Ogłoszenia Zwierzęta
Aktualności: Jeśli uważasz że serwis Dar Życia jest potrzebnym miejscem Wesprzyj nas. Chcemy reaktywować serwis, dostosować graficznie i technicznie do aktualnych standardów, ale potrzebujemy Twojego wsparcia. Dziękujemy za wsparcie.

Autor Wątek: Rodzaje niepełnosprawności dzieci i młodzieży  (Przeczytany 3065 razy)

Offline sonia

  • User z prawami do pisania
  • Rozgadany Weteran
  • *******
  • Wiadomości: 25627
    • Dar Życia
Rodzaje niepełnosprawności dzieci i młodzieży
« dnia: Październik 09, 2004, 11:34:24 pm »
Rodzaje niepełnosprawności dzieci i młodzieży-Renata Bednarczyk, Leszno
lub w formacie pdf

Upośledzenie umysłowe to istotnie niższy od przeciętnego (co najmniej o dwa odchylenia standardowe) poziom funkcjonowania intelektualnego o charakterze globalnym wraz z zaburzeniami w zakresie dojrzewania, uczenia się i przystosowania społecznego. Spowodowany jest przez czynniki genetyczne i egzogenne a zdiagnozowany na podstawie względnie trwałych zmian w ośrodkowym układzie nerwowym.

Obecna klasyfikacja upośledzeń umysłowych ustalona przez Zgromadzenie Ogólne WHO wyróżnia cztery stopnie upośledzenia umysłowego:
CHARAKTERYSTYKA UPOŚLEDZEŃ UMYSŁOWYCH - opracowała Małgorzata Hurej
Dziecko o specjalnych potrzebach edukacyjnych w szkole - V OGÓLNOPOLSKIE FORUM KOORDYNATORÓW TI i sesja specjalna internet- kształcenie specjalne DZIECKO O SPECJALNYCH POTRZEBACH EDUKACYJNYCH W SZKOLE, Agnieszka Pieronkiewicz, referat wprowadzający - sesja specjalna, Mielec - 31 maja 2003r.
Tam gdzie warto dotrzeć, nie ma dróg na skróty.
Sonia, mama Moniki z zD- 19,10l. , Domowa terapia

Pan Rajek

  • to weteran
  • polecający usługi
  • *******

Offline sonia

  • User z prawami do pisania
  • Rozgadany Weteran
  • *******
  • Wiadomości: 25627
    • Dar Życia
Rodzaje niepełnosprawności dzieci i młodzieży
« Odpowiedź #1 dnia: Październik 10, 2004, 11:19:29 pm »
Tam gdzie warto dotrzeć, nie ma dróg na skróty.
Sonia, mama Moniki z zD- 19,10l. , Domowa terapia

Offline sonia

  • User z prawami do pisania
  • Rozgadany Weteran
  • *******
  • Wiadomości: 25627
    • Dar Życia
Rodzaje niepełnosprawności dzieci i młodzieży
« Odpowiedź #2 dnia: Październik 23, 2004, 03:03:19 pm »
Deficyty rozwojowe u dzieci
(Referat przygotowany na szkolenie Rady Pedagogicznej), Urszula Bewicz, Beata Radecka
Zespół Szkoły Podstawowej i Gimnazjum w Sierakówku
Sierakówek 12.10.2001r.

WSTĘP

Rozwój jest to proces zmian morfologicznych i fizjologicznych stopniowo zachodzących w organizmach w ciągu życia osobnika lub w kolejnych pokoleniach pod wpływem czynników dziedzicznych oraz pod wpływem środowiska zewnętrznego.

To proces stosunkowo długotrwały, w toku którego obiekty określonego rodzaju ulegają ukierunkowanym, prawidłowo po sobie następującym zmianom, przechodząc stopniowo od form czy stadiów niższych, prostszych do wyższych, bardziej złożonych. Zgodnie z takim sposobem rozumienia rozwoju najistotniejsze jego cechy to:

kierunkowość;
postępowość.
 
Kierunkowość oznacza, że nadchodzące zmiany są konsekwentnym zbliżaniem się do pewnego idealnego stanu końcowego, który stanowi ich „docelowy produkt”.

