiania np. libidoza mózgowa, zwyrodnienie wątrobowo-soczewkowe, niedoczynność tarczycy, fenyloketonuria
upoś. umysł. w wyniku ciężkiej choroby mózgu po urodzeniu się dziecka np. dziecięce stwardnienie rozsiane, neurofibromatozy, stwardnienie guzowate.
upoś. umysł. wskutek chorób i zespołów wywołany przez nieznany czynnik w życiu płodowym np. wrodzona wada mózgu, małogłowa.
upoś. umysł. wskutek wad chromosomowych np. zespół Downa, zespół Edwardsa, zespół miauczenia kota.
Upoś. umysł. wskutek wcześniactwa.
upoś. umysł wskutek psychozy.
upoś. umysł wskutek braku podniet psychosocjalnych (typ kulturowy upośledzenia)
inne bliżej nie określonepostacie, nieznana etiologia.
DSM-4-R
Upośledzenie traktowane bardzo ostrożnie, od przedziału do przedziału.

znaczne obniżenie int. IQ<70
współwystępowanie deficytów lub zmniejszenie się zdolności przystosowania społecznego.
Ujawnienie się przed 18 r.ż.
317,00 upoś. umysł. lekkie IQ 50/55 - 70

318,00 upoś. umysł. umiarkowane IQ 35/40 - 50/55

318,10 upoś. umysł. znaczne IQ 20/25 - 35/40

318,20 upoś. umysł. głębokie IQ < 20/25

319,00 upoś. umysł .bez określania stopnia

ad.2

Upośledzenie umysłowe - istotnie obniżona int., conajmniej 2 odchylenia standardowe wraz z zaburzeniami w zakresie

uczenia się
społ. przystosowania
ogólnego dojrzewania
PRZYCZYNA JEST DRUGORZĘDNA

*kryteria behawioralne:

1.psychologiczne
2.pedagogiczne
3.społeczne
4.ewolucyjne
5.lekarskie

Ad1. Bierze pod uwagę całą osobowość, nie tylko intelekt, ale też poznawcze, motywacje

Tradycyjne tylko poziom uwagi, myślenie, mowa

Realizowane jest to kryterium za pomocą testów

AD2.bierze pod uwagę wyuczalność jednostki, zasób wiadomości i umiejętności, charakterystyczne trudności w uczeniu się, realizowane poprzez testy pedagogiczne.

Ad3. bierze pod uwagę poziom funkcjonowania społ. Umiejętności społ. Samodzielność, zaradność, radzenie sobie w syt. Społ. Bada się skalami dojrzałości społ. Np. skala Edgara - Dolla, skala GunzburgaPAC-1, PAC-2

AD4. Polega na porównaniu badanego dziecka upośledzonego umysłowo z rówieśnikiem pod względem wszystkich procesów wyżej wymiemionych.

Ad5. Jak w ujęciu medycznym.

Klasyfikacja behawioralna wiąże się z oceną testową.

-1905 A. Binet - pierwszy test intelig.

skala Terman - Merrill
1912 W Stern -, wprowadził poj. Iloraz inteligencji
Wyróżniono 3 stopnie upośledzenia umysłowego:

debilizm
imbecylizm
idiotyzm
górny
dolny
czyli 4 st. upoś.

Lekki - debilizm
Umiarkowany- górny imbecylizm
Znaczny- dolny imbecylizm
Głęboki- idiotyzm

Długo wyróżniano linię graniczną upośledzenia umysł. i ociężałości umysł. Te kategorie zastąpiono int. Niższą niż przeciętna, jest to szeroko rozumiana norma. To pozwoliło dzieciom z pogranicza do szkół powszechnych a nie specjalnych. Kiedyś odwrotnie.

Specyfika osób o int. niższej niż przeciętna:

kilka podgrup, zróżnicowanie
fragmentaryczne zaburzenia rozwoju i zab. Parcjalne, np. dysleksja
zaniedbania środowiskowo - pedagogoczne
osoby z zaburzeniami zach. np. dynamiki psychoruchowej
upośl. umysł w lekkim stopniu, ale podniesiony IQ ( np. matka pedagog)
spowolnienie procesów myślenia
potrzeba indywidualnego podejścia
*klasyfikacja oparta na odchyleniu standardowym z 1980r.

Stopień upośledzenia umysłowego
II w skalach


Wechsler odchyl.stand15
T-M odchyl.stand16

głębokie
0 - 24
0 - 19

znaczne
25 - 39
20 - 35

umiarkowane
40 - 54
36 - 51

lekkie
55 - 69
52 - 68

Int. niższa niż przeciętna
70 - 84
69 - 83

przeciętna
85 - 110
84 - 100

wyższa niż przeciętna


Wykład 3

Etiologia upośledzenia umysłowego
.

Upośledzenie umysłowe nie jest chorobą, ale złożonym stanem patologicznym, uwarunkowanym wieloma czynnikami.

Jednostka chorobowa - ściśle określony zespół objawów wywołanych przez ściśle określony czynnik etiologiczny.

Czynnik etiologiczny upośledzenia umysłowego - kryteria podziału:

ze względu na charakter czynnika (przyczyny)
przyczyny genetyczne w postaci nieprawidłowych genów, chromosomów czy też bloków metabolicznych.
Urazy czaszkowo - mózgowe
Niedotlenienie
Niedożywienie
Zatrucia
Konflikt serologiczny albo konflikt Rh
Choroby infekcyjne zagrażające OUN
Działanie szkodliwych promieni
Przeżycia psychiczne kobiety w ciąży
Skrajna nędza i izolacja społeczna ( przyczyna kulturowa)
ze względu na stopień wywołanego upośledzenia umysłowego
grupa czynników wywołująca głębsze upośledzenie umysłowe
infekcje wirusowe i bakteryjne płodu
czynniki genetyczne ( nieprawidłowe geny, chromosomy)
uraz okołoporodowy i zamartwica
konflikt serologiczny
działanie szkodliwych promieni
urazy czaszkowo - mózgowe ( głębsze)
poważne zatrucia
czynniki wywołujące lżejsze upośledzenie mózgowe:
czynniki środowiskowe ( dot. też psychoz - rola wyzwalająca)
lżejsze urazy czaszkowo - mózgowe
lżejsze zatrucia
a i b - niewłaściwe postępowanie lekarskie.

ze względu na genetyczne i niegenetyczne
genetyczne
nieprawidłowości genowe
nieprawidłowości chromosomowe ( wady, ???)
zatrucia metaboliczne
pozagenetyczne ( ze względu na okres zadziałania czynnika szkodliwego)
czynniki prenatalne
porinatalne
postnatalne
Genetyczne uwarunkowania

nieprawidłowe geny mogą być przekazywane w trojaki sposób
dziedziczenie dominujące
recesywne
sprzężone z płcią
Ad1. jedno z rodziców przekazuje gen chorobotworczy. Rodzic odziedziczył ten gen po przodkach lub powstał on w mutacji genowej.

Prowadzi to do ciężkich chorób:

grupa fakomatozy: stwardnienie guzowate ( choroba Bourneville?a)(epiloia) są to choroby skóry I tkanki nerwowej. Guzki na twarzy w kształcie motyla, upośl. umysł., padaczka.
Grupa neurofibromatozy - nerwiakowłókniakowatość ( choroba Recklinghausena) - są to choroby skóry I tkanki nerwowej - przebarwienia na skórze , plamki w kolorze kawy, gózki o typie włókniaka.
AKROCEFALOSYNTAKTYLIA - zespół Aperta zespół zaburzeń czaszki I kończyn, towarzyszy upośledzenie umysłowe.

Ad2.oboje rodzice są nosicielami szkodliwego genu ( b. prawdopodobne gdy są ze sobą spokrewnieni): zajęcza warga, rozszczep podniebienia, niedorozwój kończyn górnej, endemiczne występowanie upośledzenia umysłowego( ludzie zawierają związki w określonym kręgu- wskaźnik wad jest częstszy)

Choroby recesywne: bloki metaboliczne (zab. Metaboliczne np. Fenyloketonuria ( choroba Follinga)- brak enzymów hydroksylazy fenyloalaninowej ) (Uszkodzenia OUN zab. koordynacji ruchowej, nogi i ręce ugięte, jasne włosy i skóra, mysi zapach)

Ad3. Matka jest nosicielką szkodliwych genów a chorują chłopcy np. Choroba Lescha-Nyhana - zab. metaboliczne, gromadzą się nadmierne ilości kwasu.

Wykład 4

Czynniki genetyczne.

Zaburzenia chromosomowe (2 grupy)

- zw. z nadmiarem materiału chromosomowego ( nadliczba chromosomowa 21 w zespole Downa)

zw. z niedoborem w materiale chromosomowym ( zespół miauczenia kota dot. 5 pary)
czynniki niegenetyczne ( podział ze względu na okres zadziałania czynnika szkodliwego)
czynniki prenatalne
czynniki perinatalne
czynniki postnatalne
ad1.* Dużą grupę czynników szkodliwych stanowią te działające na komórki rodziców - prowadzą do gametopatii.

Mogą to być np.

zatrucia lekami
zatrucia pokarmowe
szkodliwe promieniowanie (jądrowe, Rtg)
praca przy komputerze
narkotyki, alkohol
choroby zakaźne, infekcje wirusowe, bakteryjne
Kolejną gr. stanowią czynniki działające na płód, na zarodek - embriopatie.
Są to:

embriopatie wirusowe ( różyczka, grypa, katar)
aktymiczne (promienie, Czarnobyl)
toksyczne ( zatrucie ciążowe, pokarmowe, lekami)
toksoplazmatyczne ( toksoplazmoza odzwierzęca) ( warga zajęcza, małogłowie, podniebienie gotyckie)
Inny czynnik to niedorzywienie kobiety w czasie ciąży. Powodem może być zaburzenie wchłaniania. To także brak witamin i mikroelementów.
Przeżycia psychiczne kobiety w ciąży.
Niedotlenienie - środowisko gdzie 6% tlenu przez 20 min. - nieodwracalne zmiany.
Wyróżnia się 4 rodzaje:

wynikające ze słabej zdolności przenoszenia tlenu ( zmniejszona liczba erytrocytów lub obniżony poziom hemoglobiny)
spowodowane uszkodzeniem łożyska w wyniku zatruć ciążowych i opóźnionego porodu
z powodu zatrucia lekami oraz narkozą
wynikające z zaburzeń krążenia matczynego, łożyskowego i płodowego
niezgodność immunologiczna ( konflikt serologiczny) organizm matki produkuje przeciwciała skierowane przeciwko płodowi. Skutek
upośledzenie umysłowe
zaburzenia zmysłów
żółtaczka
ad2. Uraz porodowy to:

uraz czaszkowo - mózgowy i
niedotlenienie ( zamartwica)
a i b - łącznie

Przyczyny:

zbyt wczesne odejście wód płodowych
owinięcie pępowiną
dysproporcja między wielkością dziecka a rozstawieniem kości miednicy
poród kleszczowy
niewłaściwe postępowanie lekarskie
ad3. Zwłaszcza niebezpieczne w pierwszych 2 - 3 latach życia dziecka

czynniki głównie zw. z rozwojem psychoruchowym
- urazy czaszkowo - mózgowe ( uszkodzenie czaszki i mózgu spowodowane nagłym działaniem siły mechanicznej, której wielkość przekracza amortyzujące właściwości czaszki i mózgu.)
3 rodzaje:

uraz otwarty
zamknięty
zgniecenie czaszki
ad1. Dochodzi do uszkodzenia powłok skórnych i kostnych czaszki i do rozerwania opon mózgowo - rdzeniowych.

ad2. Uszkodzenie powłok skórnych i kostnych czaszki lub bez tego uszkodzenia, ale bez widocznego naruszenia opon mózgowo - rdzeniowych.

ad3. Z cechami zarówno urazu otwartego jak i zamkniętego

zatrucia ( leki, zabawki, lody)
choroby infekcyjne zagrażające OUN
Można podzielić na:

bezpośrednio atakujące tkankę mózgową, np. wirusowe zapalenie mózgu i opon mózgowych określane jako pierwotne lub nagminne zapalenie mózgu i opon mózgowych
powikłania chorób wieku dziecięcego - świnka.
Czynniki środowiskowe, społeczne - bywa przyczyną typu kulturowego upośledzenia umysłowego - deprywacja sensoryczna, zaniedbanie może obniżyć inteligencję nabytą. - deprywacja emocjonalna
GENETYCZNE POSTACIE UPOŚLEDZENIA UMYSŁOWEGO.

Upośledzenie umysłowe w przebiegu chorób dominujących.
*Fakomatoza ( choroby skóry i tkanki nerwowej) - choroba Bourneville?a (epiloja) ( stwardnienie guzowate) 3 objawy osiowe:

niedorozwój umysłowy różnego stopnia, ale tez bez tego
padaczka
objawy skórne ( najważniejszy gruczolak łojowy, stanowiący zbiór licznych grudek, szczególnie na obu policzkach, często ze śliską wydzieliną, w kształcie motyla)
Pojawia się w pierwszych latach życia, napady padaczkowe wykazują dużą zmienność. Częstość występowania 1/20 tyś. urodzeń. Nie ma skutecznych sposobów leczenia tej choroby, im wcześniej występuje tym jest groźniejsza.

Nerwiakowłókniakowatość ( choroba Reeklinghausen?a) jest to neurofibromatoza ( choroby skóry, tkanki nerwowej i ...?... )
Występują guzki, objawy skórne mają inny charakter niż w fibromatozie. Tu guzki są o typie nerwiakowłókniaków i włókniaków, plamy koloru kawy z mlekiem - są to pierwsze objawy.

Objawy:

cechy ...?... f. psych.
zmiany kostne
niski wzrost
zaburzenia czynności nerek
upośledzenie umysłowe zwykle głębokie
zaburzenia narządów wew. szczególnie nerek
Nie ma skutecznych sposobów leczenia, ogranicza się do leczenia guzków.

1/ 5 tyś. urodzeń 1/2tyś. urodzeń (różne źródła)

W ok. 10% przypadków stwierdza się upośledzenia umysłowe.

akrocefalosyndaktylia (zespół Aperta) zespół zaburzeń czaszki i kończyn, któremu towarzyszy upośledzenie umysłowe.
Obok nieprawidłowego ...................... występują objawy

zaburzenie funkcji narządów wew.
przykurcze - objawy neurologiczne
1/150 tyś. urodzeń Jest zależność między wiekiem ojca a występowaniem tej choroby. Nie ma skutecznych sposobów leczenia.

dyzostoza czaszkowo - twarzowa (zespół Cruzona) przedwczesne zamknięcie się szwów czaszkowych powoduje zniekształcenie czaszki. Czaszkę określa się jako akrocefaliczną (cienka pokrywa kostna, stożkowata, długa, o skróconym wymiarze przednio - tylnim. )
Występuje wytrzeszcz gałek ocznych, zanik nerwu wzrokowego i powarzne wady wzroku (ślepota, oczopląs, zez rozbierzny)

Upośledzenie różnego stopnia, ale rzadko głębokie.

choroby dziedziczne recesywne ( najczęściej zaburzenia metaboliczne 2 - 4% przypadki upośledzenia umysłowego.)
fenyloketonuria ( choroba Follinga)
Istotą jest brak enzymu hydroksylazy fenyloalaninowej ( odpowiada ona za prawidłową przemianę białkową)

Uszkodzenia mózgu, liczne zmiany.

