Aktualności: Zapraszamy na nowo powstałe Forum dyskusyjne o szyciu http://forum.metkiiwszywki.pl

Autor Wątek: Arteterapia - terapia poprzez sztukę  (Przeczytany 32304 razy)

Offline Ela M.

  • Podglądacz
  • *
  • Wiadomości: 37
Arteterapia - terapia poprzez sztukę
« dnia: Październik 04, 2004, 05:04:35 pm »
„ MUZYKA I RUCH- METODY  AKTYWIZUJĄCE”
                         


1.   Termin „ wychowanie muzyczne”  po raz pierwszy pojawił się w terminologii pedagogicznej w roku 1963, aby oznaczyć przedmiot do tej pory nazywany śpiewem.  Starano się bowiem rozszerzyć obszar oddziaływania muzyki na rozwój dziecka w procesie kształcenia, a przede wszystkim w procesie wychowania.

2.   Muzyka- poprzez utwór muzyczny jawi nam się jako harmonijne piękno dostarczając wrażeń słuchowych i estetycznych. Jest syntezą takich elementów jak  rytm, metrum, tempo, melodia, harmonia, dynamika, artykulacja, frazowanie, budowa utworu.

3.   Wartość wychowania muzycznego rozważana jest w 3 kategoriach pojęciowych:

·   Recepcyjno- pasywnej- przygotowującej dziecko do odbioru i obcowania z muzyką.
·   Aktywnej- czynne uczestnictwo w muzyce.
·   Wartościująco- refleksyjnej- wskazanie i wyjaśnienie wartości estetycznych i moralnych, jakie niesie muzyka.
 
4.   Ruch kreatywny- cechami charakterystycznymi  tego typu ruchu jest spontaniczność, kreatywność i swoboda. Przykładem może być taniec a szczególnie „ taniec wyzwolony”, który nie opiera się na ustalonych krokach tanecznych, ale na pełnej swobodzie ruchów. ( R. Laban)

5.   W metodzie R. Labana i V. Sherborne wyróżnia się kilka kategorii ruchu:

-   ruch prowadzący do poznania własnego ciała
-   ruch kształtujący związek jednostki z otoczeniem fizycznym
-   ruch wiodący do wytworzenia się związku z drugim człowiekiem
-   ruch prowadzący do współdziałania w grupie
-   ruch kreatywny

6.   Ze względu na typ ruchu R. Laban klasyfikuje związki międzyludzkie jako:
-   ruch „z” – podczas ćwiczeń ruchowych jeden z partnerów jest bierny, drugi aktywny, opiekuńczy.
-   ruch „ przeciwko” – podczas ćwiczeń uczestnicy uświadamiają sobie swoją siłę podczas współpracy z partnerem, ale ćwiczenia te powinny być pozbawione agresji.
-   ruch „ razem” – to ćwiczenia ruchowe wymagające jednakowego zaangażowania obu partnerów. Prowadzą one do wytworzenia harmonii i równowagi. Udział w nich wymaga wzajemnego zaufania, zrozumienia, współpracy i równego wkładu wysiłku fizycznego, co jest warunkiem osiągnięcia sukcesu.

7.   Laban wprowadził 4 podstawowe zasady prowadzenia zajęć ruchowych:
-   każdy ćwiczący wykonuje zadania ruchowe na swój sposób (bez prezentacji ćwiczenia)
-   zajęcia prowadzone są w  luźno ustawionej grupie, a pozycja wyjściowa jest dowolna dla każdego dziecka.
-   elementami towarzyszącymi wykonywaniu zadań ruchowych może być rytm i muzyka


8.   Pierwszym pedagogiem, który zwrócił uwagę na znaczenie rytmu w muzyce był Emil Jaques- Dalcroze. Jego zdaniem, najbardziej oddziałującym na zmysły elementem jest właśnie rytm. Na tej podstawie stworzył system wychowania muzycznego, którego podstawę stanowi rytmika i plastyka, dziedziny oparte na rytmie i ruchu.

9.   Rytmika- polega na ćwiczeniach ciała, które są wykonywane na różne „ polecenia” muzyczne, na przeżywaniu a następnie wyrażaniu ruchem i gestem ciała, treści emocjonalnych zawartych w muzyce. Ruch muzyczny jest jakby połączeniem muzyki i  plastyki.

10.   W czasie ćwiczeń rytmicznych dokonuje się przetwarzanie odbioru wrażeń słuchowych na ruch i gest ciała, ponieważ ruch i rytm muzyczny są przedłużeniem rytmu biologicznego człowieka.  Odczuwamy muzykę ciałem, sercem, myślą. Ćwiczenia rytmiczne stwarzają taką możliwość, stopniowo uczą  umiejętności wypowiadania się, otwierania własnej osobowości dla świata, dla otoczenia. Wiele ćwiczeń polega na swobodnej improwizacji, przy czym zwraca się uwagę na naturalny, niewymuszony i piękny plastyczny gest.

11.   W metodzie C. Orffa możliwość improwizacji nie jest efektem wcześniejszego kształcenia ale polega na ujawnieniu możliwości dziecka tkwiących w nim i we  właściwościach jego osobowości. Orff proponuje układ ćwiczeń oparty na stworzonej przez niego teorii o narodzinach prymitywnej muzyki wśród ludów pierwotnych. Jego zdaniem muzyka rodzi się  z mowy, ruchu i gestu. Ćwiczenia rytmiczne pozwalają na odkrycie własnych możliwości wypowiadania się, na odkrycie w sobie rytmu oraz tworzenie muzyki w najprostszych jej formach, a także na poznawanie muzyki i wnikanie w jej tajniki.  