Postępowość rozwoju polega natomiast na tym, że każda z kolejnych faz przemian odznacza się wyższością w stosunku do poprzedniej.

Mówiąc o rozwoju dziecka możemy rozpatrywać go w trzech aspektach:
społeczno-emocjonalnym;
umysłowym;
ruchowym.

Podział ten został dokonany sztucznie do celów naukowych. W rzeczywistości trzy wymienione sfery są ściśle ze sobą powiązane. Dlatego często używa się określenia psychoruchowy rozwój dziecka.

Większość dzieci rozwija się w ten sposób, że określonemu wiekowi odpowiada określony stan rozwoju fizycznego oraz psychicznego. Dzięki temu ustalono pewne normy rozwoju fizycznego i psychicznego oraz dokonano charakterystyki poszczególnych okresów
rozwojowych. Wyróżnia się pięć podstawowych okresów rozwoju dziecka:

niemowlęctwo obejmuje pierwszy rok życia dziecka;
wiek poniemowlęcy przypada na okres od 1 do 3 roku życia dziecka;
wiek przedszkolny zawiera się w przedziale od 3 do 7 roku życia dziecka;
młodszy wiek szkolny przypada na okres od 7 do 11-12 roku życia dziecka;
wiek dorastania obejmuje okres od 11-12 do 17-18 roku życia dziecka.

Wiek rozwoju dziecka nie zawsze odpowiada wiekowi jego życia. Istnieją dzieci, których ogólny rozwój psychoruchowy jest przyspieszony lub opóźniony. Opóźnienia mogą dotyczyć tylko niektórych możliwości dziecka, jak również mogą obejmować wszystkie
sfery rozwoju. Wówczas mówimy o opóźnieniach globalnych.

ROZDZIAŁ I

Dysharmonie w rozwoju dziecka.

Na przestrzeni historii ludzkości wytworzone zostały różne pojęcia i przekonania utrudniające uczestniczenia w życiu wspólnoty tym wszystkim, którzy różnią się pod względem fizycznym i umysłowym. Są kalekami, cierpią na dysfunkcje różnych układów. Ich stan fizyczny, psychiczny często były przyczyną eliminacji tuż po narodzinach ( pn. w Sparcie chrome i kalekie dzieci zrzucano z góry Tajgetos ). W średniowieczu zaczęto umiejętnie maskować widoczne ułomności. Odpowiednio uszyty strój ukrywał garb, niewykształconą lub zdeformowaną rękę. Szczególnie źle ludzkość traktowała psychicznie chorych. Przywiązywano ich łańcuchami drażniąc w bezmyślny sposób. Pokazywano w miejscach publicznych w celu wzbudzenia zainteresowania i zebrania datków. Minęło kilka lat zanim te dzieci z deficytami rozwojowymi uznano za osoby niepełnosprawne czyli w sposób trwały odchylone od normy rozwojowej w jednej lub w trzech sferach
funkcjonowania człowieka: fizycznej, psychicznej i społecznej.

Na świecie żyje ponad pięćset milionów ludzi z różnymi deficytami rozwojowymi.

Średnio co dziesiąta osoba ma deficyty fizyczne, psychiczne lub narządów zmysłów. Około 25% każdego społeczeństwa to ludzie obciążeni niepełnosprawnością. W Polsce według danych szacunkowych, niepełnosprawni w tym dzieci i młodzież stanowią 14 % ogółu ludności.

Notowana od wielu lat tendencja do wzrostu liczby osób (w tym dzieci) z deficytami rozwojowymi związana jest ściśle ze współczesną cywilizacją. Postęp techniczny, rozwój przemysłu, zanieczyszczenie środowiska, motoryzacja, sposób i warunki życia są czynnikami prowadzącymi do powstania ciężkich chorób lub kalectwa. Kalectwo fizyczne, przewlekła choroba somatyczna czy psychiczna, upośledzenie umysłowe lub niedostosowanie społeczne bardzo rzadko u danego dziecka występują jako zjawisko wyizolowane, nie pociągające za sobą odchyleń w innych sferach funkcjonowania człowieka. Do wyżej wymienionych odchyleń rozwojowych mogą (i często tak się dzieje) mogą dołączyć również inne deficyty rozwojowe.