Zespół kliniczny:

bardzo jasna barwa włosów, skóry
charakterystyczny mysi zapach skóry, potu, moczu
alergiczne wypryski na skórze
zaburzenia koordynacji ruchowej (sylwetka do przodu, ręce, nogi ugięte)
padaczka
Sygnałem u małego dziecka jest uszkodzony rozwój psychoruchowy. Dziecko jest apatyczne, bierne, nie poznaje najbliższych, w porę nie podnosi głowy, nie próbuje chodzić, siadać nie przewraca się z pleców na brzuch.

Wczesne rozpoznanie ( przed pierwszym kwartałem życia) daje pełne szanse na wyleczenie. Po 1 kwartale życia wyleczenie dotyczy tylko rozwoju fizycznego.

Leczenie to dieta ( białko musi być przetworzone) 1/7 tyś. urodzeń. Ok. 3 -4% pensjonariuszy dla głęboko upośledzonych umysłowo.

Wykład 5

cd.

Fenyloketonuria matczyna - dziecko rodzi się z uszkodzonym mózgiem, bo matka miała podwyższony poziom fenyloalaniny, ale dziecko nie choruje na fenyloketonurię.

zwyrodnienie muózgowo - plamkowe - zaburzenie lipidów, porażenia i przykurcze, wady wzroku, padaczka, upośledzenie umyslowe i ciężkie zaburzenia rozwoju fizycznego. Choroba może się pojawić w różnym wieku - stąd różne postaci.
postać dziecięca ( choroba Tay - Sachsa) objawy już w kilka miesięcy po urodzeniu, prowadza do ślepoty, upośledzenia umysłowego, niedowładów, padaczki i nieuchronnie do śmierci w wieku ok. 2 lat. Wśród zaburzeń wzroku charakterystyczna jest narośl w kształcie maliny na plamce żółtej oka, która może powodować zanik nerwu wzrokowego.
postać młodzieńcza ( choroba Spielmayera - Vogta) objawy j. w. ale w wieku kilku lat i prowadzą nieuchronnie do śmierci w wieku od 5 do 10 lat trwania choroby.
Sposoby leczenia są nieznane.

galaktozemia - zaburzenie przemiany węglowodorowej, brak enzymu, który odpowiada za prawidłową przemianę węglowodorową.
Zaburzenia: zahamowanie wzrostu, zmętnienie soczewki oka, uszkodzenie narządów wew. Szczególnie wątroby i nerek, żółtaczka, upośledzenie umysłowe i zaburzenie osobowości, znane postaci o lżejszym przebiegu. Leczenie zależy od wczesnego rozpoznania. Poprawa w leczeniu fizycznym, rzadko psychicznym. Częstość wyst. 1/12 tyś. - 1/30 tyś. urodzeń.

gargoilizm ( gargolizm, karłowatość) rysy ostre, gotyckie. Powód - zaburzenia przemiany węglowodanowej, ale wtórnie także lipidowej to powoduje uszkodzenie OUN i upośledzenie.
Deformacje szkieletu, zniekształcenie żeber, stawów, kręgów, skrzywienie kręgosłupa, grube nogi, krótkie grube kończyny, szeroka głowa, duży język niekiedy wystający z ust, szeroki spłaszczony nos. Zmiany w narządach wew. - powiększenie wątroby i śledziony, wady wzroku i słuchu, upośledzenie umysłowe głębszego stopnia.

Najczęstsza długość życia 12 lat. Częstość wyst. 1/40 - 1/100 tyś. urodzeń.

Leczenie zależne od wczesnego rozpoznania i lepiej rokuje leczenie fizyczne niż psychiczne.

małogłowie ( karłowatość ptasiogłowa) duża twarzoczaszka, krótki tył czaszki, wady rozwojowe gałek ocznych, opóźnienie rozwoju ruchowego, znaczny niedorozwój umysłowy, zgarbiona postawa, szybko wykonywane ruchy. Brak możliwości leczenia.
Wykład 6


UPOŚLEDZENIE UMYSŁOWE SPRZĘŻONE Z PŁCIĄ - to takie gdzie matki są nosicielkami szkodliwych genów a chorują chłopcy.

ch. Lescha-Nyhana - mimo, że jest chorobą sprzężoną z płcią należy do metabolicznych, przyczyna brak enzymu odpowiadającego za przemianę purymozy. W efekcie gromadzą się nadmierne ilości kwasu moczowego.
Obraz kliniczny:
- Porażenie mózgowe typu spastycznego, niedowład spastyczny, choreoatetyczne objawy, zniesienie czucia bólu, autoagresja.
- Powikłania w funkcjonowaniu nerek z kamicą nerkową
- Upośledzenie umysłowe znacznego stopnia.
Długość życia zależna od okresu leczenia i indywidualnej odporności.
wodogłowie - zwężenie kanału Sylwiusza w mózgu, gromadzą się nadmierne ilości płynu mózgowo - rdzeniowego, który działa rozsadzająco na ścianki czaszki, szwy czaszki rozchodzą się, głowa deformuje - kształt gruszki, wysadzone gałki oczne, skóra blada, przeźroczysta, widoczna sieć żył. Obserwuje się skłonności do padaczki, osłabienie wzroku, zaburzenia koordynacji ruchów i zaburzenia czucia. Zdarza się, że intelekt jest w normie. Nie we wszystkich przypadkach upośledzenia.
Leczenie:
- chirurgiczne wstawienia zastawek, nakłucia komór bocznych i odprowadzenie płynu, naświetlanie promieniami X.
CHOROBY WYWOŁANE ABERNACJAMI CHROMOSOMALNYMI.

związane z nadmiarem materiału chromosomowego
- zespół Downa (mongolizm) - skośne oczy, łamliwe sztywne włosy, ochrypnięty głos, niski wzrost, zniekształcenie dłoni i stóp, charakterystyczny układ linii papilarnych, małpia bruzda, częstsze wady serca i skłonność do padaczki, grube usta, rumieniec na policzkach, zniekształcenie dwunastnicy, w stanie psychicznym występują zdolności naśladowcze i uzdolnienia muzyczne, chętnie nawiązują kontakt.
W 75% upośledzenie umysłowe umiarkowanie i znaczne, ok. 20% głębokie, 5% lekkie.
Częstość występowania: 1/600, zależność między wiekiem matki.


- zespół Pataua [Poto] - nadliczbowy chromosom, wady i rozszczep wargi, podniebienia, wady wzroku, wady rozwojowe ucha, wady kośćca, sześciopalcowość, wady sercowo - naczyniowe, wady mózgu, głuchota, napady drgawek, obniżony tonus mięśniowy.
Umierają zwykle w ciągu 1 r. ż. Ale mogą przeżyć i kilka lat.
Częstość występowania: 1/4000 - 1/15000
Brak sposobów skutecznego leczenia.

- zespół Edwardsa - nadliczbowy 18 chromosom, wady i deformacje czaszkowo - twarzowe z mocnym uwypukleniem tylnej części, małe usta i żuchwa, zniekształcone małżowiny uszne, zniekształcenia klatki piersiowej, deformacje kończyn, stóp, wady serca.
Upośledzenia umysłowe różnego stopnia, częściej znacznego.
Zwykle śmierć w ciągu 1 r. ż. ale i później.
Częstość występowania: 1/2000 - 1/7000
Brak skutecznych metod leczenia.
Związanie z ubytkami w materiale chromosomowym.
- zespół miauczenia kota - wydawanie przez dziecko takich dźwięków związanych z niedorozwojem krtani spowodowane ubytkiem krótkiego ramienia chromosomu 5-tego.
Niska waga przy urodzeniu, małogłowie, szeroko rozstawione oczy, zniekształcenia czaszki, opóźnienia rozwoju psychoruchowego.
Często żyją do dorosłości.
Częstość występowania: 1/100 tys.
Leczenie objawów.

- zespół Grouchy?ego - ubytek krótkiego lub długiego ramienia chromosomu 18-tej pary.
Ubytek ramienia krótkiego: niska waga przy urodzeniu, zmiany w obrębie gałki ocznej, ciężkie upośledzenie umysłowe.
Ubytek ramienia długiego: małogłowie, obniżenie napięcia mięśniowego, zwężenie przewodów słuchowych lub ich zarośnięcie, wady gałek ocznych, wady palców u nóg, upośledzenie rozwoju psychicznego i fizycznego.
Brak skutecznych sposobów leczenia.
ANOMALIA CHROMOSOMÓW PŁCIOWYCH

zespół Turnera - tylko jeden chromosom X, nie wykształcają się cechy płciowe.
Niski wzrost, niedorozwój gruczołów mlecznych, pierwotny brak miesiączki, potylica spłaszczona, szyja płetwowata, głuchota, wrodzone wady serca, upośledzenie umysłowe różnego stopnia ale nie zawsze.
Cz. wyst. 1/2tys. - 1/5tys.
Leczenie hormonalne.
Czestość rodzenia takich dzieci u matek po 40 r. ż.

- zespół Klinefeltera - występuje nadliczbowy chromosom X u mężczyzn, w dzieciństwie jedynie objawy psychiczne - zaburzenia w zachowaniu, bierność, objawy neurastenii, trudności w nauce szczególnie czytania, w okresie pokwitania, zaburzenia rozwoju wytwórczych cech płciowych, budowa ciała typu kobiecego, powiększanie piersi, zanik jąder, brak nasienia, bezpłodność.
Upośledzenie umysłowe różnego stopnia często głębsze.
Cz. wyst.: 1/500 - 1/1000.
Leczenie hormonalne.
Matki powyżej 40 r. ż. częściej rodzą takie dzieci.
SPECYFICZNE POSTACIE UPOŚLEDZENIA UMYSŁOWEGO (nie genetyczne).

Niedorozwój umysłowy na tle dziecięcego porażenia mózgowego (porażenie mózgowe to stan a nie choroba). - dochodzi do uszkodzenia mózgu - jako pierwszy termin użył Freud.
Przyczyny takie jak w upośledzeniu.
- zatrucia
- urazy
- niedotlenienia, infekcje w czasie porodu i po.
W wyniku powstaje wiele dysfunkcji.
Typy porażeń:
a) typ spastyczny - charakteryzuje się sztywnością związaną ze zwiększonym napięciem mięśniowym i trwałymi przykurczami mięśniowymi.
b) typ atetotyczny - występują nieskoordynowane ruchy ciała o różnym nasileniu od łagodnych do takich gdzie ciało wykręca się dramatycznie. Ruchy obejmują całe ciało.
c) typ ze sztywnością mięśni przy braku koordynacji mięśni antagonistycznych - powoduje dużą niezborność ruchową.
d) typ ataktyczny - charakteryzuje zaburzenia równowagi, najbardziej widoczne w czasie wykonywania ruchu zwłaszcza chodzenia.
e) typ drżączki.
f) typ atoniczny (hypotoniczny).
Ponadto występują typy mieszane.

* Cechy porażenia mózgowego u dzieci
Dzieci mają kłopoty z odtwarzaniem tego czego się przed chwilą uczyły. Kłopoty z napisaniem liczb kilkucyfrowych zwłaszcza gdy w środku jest 0, brak kategorii liczb, zaburzenia koordynacja przestrzeni, kłopoty z ułożeniem figur w skali testu Wehslera. Wzmożona pobudliwość, wrażliwość, nadmierne uwrażliwienie na estetykę słaba odporność na hałas, skłonność do perseweracji.
Opóźnienie rozw. fiz., trudności w mówieniu, zaburzenia wzroku, zniekształcenia zębów.
Nie zawsze intelekt bardzo obniżony ale tak się je ocenia.
Niedorozwój umysłowy na tle toksoplazmozy - powoduje wady rozwoju OUN, przenoszony przez zwierzęta domowe.
Typy toksoplazmozy:
- postać trzewna
- skórna
-limfatyczna
- oczna
-mózgowa (oczna i mózgowa szczególnie częste).
Przebieg choroby może być łagodny lub ostry.
Wyróżnia się toksoplazmozę:
- wrodzoną (szczególnie groźna &reg; wtedy wady rozwojowe OUN)
- nabyta

Objawy kliniczne zależą od czasu uszkodzenia, już w okresie noworodkowym, objawy niedorozwoju, brak reakcji na otoczenie, dzieci nie poznają matki, później siadają, później chodzą, nieprawidłowości w budowie ciała, zniekształcenia czaszki, porażenia kończyn górnych i dolnych.

Rozpoznania opierają się na 5 kanonach:
1) upośledzenia umysłowe
2) zaburzenia rozwoju narządu wzroku w postaci zapalenia naczyniaków, siatkówki, zaćmy i inne. !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
3) zwapnienia w mózgu.
4) wodogłowie.
5) napad drgawkowy.
Do rozpoznania potrzebne badania laboratoryjne.
Na tle embriopatii różyczkowej - przyczyna infekcja różyczkowa
ok. 15% zachorowań doch. do uszkodzenia zarodka i objawów embriopatii ok.35% brak zab. rozwoju
ok.50% przypadków zachorowań - obumiera płód
U dzieci z embriopatią różyczkową niedorozwój umysłowy w stopniu umiarkowanym lub głębokim u 100% dzieci.
Upośledzenie połączone z wadami rozwoju oczu, serca i aparatu słuchowego.
Z wad wzroku najczęstsza jest zaćma.
Z wad słuchu głuchota - uszkodzenie ucha wewnętrznego.
Z wad serca - ubytek w przegrodzie międzyprzedsionkowej.
W wielu przypadkach wady rozwojowe zębów (niewykształcenie się szkliwa), mały wzrost zębów, małogłowie, rozszczepienie podniebienia, wady rozwojowe układu moczowo - płciowego. Wśród objawów neurologicznych: nadczynność ruchowa, obniżenie napięcia mięśniowego, zaburzenia połykania i snu.
Na tle cytomegalii - to infekcja wirusowa, zagraża przede wszystkim wcześniakom i noworodkom. Większość cytomegalii w wieku niemowlęcym ale również zarażenia wewnątrzmaciczne.
Dotychczas nie rozpoznano dróg zarażenia.
Objawy: żółtaczka, powiększenie wątroby, śledziony i ślinianek, występują drgawki.
W zależności od lokalizacji infekcji wyróżnia się:
- płucną cytomegalię
- żołądkowo - jelitową
- nerkową
- mózgową
Uszkodzenie OUN powoduje niedorozwój umysłowy różnego stopnia, częściej znacznego.
Na tle niezgodności immunologicznej (konflikt serologiczny - niezgodność Rh, chodzi o matkę i płód).
Konflikt między płodem Rh+ a matką Rh- powoduje, że organizm matczyny wytwarza przeciwciała skierowane przeciw płodowi, powoduje to hemolizę ciałek czerwonych co prowadzi do podwyższenia bilirubiny w surowicy krwi, która działa toksycznie na płód i zostaje zaburzona zdolność przyswajania tlenu. Dzieci wykazują po urodzeniu żółtaczkę, która powoduje upośledzenia umysłowe różnego stopnia, głuchotę. W wielu przypadkach labilność emocjonalna, cechy dużego pobudzenia lub apatię, dzieci ospałe, słabo interesujące się światem, upośledzenia niekonieczne.