12.    Muzyka i rytmiczny akompaniament zachęcają dziecko do spontanicznych ruchów: kołysania ciałem, klaskania; rytm wpływa na jego sposób poruszania się, zostaje przetworzony w gesty i ruchy. Wrażenia muzyczne u dzieci są prawie nierozerwalnie związane z ich aktywnością motoryczną.

13.   Pomocą w dostosowaniu ruchów do rytmu mogą być wierszyki i wyliczanki, rytmiczne operowanie głosem, instrumenty dźwiękowe, materiały wydające różne odgłosy oraz własne źródła dźwięku: klaskanie, pstrykanie, tupanie.

14.    Rytm może być podawany przez grającą na instrumencie wychowawczynię, lecz może pochodzić z płyty lub kasety.

15.    W celu umożliwienia dzieciom rozwijania własnej pomysłowości, wychodząc naprzeciw ich potrzebie ruchu, należy zawsze podczas zajęć z wykorzystywaniem muzyki pozostawić im dostatecznie dużo swobody na własną, improwizowaną zabawę.

16.   Do  metod łączących muzykę z ruchem możemy zaliczyć następujące:

- Metoda Dobrego Startu wg Marty Bogdanowicz: zawiera ona syntezę elementów słuchowych, wzrokowych i ruchowych, jest stosowana zarówno w profilaktyce ( przygotowane dzieci do podjęcia nauki w szkole, okres nauki czytania i pisania) jak i w rehabilitacji ( zaburzenia emocjonalne, opóźnienia w rozwoju).  Z punktu widzenia metodyki wyodrębniamy tutaj trzy podstawowe rodzaje ćwiczeń: ruchowe, ruchowo- słuchowe, ruchowo- słuchowo- wzrokowe. Zajęcia przebiegają według schematu:
1.   etap- zajęcia wprowadzające: ćwiczenia orientacyjno- porządkowe, słuchanie piosenki, rozmowa na temat piosenki.
2.   etap- zajęcia właściwe:
·   ćwiczenia ruchowe: usprawniające i relaksujące, usprawniające koordynację ruchów i percepcję, ćw relaksacyjne, utrwalające orientację w schemacie ciała i przestrzeni, ćw usprawniające ruchy rąk, ćw ortofoniczne,
·   ćw. ruchowo- słuchowe: rytmiczne ćwiczenie pięści, palców, dłoni na wałeczkach z piaskiem lub trocinami.
·   ćw . ruchowo- słuchowo- wzrokowe:   podstawą są wzory graficzne, do których dobrane są piosenki, rytmem odpowiadające znakowi graficznemu. Dzieci najpierw same dobierają wzór do piosenki, demonstracja wzoru przez N., utrwalenie wzoru i połączenie go z piosenką, odtwarzanie wzoru różnymi technikami.
3.   etap- zajęcia końcowe: zabawa z piosenką będąca relaksem i rozładowaniem napięcia emocjonalnego podczas trwania zajęć.

- System Wychowania Muzycznego Karola Orffa- założenia tej metody zostały  omówione wcześniej, teraz natomiast przedstawię przykładowe ćwiczenia:
-   Posługiwanie się mową i jej elementami w zabawie- na podstawie gestów nauczyciela dzieci się unoszą lub obniżają (N. wspina się na palce, przykuca), wzmacniają lub ściszają głos ( dynamiczny marsz lub chód na palcach), wydają wybuchowe okrzyki, szepczą ( gwałtowne podskoki lub kołysanie się)
-   Zabawa drewnianymi linijkami- dzieci chodzą po sali i stukają linijkami w różne przedmioty, poszukując rozmaitych źródeł dźwięku. Po chwili grupa odwrócona tyłem do sali odgaduje w jaki sposób wskazane przez N. dziecko wydobyło dźwięk. Kto sądzi, że wie wstaje i próbuje odtworzyć taki sam dźwięk.
-   Światło i dźwięk- dzieci podzielone na grupy, wykorzystując ruch, brzmienie instrumentów, własny głos; tworzą kompozycję ilustrującą „ zderzenie” światła z wodą. Dla dzieci młodszych można wprowadzić ilustracje zjawisk atmosferycznych np.: burzy.
-   Ćwiczenia relaksacyjne- ćwiczący powolnymi ruchami, odpowiadającymi muzyce relaksacyjnej, naśladują ruchy partnera.
·   Przykłady utworów stosowanych w ćwiczeniach relaksacyjnych:
-   F. Chopin „ Koncert fortepianowy e- moll, cz.II
-   Z. Noskowski   Poemat symfoniczny „Step”
-   J. S. Bach „ Siciliana z sonaty na flet i cembalo”
-   J. S. Bach „ Aria na strunie G”
-   R. Wagner „ Idylla Zygfryda”  

- Metoda Ruchu Rozwijającego Veroniki Sherbon oraz metoda Labana, które zostały już pokrótce scharakteryzowane wcześniej.