Równocześnie z upośledzeniem umysłowym występują często deficyty w rozwoju fizycznym i somatycznym. U dzieci z głuchotą lub niedowidzeniem zwłaszcza gdy, występuje ono od urodzenia, towarzyszy obniżenie ogólnej sprawności motorycznej i zaburzenia czynności ruchowych.

Wyróżnia się następujące podstawowe grupy ludzi z globalnymi opóźnieniami rozwojowymi:

uszkodzenie wzroku
ślepota całkowita
niedowidzący ( nadwzroczność lub niedowzroczność)
uszkodzenie słuchu
głuchota przewodzeniowa
głuchota odbiorcza
upośledzenie umysłowe
w stopniu lekkim
w stopniu umiarkowanym
w stopniu znacznym
w stopniu głębokim
uszkodzenia neurologiczne
narządu ruchu
psychiczne
niedostosowanie społeczne
choroby społeczne
upośledzenia sprzężone.

Przykładem upośledzenia z ostatniej grupy jest mózgowe porażenie dziecięce. Jest ono „zespołem zaburzeń ruchowych i napinania mięśni wywołanych zaburzeniami czynności ośrodkowego neuronu ruchowego, jako następstwo uszkodzenia mózgu lub nieprawidłowości jego rozwoju” (J. Zabłocki, 1996, s. 106) w okresie okołoporodowym, w trakcie porodu
lub we wczesnym dzieciństwie. Równocześnie mogą występować różne deficyty rozwojowe wynikające z zaburzeń w widzeniu, słyszeniu, zmian w sferze uczucia, spostrzegania lub inteligencji.

ROZDZIAŁ II

Dysleksja i jej wpływ na trudności w uczeniu się dzieci.

W ostatnich latach niepokojąco nasila się liczba dzieci, u których deficyty rozwojowe dotyczą tylko niektórych możliwości. Nie mogą poradzić sobie z nauką w szkole, bo nie są w stanie opanować umiejętności czytania i pisania w czasie przewidzianym programem szkolnym. Dzieci te znając litery nie potrafią płynnie czyta, często nieudolnie składają głoski, przekręcają wyrazy, gubią sens czytanego zdania. W pisaniu „gubią” litery, przestawiając ich kolejność, zniekształcają obraz graficzny wielu liter. Dla określenia tego typu trudności w czytaniu i pisaniu używa się terminu
dysleksja. Według definicji ustalonej na Światowej Konferencji Neurologów (USA1968r.) dysleksja jest to zaburzenie, które przejawia się niemożliwością w opanowaniu umiejętności czytania i pisania mimo dobrej inteligencji i warunków środowiskowych.

Niezdolność ta jest uwarunkowana zaburzeniami podstawowych funkcji poznawczych. W niektórych opracowaniach naukowych oddzielnie wyodrębnia się trudności w nauce pisania i określa je jako dysgrafię, trudności z opanowaniem zasad i reguł ortograficznych określa się terminem dysortografia, a niezdolność zrozumienia podstawowych pojęć
matematycznych dyskalkulią.

Dzieci dyslektyczne wykazują oznaki zmęczenia już po 10 minutach intensywnej koncentracji uwagi i muszą odpocząć, mieć krótką przerwę lub zmienić rodzaj aktywności.

Dziecko dyslektyczne ma osłabioną funkcję pamięci, wymaga dłuższego czasu, wiele powtórzeń i utrwalania materiału w dłuższym czasie. Mają one również tendencje do zniekształcania informacji. Stąd częste błędy przy rozwiązywaniu zadań z matematyki (dobre myślenie matematyczne, a błędy przy rozwiązaniu zadania). U dzieci dyslektycznych charakterystyczne są sprzeczności :

dobra znajomość faktów historycznych i jednocześnie trudność z ich chronologicznym uporządkowaniem;
wiedza z zakresu geografii i niemożność zorientowania się na mapie; prawidłowe rozwiązywanie zadań matematycznych i niemożność nauczenia się tabliczki mnożenia, pomyłki w działaniach arytmetycznych; wielokrotne przepisywanie tego samego tekstu w ramach poprawy pracy klasowej i
popełnianie coraz to nowych błędów ortograficznych w często powtarzających się wyrazach;
zapamiętanie wiersza na pamięć i popełnianie pomyłek przy jego odtwarzaniu; ładne przepisywanie kilku linijek i bazgaranie w dalszej części kartki zeszytu;
dobry słuch muzyczny i niemożność nauczenia się czytania nut.