Osiowe objawy:
1) zwiększona wrażliwość na bodźce dotykowe i niski próg bólu.
2) zwiększona pobudliwość emocjonalna (podwyższony lęk, drażliwość, egocentryzm).
3) chwiejność i inercja procesów psychicznych ze skłonnością do zalegania i myśli natrętnych.
4) wybitna zmienność nastroju połączona z brakiem krytycyzmu i nieprawidłową oceną sytuacji i objawów wegetatywnych.
Wykład 7

METODA FEUERSTEINA

upośledzenie umysłowe nie jest stanem statycznym.
Osoby upośledzone rozwijają się dynamicznie, ale to zależy od rozmiaru i lokalizacji uszkodzeń.
Różnice indywidualne dotyczą różnych procesów psychicznych:
- procesy orientacyjno - poznawcze
- motywacyjno - emocjonalne
- intelektualne
- temperamentalne

Tu nakładają się zaburzenia współwystępujące (wg pedagogów to upośledzenie sprzężone).
Mogą to być (hamują one rozwój):
- zaburzenia dynamiki procesów ruchowych
- zaburzenia rozwoju mowy i wady wymowy (częstsze, głębsze niż u sprawnych intelektualnie).
- porażenia, przykurcze
- objawy neurologiczne
- wady uzębienia
- przerost więzadła podjęzykowego, wady podniebienia, stąd wady wymowy.
- zaburzenia emocjonalne wynikają nie tylko z upośledzenia
- zaburzenia przystosowania społecznego
Wykład 8 i 9

DYSFUNKCJE NARZĄDÓW RUCHU.

Część dysfunkcji narządów ruchu jest wrodzona lub nabyta.

Klasyfikacja dysfunkcji narządów ruchu:

Spowodowane chorobami ok. 46%.
Spowodowane urazami ok. 45%
Wynikające z wad wrodzonych 6%
Inne ok. 2,8%
Klasyfikacja upośledzeń narządu ruchu:

Dysfunkcji pochodzenia mózgowego np.: DPM, spastyczne i wiotkie niedowłady kończyn po wylewach do mózgu, zespoły ruchów mimowolnych, zaburzenia koordynacji ruchowej.
Dysfunkcje pochodzenia rdzeniowego (następstwo ch. Heinego - Medina, rozszczepienia kręgosłupa, urazu kręgosłupa lub rdzenia, postępującego zaniku mięśni).
Dysfunkcje układu kostno - stawowego np.: zwichnięcie stawu biodrowego, stopa końsko - szpotawa, schorzenia reumatyczne zwłaszcza gościec przewlekły postępujący, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa.
Braki kończyn wrodzone lub stany po amputacji.
Te zaburzenia mogą mieć charakter nieodwracalny bądź okresowy; ustabilizowany lub nieustabilizowany.

Ad. 1

Mózgowe porażenie dziecięce - przewlekłe niepostępujące zaburzenia czynności ośrodkowego neuronu ruchowego będące następstwem:

nieprawidłowego rozwoju lub
uszkodzenia mózgu
MPD nie jest jednostką nozologiczną, jest to zespół objawów uwarunkowanych wieloczynnikowo np.: toksoplazmoza, uraz okołoporodowy, anoksja w czasie porodu, zapalenie opon mózgowo - rdzeniowych, urazy mózgu.

klasyfikacja oparta na rodzaju objawów:
a) postać spastyczna. Objaw - sztywność związana z napięciem mięśni
b) atetotyczna (uszkodzenie układu pozapiramidowego - nieskoordynowane ruchy ciała)
a) i b) ubóstwo ruchów dowolnych.
c) postać ataktyczna (związana z zaburzeniami równowagi, brak poczucia postawy, niezborność ruchów, upośledzenie orientacji w położeniu ciała.
d) postać mieszana (stan w którym przeplatają się objawy a, b i c).
Możemy tu wyróżnić:
- postać drżeniową (drżenną)
- postać atoniczną (brak napięcia mięśniowego, lub bardzo słabe napięcie)

Najczęściej występuje postać spastyczna.
Klasyfikacja wg zakresu i umiejscowienia porażenia:
a) monoplegia (porażenie jednej ręki lub jednej nogi)
b) chemiplegia (porażenie połowiczne - dotyczące obu kończyn po tej samej stronie ciała.
c) triplegia (porażenie trzech kończyn)
d) diplegia (dwustronny symetryczny niedowład, silniej zaznaczony niedowład w kończynach dolnych, obie ręce, obie nogi)
e) paroplegia (dotyczy tylko kończyn dolnych)
f) quadriplegia (porażenie wszystkich 4 kończyn ale nie symetrycznych)
Klasyfikacja wg stopnia inwalidztwa (opiera się na subiektywnej ocenie), bierze się pod uwagę nasilenie zaburzeń ruchowych, czuciowych i stopień samodzielności pacjenta.
a) nieznaczny
b) umiarkowane
c) ciężki
d) bardzo ciężki

Wczesna rehabilitacja bardzo istotna. W skład postępowania rehabilitacyjnego wchodzą praktyki:
- medyczne: pediatra, ortopeda, chirurg, neurolog
- psychologiczne: psycholog, logopeda, nauczyciel.

Opóźnienie rehabilitacji może doprowadzić do utrwalenia się niewłaściwych nawyków. Należy utrwalać właściwe modele postaw ruchowych w takiej kolejności w jakiej występują rozwojowo u dzieci zdrowych.

Na plan pierwszy rehabilitacja ruchowa &reg; cel zmniejszenie wzmożonego napięcia mięśniowego (zmniejszenie stanu spastycznego), wyrobienie sprawności czynnościowej mięśni, nauczenie poprawnego uczenia, skoordynowanie ruchów mimowolnych, usunięcie przykurczów, zapewnienie możności utrzymywania równowagi, poprawa precyzji ruchów w dalszej części zaopatrzenie w aparaty, usprawnianie w samoobsłudze i wyrobienie samodzielności. Potrzebna jest znajomość stadiów rozwoju dziecka.

Od czego zależą pozytywne wyniki rehabilitacji:
- od okresu rozpoczęcia
- od zastosowanych metod rehabilitacji
- od aktywnej współpracy dziecka (tu trudność z dzieckiem głęboko upośledzonym).

Ważną rolę odgrywa rehabilitacja mowy - potrzeba kontaktu z pacjentem.

Obraz psychologiczny dzieci jest niejednorodny. Obok dysfunkcji ruchu inne zaburzenia są zróżnicowane, różne jest ich nasilenie - to sprawia problem w diagnozie i rehabilitacji.

Tylko 40-50% dzieci z MPD osiąga prawidłowy rozwój umysłowy. Pozostała część opóźniona intelektualnie lub upośledzona umysłowo (upośledzenie o charakterze organicznym).
Najniższa sprawność umysłowa u dzieci z porażeniem wszystkich kończyn - quadriplegia i diplegia.

Ocena poziomu intelektualnego jest trudna ponieważ dzieci mają zaburzenia sensoryczne i mowy. Dlatego niczym są metody niewerbalne. Najczęściej stosuje się:
- KOLUMBIJSKĄ SKALĘ DOJRZAŁOŚCI UMYSŁOWEJ
- TEST LEITENA
- SKALA RAVENA


Zaburzenia mowy wynikają z dysfunkcji ruchowych aparatu wykonawczego mowy (dziecko rozumie mowę ale nie potrafi wymawiać słów). Z tym łączy się ślinienie, trudności w gryzieniu i połykaniu pokarmów, tiki.
Drugi rodzaj defektów mowy to zaburzenia pochodzenia centralnego o typie afazji. Trzeci - zaburzenia wynikające z upośledzenia słuchu.

W rozwoju osobowości następujące cechy:
- poczucie zależności i nadmiernej potrzeby uczuć
- zbytnia uległość
- wrogość
- egocentryzm
- rezygnacja
- pozorne, świadome pogodzenie się z kalectwem.
- podświadome odrzucanie własnego JA.
- niestałość emocjonalna !!!

Występują również cechy wynikające z organicznego upośledzenia umysłowego
- trudności w koncentracji uwagi
- brak napędu (apatia bierność)
- zmienność w poziomie wykonywania zadań
- męczliwość
Ad. 2

Zaburzenia pochodzenia rdzeniowego:


Choroba Heinego - Mediny (polio - paraliż dziecięcy polega na ostrym zapaleniu rogów przednich rdzenia, dawniej występowała epidemicznie, obecnie sporadycznie.
Obraz choroby:
Porażenie wiotkie - obejmuje kończyny i tułów ale może obejmować tylko poszczególne grupy mięśni, z czasem stopniowy zanik mięśni, przykurcze.
Zabiegi rehabilitacyjne:
pionizacje, kąpiele, masaże, ćwiczenia bierne i czynne, powinny doprowadzać do przyrostu siły mięśni.

Jeśli od 18 do 20 miesięcy leczenie nie daje efektu do 50-75% , dalsza poprawa staje się wątpliwa.

Możliwe zabiegi chirurgiczne istotne znaczenie ma też pomoc ortopedy (w przypadku niedowładu obu kończyn dolnych to aparaty z butami, kule łokciowe, wózki inwalidzkie, przy niedowładzie rąk - sprzęt specjalny np.: sztućce, podkładki.)

Przepuklina oponowo - rdzeniowa kręgosłupa.
Występuje w wyniku rozszczepu kręgosłupa. Polega na wynicowaniu elementów rdzenia, guz który powstaje nie zawsze jest pokryty skórą.
Zdarza się, że jest bezpośrednio kontakt przeztrzeni rdzenia z otoczeniem zewnętrznym &reg; grozi zakażeniem a następstwem jest zapalenie opon mózgowo - rdzeniowych. Dziecko z przepukliną powinno być operowane po urodzeniu.

Następstwem przepukliny jest uszkodzony rdzeń kręgowy. Przepuklin jest zlokalizowana w dolnym odcinku kręgosłupa powoduje wiotkie porażenia kończyn, zaburzenia czucia i zwieraczy pęcherza i odbytu.

Przepuklina w odcinku piersiowym i szyjnym prowadzi do porażeń spastycznych (przykurczowych).

Postępowanie leczenia:
1) zabieg chirurgiczny &reg; długofalowe specjalistyczne leczenie, rehabilitacja dostosowana do stopnia istniejących deficytów neurologicznych. Rehabilitacja zmierza do usprawnienia czynności samoobsługi i lokomocji.
2) w przepuklinie wyst. inne wady rozwojowe:
- wodogłowie
- deformacja stóp
U większości chorych nie funkcjonują regularne wydalanie stolca i moczu, co prowadzi do przewlekłych chorób nerek. Konieczne jest cewnikowanie i wyciskanie nerek. Inną dolegliwością są zaburzenia w czynności jelita grubego - to prowadzi do przewlekłych zaparć.

Niektórzy po intensywnej rehabilitacji mogą już usiąść na wózku inwalidzkim.

Dzieci z przepukliną o ile nie przeszły w okresie noworodkowym zapalenia opon mózgowych i nie mają nasilonego wodogłowia rozwijają się umysłowo prawidłowo (iq dolna norma), ale na skutek ograniczonej stymulacji mogą być opóźnione umysłowo.

Postępująca rdzeniowa dystrofia mięśni.
Jest chorobą uwarunkowaną prawdopodobnie genetycznie. Pierwotnemu uszkodzeniu ulegają komórki rdzenia, oraz postępujące wiotkie niedowłady, rozpoczynaja się na ogół od kończyn dolnych.
Najpierw kłopty ze wstawaniem z pozycji leżącej, później pojawia się chód kaczkowaty i trudności w chodzeniu po schodach.
Obniżona jest w miarę upływu lat sprawność ruchowa w zakresie lokomocji i manipulacji.
Z czasem pacjent nie potrafi utrzymać przedmiotu w rękach, przestaje też chodzić.
Choroba kończy się zgonem z powodu nie wydolności mięśni oddechowych.

Rehabilitacja:
Polega na niezbyt intensywnych ćwiczeniach ruchowych i zabiegach fizyko - terapeutycznych.
Ad. 3

dysplazja (zwichnięcie stawu biodrowego) dziew./chłop. - 7/1

Najczęściej dochodzi w czasie porodu, ale może też być w łonie matki. Następuje wysunięcie kości udowej ze stawu biodrowego, na skutek czego ograniczenie ruchu odwodzenia nogi.
Wyst. pozorne skrócenie kończyny i skręcenie jej na zewnątrz.

Leczenie:
długotrwałe unieruchomienie kończyn dolnych w odwiedzeniu. Specjalna poduszka, jeśli to nie poskutkuje w okresie niemowlęctwa przeprowadza się operację w wieku do 3 lat.
Obraz nieleczonego zwichnięcia jest taki:
- dziecko ma chód kaczkowaty
- wygięcie lędźwiowe kręgosłupa (hiperlordoza)
- miednica podczas stania na nodze chorej opada po stronie przeciwnej
- chodzenie pogarsza zwichnięcie
Dlatego zabieg chirurgiczny jest niezbędny.

Stopy końsko - szpotawe
Najczęściej u chłopców, stopy niemowlęcia są małe, skręcone do wewnątrz, pięty uniesione, a zewnętrzny brzeg stopy łukowato wygięty.
Defekt powstaje w skutek uszkodzenia genów i nieraz występuje rodzinnie.

Rehabilitacja:
Należy zacząć od pierwszych dni życia.
Są to bierne ćw. korekcyjne. Trzeba je wykonywać kilka razy dziennie, zakłada się też specjalne szyny, które utrwalają ustawienie stóp.

Przypadki nieleczone wymagają wieloetapowej operacji.

Schorzenia reumatyczne. Gościec przewlekły postępujący (GPP)
- bywa przyczyną dysfunkcji motorycznych i głębokiego inwalidztwa.
Dochodzi do zniekształcenia, zwyrodnienia stawów, obrzęki i wysięki stawów stale się powiększają. Następują nadwichnięcia i przykurcze. Zmianom tym towarzyszą bóle.

Pogoda ma wpływ.

Bóle nasilają się zwłaszcza nocą i rano podczas pierwszych ruchów (pokonywanie sztywności porannej) Także przy przeciążeniu fizycznym, wysiłku.

Funkcje manipulacyjne ogranicza gościec, z czasem utrudnia poruszanie się, atakuje narządy wew. zwłaszcza serce.

Zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa (ZZSK)
Zarastanie szpar stawów krzyżowo - biodrowych i stawów kręgosłupa aż do całkowitego ich zrośnięcia i usztywnienia.
Bardzo bolesna przypadłość.
Usztywnienie kręgosłupa i stawów prowadzi do unieruchomienia.

Leczenie:
Oprócz farmakologicznego również rehabilitacja (fizykoterapia i kinezoterapia, a także leczenia balneologiczne), zabiegi chirurgiczne i ortopedyczne.

Ad. 4
Dysfunkcje polegające na braku kończyn wrodzonych bądź po amputacji.

Najczęstszą i najcięższą jest amelia - wrodzony brak wszystkich kończyn.
ectromelia - brak jednej kończyny.

hemimelia - niedorozwój obwodowej części kończyny np. dłoni przy prawidłowym rozwoju części bliższej tułowia.

phocemelia - brak części bliższej tułowia, dłonie i stopy przyrośnięte są bezpośrednio do tułowia, zniekształcenia kończyn mogą być spowodowane brakiem jednej kości - np. udowej; mogą być też palce zrośnięte lub nadliczbowe.

syndaktylia - palce zrośnięte

polidaktylia - palce nadliczbowe

POMOC:
chirurgiczno - ortopedyczna, połączona z zaopatrzeniem w protezy i aparaty.

Poamputacyjne
amputacje
- pourazowe
- mogą wyst. w postępowaniu leczenia np. cukrzycy lub raka

* Podział amputacji kończyn wg kryterium miejsca wg Fishmana:

- amputacja częściowa dłoni
- wyłuszczenie w stawie nadgarstkowym
- amputacja poniżej łokcia
- wyłuszczenie w stawie łokciowym
- amputacja powyżej łokcia
- wyłuszczenie w stawie ramiennym
- amputacja całej kończyny wraz ze stawem ramiennym

- amputacja częściowa stopy
- amputacja w stawie skokowym
- amputacja powyżej kolana
- wyłuszczenie w stawie kolanowym
- amputacja powyżej kolana
- wyłuszczenie w stawie biodrowym
- amputacja całej kończyny wraz z połową miednicy

Ponadto Fishman wyróżnia amputacje:
- pojedyncze
- podwójne (jedna górna jedna dolna)
- obustronne (obie kończyny górne lub dolne)
- mnogie

1. Pierwszym etapem jest zabieg chirurgiczny.
2. Pooperacyjne postępowanie obejmuje: wygojenie rany i przygotowanie kikuta do założenia protezy (2 -3 m-ce).

Bóle fantomowe - pacjent odczuwa poszczególne fragmenty utraconej kończyny. Z czase zanikają, ale zdarza się, że utrzymują się do końca.

3. Przygotowania i dopasowywania protezy oraz nabycie wstępnych umiejętności korzystania z niej. Zdolność posługiwania się protezą po upływie 6 m-cy.

* Rola psychologa:
Ze względu na moment krytyczny. Prowadzenie psychoterapii głównie podtrzymującej, budzącej wiarę we własne możliwości. Wsparcie psychologiczne potrzebne jest przez dłuższy czas.


SURDOPSYCHOLOGIA

przedmiotem są psychiczne defekty narządów słuchu.
Częstość uszkodzenia słuchu w Polsce ponad 30 tyś. niedosłyszących 300 tyś. (znaczną część stanowią osoby ze starczym otępieniem słuchu.)
W skali światowej
-głusi - ok. 2,570,000
- niedosłyszący - 32,0125,000

Klasyfikacja ze względu na kryterium anatomiczno - lokalizacyjne. (miejsce uszkodzenia analizatora uszkodzenia słuchu)
1. głuchota przewodzeniowa
2. głuchota odbiorcza
a) obwodowa
b) centralna
3. głuchota mieszana

ad. 1
Zaburzenia czynności aparatu przewodzącego tzw. ucha zew. i środkowego.

ad. 2
Spowodowane uszkodzeniem obwodowego odcinka narządu odbiorczego tzn. ślimaka i nerwu słuchowego. Lub uszkodzenia centralnego odcinka analizatora słuchowego więc jądra nerwu statyczno - słuchowego w rdzeniu przedłużonym.

ad. 3
Jeżeli uraz spowoduje jednoczesne uszkodzenie aparatu odbiorczego i przewodzącego.

Ze względu na moment wystąpienia defektu słuchu oraz czynnik etiologiczny.
1. głuchota dziedziczna
- dominująca
- recesywna
2. głuchota wrodzona (płodowa)
3. głuchota nabyta przy porodzie lub w toku życia osobniczego.

Przyczyny głuchoty:
- choroby matki w czasie ciąży
- konflikt serologiczny
- niedotlenienie noworodka w trakcie porodu
- mechaniczny uraz porodowy
- choroby uszu np. ostre przewlekłe zrostowe zapalenie ucha środkowego lub zapalenie trąbki Eustachiusza.
-zapalenie błędnika
- choroba ucha środkowego polegająca na patologicznym procesie kostnienia w okolicy podstawy strzemiączka tzw. otoskleroza
- choroby ogólnoustrojowe np. zapalenie opon mózgowo - rdzeniowych, szkarlatyna.
- urazy mechaniczne lub akustyczne
- czynniki toksyczne np. zatrucie lekami
- urazy psychiczne dające głuchotę psychogenną
- związana z wiekiem tzw. głuchota starcza

Ze względu na stopień ubytku słuchu:
- 0 -20 decybeli - lekkie upośledzenie słuchu
- 20 - 40 - umiarkowane
- 40 - 60 - niezbyt ciężkie
- 60 -80 - ciężkie
- 80 - ... - bardzo ciężkie
- brak percepcji

Ze względu na brak występowania głuchoty z uwzględnieniem jej psychologicznych następstw:
1. przypadki w których głuchota wyst. w 2 pierwszych latach życia.
Wpływ na porozumiewanie się i osobowość największy. Głuchota głęboka powoduje izolację.
2. Głuchota między 2 -6 rokiem życia
3. Ogłuchnięcie w latach szkolnych, funkcje językowe zachowane w stopniu zadowalającym na posługiwanie się mową wew. , trudności w porozumiewaniu się z grupą rówieśniczą.
4. Ogłuchnięcie we wczesnym wieku dojrzałym 18 - 30 r. ż. powoduje często obniżenie pozycji społ. , konieczność zmiany zawodu, planów.
5. Ogłuchnięcia między 30 - 60 r. ż. najczęściej wpływa na syt. zawodową, może spowodować izolację społ.
6. Ogłuchnięcie po 60 r. ż. powoduje wycofanie się z czynnego życia, dodatkowo komplikuje syt. w wieku podeszłym.
Wygenerowano: 10-10-2004
http://prace.sciaga.pl/17628.html
Tam gdzie warto dotrzeć, nie ma dróg na skróty.
Sonia, mama Moniki z zD- 18,1l. , Domowa terapia

Offline Gaga

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 24721
"Dużo ludzi nie wie, co z czasem robić.
Czas nie ma z ludźmi tego kłopotu."

Pozdrawiam
"Starsza Jesienna Miotełka"

Offline Agatka 1

  • Podglądacz
  • *
  • Wiadomości: 26
to tylko narzedzie
« Odpowiedź #71 dnia: Maj 22, 2005, 09:59:35 pm »
Testy to tylko narzedzie, jedno z wielu. Nie przywiazywalabym tak kolosalnej wagi do testów. Pewnie,  ze sa wazne w niektórych momentach i sprawach,  ale diagnoza na przyklad uposledzenia wymaga rozpatrzenia i uwzglednienia róznych aspektów - funkcjonowania spolecznego, radzenia sobie z róznymi zadaniami, czynnosciami i wreszcie obserwacja dziecka w przedszkolu czy grupie szkolnej.
Badanie dziecka nie jest obowiazkow i na nie wyraza zgode rodzic. Badanie powinno zawsze pokazac maksymalne mozliwosci dziecka, wiec nalezy przystosowac caly proces diagnozy do danego dziecka. Nigdy po jednym badaniu nie mówie matce, ze ma dziecko uposledzone. I nieprawda jest, ze wszystkie dzieci z zD sa uposledzone. Odpowiednia stymulacja, opieka i milosc potrafia czynic cuda.
Psycholog musi byc pokorny, poniewaz kazde dziecko jest inne i kazde trzeba dokladnie poznac zanim sie postawi diagnoze. Mam nadzieje, ze niektorym psychologom madrosc przyjdzie z czasem :lol:
ciekawość to pierwszy stopień do wiedzy

Offline Anna

  • User z prawami do pisania
  • Weteran
  • ******
  • Wiadomości: 4459
Niepełnosprawność, upośledzenie, testy na inteligencję
« Odpowiedź #72 dnia: Maj 22, 2005, 10:26:45 pm »
Agatka:
Cytuj
I nieprawda jest, ze wszystkie dzieci z zD sa uposledzone
.

Dzięki za te słowa.
 Moja Ala od dwóch lat jest badana w PPP i
za każdym razem ma na orzeczeniu stwierdzoną normę intelektualną.
Oznacza to, że radzi sobie ze wszystkimi testami.
Niestety nie najlepiej funkcjonuje w  grupie rówieśniczej.
 Jej zachowania społeczne są  zaburzone.
 Są to zachowania mutystyczne. :cry:

Offline Agatka 1

  • Podglądacz
  • *
  • Wiadomości: 26
do Ani
« Odpowiedź #73 dnia: Maj 22, 2005, 10:43:28 pm »
Nie martw sie, mutyzm czesto przechodzi i niczym nie grozi. Ile mala ma lat?
Kiedys mialam dziewczynke w zerówce na terapii, do mnie sie odzywala, do mamy tez. Skubana poszla do pierwszej klasy i wszystko jej przeszlo :lol:
ciekawość to pierwszy stopień do wiedzy

Offline Agatka 1

  • Podglądacz
  • *
  • Wiadomości: 26
Niepełnosprawność, upośledzenie, testy na inteligencję
« Odpowiedź #74 dnia: Maj 22, 2005, 10:46:24 pm »
Cytuj
iwpalTo na pewno! I warto to powtarzać specjalistom od badania IQ, czyli nam - psychologom, bo łatwo się o tym zapomina.
POzdrawiam

Absolutnie nie czuje sie specjalista od badania IQ choc robie to prawie codziennie.IQ to rzecz umowna, liczy sie cos wiecej niz jeden test. Psycholog to cos wiecej niz badacz IQ, nie sadzisz Iwona?
ciekawość to pierwszy stopień do wiedzy

Offline Anna

  • User z prawami do pisania
  • Weteran
  • ******
  • Wiadomości: 4459
Niepełnosprawność, upośledzenie, testy na inteligencję
« Odpowiedź #75 dnia: Maj 22, 2005, 11:01:37 pm »
Ala ma 6,5 roku. Kończy zerówkę.
Ma opanowany jej program.
Niestety nie odzywa się w przedszkolu do dzieci.
Odpowiada tylko na pytania nauczycielki,
 kiedy ta pracuje z nią indywidualne.
( Z domownikami  rozmawia normalnie.)
Ala bardzo przeżywa tę swoją przypadłość.
Często idąc na zajęcia obiecuje sama sobie,
 że będzie rozmawiała z dziećmi.
Widzę, jak bardzo przykro jej, kiedy dzieci -
  przyzwyczajone do jej milczenia - ignorują ją.
Ostatno zauważyłam, że w innym niż przedszkolne środowisku
stara się w jakiś sposób dawać znać,
 że zależy jej na kontakcie.
Po prostu wyciągnęła wnioski -
jeśli nie reaguje, dzieci rezygnują.
 Dlatego stara się z całych sił okazać zainteresowanie.
Bardzo pocieszyłaś mnie mówiąc, że z mutyzmu może dziecko wyrosnąć.
Oby.
Jednak myślę, że jest to również uwarunkowane samym zD.

Offline sonia

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 25290
    • Dar Życia
Niepełnosprawność, upośledzenie, testy na inteligencję
« Odpowiedź #76 dnia: Maj 22, 2005, 11:30:44 pm »
Anno moja Monika także na początku była jedynie widzem w przedszkolu (miała wówczas ponad 3 latka).
Po ok. miesiącu rozpoczęła półsłówkami nawiazywać kontakt z dziećmi i "rozgadała się"
W moim odczuciu nadmierny hałas może być przyczyną blokowania komunikacji werbalnej u naszych wrażliwców.
Gdy pani z przedszkola brała Monikę do oddzielnego pokoju na kilkuminutowe zajęcia- ona była tam zupełnie innym dzieckiem. Panował spokój, a ona była w centrum uwagi-wtedy dawała z siebie wszystko.

Nadal uważam, że nasze dzieci nie mają odpowiednio przeszkolonej kadry, aby mieli możliwość całkowitego wykazania swojej wiedzy i umiejętności.
Nadal krążą MITY o zD, nie daje się szans tym dzieciom na "rozwinięcie skrzydeł".
Zamiast wprowadzać indywidualne programy dostosowane do ich możliwości - poprostu zniża się poprzeczkę -ale nie na tym ma polegać Integracja.
W tej chwili to w większości przypadków -uspołecznianie - nie integracja w pełnym tego słowa znaczeniu.
Ale jak ma być właściwie, skoro od 2 lat szkolnych nie "ożył" Dz.U. traktujący o podziale subwencji Oświat.?

Anno myślę, że Twoja córeczka odblokuje się jak moja Monika.
U niej może to być Mutyzm funkcjonalny
Cytuj
obecność zewnętrznych czynników patogennych o różnym charakterze (np. deprywacja środowiskowa, nieprawidłowa struktura rodziny, błędy wychowawcze, silne przeżycia psychiczne typu szoków lub długotrwałe sytuacje stresowe)źródło


- a tego w grupach przedszkolnych nie brakuje.
Dojrzałość szkolna także może przybierać różne formy.
U naszych skośnookich wszystko jest możliwe.
Tam gdzie warto dotrzeć, nie ma dróg na skróty.
Sonia, mama Moniki z zD- 18,1l. , Domowa terapia

Offline Anna

  • User z prawami do pisania
  • Weteran
  • ******
  • Wiadomości: 4459
Niepełnosprawność, upośledzenie, testy na inteligencję
« Odpowiedź #77 dnia: Maj 23, 2005, 07:57:38 am »
Soniu, bardzo Ci dziękuję.
 Ten mutyzm spędza mi sen z powiek.
 Może rzeczywiście Ala potrzebuje więcej czasu?
I tak jak piszesz -  wykształconej kadry!
Niestety z tym gorzej.
Kiedy zapisywałam teraz córkę do szkoły, do klasy integracyjnej,
 pani dyrektor była poważnie zaniepokojona, kiedy usłyszała słowo "mutyzm".
Powiedziała, że ma już dziewczynkę z tą przypadłością
i złe w związku z tym doświadczenia.
Nauczyciele nie mają kontaktu z dzieckiem.
Obiecałam, że będę na poczatku chodziła z Alą do klasy.
I teraz sama nie wiem, czy to dobre rozwiązanie.