- Logorytmika- to metoda łącząca słowo, rytm, i ruch. Jej głównym zadaniem jest usprawnienie słuchowe i ruchowe dzieci, uwrażliwienie ich i zwrócenie im uwagi na zjawiska wspólne dla muzyki i mowy ( tempo, rytm, wysokość dźwięków, akcent, frazowanie, artykulacja). Logorytmika spełnia również  funkcję uzupełniającą i wychowawczą. Autorka książki „ Ćwiczenia logorytmiczne” E. Klińska, prezentowane tam założenia opiera o kilka zasad. Oto one:
·   nauczanie ruchu jest procesem dynamicznym i powinno się dokonywać podczas praktycznej działalności dziecka.
·   Realizacja ćwiczeń powinna przebiegać w pogodnej i zachęcającej atmosferze.
·   Ćwiczenia logorytmiczne powinny mieć charakter zabawy ruchowe, w której czynnikiem pobudzającym do ruchu jest tekst lub muzyka.
·   Piosenka dziecięca jest najbardziej komunikatywną formą muzyczną.
·   W zakres ćwiczeń logorytmicznych wchodzą ćwiczenia słownikowo- ruchowe oraz słowno- rytmiczne

- Zabawy Ruchowe Ze Śpiewem- są najbardziej dostępną i lubianą formą aktywności muzycznej. Piosenka poprzez łączenie w sobie melodii i tekstu słownego sama inspiruje ruch i sposób poruszania się takimi są niemal wszystkie piosenki dziecięce. W zakresie zabaw ruchowych ze śpiewem możemy wyróżnić następujące rodzaje zabaw:
-   Zabawy ilustracyjne- polegające na przedstawieniu treści piosenki dowolnymi ruchami naśladującymi np.: Julijanka, Ojciec Wirgiliusz.
-   Zabawy taneczne-oparte są na prostych tańcach ludowychi przygotowują do nauki tańców regionalnych i narodowych. Dlatego prowadzący zobowiązany jest do nauki autentycznych kroków, zgodnych z tradycją. Są to np.: Trojak, Krakowiaczek Jeden,  Grozik itp.
-   Zabawy inscenizowane- podobnie jak zabawy ilustrowane ściśle związane są z tekstem piosenki. Również tutaj występują ruchy naśladowcze, ilustrujące czynności lub postacie występujące w słowach piosenki. Dodatkowym urozmaiceniem jest podział na role oraz stworzenie scenki odtwarzającej akcje zawartą w tekście. Do takich zabaw zaliczamy np.:  Sroczki, Stary niedźwiedź, Idzie Grześ,  i inne.

- Opowieści Ruchowe- polegają na układaniu kompozycji ruchowej lub słowno- ruchowej w taki sposób, by powstała określona całość fabularna ilustrowana ruchem, której towarzyszyć może muzyka lub tekst. Wyróżniamy tutaj trzy rodzaje ćwiczeń:
               -    Ćwiczenia w ciszy- prowadzący podaje temat, dzieci ilustrują go
                        poprzez ruch: las, lepienie bałwana, spacer.
-   Ćwiczenia inspirowane muzyką- dzieci ilustrują nastroje zawarte       w słuchanej muzyce, np.: opowieść ruchowa do muzyki A. Vivaldiego „ Cztery Pory Roku”.
-   Ćwiczenia inspirowane wierszem-  wykonywanie odpowiednich ruchów do tekstu wiersza lub fragmentu prozy.


PODSUMOWANIE:

Muzyka oddziałując różnorodnością  i mnogością form i środków jest w stanie zwiększyć wrażliwość emocjonalną jednostki, niejednokrotnie ułatwiając zmianę  jej postawy i zachowanie. Dziś współczesna pedagogika właśnie muzyce przyznaje ważną rolę w ogólnym kształceniu i wychowaniu osoby w każdym wieku. Należy jednak zwrócić uwagę, iż pełna realizacja celów wychowania muzycznego, czy połączenia muzyki z ruchem jest możliwa  tylko w odpowiednich warunkach i z odpowiednim zapleczem zarówno muzycznym, jak i gimnastycznym, a przede wszystkim z dużą wiedzą i umiejętnością wykorzystania jej w praktyce.


LITERATURA:

1.   R. Ławrowska „ Muzyka i Ruch”
2.    red. P. Kowolik „ Szkoła polska u progu nadchodzącego wieku”
3.   R. Trześniowski „ Zabawy i gry ruchowe”
4.   K. W. Vopel  seria „ Witajcie....”
5.   M. Bogdanowicz „ Metoda dobrego startu”
6.   R. Zimmer „ Sport w przedszkolu”
7.    art. R. Majewskiego „ Cele i funkcje wychowania muzycznego w przedszkolu w zreformowanym systemie edukacji.”
Pozdrawionka od Eli:)

Pan Rajek

  • to weteran
  • polecający usługi
  • *******

Offline sonia

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 25290
    • Dar Życia
Arteterapia - terapia poprzez sztukę
« Odpowiedź #1 dnia: Październik 09, 2004, 11:54:59 pm »
Tam gdzie warto dotrzeć, nie ma dróg na skróty.
Sonia, mama Moniki z zD- 18,1l. , Domowa terapia

Offline selma

  • Nowy użytkownik
  • *
  • Wiadomości: 2
terapia teatrem
« Odpowiedź #2 dnia: Maj 07, 2005, 05:10:46 pm »
Witam serdecznie, jestem pierwszy raz na forum i nie bardzo potrafie sie tu poruszac, tak wiec prosze o wyrozumialosc  :) mam prosbe, jesli Ktos z Panstwa mialby jakies informacje lub chcialby podzielic sie wlasnymi doswiadczeniami na temat terapii teatrem u dzieci z zespolem Downa lub muzykoterapia lub tez moglby podac zrodla, gdzie moge znalezc takie wiadomosci. Z gory dziekuje i pozdrawiam!