W klasach początkowych, w których podstawowym założeniem programowym jest nauka czytania, pisania i podstawowych działań matematycznych, niepowodzenia w tym zakresie decydują o dalszych losach szkolnych dziecka. Zrozumiałe jest, że sytuacja dziecka
dyslektycznego w szkole jest wyjątkowo trudna i niekorzystna. Pierwsze niepowodzenia stają się często przyczyną zniechęcenia dziecka do nauki, powodują wystąpienie różnego rodzaju reakcji nerwicowych, trudności wychowawczych, spotęgowanych często nieprawidłową reakcją środowiska rodzinnego i szkolnego.

Dzieci, którym ciężko jest się uczyć, stają się uczniami trudnymi, sprawiającymi kłopoty wychowawcze. Wczesna interwencja może w znacznej mierze zmniejszyć skutki zaburzeń dyslektycznych, konieczne jest więc otoczenie tych dzieci szczególną troską i opieką terapeutyczną. Konieczne jest również wyjaśnienie rodzicom i opiekunom istoty
zaburzeń dyslektycznych oraz wskazanie sposobów reedukacji.

Należy pamiętać, że niepowodzenia szkolne tych dzieci są wynikiem czynników niezależnych od ich chęci i woli. Pomagając dzieciom z deficytami rozwojowymi nie powinno opierać się na emocjach negatywnych: strachu, niepewności, poczuciu wstydu i
winy, lecz na uczuciach pozytywnych: zainteresowaniu, zaciekawieniu, przeżyciu sukcesu.

Unikać stwierdzeń silnie negatywnych np. : nie, źle, to nie na temat. Trzeba dać szansę poprawy: spróbuj powiedzieć coś więcej, a może oceniasz to inaczej, spróbuj uda ci się.

Obecne badania wykazały, że wśród ogółu uczniów jest 9-10 % z dysleksją, a z dysgrafią 13-16 %, dlatego tak bardzo ważne jest bardzo wczesne wykrycie i
zdiagnozowanie dysleksji. Im szybciej dziecko będzie objęte specjalnym programem reedukacji i nauczyciele będą zapoznani z wymaganiami konkretnymi dla danego ucznia tym szybciej będzie on miał możliwość pracy w dostosowany do swoich możliwości tempie i będzie mógł stawiać czoło trudnościom, które nie wynikają przecież z jego złej woli, a z przyczyn niezależnych od nich samych.

LITERATURA

Gąsowska T., Pietrzak-Stępowska Z., „Praca wyrównawcza z dziećmi mającymi trudności w czytaniu i pisaniu”, WSiP Warszawa, 1978r.
Kujawa E., Kurzyna M., „Reedukacja dzieci z trudnościami w czytaniu i pisaniu metodą 18 struktur wyrazowych”, WSiP Warszawa, 1996r.
Sawa B., „Jeżeli dziecko źle czyta i pisze”, WSiP Warszawa, 1997r.
Stępowska Z., Kos B., „Podstawy reedukacji uczniów z trudnościami w czytaniu i pisaniu”, WSiP Warszawa, 1978r.
Szurmiak M., „Uczymy dzieci zabawowo skutecznie i bezpiecznie”, WSiP Warszawa 1997r.

autorkaŁ Beata Radecka"
Tam gdzie warto dotrzeć, nie ma dróg na skróty.
Sonia, mama Moniki z zD- 19,10l. , Domowa terapia

 

(c) 2003-2019 Team Dar Życia :: nota prawna :: o plikach Cookies :: biuro@darzycia.pl
Polecamy:   Forum o zwierzętach