Offline sonia

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 25290
    • Dar Życia
Niepełnosprawność, upośledzenie, testy na inteligencję
« Odpowiedź #78 dnia: Maj 23, 2005, 08:38:42 am »
I tu widzę pole do popisu osobistego asystenta osoby niepełnosprawnej. Osoby przeszkolonej, mającej zdobyte zaufanie do dziecka funkcjonującego nieco odmiennie. Matka to nie maszyna (choć  one się psują). Nam także należy się wypoczynek, by po powrocie dziecka do domu móc z nim prawidłowo funkcjonować. Wierzę że omawiany wielokrotnie ten problem- stanie się kiedyś faktem w Polsce.
Czego wszystkim (i sobie ) także życzę.

A wracajac do głównego tematu wątku - czy nie  wydaje się, że zalecenia z Orzeczenia PPP (zakładając, że są sprawiedliwie ocenione)- powinny być realizowane w szkołach?
Tam gdzie warto dotrzeć, nie ma dróg na skróty.
Sonia, mama Moniki z zD- 18,1l. , Domowa terapia

Offline iwpal

  • User z prawami do pisania
  • Raczkujący bywalec
  • **
  • Wiadomości: 249
    • http://iwona-palicka.republika.pl
Niepełnosprawność, upośledzenie, testy na inteligencję
« Odpowiedź #79 dnia: Maj 23, 2005, 11:41:47 pm »
Cytuj
Absolutnie nie czuje sie specjalista od badania IQ choc robie to prawie codziennie.IQ to rzecz umowna, liczy sie cos wiecej niz jeden test. Psycholog to cos wiecej niz badacz IQ, nie sadzisz Iwona?
Sądzę, Agatko, sądzę, chociaz była to pewna przenośnia.
"Jeżeli nie możesz mieć tego, co najlepsze,
zrób najlepszy użytek z tego, co masz"

Pozdrawiam
IwonaP.

Offline Gaga

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 24721
Niepełnosprawność, upośledzenie, testy na inteligencję
« Odpowiedź #80 dnia: Listopad 17, 2005, 11:33:36 pm »
Iloraz inteligencji
Cytuj
Iloraz inteligencji - (IQ - od Intelligence quotient) to wartość liczbowa testu psychometrycznego, którego celem jest pomiar inteligencji kognitywnej - czyli polegającej na umiejętności kojarzenia informacji i operacji na symbolach. Wartość ta nie jest absolutną miarą inteligencji, lecz ma zawsze charakter relatywny. Wynik testu podobnie jak w przypadku innych zmiennych losowych układa się w typowy krzywą Gaussa (o kształcie "dzwonu"). Test jest tak konstruowany, aby średni dla danej populacji (kraj, grupa wiekowa) wynik przeliczony wynosił 100 IQ, natomiast średni rozrzut (σ) statystyczny wyników wynosił 15. Oznacza to, że wynik od 85 do 115 wskazuje na przeciętną inteligencję; wynik powyżej 115 wskazuje na inteligencję wybitną, zaś poniżej 85 na inteligencję niską. Testy mierzące IQ muszą być od czasu do czasu kalibrowane od nowa, ponieważ wykonanie różnych zadań zmienia się ze zmianami kulturowymi (np. zmianie ulega znajomość różnych słów), a nadto w krajach rozwiniętych istnieje stała tendencja do wzrastania średniego ilorazu inteligencji całej populacji (tzw. efekt Flynna),

więcej na stronie >>>
"Dużo ludzi nie wie, co z czasem robić.
Czas nie ma z ludźmi tego kłopotu."

Pozdrawiam
"Starsza Jesienna Miotełka"

Offline Joanna Went

  • Raczkujący Gadacz
  • ****
  • Wiadomości: 381
    • http://www.natijula.aledzieci.pl
Niepełnosprawność, upośledzenie, testy na inteligencję
« Odpowiedź #81 dnia: Luty 23, 2006, 03:16:46 pm »
uch...no własnie testy...czeka nas to wyzwanie i decyzja, szkoła czy dalej przedszkole.Bardzo sie tego boje, Natalka nie mówi, nie rozumie poleceń słownych.Komunikuje się z nami za pomocą symboli, ale to dopiero początek tej metody u niej...Mam poważne obawy, jak to nam pójdzie  :(
Asia-mama Natalki Mpd,epilepsja 11 lat, Julii 7 lat i Asi 15 m-cy.

Offline marmati

  • Raczkujący Gadacz
  • ****
  • Wiadomości: 359
    • http://www.mateuszs.blog.onet.pl
Niepełnosprawność, upośledzenie, testy na inteligencję
« Odpowiedź #82 dnia: Marzec 20, 2006, 07:20:45 am »
Cytat: "Joanna Went"
uch...no własnie testy...czeka nas to wyzwanie i decyzja, szkoła czy dalej przedszkole.Bardzo sie tego boje, Natalka nie mówi, nie rozumie poleceń słownych.Komunikuje się z nami za pomocą symboli, ale to dopiero początek tej metody u niej...Mam poważne obawy, jak to nam pójdzie  :(


Witaj ja też mam dwójkę dzieci. Starsza córka nia ma problemów ale chodzi do szkoły i klasy integracyjnej. W związku z tym miała testy i opinię co do nauczania. Mój synek ma mpdz i dopiero 4 lata. Nie siedzi, nie chodzi i mówi tylko po swojemu. wszystko rozumie.Wiem, że jeśli nie pokonamy tych barier może być problem. Bardzo dużo zależy od szkoły i od nauczyciela. Ja już mam wybraną Panią, która jest świetnie przygotowana do zawodu. To ona pocieszyła mnie, że mój syn pójdzie normalnie do szkoły tyle, że może mieć opinię o nauczaniu indywidualnym. Ale będzie mógł funkcjonować obok rówieśników. I to jest najwspanialsze. Bardzo ważne jest podejście nauczyciela i szkoły. Może zorientuj się kto będzie uczył Twoje dziecko a może sama dokonaj wyboru.Przecież my mamy umiemy walczyć. powodzenia.
"Nadzieja umiera ostatnia"mama 9 letniej Marty i 4 letniego Mateusza z mpdz

Offline sonia

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 25290
    • Dar Życia
Niepełnosprawność, upośledzenie, testy na inteligencję
« Odpowiedź #83 dnia: Sierpień 11, 2006, 08:53:48 pm »
Psychologia rozwojowa podzieliła ludzi za pomocą testów psychologicznych na dwie grupy -“normalnych“ i „upośledzonych“ czy też niepełnosprawnych intelektualnie.

Przyporządkowanie do jednej z grup odbywa się za pomocą oceny tzw. ilorazu inteligencji zdefiniowanego na podstawie obserwacji populacji dzieci tworzących większość, czyli bez zmian genetycznych. Wynik testu do dziś sankcjonuje postrzeganie dzieci z mniejszości genetycznych jako upośledzonych, co z reguły prowadzi do niedoceniania ich potencjału rozwojowego i nieuświadamiania sobie ich swoistych zdolności.

Moim zdaniem odmienność nie może być traktowana jako upośledzenie.

Autorka książki „Oblicza upośledzenia“, prof. psychologii UW pani Małgorzata Kościelska, mówi o obszarach normalności u dzieci z upośledzeniem umysłowym. Poszukiwanie tych obszarów u dzieci w zależności od rodzaju zespołu genetycznego może być pewna propozycją.

Dzieci z zaburzeniami genetycznymi rozwijają się zgodnie z ich własnymi normami, które w porównaniu z dziećmi bez zmian genetycznych różnią się w mniejszym lub większym stopniu.

Jeżeli rozwój dziecka przebiega inaczej niż oczekiwano, wtedy do kompetencji wychowawczych powinno należeć takie wspieranie rozwoju, np. poprzez pedagogikę integracyjną, aby dziecko mogło uzyskiwać doświadczenia niezbędne mu do funkcjonowania w otoczeniu.

Niezależnie od form pedagogicznego, kompleksowego oddziaływania na dzieci z zespołem Downa nie można ich zaniedbać, mając świadomość, że zaniechanie tych działań pogłębia niedostosowanie dziecka do funkcjonowania społecznego.....

Dziecko pozostawione same sobie jest wtórnie okaleczone psychicznie, zwłaszcza pozostające w społecznej izolacji. Wówczas na karb odmienności genetycznej składa się fakt porażek w działaniach pedagogicznych i podważa ich potrzebę. Z drugiej strony wiedza o rzeczywistych możliwościach dzieci z poszczególnymi zespołami genetycznymi jest bardzo ograniczona

więcej>
Spojrzenie lekarza genetyka na „niepełnosprawność intelektualną“ u dzieci
- Alina T. Midro, Zakład Genetyki Klinicznej, Akademia Medyczna, Białystok.
Jak i po co określamy stopień upośledzenia

Może w wolnej chwili nasza "Emilianka" jako przyszły psycholog dopowie więcej  :D
Tam gdzie warto dotrzeć, nie ma dróg na skróty.
Sonia, mama Moniki z zD- 18,1l. , Domowa terapia

Offline sonia

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 25290
    • Dar Życia
Niepełnosprawność, upośledzenie, testy na inteligencję
« Odpowiedź #84 dnia: Grudzień 22, 2006, 11:21:04 pm »
Rehabilitacja duszy

- Nauka w Polsce Serwis [PAP]
2006-12-20

„Próby tworzenia, a tym bardziej narzucania podziałów między światem ludzi sprawnych i niepełnosprawnych są pozbawione sensu” – uważa socjolog Szymon Formela z Zakładu Socjologii Medycyny i Patologii Społecznej Akademii Medycznej w Gdańsku. Jego zdaniem, wszyscy niepełnosprawni,  potrzebują rehabilitacji społecznej, która nada ich życiu właściwy wymiar.

NIEPEŁNOSPRAWNOŚĆ W OCZACH SOCJOLOGA

Dysfunkcje powodują, że człowiek niepełnosprawny ma ograniczone możliwości.

Jednak dzięki odpowiednim warunkom osoba taka ma szansę na samorealizację osobistą i zawodową. Niepełnosprawni mogą podejmować pracę i osiągaać na tym polu sukcesy na równi z osobami sprawnymi. Mogą też układać sobie życie w oparciu o inne wartości niż niepełnosprawność.
Te podstawowe zasady „rehabilitacji społecznej” osób niepełnosprawnych nie są niczym nowym. Jednak socjologowie udowadniają, że problem niepełnosprawności i rehabilitacji wymaga znacznie szerszej perspektywy badawczej. Na przykład zastanowienia się nad tym, kiedy kończy się potrzeba owej rehabilitacji – czy dzieje się tak w sytuacji choroby nieuleczalnej? A jeśli nie – jaki wymiar może mieć społeczna rehabilitacja osoby umierającej?

„Głównym celem rehabilitacji społecznej jest podniesienie jakości życia osoby niepełnosprawnej, chorej” – mówi Szymon Formela. „Rehabilitacja społeczna koncentruje się na towarzyszeniu osobie chorej niepostrzeżenie przeistaczając się we wsparcie społeczne” – dodaje.

Zdaniem socjologa, niepełnosprawność jest stanem obiektywnym.  Stanów wpływa na relacje osoby niepełnosprawnej z rodziną i otoczeniem. Badacz przekonuje, że konieczność rehabilitacji społecznej pojawia się wówczas, gdy wskutek niepełnosprawności, człowiek wychodzi z roli społecznej, którą pełnił dotychczas. Trzeba go wówczas wdrożyć w nową rolę, motywować do działania i pokonywania własnej choroby.

PODWÓJNE ZNACZENIE REHABILITACJI SPOŁECZNEJ

„Stereotypy, uprzedzenia i przesądy nie tylko zaburzają wzajemne relacje osób +po obu stronach barykady+, ale są istotnym czynnikiem wpływającym na dezintegrację osobowości jednostki niepełnosprawnej” – uważa Formela.

Jak wyjaśnia, osoba niepełnosprawna i jej najbliżsi znajdują się w podwójnie trudnej sytuacji. Po pierwsze, muszą zmierzyć się z materialną, fizjologiczną stroną niepełnosprawności. Jest to szczególnie wyraźne w przypadku osób, które wymagają pomocy lub pełnej obsługi związanej z czynnościami fizjologicznymi. Po drugie muszą stawić czoła barierom psychologicznym, mentalnościowym czy świadomościowym w relacjach z pełnosprawnymi. Zdaniem socjologa może to być trudne, ponieważ naruszenie ciała i upośledzenie jego funkcji postrzegane są przez społeczność „zdrową” negatywnie.

„Ludzie mają naturalną tendencję do +szufladkowania+ innych osób oraz różnych zjawisk i procesów zachodzących w otaczającej nas rzeczywistości.

Człowiek postrzega drugiego człowieka powierzchownie, przez pryzmat łatwo dostrzegalnych, najbardziej wyrazistych cech, sytuacji, zdarzeń i na tej podstawie wyrabia sobie pogląd na jego temat. W konsekwencji podejmuje działania spójne z tym poglądem” – tłumaczy Formela.
W jego opinii, niniejsze cechy są bardzo istotne, wręcz konstytutywne, lecz nigdy nie przybliżą nas do poznania drugiego człowieka.

SPORT TO ZDROWIE – TYLKO DLA ZDROWYCH?

„Populacja osób niepełnosprawnych w Polsce liczy około 5 mln osób” – przypomina badacz. Jednocześnie zaznacza, że niewielka część tych osób jest aktywna zawodowo. Aby wytłumaczyć rozmiary barier społecznych, socjolog posługuje się przykładem sportu. „Dlaczego podczas Igrzysk Olimpijskich dysproporcje pomiędzy sportowcami zdrowymi a +paraolimpijczykami+ są tak istotne?” - zastanawia się Formela. Zwraca uwagę na czas antenowy w mediach i gratyfikację finansową za zdobyte medale. „Przecież obydwie grupy sportowców trenują z takim samym zaangażowaniem, korzystają z tych samych zdobyczy współczesnej medycyny oraz innych nauk, aby w sposób optymalny przygotować się do startów. Co więcej, bywały czasy w historii polskiego sportu, że jeden czy dwóch +paraolimpijczyków+ zdobyło więcej medali niż cała olimpijska reprezentacja sportowców zdrowych” – podkreśla. Według Formeli, takie podejście do niepełnosprawności może przekreślić szansę rozwoju osoby niepełnosprawnej. Bariery społeczne powodują bowiem, że człowiek kaleki lub chory boi się podejmować nowe wyzwania i ma zaniżoną samoocenę.  

STEREOTYP „NIESZCZĘSNEGO KALEKI”

Uprzedzenia, zdaniem socjologa, są z reguły irracjonalne, a lęk wynika z niewiedzy. „W powszechnym rozumieniu niepełnosprawny to osoba biedna, nieszczęśliwa, będąca przedmiotem działań innych osób. Nic bardziej błędnego” – przekonuje specjalista. Jak wyjaśnia, osoba korzystająca z kul, wózka czy aparatu słuchowego bywa bardziej sprawna i niż człowiek poruszający się normalnie, ale cierpiący na choroby nowotworowe czy choroby układu krążenia.