Offline Gaga

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 24721
Arteterapia - terapia poprzez sztukę
« Odpowiedź #3 dnia: Maj 07, 2005, 05:48:39 pm »
Witaj serdecznie selma

Na temat muzykoterapi znajdziesz w wątku:
Muzykoterapia
W dziale Edukacja -integracja
wątek ( chyba niejedyny)
scenariusz do teatru kukiełkowego
Polecam zapoznanie się z działem Edukacja- integracja .
"Dużo ludzi nie wie, co z czasem robić.
Czas nie ma z ludźmi tego kłopotu."

Pozdrawiam
"Starsza Jesienna Miotełka"

Offline sonia

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 25290
    • Dar Życia
Arteterapia - terapia poprzez sztukę
« Odpowiedź #4 dnia: Maj 08, 2005, 01:02:33 am »
Witam wśród nas  :D

Polecam szczególnie dyskusję o wpływie muzyki Mozarta w dziale o EPI

Kotem i Mozartem w wyładowania?
Tam gdzie warto dotrzeć, nie ma dróg na skróty.
Sonia, mama Moniki z zD- 18,1l. , Domowa terapia

Offline selma

  • Nowy użytkownik
  • *
  • Wiadomości: 2
Arteterapia - terapia poprzez sztukę
« Odpowiedź #5 dnia: Maj 08, 2005, 02:05:17 am »
Dziekuje bardzo za tak szybka odpowiedz i rade. Rzeczywiscie w dziale Edukacja-Integracja znalazlam wiele przydatnych i interesujacych informacji. Jestem studentka pedagogiki ogolnej i dzieki Wam poszerzylam swoja wiedze :) Pozdrawiam cieplo Was i Wasze dzieciaczki!

Offline Gaga

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 24721
Arteterapia - terapia poprzez sztukę
« Odpowiedź #6 dnia: Maj 08, 2005, 02:28:21 am »
Nie ma za co selma
Tematów  jest dużo przeróżnych , które z pewnością Ciebie mogą  zainteresować.
Zapoznaj się z Darem , z dyskusjami rodziców
A w razie czego ,poprostu pytaj  :lol:
"Dużo ludzi nie wie, co z czasem robić.
Czas nie ma z ludźmi tego kłopotu."

Pozdrawiam
"Starsza Jesienna Miotełka"

Offline Ulka

  • User z prawami do pisania
  • Rozgadany Weteran
  • *******
  • Wiadomości: 10988
Choreoterapia dla każdego
« Odpowiedź #7 dnia: Październik 21, 2005, 01:45:23 pm »
Choreoterapia dla każdego

    Marzena Śniegucka

Taniec - oprócz tego, że łagodzi obyczaje - wspomaga leczenie wielu zaburzeń i chorób, a poza tym korzystnie wpływa na naszą samoocenę.

Terapia tańcem to jedna z odmian terapii poprzez sztukę, czyli arteterapii. Choć nie jest jeszcze tak rozpowszechniona jak np. muzykoterapia, zdobywa coraz większe grono zwolenników. - Choreoterapia jest metodą leczenia i rehabilitacji. Jest ona przeznaczona dla wszystkich ludzi, bez względu na wiek, sprawność fizyczną czy płeć - informuje Joanna Koczorowska-Masny, pedagog specjalny ze Szkoły Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej nr 103 w Poznaniu.

Uwierzyć w siebie

- Taniec jest sposobem wyrażania uczuć, ekspresji i wielu komunikatów niewerbalnych. Dlatego też bardzo dobrze sprawdza się w pracy z osobami cierpiącymi na różne dolegliwości i tymi, które mają problemy emocjonalne, m.in. nerwice, lęki czy depresję. Jest to także dobry sposób na pozbycie się stresu i frustracji - podkreśla pedagog. W czasie choreoterapii możemy zademonstrować tłumione przez lata emocje, możemy tupnąć nogą, klasnąć, podskoczyć ze złości i nikt nie spojrzy na nas krzywym okiem. - Na co dzień jesteśmy zablokowani przez etykietę. Zachowania, które pozwalają się nam rozładować, dziwią. Podczas terapii tańcem możemy wykonywać ruchy, które pomogą nam się otworzyć - tłumaczy. W ten sposób możemy wyrażać radość, złość czy smutek.

Osoby zamknięte w sobie i nieśmiałe poprzez taniec uczą się kontaktu z innymi ludźmi. Natomiast ci, którzy nie wierzą w siebie, odkrywają swoje mocne strony. - W ten sposób zmienia się ich myślenie. W trakcie takich zajęć zauważają, że mogą odnosić satysfakcję w codziennych kontaktach z innymi ludźmi - dodaje pedagog.

Badania naukowe dowodzą, że choreoterapia jest dobrą metodą wspomagającą terapię ofiar przemocy czy nadużyć seksualnych, a także uzależnień.

Nawiązać kontakt

Terapia tańcem wykorzystywana jest także podczas pracy z osobami niepełnosprawnymi ruchowo i intelektualnie. - Niepełnosprawni - nawet na wózkach inwalidzkich - mogą pokazać, że potrafią się poruszać i tańczyć. Zauważają, że ruch jest w nich i mogą się nim cieszyć. Utwierdzają się w tym, że mogą zaistnieć w społeczeństwie - opowiada pedagog.

Terapia tańcem odgrywa też pozytywną rolę w zajęciach z dziećmi autystycznymi. - Dzieci te potrzebują w życiu przewidywalności, aby czuć się bezpiecznie. Gdy wykonują ruchy przy określonej muzyce, zauważają w tym jakiś porządek - mówi pedagog. - W ten sposób drobnymi kroczkami możemy dojść do obranego przez nas celu - nawiązania z nimi kontaktu. Takie dziecko uśmiechnie się, spojrzy na nas, a nawet pozwoli się dotknąć. Taniec pomoże nam wejść w jego zamknięty świat - dodaje.

http://miasta.gazeta.pl/poznan/1,36024,2977073.html
Ulka-Darek30mpdz & Magda31 &   wspomnienia

Offline Emilianka

  • User z prawami do pisania
  • Wyjadacz
  • *****
  • Wiadomości: 3124
Arteterapia - terapia poprzez sztukę
« Odpowiedź #8 dnia: Styczeń 04, 2006, 06:18:17 pm »
ARTTERAPIA - czyli terapia przez sztukę

Arteterapia to wykorzystanie twórczości w celach leczniczych. Konkretne działania artererapeutyczne są instrumentem określonej koncepcji terapeutycznej. Dlatego też sama technika arteterapeutyczna jest narzędziem działań psychologicznych, wprowadzanych przez arteterapeutę, w odpowiednim czasie po to by realizować zamierzenie twórcze prowadzące do uzyskania terapeutycznej zmiany. Jest to nowatorska metoda - choć "arteterapia" jako termin naukowy zaproponowana była już w 1939 r. przez Hilla. Każdy bez względu na wiek, płeć, swoje aktualne samopoczucie i światopogląd może korzystać z jej dobrodziejstw, bowiem bazą dla arteterapii jest sztuka, która poprzez świadome działania artystyczne pozwala na rozwiązanie wielu problemów.


Arteterapia wykorzystuje do celów leczniczych terapeutyczne formy plastyczne, muzyczne, literackie i teatralne. Tak szeroko pojęta sztuka daje możliwość symbolicznego wyrazu trudnych przeżyć, doświadczeń i emocji w bezpiecznych warunkach, w formie mówienia "nie wprost". Obniża napięcie i pomaga nazwać problem.

Poprzez spotkania indywidualne i warsztaty grupowe człowiek może nawiązać nowe i jakościowo inne kontakty, uczyć się asertywnego wyrażania myśli i doznań. Celem działań arteterapeutycznych jest zrozumienie codziennych problemów, poprawa ich wyrazu, interpretacja i rozwój osobowości. Lecznicza funkcja sztuki pozwala wyjść poza własną perspektywę, polepszyć jakość życia. Terapia poprzez sztukę ma bardzo szerokie zastosowania, może pomóc wszystkim ludziom chcącym skorzystać z jej możliwości.


Definicje arteterapii:
Terapia przy udziale sztuk plastycznych i technik związanych z plastyką
Terapia z wykorzystaniem muzyki, tańca, poezji, dramatu - teatru, zabawy, fotografii a także hodowli roślin, kontaktu z lasem, morzem

Formy działań arteterapeutycznych.

Terapia za pomocą sztuk plastycznych gdzie wykorzystywane w terapii są techniki plastyczne - rysunek, malarstwo, rzeźba, grafika, collage; forma artystyczna jest równie ważna jak i stworzone dzieło, stąd też wybranie samej techniki plastycznej jest już pierwszą wskazówką w rozwikłaniu problemu pacjenta - malowanie farbami lub delikatne użycie miękkiego ołówka pozwala na pewne wnioski dotyczące jego sfery emocjonalnej i samooceny; stopniowo pozwala na coraz pełniejsze i swobodniejsze wyrażanie siebie. Plastykoterapia jest szczególnie polecana dla ludzi, którzy czują się ograniczeni i przytłoczeni przez innych, ponieważ dostarcza im przestrzeni, pozwalając na swobodną twórczość.

Choreoterapia czyli terapia tańcem, ruchem. Pozwala ona wyrazić ludziom ich doświadczenia emocjonalne związane z kontaktem cielesnym i dotykowym. Jest techniką szczególnie pomocną przy rozwiązywaniu problemów pochodzących z okresu wczesnego dzieciństwa, kiedy do komunikowania się używane jest nasze własne ciało, gdyż mowa werbalna nie jest jeszcze dobrze rozwinięta. Można wykorzystywać rekwizyty, pomoce z sali gimnastycznej. Polecana dla każdej grupy wiekowej.

Muzykoterapia w której w procesie terapeutycznym wykorzystuje się własny głos, instrumenty muzyczne, lub nagrania. Muzyka jest bardzo dobrym medium w porozumiewaniu się, może służyć nawiązywaniu relacji międzyludzkich i rozwiązywaniu problemów emocjonalnych (szczególnie w wyrażaniu i nazywaniu emocji).

Dramatoterapia wykorzystująca różne formy dramatu. Poprzez odgrywanie ról osoby uczestniczące w zajęciach zdobywają samowiedzę, rozwijają wyobraźnię i poczucie sprawstwa; odgrywanie ról pomaga w uświadomieniu sobie własnych przekonań i uczuć, jak i pozwala wypróbować nowe sposoby zachowania; często posługuje się mitem lub metaforą - w ten sposób możliwe jest uwolnienie się od wspomnień i niepokojów oraz lepsze zrozumienie siebie.