Socjolog nie zaprzecza, że środowisko osób niepełnosprawnych nie pozostaje bez winy w procesie kreowania stereotypów. „Często same osoby niepełnosprawne nie potrafią wyjść poza własne dysfunkcje” -  tłumaczy ekspert.

W jego opinii, oczekiwanie, że z tytułu własnej niepełnosprawności człowiek będzie traktowany ulgowo, może potęgować niechęć osób sprawnych wobec niepełnosprawnych. Wymuszanie pewnych zachowań przez osoby niepełnosprawne sprawia, że nie potrafią one przystosować się do samodzielnego i pełnoprawnego funkcjonowania w społeczeństwie. Tym samym pozbawiają się pełni praw z tego wynikających. Dlatego, zdaniem Formeli, otoczenie osoby niepełnosprawnej powinno traktować ją normalnie, a nawet niekiedy podwyższać wymagania. Może to zwiększyć pewność siebie osoby niepełnosprawnej, zapewnić jej niezależność i motywować nie tylko do pokonywania trudności życia codziennego.

JAK DALEKO SIĘGA POTRZEBA REHABILITACJI

Formela twierdzi, że potrzeba rehabilitacji społecznej właściwie nigdy się nie kończy. Nawet w sytuacjach terminalnych relacje społeczne mogą pełnić rolę rehabilitacji. Życie osób chorych na nowotwory, często już po wcześniejszych operacjach, które pozbawiają sprawności, zbyt często ogranicza się do „oczekiwania na nieuniknione”. „Rehabilitacja społeczna czasem oznacza motywowanie do codziennych, najprostszych czynności, także higienicznych. Jest też sposobem na pokonanie oporów związanych z okaleczeniem ciała, na przykład u kobiet po mastektomii” – tłumaczy Formela.

Rehabilitacja społeczna dotyczy również dzieci. Temu zagadnieniu młody naukowiec poświęca swoją rozprawę doktorską. Celem jego pracy jest analiza wzajemnych relacji zachodzących pomiędzy przedstawicielami personelu medycznego – rehabilitantami a rodzicami dzieci niepełnosprawnych fizycznie.

„Relacje te mogą mieć wpływ na efektywność procesu rehabilitacji. Próbuję dowiedzieć się, jak postrzegają proces rehabilitacji społecznej ci, których wysiłki skoncentrowane są w głównej mierze na rehabilitacji medycznej i zminimalizowanu obiektywnego zakresu dysfunkcji dziecka” – deklaruje socjolog.  

- Szymon Formela  współpracuje z Fundacją Hospicyjną i Hospicjum im. Ks. Eugeniusza Dutkiewicza SAC w Gdańsku.

PAP - Nauka w Polsce, Agnieszka Uczyńska
Tam gdzie warto dotrzeć, nie ma dróg na skróty.
Sonia, mama Moniki z zD- 18,1l. , Domowa terapia

Offline Gaga

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 24721
Niepełnosprawność, upośledzenie, testy na inteligencję
« Odpowiedź #85 dnia: Październik 03, 2007, 01:20:42 pm »
Cytat: "smietanka_85"
jestem studentką pedagogiki specjalnej. Piszę pracę na temat inteligencji emocjonalnej w

Post został przeniesiony do watku tutaj
 http://forum.darzycia.pl/topic,8315.htm
» Prośby o pomoc w pracy,badaniach,ankiety
"Dużo ludzi nie wie, co z czasem robić.
Czas nie ma z ludźmi tego kłopotu."

Pozdrawiam
"Starsza Jesienna Miotełka"

Offline Gaga

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 24721
Niepełnosprawność, upośledzenie, testy na inteligencję
« Odpowiedź #86 dnia: Październik 13, 2007, 12:18:49 pm »
Cytat: "sonia"
Twoje dziecko również ma szansę bardzo wiele w życiu osiągnąć, ale dopiero wtedy, gdy Ty pomożesz mu dotrzeć do bogactw ukrytych w jego wnętrzu.

Jolanta Gajda ABC Mądrego Rodzica Inteligencja Twojego Dziecka cz.I - czyli co zrobić aby rozbudzić w dziecku inteligencję

ABC Mądrego Rodzica - inteligencja Twojego Dziecka - czyli jak aktywnie wspierać rozwój umysłu dziecka?Inteligencja Twojego Dziecka cz.II - fragmentHit!
- 31.07.2007 Jolanta Gajda

ABC Mądrego Rodzica - skuteczna nauka ortografii - fragmentHit!

18.09.2007 Jolanta Gajda

ABC Mądrego Rodzica - skuteczna nauka ortografii

http://forum.darzycia.pl/vp120671.htm#120671
"Dużo ludzi nie wie, co z czasem robić.
Czas nie ma z ludźmi tego kłopotu."

Pozdrawiam
"Starsza Jesienna Miotełka"

Offline sonia

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 25290
    • Dar Życia
Niepełnosprawność, upośledzenie, testy na inteligencję
« Odpowiedź #87 dnia: Listopad 06, 2007, 07:15:11 am »
Inteligencja wyssana z mlekiem matki
- Łukasz Kaniewski 06-11-2007

Matka może dodać dziecku kilka punktów IQ – karmiąc je w sposób naturalny. Naukowcy odkryli gen, dzięki któremu osesek przetwarza matczyne mleko w pożywkę dla swojego mózgu.



Gen zidentyfikowany przez naukowców z amerykańskiego Uniwersytetu Duke’a nosi nazwę FADS2. U 90 proc. ludzi występuje najpopularniejsza wersja tego genu. Dzieci, które są nosicielami tej wersji, mogą zyskać dzięki karmieniu piersią około 7 punktów IQ. U pozostałych 10 proc. dzieci sposób karmienia nie ma żadnego wpływu na późniejsze wyniki testów na inteligencję.

Takie są wnioski z badań przeprowadzonych na 3 tys. osób – mieszkańcach Wielkiej Brytanii i Nowej Zelandii. Wyniki publikuje dzisiejszy numer czasopisma „Proceedings of the National Academy of Sciences”.
Gen FADS2 odpowiedzialny jest za wytwarzanie enzymu, który pomaga przetwarzać tłuszcz zawarty w mleku kobiety w korzystne dla organizmu tłuszcze wielonienasycone. Wiadomo, że tłuszcze takie pierwszych miesiącach po narodzinach gromadzą się w mózgu dziecka.


Kontrowersyjna kwestia

Związek między sposobem karmienia niemowlęcia a jego późniejszymi zdolnościami intelektualnymi to temat kontrowersyjny. Wprawdzie badania wskazują, że dzieci karmione piersią są nieco inteligentniejsze, ale nie wszyscy naukowcy zgadzają się z twierdzeniem, że tę inteligencję wyssały z piersi matki.

Niektórzy uważają, że kobiety karmiące piersią są statystycznie lepiej wykształcone, więcej uwagi mogą poświęcić dziecku i stąd takie, a nie inne, wyniki analiz statystycznych.

Naukowcy z Uniwersytetu Duke’a uważają, że rezultaty ich badań położą kres kontrowersjom. – Nasze wyniki kończą dyskusję, ponieważ pokazujemy fizjologiczny mechanizm odpowiedzialny za różnicę w IQ pomiędzy dziećmi karmionymi piersią a pozostałymi – mówi Terrie Moffitt, która kierowała badaniami.Badania kończą pewną dyskusję, ale otwierają pole dla kolejnych analiz. Bo wyniki, choć dopiero opublikowane, już są w pewnym sensie przestarzałe. Dziś wytwórcy mleka modyfikowanego dodają do swoich produktów korzystne dla organizmu tłuszcze wielonienasycone. Wyniki testów IQ dzieci chowanych na ulepszonym mleku nie są jeszcze znane.

Badania przeprowadzone na zwierzętach pokazują, że mleko takie sprzyja rozwojowi zdolności uczenia się.Możliwe więc, że nowoczesne, wzbogacone mleko stymuluje rozwój inteligencji nie gorzej niż mleko matki. Co więcej: możliwe, że taki sztuczny pokarm w przypadku 10 proc. dzieci (tych, które mają rzadszą wersję genu FADS2) będzie wspomagał rozwój zdolności poznawczych nawet lepiej niż mleko matczyne. Te kwestie wymagają dokładnych badań i trudno na razie coś pewnego powiedzieć.


Nie tylko IQ

Jedno jest na pewno dowiedzione: dla znakomitej większości noworodków mleko matki jest najlepszym możliwym pokarmem i to nie tylko ze względu na rozwój inteligencji. Karmione piersią dzieci są po prostu zdrowsze - matka przekazuje im w mleku przeciwciała zwalczające szkodliwe drobnoustroje. Rzadziej też cierpią na infekcje dróg oddechowych, zatrucia, odrę.

W przypadku karmienia butelką występuje niebezpieczeństwo przekazania poprzez smoczek chorobotwórczych bakterii – dlatego sterylizuje się smoczki i butelki. W przypadku karmienia piersią takie ryzyko nie występuje. Nie ma też możliwości, by dziecko było uczulone na mleko matki, choć zdarza się, że reaguje alergicznie na jakiś składnik jej diety. W takim przypadku wystarczy, że kobieta zmieni dietę i alergia ustąpi.Karmienie piersią ma też korzystny efekt psychologiczny, wzmacnia więź pomiędzy matką i oseskiem, dziecko nabiera poczucia bezpieczeństwa.

Wyrażając się poetycko: mleko matki to pokarm zaprojektowany specjalnie dla dziecka przez naturę w toku milionów lat doświadczeń. Mleko modyfikowane jest tylko jego niedoskonałym odwzorowaniem.


Mleko matki jest najlepszym z możliwych pokarmów dla nowo narodzonego dziecka. Mleko modyfikowane również jest dobre, ale ustępuje naturalnemu. Nie ma w nim przede wszystkim przeciwciał, które wzmagają odporność dziecka na infekcje. Prócz tego sam akt karmienia piersią ma pozytywne skutki zdrowotne, ciepło matczyne daje dziecku poczucie bezpieczeństwa. Trzeba też pamiętać, że mleko każdej kobiety jest inne, właśnie takie, jakiego dziecko potrzebuje.

Źródło : Rzeczpospolita


Dzieci karmione piersią na pewno są zdrowsze
- Izabela Redlińska 06-11-2007

Rozmowa z Lek. med. Sławomirem Warzęchowskim specjalistą położnictwa i ginekologii ze Szpitala św. Zofii w Warszawie

Rz: Związek między karmieniem piersią a inteligencją dziecka ma podłoże genetyczne. Nie dziwi to pana?

Sławomir Warzęchowski: Wydaje mi się, że zależność ta nie jest aż tak prosta. Poziom inteligencji zależy od mnóstwa czynników, a nie tylko od tego, czy kobieta karmi swoje dziecko piersią. Tym bardziej że czasami nie może. Przyczyną jest na przykład gorszy stan dziecka. Przyłączone do rurek i rozmaitych urządzeń nie może być podane matce. Kiedy już wraca do zdrowia, matka w wyniku stresu i innych dodatkowych bodźców ma problemy z laktacją.

Czyli to nieprawda?

Nie mogę powiedzieć, że dzieci karmione piersią są mądrzejsze. Na pewno zaś są zdrowsze. Matczyne mleko zawiera mnóstwo odżywczych substancji. Do dziś nie jesteśmy w stanie precyzyjnie określić roli wielu z nich. Być może więc mądrość jest cechą wtórną. Jeżeli dziecko cieszy się dobrym zdrowiem, to jednocześnie ma większe szanse, aby się prawidłowo rozwijać, także intelektualnie.W jaki dokładnie sposób matczyne mleko gwarantuje lepsze zdrowie?

Daje to, czego nie może zapewnić żaden sztuczny pokarm. Wzmacnia układ immunologiczny maleństwa. Dzięki temu rzadziej ono choruje, a jeżeli już, to przebieg choroby jest łagodniejszy. Według wytycznych Światowej Organizacji Zdrowia mleko matki powinno być podawane dziecku przez co najmniej pół roku. Niektóre rodziny decydują się na to z powodów ekonomicznych. Za naturalny pokarm nie trzeba płacić.

Skoro jest tyle zalet, to dlaczego nie wszystkie kobiety decydują się na karmienie piersią?

Wśród moich pacjentek karmi w ten sposób ponad 90 proc. Zdarza się jednak, że niekarmienie dziecka jest wyborem. Miałem ok. 10 pacjentek, które już na samym starcie powiedziały, że nie będą tego robić. Dlaczego? Często powodem jest chęć szybkiego powrotu do pracy. Innym razem to dbałość o kształt piersi. Boją się, że stracą one jędrność.

Nie przekonuje młodych matek fakt, że karmienie piersią przynosi dobre skutki także dla ich zdrowia?
Istnieją co prawda badania, z których wynika, że dłuższa laktacja oznacza dłuższy czas bez miesiączki i owulacji, co może mieć działanie antynowotworowe. Ale spójrzmy prawdzie w oczy: dotyczy to statystycznej kobiety. Karmienie piersią może przyczynić się także do nawiązania emocjonalnej więzi między matką i dzieckiem. Kiedy jednak piersi bolą, są pokrwawione, to trudno mówić o wyższych uczuciach.

rozmawiała Izabela Redlińska, Źródło : Rzeczpospolita
Tam gdzie warto dotrzeć, nie ma dróg na skróty.
Sonia, mama Moniki z zD- 18,1l. , Domowa terapia

Offline sonia

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 25290
    • Dar Życia
Niepełnosprawność, upośledzenie, testy na inteligencję
« Odpowiedź #88 dnia: Luty 08, 2008, 12:37:27 am »
Upośledzenie umysłowe

Upośledzenie umysłowe (niedorozwój umysłowy) to stan niższego niż przeciętny poziomu intelektualnego, któremu towarzyszą różnego stopnia zaburzenia przystosowania społecznego. Określenie upośledzenie umysłowe powszechnie uważane jest za negatywne, piętnujące, wstydliwe. Obecnie proponuje się zastąpienie terminu upośledzenie umysłowe przez niezdolność uczenia, lub niemożność rozwoju.

Osoby upośledzone bywają określane jako nienormalne. Zanim użyje się takiego sformułowania warto zastanowić się czy jest, a jeśli tak, to gdzie leży granica między byciem normalnym, a nienormalnym.
Istnieją dzieci nienormalnie normalne (te, które na skutek wypadków losowych- na przykład śmierci rodziców zbyt szybko wydoroślały) jak i normalnie nienormalne (małe dzieci mogą, a nawet powinny panicznie bać się chociażby pająków, obcych ludzi, dużych psów).Żadne z nich nie jest chore.
Nim kogoś zranisz- po prostu pomyśl.

Czy upośledzenie umysłowe jest chorobą?
Upośledzenie umysłowe należy traktować nie jako odrębną chorobę, ale objaw. Podobnie jak gorączka może być jednym z objawów infekcji, udaru słonecznego, czy zatrucia tak upośledzenie umysłowe może być elementem licznych chorób.

Czym jest inteligencja?
Inteligencja to zdolność umysłowa , która kształtuje proces uczenia się i myślenia, pozwala na rozumienie różnych sytuacji i dostosowanie się do nich (adaptację), a w efekcie osiąganie zamierzonego celu.
Nie jest to cecha jednolita, całościowa, ale składają się na nią rozmaite umiejętności, dlatego mówi się o kilku rodzajach inteligencji. Inteligencja abstrakcyjna to zdolność stosowania słów, symboli. Inteligencja praktyczna przejawia się poprzez używanie przedmiotów, natomiast społeczna wpływa na kontaktowanie się z innymi ludźmi. Oceniając inteligencję należy zgromadzić informacje dotyczące między innymi zdolności uczenia się, racjonalnego myślenia, sposobów zmierzania do celu, radzenia sobie z otoczeniem i różnymi sytuacjami życiowymi. W tym celu stworzono testy psychologiczne.

Co to jest współczynnik inteligencji?
Współczynnik inteligencji (IQ) to wskaźnik otrzymany na podstawie porównania sprawności intelektualnej właściwej dla wieku ze sprawnością stwierdzaną aktualnie.

Badanie współczynnika inteligencji powinno być zlecane, przeprowadzane i analizowane przez specjalistów. Sprawność umysłu jest odmienna u różnych osób i nie jest cechą stałą dla danego człowieka. Zmienia się w zależności od wieku, otoczenia, samopoczucia, motywacji, dlatego bardzo ważna jest dokładna obserwacja dziecka w trakcie badania. Uzyskane w badaniu poziomy intelektualne należy traktować jako wskaźnik- nie można podchodzić do nich sztywno i bezkrytycznie.

Jak możemy podzielić upośledzenie umysłowe?
Upośledzenie umysłowe dzielimy ze względu na współczynnik inteligencji IQ na:
- lekkie upośledzenie umysłowe,
- umiarkowane upośledzenie umysłowe
- znaczne upośledzenie umysłowe
- głębokie upośledzenie umysłowe.

Upośledzenie umysłowe lekkiego stopnia.

Lekkie upośledzenie umysłowe dotyczy około 2% populacji. Wiele przypadków nigdy nie zostaje stwierdzonych. Osoby dotknięte upośledzeniem lekkiego stopnia osiągają większość potrzebnych do samodzielnego funkcjonowania umiejętności, z tym, że wymaga to od nich większych starań. Nieco później niż większość rówieśników opanowują na przykład chodzenie, mówienie, pisanie- stąd trudności szkolne. Część dzieci w szkole ma opinię przeciętnie uzdolnionych, natomiast ich kłopoty w nauce są wyjaśniane brakiem zaangażowania, lub niekorzystną sytuacją rodzinną. Dzieci te pracują wolniej niż reszta klasy, mogą mieć kłopoty z wymawianiem niektórych wyrazów, uboższy zasób słownictwa, niewielką zdolność dostosowania się do nowych, nieznanych sytuacji, problemy z wyrażaniem emocji.

Można im pomóc poprzez specjalne programy edukacyjne- podczas gdy niektóre radzą sobie w szkołach ogólnodostępnych, część dzieci kontynuuje naukę w szkołach specjalnych. Zwykle po ukończeniu szkoły są zdolne do pracy zarobkowej i osiągają zupełną niezależność w samoobsłudze- jedzenie, mycie, korzystanie z toalety, ale tylko część z nich jest w stanie znaleźć partnera życiowego, założyć rodzinę. Upośledzenie umysłowe często przebiega z niedojrzałością emocjonalną.


Upośledzenie umysłowe umiarkowane.
Dzieci ze znacznym stopniem upośledzenia mają wyraźne problemy z nawiązaniem kontaktu z otoczeniem. Rozwój rozumienia i posługiwania się mową jest powolny. Trudności szkolne są zbyt duże, aby nauka mogła być prowadzona w ramach zwykłego programu szkolnego, niemniej pracowanie pod kierunkiem wyspecjalizowanych do pracy z takimi dziećmi pedagogów umożliwia przyuczenie ich do wykonywania prostych prac. Zwykle jednak nie są w stanie prowadzić samodzielnego życia. Odchylenia w dziedzinie inteligencji są często związane z zaburzeniami życia uczuciowego.


Upośledzenie umysłowe znaczne i głębokie.
Dzieci z tych grup wymagają stałej, często specjalistycznej opieki. Czasem są w stanie porozumiewać się z najbliższym otoczeniem przy pomocy strzępków języka. Wiele z nich nie potrafi samodzielnie jeść i nie opanowuje kontroli funkcji fizjologicznych- moczenie, nietrzymanie stolca. Niektóre są agresywne w stosunku do otoczenia, lub siebie samych. Czasem w ten sposób pragną nam coś o sobie powiedzieć- boję się, jest mi smutno, przytul mnie, lub odejdź.


Rzekome upośledzenie umysłowe.
O rzekomym upośledzeniu umysłowym mówimy w odniesieniu do dzieci, które mają prawidłowe predyspozycje psychiczne, a mimo to nie rozwijają ich należycie. Stwierdza się u nich upośledzenie różnego stopnia- od lekkiego po głębokie. Rzekome upośledzenie umysłowe może wynikać z różnorodnych przyczyn. Najczęściej jest to związane ze znacznego stopnia zaniedbywaniem dziecka.


Jakie są przyczyny powstania upośledzenia umysłowego?
Lekkie upośledzenie umysłowe najczęściej jest wynikiem oddziaływania czynników środowiskowych- głównie rodzinnych (postawy rodziców, wydarzenia losowe) oraz dziedziczenia. Nie ma jednego genu odpowiedzialnego za powstanie upośledzenia umysłowego- jest to efekt zmian w wielu genach. Także niekorzystne warunki środowiskowe- na przykład przewlekłe narażenie na działanie pierwiastków metali ciężkich (na przykład ołowiu) mogą zaburzyć rozwój umysłowy dziecka.
Cięższe stopnie upośledzenia umysłowego ( a także niektóre lżejsze) mogą wynikać z:
- zaburzeń genetycznych- na przykład zespół Downa, zespół kruchego chromosomu X;
- spożywania przez kobiety ciężarne alkoholu, stosowania narkotyków czy też palenia papierosów (równie niebezpieczne jest przebywanie kobiety ciężarnej, lub dziecka małego w pomieszczeniu, w którym pali się papierosy);
- czynników , które wystąpiły podczas porodu- krwotok śródczaszkowy, ciężka żółtaczka noworodków, przedłużający się poród;
- czynników poporodowych takich jak zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, urazy, ciężkie zatrucie ołowiem.

Uwaga! Wystąpienie wyżej wymienionych czynników może, ale nie zawsze powoduje powstanie upośledzenia umysłowego.

W jaki sposób diagnozuje się upośledzenie umysłowe?
Zanim rozpozna się u dziecka upośledzenie umysłowe potrzebna jest drobiazgowa diagnostyka. Stwierdzenie upośledzenia niesie ze sobą liczne konsekwencje- głównie rodzinne i społeczne. Pierwszym krokiem jest zebranie dokładnych informacji od opiekunów na temat przebiegu ciąży, porodu, dotychczasowego rozwoju dziecka, przebytych chorób, występowania podobnych problemów w rodzinie, warunków domowych. Dziecko jest badane przez pediatrę, neurologa dziecięcego, czasem wykonuje się badania specjalistyczne – na przykład genetyczne. Intelekt dziecka ocenia się przy pomocy testów psychologicznych- najczęściej Wechslera.

Czy można zapobiec upośledzeniu umysłowemu?
Większości wykrywanych przyczyn nie poddaje się leczeniu dlatego tak ważne jest zapobieganie powstawaniu upośledzenia. Do takich czynności zaliczamy między innymi:
- promowanie zdrowego trybu życia ciężarnych- stosowanie używek jest niedopuszczalne w całym okresie ciąży!!!
- szczepienia dziewcząt przeciwko różyczce;
- przyjmowanie przed i w trakcie ciąży preparatów kwasu foliowego;

Pamiętaj!!!
Najlepszy rozwój dziecko osiąga w kochającej się rodzinie.



Autor: lekarz Beata Klimek
Recenzent: lekarz Elżbieta Koprowska-Milewska (specj. psychiatrii dziecięcej)
Źródło: http://www.poradnikmedyczny.pl
Tam gdzie warto dotrzeć, nie ma dróg na skróty.
Sonia, mama Moniki z zD- 18,1l. , Domowa terapia

Offline Ulka

  • User z prawami do pisania
  • Rozgadany Weteran
  • *******
  • Wiadomości: 10988
Niepełnosprawność, upośledzenie, testy na inteligencję
« Odpowiedź #89 dnia: Luty 20, 2008, 10:42:59 pm »
Ma być geniusz i już
 
Zapanowała moda na wychowywanie geniuszy. Poradnie psychologiczno-pedagogiczne zapełniły się rodzicami, którzy u lekarzy domagają się potwierdzenia wybitnych zdolności dziecka

W ciążę trzeba zajść w zimie, rozmawiać z brzuchem, poczętemu dziecku czytać podręcznik od fizyki kwantowej i puszczać Bacha. Gdyby przepis na geniusza był tak prosty, wszyscy byśmy nimi byli. Ale rodziców absurd pierwszego zdania artykułu nie zraża.

Psychologowie i pedagodzy z całego kraju potwierdzają: setkami przychodzą do nich na wizytę mamusie i tatusiowie, którzy domagają się potwierdzenia ponadprzeciętnej inteligencji potomka lub znalezienia na nią recepty.

- Do niedawna trafiały do nas przeważnie dzieci, które miały jakieś problemy - mówi Maria Talarczyk z poznańskiej Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej. - Teraz przybywa rodziców, którzy są zainteresowani zbadaniem inteligencji dziecka. Można powiedzieć - żartem - że jeśli dziecko jest kiepskim historykiem, ale zna się na motocyklach, to jego rodzice chcą sprawdzić, czy czasem nie spełnia kryteriów dziecka wybitnego.

Te słowa potwierdzają wpisy na przeróżnych forach internetowych dla rodziców. O to kilka przykładów:

"Córka ma 3 lata, umie liczyć do 15, mówi dobrze po polsku i zna cztery słowa po rosyjsku. Jak sprawdzić, czy jest genialna?". "Dziecko od małego było sprytne i mądre, uważnie słucha. Ma 1,5 roku i zna cały alfabet. Uwielbia czytać sklepowe wystawy. Geniusz?".

Takich rodzicielskich licytacji są tysiące.

Skąd ten boom na geniusza? - Testy na inteligencję bardzo się upowszechniły, rodzice są coraz bardziej świadomi, że można stymulować rozwój maluchów. I boją się, że przegapią jakieś talenty swoich dzieci. Więc na wszelki wypadek wolą posprawdzać u lekarzy i ekspertów - uważa Piotr Bocheński, psycholog.

Ale na tym nie koniec: od specjalistycznej literatury na temat inteligencji i jej stymulacji u maluchów uginają się półki w księgarniach. Prywatne placówki edukacyjne organizują specjalne zajęcia, na których rodzice uczą się pracować z dzieckiem. Na gimnastykę umysłu chodzą już nawet niemowlaki.

Jak eksperci sprawdzają, czy dziecko jest genialne? Dla starszych najpowszechniejsze są testy, w których rozwiązuje się różne zadania albo testy obrazkowe. Młodszych się obserwuje. - Gdy trafia do mnie dziecko kilkumiesięczne obserwuję co potrafi robić, np. czy chwyta podawaną zabawkę. Dopiero potem mogę polecić rodzicom odpowiednie metody pracy, ćwiczenia czy zabawki edukacyjne dostosowane do poziomu jego rozwoju - mówi Aneta Czerska z Instytutu Rozwoju Małego Dziecka, która uczy rodziców, jak stymulować rozwój maluchów. - Na początku wszyscy rodzice mówią, że nie chcą hodować geniusza. Po kilku pierwszych zajęciach łapią bakcyla: widzą, ile czasu zmarnowali, nie ćwicząc z dziećmi, np. nie używając edukacyjnych zabawek, mało rozmawiając, nie czytając im - dodaje.

Czy jest coś w tym złego? Nie, dopóki stymulowanie rozwoju nie zamienia się w tresowanie geniuszy, wyścig z innymi rodzicami i maniakalne porównywanie sukcesów dzieci. A niestety takie przypadki się mnożą: - Byliśmy w poradni z naszym sześciolatkiem. Powiedziałam pani psycholog, że on odstaje od rówieśników. Zasugerowała, żeby dać mu się normalnie rozwijać! Ale ja tego tak nie zostawię - mówi nam Katarzyna z Warszawy. - Już go zapisaliśmy na basen i chyba damy do szkoły muzycznej. No i na kółko matematyczne, jeśli znajdę takie dla przedszkolaków.

Piotr Bocheński podsumowuje: - Nie podoba mi się moda na geniusza. Można w ten sposób skrzywdzić dziecko. Staram się uświadamiać rodzicom, że zdolności nie zawsze idą w parze z wysokim IQ, a sukces w dorosłym życiu niekoniecznie odnoszą ci, którzy mają dobre wyniki w testach.


Źródło: Metro 20.02.2008r
Ulka-Darek30mpdz & Magda31 &   wspomnienia

Mulesia

  • Gość
Niepełnosprawność, upośledzenie, testy na inteligencję
« Odpowiedź #90 dnia: Luty 20, 2008, 10:59:59 pm »
Mój synuś też wyrasta ponad przeciętność w ... rozrabianiu. :D  
Czyżby zarwane kanapy świadczyły o tym , że mam w domu geniusza? ;)

A mówiąc całkiem poważnie: bardzo ciekawy artykuł. Ja też widzę, że wielu rodziców ulega "modzie wychowywania geniusza".
Niektóre zdolne dzieci zmuszane do iluś tam dodatkowych  zajęć, po prostu zniechęcają się do nich.
Praca z maluchami zastępuje zabawę z nimi.
Rozumiem , że każdy chce zapewnić swojemu dziecku jak najlepszy start, ale to chyba nie jest dobra droga.

Offline Emilianka

  • User z prawami do pisania
  • Wyjadacz
  • *****
  • Wiadomości: 3124
Niepełnosprawność, upośledzenie, testy na inteligencję
« Odpowiedź #91 dnia: Luty 22, 2008, 10:55:10 pm »
Spaliny obniżają IQ u dzieci

Dzieci żyjące w pobliżu dróg mają niższy iloraz inteligencji od rówieśników oddychających czystym powietrzem. Może to być pewnym zaskoczeniem, ponieważ prędzej spodziewalibyśmy się wykrycia kolejnych związków z chorobami układu oddechowego czy sercowo-naczyniowego (American Journal of Epidemiology).