Biblioterapia czyli terapia z wykorzystaniem literatury - książek, publikacji literackich, albumowych. Taka terapia pobudza wyobraźnię, pozwala utożsamić się z bohaterami literackimi i na tej bazie przepracować własne problemy. [/b]


Efekty i korzyści płynące z arteterapii.

W wyniku procesu twórczego u osoby tworzącej:
zostają uwolnione i odreagowane nagromadzone emocje
zmniejsza się poziom napięcia
zostaje uaktywniona sfera komunikacji niewerbalnej
wzmacnia się poczucie sprawstwa i bezpieczeństwa
zwiększa się poziom samowiedzy i akceptacji siebie
wzmaga się świadomość motywów własnych działań i zachowań
uaktywnia się ekspresja samego siebie i spontaniczność


Arteterapia pozwala na:
rozwijanie własnych działań twórczych
pozawerbalne porozumiewanie się
uzewnętrznienie świata własnych przeżyć i odczuć
zaspokajanie potrzeb: akceptacji, bezpieczeństwa, współuczestniczenia, bycia rozumianym i docenianym,
zrozumienie własnych pragnień, potrzeb
pobudzenie sensoryczne - wielozmysłowe postrzeganie świata
poznawanie innych - zmiana optyki widzenia swoich problemów
akceptacja siebie i innych
kreowanie przestrzeni, poznawanie dystansu i granic
tworzenie pozytywnych nawyków i reakcji
relaks, przyjemność, odpoczynek

żródło

Offline Emilianka

  • User z prawami do pisania
  • Wyjadacz
  • *****
  • Wiadomości: 3124
Arteterapia - terapia poprzez sztukę
« Odpowiedź #9 dnia: Styczeń 04, 2006, 06:21:35 pm »
Arteterapia
Małgorzata Kuśpit

Emocje, które wywołują w nas ludzie, zjawiska czy zdarzenia trudno czasami wyrazić słowami. To, co przeżywamy, jest często niezrozumiałe dla innych. Choć znamy tyle słów, nie potrafimy nazwać naszych wewnętrznych stanów. Sztuka może pomóc spojrzeć w głąb siebie, może również stać się dla wielu osób jedynym środkiem ekspresji emocjonalnej. Poprzez symbol umożliwia komunikację różnych przekonań, konfliktów, urazów. Może pomóc dostrzec, że spontaniczne i autentyczne wyrażenie siebie jest naprawdę możliwe, co więcej, możliwa jest także nasza przemiana.

Termin arteterapia odnosi się do wykorzystania sztuki w celach diagnostycznych i terapeutycznych. Należy podkreślić, że dotyczy ona tworzenia, jak również korzystania z istniejących działań twórczych.

Arteterapia spełnia funkcję stymulującą, rozwijającą, regulującą oraz korekcyjną. Dzięki oddziaływaniom terapeutycznym zauważa się zmiany w trzech sferach funkcjonowania dziecka: afektywno-motywacyjnej, usprawniania psycho-ruchowego, poznawczo-kreatywnej (Grochmal-Bach, 2000).


więcej:
http://www.remedium-psychologia.pl/03epsy2.htm

Offline Emilianka

  • User z prawami do pisania
  • Wyjadacz
  • *****
  • Wiadomości: 3124
Arteterapia - terapia poprzez sztukę
« Odpowiedź #10 dnia: Styczeń 04, 2006, 09:24:59 pm »
Artykuły i teksty na temat arteterapii

Wita Szulc - Arteterapia jako dyscyplina akademicka
http://forumakad.pl/archiwum/2004/09/20-bn-arteterapia_jako_dyscyplina_akademicka.htm

Arteterapia jako odrębna dziedzina praktyki społecznej stanowi syntezę idei i doświadczeń wyprowadzonych z takich obszarów, jak: sztuki wizualne, psychologia i psychoterapia, pedagogika oraz nauki o zdrowiu, zorientowaną na komunikację, zdrowie i rozwój osobisty człowieka.

Arteterapia jako szczególny rodzaj postępowania korekcyjno-terapeutycznego, który powstał z połączenia dwóch dyscyplin: sztuki i psychiatrii, jest w Polsce dobrze znana dzięki licznym publikacjom i jeszcze liczniejszym kursom. Warto więc wiedzieć, że pierwsze przejawy stosowania tego, co obecnie nazywa się arteterapią, pojawiły się w Stanach Zjednoczonych już w latach 30. ubiegłego wieku, a pierwsze stowarzyszenie zawodowych arteterapeutów powstało tam w latach 60. (...)

Termin arteterapia (art therapy) oficjalnie użyty został po raz pierwszy w Wielkiej Brytanii w roku 1942. Jego autor Adrian Hill, z zawodu nauczyciel sztuki, był też pierwszym zatrudnionym w szpitalu arteterapeutą. W latach 40. i bezpośrednio po zakończeniu II wojny światowej była bardzo potrzebna i dynamicznie rozwijała się rehabilitacja medyczna. Wielu artystów zgłaszało się do szpitali i sanatoriów, głównie psychiatrycznych i przeciwgruźliczych, by swoimi umiejętnościami służyć pomocą lekarzom w rehabilitowaniu pacjentów. Nazywano ich przeważnie konsultantami. Powstała w ten sposób nowa procedura terapeutyczna polegająca na tworzeniu przez pacjentów różnych form wizualnych, które następnie były z konsultantem analizowane i interpretowane pod kątem ich znaczeń. Do powstania arteterapii przyczynili się także pionierzy psychoterapii opartej na teoriach Freuda i Junga, którzy podkreślali wielką siłę ekspresji dzieł sztuki i wyobraźni.