Ocenia się, że wpływ zanieczyszczenia atmosfery na inteligencję jest porównywalny ze szkodami poczynionymi przez matkę wypalającą w czasie ciąży 10 papierosów dziennie lub widywanymi u maluchów wystawionych na oddziaływanie ołowiu - stwierdza dr Shakira Franco Suglia z Harvardzkiej Szkoły Zdrowia Publicznego.

Amerykanie przyjrzeli się 202 małym obywatelom Bostonu (mieli od 8 do 11 lat), którzy uczestniczyli w studium dotyczącym palenia przez matkę. Odnieśli kilka miar funkcjonowania poznawczego do szacunkowej ekspozycji na oddziaływanie sadzy emitowanej przede wszystkim przez pojazdy napędzane dieslem.

W im większym stopniu dzieci stykały się z nią, tym słabsze wyniki osiągały w testach na inteligencję. Związek pozostawał istotny nawet po uwzględnieniu innych ważnych czynników, np. palenia tytoniu przez osoby z najbliższego otoczenia.

Wystawienie na działanie dużych ilości sadzy oznaczało średnio 3,4-punktowy spadek IQ. Dzieci z zanieczyszczonych rejonów słabiej wypadały także w zadaniach oceniających słownictwo, pamięć oraz uczenie.

W jaki sposób zanieczyszczenie atmosfery oddziałuje na mózg? Najprawdopodobniej rozwija się stan zapalny i dochodzi do uszkodzenia tkanki przez wolne rodniki tlenowe.

Harvardczycy domagają się dalszych pogłębionych badań, w ramach których sprawdzono by, jak zanieczyszczenie powietrza wpływa na rozwój intelektualny dzieci oraz czy zjawisko to nie przyczynia się w jakiś sposób do uruchomienia lub przyspieszenia procesu neurodegeneracji u pacjentów z alzheimeryzmem czy parkinsonizmem.


Anna Błońska
źródło: Reuter

Mulesia

  • Gość
Niepełnosprawność, upośledzenie, testy na inteligencję
« Odpowiedź #92 dnia: Luty 25, 2008, 10:35:45 pm »
Spaliny obniżają IQ u dzieci

Poniedziałek, 25 lutego (13:30)

Dzieci żyjące w pobliżu dróg mają niższy iloraz inteligencji od rówieśników oddychających czystym powietrzem. Może to być pewnym zaskoczeniem, ponieważ prędzej spodziewalibyśmy się wykrycia kolejnych związków z chorobami układu oddechowego czy sercowo-naczyniowego podaj "American Journal of Epidemiology".

Ocenia się, że wpływ zanieczyszczenia atmosfery na inteligencję jest porównywalny ze szkodami poczynionymi przez matkę wypalającą w czasie ciąży 10 papierosów dziennie lub widywanymi u maluchów wystawionych na oddziaływanie ołowiu - stwierdza dr Shakira Franco Suglia z Harvardzkiej Szkoły Zdrowia Publicznego.

Amerykanie przyjrzeli się 202 małym obywatelom Bostonu (mieli od 8 do 11 lat), którzy uczestniczyli w studium dotyczącym palenia przez matkę. Odnieśli kilka miar funkcjonowania poznawczego do szacunkowej ekspozycji na oddziaływanie sadzy emitowanej przede wszystkim przez pojazdy napędzane dieslem.

W im większym stopniu dzieci stykały się z nią, tym słabsze wyniki osiągały w testach na inteligencję. Związek pozostawał istotny nawet po uwzględnieniu innych ważnych czynników, np. palenia tytoniu przez osoby z najbliższego otoczenia.

Wystawienie na działanie dużych ilości sadzy oznaczało średnio 3,4-punktowy spadek IQ. Dzieci z zanieczyszczonych rejonów słabiej wypadały także w zadaniach oceniających słownictwo, pamięć oraz uczenie.

W jaki sposób zanieczyszczenie atmosfery oddziałuje na mózg? Najprawdopodobniej rozwija się stan zapalny i dochodzi do uszkodzenia tkanki przez wolne rodniki tlenowe.

Harvardczycy domagają się dalszych pogłębionych badań, w ramach których sprawdzono by, jak zanieczyszczenie powietrza wpływa na rozwój intelektualny dzieci oraz czy zjawisko to nie przyczynia się w jakiś sposób do uruchomienia lub przyspieszenia procesu neurodegeneracji u pacjentów z alzheimeryzmem czy parkinsonizmem.

Anna Błońska
http://fakty.interia.pl/nauka/news/spaliny-obnizaja-iq-u-dzieci,1064907,14

Mulesia

  • Gość
Niepełnosprawność, upośledzenie, testy na inteligencję
« Odpowiedź #93 dnia: Marzec 22, 2008, 06:03:04 pm »
Inteligencja

Yaevinn (zredagowany przez: Magda Głowala-Habel)
2008-03-13

Czym jest inteligencja? Czy tak często wzajemnie oceniając czyjąś inteligencję zdajemy sobie sprawę, jak trudno jest ją wyznaczyć, czy choćby zdefiniować?
"Najbardziej cenię inteligencję, poczucie humoru..." Odpowie ci zapytana dziewczyna. Niektóre, poważnie podchodzące do możliwości i kwalifikacji swoich przyszłych pracowników firmy poddają ich testom na inteligencję. Bardzo dużo o inteligencji pisze się w Internecie. Szczególnie w naszych komentarzach często próbujemy opisać inteligencję naszych rozmówców. Zwykle zresztą bardzo krytycznie. Przypisujemy sobie nawzajem różne stopnie inteligencji, a nawet, co ciekawe dzielimy ją przy tym na inteligencję "wyuczoną" i "wrodzoną". Inteligencję "wrodzoną" zdajemy się darzyć znacznym szacunkiem, przy czym często przypisujemy ją sobie. Inteligencji "wyuczonej" nie szanujemy natomiast wcale, co sprawia, że razi nas ona u naszych rozmówców. Jak jest naprawdę? Czym jest inteligencja?

Oto definicje, jakie znalazłem na ten temat, w Internecie;

Inteligencja to konstrukt teoretyczny odnoszący się do względnie stałych warunków wewnętrznych człowieka determinujących efektywność działań, wymagających procesów poznawczych. Warunki te kształtują się w wyniku interakcji genotypu, środowiska i własnej aktywności człowieka. (Strelau)

Czyli mówiąc prościej inteligencja to określenie pewnych cech człowieka mających istotny wpływ na jego działania, oraz na jakość jego "procesów poznawczych", czyli uczenia się i rozumienia rzeczywistości. Już samo przeczytanie tej definicji jest nie lada wyzwaniem dla inteligencji. Nie mówiąc już o zrozumieniu. A wyobraźcie sobie, jaką inteligencją musiał dysponować gość, który tę definicję wymyślił. Niemniej jednak jest ona w swej treści bardzo ogólna i niewiele wyjaśnia. Wolałbym coś prostszego i bardziej konkretnego.

Inteligencja to ogólna zdolność adaptacji do nowych warunków i wykonywania nowych zadań. (Stern)

Znacznie prostsze, ale też znacznie mniej trafne. Świetne zdolności adaptacyjne posiadają np. wirusy, ale ilu z nas określiłoby wirusy jako istoty inteligentne? Z drugiej strony inteligencja świetnie pomaga nam się adaptować, podobnie jak np. wytrwałość, czy choćby miłe usposobienie.

Inteligencja to właściwość psychiczna, która przejawia się we względnie stałej, charakterystycznej dla jednostki efektywności wykonywania zadań. (Tiepłow)

Inteligencja jest, więc cechą psychiki np. człowieka określającą jego efektywność w wykonywaniu zadań. Definicja całkiem prosta, a przy tym wiele mówiąca. Jednak opisuje ona dosłownie, w czym przejawia się inteligencja, a nie, czym ona jest.

Więcej:

http://interia360.pl/technika-i-nauka/artykul/inteligencja,7824

Mulesia

  • Gość
Niepełnosprawność, upośledzenie, testy na inteligencję
« Odpowiedź #94 dnia: Czerwiec 26, 2008, 07:43:18 pm »
PAP, PU /00:24
 
Niski IQ związany z ryzykiem zaburzeń pamięci

Dzieci z niskim IQ są bardziej podatne na zachorowanie na demencję naczyniową niż rówieśnicy z wysokim IQ - ostrzegają naukowcy z Wielkiej Brytanii na łamach pisma "Neurology".
Demencja naczyniowa to drugi po chorobie Alzheimera rodzaj upośledzenia pamięci w podeszłym wieku. Przyczyną choroby są zaburzenia w przepływie krwi w mózgu.

John Starr wraz z zespołem z Uniwersytetu w Edynburgu badał 173 osoby, których zdolności poznawcze oceniano w 1932 roku (kiedy uczestnicy mieli po 11 lat), a w chwili obecnej cierpią na demencję. Grupę tą porównywano z grupą kontrolną pod względem wieku, płci i uwarunkowań społeczno - socjalnych.
 
Osoby, u których zdiagnozowano demencję naczyniową miały zazwyczaj dużo niższą punktację w teście inteligencji przeprowadzonym w dzieciństwie, w porównaniu do zdrowych uczestników projektu. Zależności takiej nie zaobserwowano o chorych na alzheimera.
(...)

Całość: http://wiadomosci.onet.pl/1776631,16,niski_iq_zwiazany_z_ryzykiem_zaburzen_pamieci,item.html

Offline Emilianka

  • User z prawami do pisania
  • Wyjadacz
  • *****
  • Wiadomości: 3124
Niepełnosprawność, upośledzenie, testy na inteligencję
« Odpowiedź #95 dnia: Październik 10, 2008, 01:16:17 pm »
Rozpoczęła się Kampania na Rzecz Osób Niepełnosprawnych Intelektualnie

Osoby niepełnosprawne intelektualnie wzbudzają w większości Polaków lęk i uczucie bezradności. Rzadko przypisujemy im cechy pozytywne. Tymczasem, to właśnie od nich możemy się uczyć radości życia i pasji - mówiono na konferencji prasowej w Warszawie. Zainaugurowano nią Ogólnopolską Kampanię na Rzecz Osób Niepełnosprawnych Intelektualnie - "Zarażam radością".

Z najnowszych badań, przeprowadzonych na cele kampanii wynika, że w społeczeństwie polskim funkcjonuje wiele błędnych i stereotypowych przekonań na temat osób upośledzonych umysłowo. "Najczęstszą naszą reakcją jest lęk. Boimy się ich nieobliczalnych reakcji, agresji i tego 'co mogą nam zrobić'. Czasem czujemy obrzydzenie, wahamy się czy podać im rękę, usiąść obok, nawiązać kontakt" - mówiła prof. Dominika Maison z Domu Badawczego Maison, który wykonał analizy. "Znacznie rzadziej przypisujemy tym osobom cechy pozytywne" - dodała.

Tymczasem z obserwacji wynika, że osoby upośledzone umysłowo wcale nie są bardziej agresywne od ludzi sprawnych intelektualnie - podkreśliła Zofia Pakuła, wieloletni dyrektor Ośrodka Wczesnej Interwencji Polskiego Stowarzyszenia na Rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowym (PSOUU). "Mają trudności z uczeniem się, myśleniem, wyciąganiem wniosków, mówieniem. Mogą też mieć zaburzenia ruchu, wzroku, słuchu, padaczkę, brak kontroli nad rekcjami fizjologicznymi, jak ślinienie się. Jednak pod względem emocjonalnym osoby te funkcjonują doskonale - są ciepłe, życzliwe, łagodne i otwarte. Chcą sprawdzać się i realizować w kontaktach z innymi, w życiu społecznym" - podkreśliła.

Według Krystyny Mrugalskiej, prezesa honorowego PSOUU, niepełnosprawność umysłowa jest w społeczeństwie często mylona z chorobą psychiczną. Są to jednak dwie różne rzeczy. W przypadku choroby psychicznej mamy do czynienia z okresami powrotu do zdrowia (remisjami) i okresami nasilenia objawów. Upośledzenie umysłowe jest stanem, który nie mija i nie daje się wyleczyć. Jest skutkiem nieprawidłowej budowy lub uszkodzenia mózgu w życiu płodowym, w czasie porodu czy we wczesnym dzieciństwie. W pewnych przypadkach, jak np. zespół Downa, może mieć podłoże genetyczne.

Zdaniem Mrugalskiej, jedynym lekarstwem, jakie możemy tu zastosować, jest wsparcie osób niepełnosprawnych intelektualnie w edukacji i życiu społecznym.

"Jednak tolerancja to trochę za mało - to tylko lekkie przyzwolenie na czyjąś obecność wśród nas; z kolei integracja to coś w rodzaju aktu łaski tych, którzy są w większości, dla tych, których jest mniej. To czego potrzebują osoby upośledzone umysłowo to włączenie we wszystkie dziedziny życia i role społeczne" - powiedziała Pakuła. "Oni są wśród nas, żyją wśród nas. Trzeba tylko otworzyć swój umysł i serce by ich zaakceptować, wraz z ich ogromnym potencjałem" - dodała.

Z badań prowadzonych na cele kampanii wynika jednak, że choć ponad 90 proc. Polaków przyznaje tym osobom prawo do pracy, to najczęściej widzimy ich w zawodach o niskim statusie społecznym - jak pracownik oczyszczalni, szatniarz, pomoc kuchenna, ale znacznie rzadziej kucharz. Znacznie rzadziej dajemy tym osobom prawo do wchodzenia w role małżonków czy rodziców.

Aby nadrobić niedobory wiedzy społecznej na temat upośledzenia umysłowego i zmienić negatywne stereotypy, PSOUU zorganizowało ogólnopolską kampanię "Zarażam radością". Na jej potrzeby zrealizowano spoty telewizyjne i radiowe, w których osoby niepełnosprawne intelektualnie przedstawiane są w normalnych sytuacjach życiowych, gdy pomagają innym ludziom i dzielą się z nimi swoją pasją i radością. W ramach kampanii w piątek przed restauracją "Ale Gloria" w Warszawie odbył się pokaz gotowania z udziałem dzieci upośledzonych umysłowo oraz gwiazd.

Według szacunków Światowej Organizacja Zdrowia, ludzie niepełnosprawni intelektualnie stanowią ok. 1 proc. ogólnej populacji. Na świecie żyje ich 60 mln, w Polsce - ok. 380 tys. Większość, bo 75 proc. ma upośledzenie lekkie, 12 proc. - umiarkowane, 8 proc. - znaczne, a 5 proc. jest upośledzonych w stopniu głębokim. Wśród dzieci w wieku szkolnym odsetek niepełnosprawnych intelektualnie jest nieco większy i wynosi 2-3 proc.

"Ta duża grupa ludzi może stać się częścią społeczeństwa, brać na siebie wiele obowiązków i być potrzebna. Wystarczy im tylko na to pozwolić" - ocenił Karol Nowak z PSOUU, kierownik kampanii.

PAP - Nauka w Polsce

 

(c) 2003-2014 Team Dar Życia :: nota prawna :: o plikach Cookies :: biuro@darzycia.pl
Polecamy:   Forum o zwierzętach