Kolejnym ważnym źródłem arteterapii, na które zwróciła uwagę Diane Waller, autorka rozprawy historycznej (nb. będącej jej dysertacją doktorską) na temat kształtowania się zawodu arteterapeuty, było kształtujące wrażliwość wychowanie przez sztukę oraz psychoterapia przez sztukę. (...)

Arteterapia jako odrębna dziedzina praktyki społecznej stanowi syntezę idei i doświadczeń wyprowadzonych z takich obszarów, jak: sztuki wizualne, psychologia i psychoterapia, pedagogika oraz nauki o zdrowiu, zorientowaną na komunikację, zdrowie i rozwój osobisty człowieka...


Teresa Toczydłowska - ARTTERAPIA - czyli leczenie sztuką
http://www.anter-therapy.com/pliki/art.html

W swojej pracy z ludźmi stosuję często metodę zwaną artterapią. Jest to przydatne szczególnie w przypadkach, gdzie występują trudności w kontakcie werbalnym, czyli wyrażaniem siebie za pomocą słów. Rysunek może służyć jako diagnoza, dostarczenie informacji o osobowości pacjenta, jego stanie emocjonalnym, a także jako terapia w wielkim stopniu bardzo skuteczna.

W skład artterapii wchodzą takie metody i techniki jak:

- plastyczne np. rysunek, rzeźba;
- chromoterapia /koloroterapia/, światłoterapia;
- praca teatralna - drama, która ujawnia nasze relacje wobec innych osób, nasze emocje, problemy;
- praca z ciałem - ergoterapia (terapia przez pracę), gdzie wyostrzamy, uaktywniamy zmysł dotyku, określamy fakturę, temperaturę ciała, jego ruch, kształt poprzez przytulanie, dotykanie wzmacnia się przekazywaną informację np. bliskości dla wcześniaków w inkubatorze. Ergoterapia jest też stosowana w terapii niewidomych, którzy poprzez np. zajęcia w warsztacie garncarskim poznają proces powstawania garnka i strukturę materiału (gliny) i narzędzi, fakturę, kształt itp;
- muzykoterapia;
- choreoterapia, czyli terapia poprzez taniec, podczas którego powstają drgania, wibracje mięśni i innych narządów, zwiększa się elastyczność kręgosłupa, dzięki czemu kręgi ustawiają się w nim prawidłowo, krew z klatki piersiowej i jamy brzusznej łatwo przemieszcza się do kończyn wspaniale dotleniając cały organizm, a jednocześnie spalając zgromadzony tłuszcz jako źródło, tak potrzebnej do wykonywania wielu ruchów tanecznych, energii. Poruszanie się w rytm muzyki bardzo rozluźnia i odpręża, dlatego taniec polecają psychologowie osobom zestresowanym, jako bardzo miłą i radosną kurację;
- biblioterapia, czyli oddziaływanie poprzez literaturę - czytanie wybranych tekstów, bajek, przypowieści czy też pisanie własnych baśni, pamiętników, swego życiorysu itp;

(...)

Według moich doświadczeń malowanie, rysowanie czyli tworzenie obrazu zawierającego w sobie zawsze jakieś treści nie budzi takiego lęku i napięcia w pacjencie, jak nieraz inne techniki i dlatego jest łatwiej akceptowane.


Artterapia
Małgorzata Rafalska

http://web.pertus.com.pl/~fbalubin/arteterapia.htm

Słowo „arteterapia" złożone jest z dwóch członów: słowa „arte" i słowa „terapia". „Arte", z łac. „ars, artis", oznacza sztukę.
walorach estetycznych, stanowiąca nieodzowny składnik kulturalnego dorobku ludzkości" (Kryszewski, Marcinkowski, 1987, s. 385). (...)

Pojęcie arteterapia oznacza więc terapię poprzez sztukę. W Polsce terminem tym określamy zarówno muzykoterapię, biblioterapię, jak i estezjoterapię (wykorzystującą malarstwo, rzeźbę, teatr i film), natomiast „w piśmiennictwie światowym, przynajmniej anglojęzycznym, termin ten oznacza wyłącznie zastosowanie sztuk plastycznych (malarstwo, rzeźba, rysunek) w terapii chorych psychicznie" (W. Szulc, 1989, s. 35).

Według Hanka (1989) zadaniem szeroko rozumianej arteterapii jest wspomaganie lecznictwa w rozmaitych jego przejawach. Skorny zauważa, że „ważną rolę arteterapia odgrywa w oddziaływaniu na stan emocjonalny osób poddanych postępowaniu terapeutycznemu. Może ona zarówno zapobiegać występowaniu emocji spełniających negatywną funkcję regulacyjną, jak też stymulować emocje wywierające korzystny wpływ na stan psychiczny oraz przejawiane przez daną osobę formy aktywności. Arteterapia spełnia zarówno funkcję korekcyjną, jak też stymulacyjną" (Hanek, Pasella, 1989, s. 13). (...)

Co o wytworach plastycznych wykonywanych przez osoby upośledzone, o procesie terapii oraz o tworzywie sądzi B. Zborucka, artysta ceramik, instruktor zajęciowy z Lubina?
„(...) dla osoby zaburzonej emocjonalnie glina może być surowcem, za pomocą którego da się wyrazić wszystko to, czego nie można wyrazić werbalnie, czy w inny sposób. Składają się na to naturalne właściwości gliny, która pozwala się z łatwością modelować, tzn. łatwo z niej budować, z także zniszczyć to, co się zbudowało, uformować z tego bryłę i budować na nowo. Daje to możliwość odciśnięcia lub przetransformowania każdego wrażenia czy uczucia, zarówno tego wyraźnie uświadomionego, jak i błąkającego się na granicy intuicji. (...) Ale sama ekspresja nie wystarczy - jeśli praca ma przetrwać wypały, suszenie, szkliwienie itp. Konieczne jest przestrzeganie reżimów technologicznych. Reżim ten narzuca sama glina - SAM MATERIAŁ A NIE TERAPEUTA (...)

Oprócz ceramiki w arteterapii osób upośledzonych umysłowo, szeroko stosowane jest malowanie - w tym całymi dłońmi, palcami, stopami (Piszczek, 1997), rysunek, kompozycje wykorzystujące różnorodne materiały, odlewy gipsowe (Garda -Łukaszewska, Szperkowski, 1997) i inne.



Co to jest artterapia ?
Artterapia to inaczej terapia przez sztukę. Ma wiele form: choreoterapia, psychorysunek, muzykoterapia, biblioterapia, psychodrama. Te różne formy ekspresji twórczej służą celom rozwojowym i korekcyjnym. Artterapia w zależności od potrzeb może wspomagać proces psychoterapeutyczny, być ścieżką rozwoju osobistego, ofertą dla osób bez poważniejszych zaburzeń emocjonalnych, zainteresowanych odkrywaniem swoich uzdolnień, poszukujących sensu życia i wartości duchowych

więcej: http://www.art-terapia.pl/artterap.html

Jakie pożytki płyną z artterapii


Offline Gaga

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 24721
Arteterapia - terapia poprzez sztukę
« Odpowiedź #12 dnia: Kwiecień 26, 2006, 12:08:26 am »
Artterapia terapia przez sztukę
Miasto dzieci
Cytuj
Artterapia lub arteterapia - z pewnością spotkaliście się już z takimi określeniami.

Być może zastanawialiście się, czy to kolejna szybkoprzemijająca moda? Czy może jednak wartościowy program?

Ponieważ budzi ona zainteresowanie nie tylko psychologów postanowiliśmy odpowiedzieć na kilka pytań z nią związanych.

Np.: Dla kogo jest artterapia? Czy warto w niej uczestniczyć? Jakie ma zadanie?
"Dużo ludzi nie wie, co z czasem robić.
Czas nie ma z ludźmi tego kłopotu."

Pozdrawiam
"Starsza Jesienna Miotełka"

Offline sonia

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 25290
    • Dar Życia
Arteterapia - terapia poprzez sztukę
« Odpowiedź #13 dnia: Listopad 12, 2006, 11:58:33 pm »
Terapia przez sztukę

Termin terapii przez sztukę jest właściwie dość płynny i może być używany w znaczeniu bardzo szerokim, jak też i wąskim. W tej pracy posługiwać się będę nim w znaczeniu szerokim, stosując go zamiennie z takimi określeniami, jak: terapia lub zajęcia twórcze, - kreatywne, rewalidacja twórcza, arteterapia. Pojęcie terapii przez sztukę w szerokim znaczeniu określa się w literaturze jako wszelkie działania terapeutyczne podejmowane dla dobra dziecka, wykorzystujące jako narzędzie terapii szeroko pojętą kulturę i sztukę. Działania te polegają albo na "konsumowaniu" stworzonego przez inne osoby dorobku kulturalnego i artystycznego, albo na samodzielnym wytwarzaniu "dzieł sztuki".

Jak powszecznie wiadomo od najdawniejszych czasów ludzie kreślili, malowali i tworzyli w glinie, drewnie czy innym materiale plastycznym. Tworzyli też najrozmaitsi artyści z najrozmaitszych powodów, najczęściej dziś już nam nieznanych. Początki sztuki są tak odległe, że nie zawsze możliwe do udokumentowania i zrozumienia. W rozważaniach na ten temat napotykamy co najmniej dwie trudności.

Pierwsza bierze się stąd, że zachowało się bardzo niewiele świadectw z tak odległego okresu. Możemy jedynie przypuszczać, że dawni ludzie rysowali jakieś znaki i wzory w błocie czy na piasku, malowali prawdopodobnie ciała, wkładali we włosy pióra i kwiaty lub potrafili odtańczyć skomplikowane układy choreograficzne. Lecz z tych form twórczości nie zachowało się nic.

Druga trudność wynika z faktu, że nie mamy żadnej możliwości dowiedzieć się dlaczego autorzy pierwszych dzieł sztuki /nawet tych zachowanych/ podjęli się trudu ich wykonania. Nie wiemy jakie im przyświecały cele, jak rozumieli własną działalność, ani co ona im dawała. Wspomniane dzieła są więc bardzo tajemnicze, często niezrozumiałe, ale zawsze wywierają ogromne wrażenie.

Życie każdego człowieka zawsze było i jest przepełnione różnego rodzaju emocjami oraz potrzebami, a ich źródłem są nie tylko osoby, ale także zdarzenia lub rzeczy. Emocje te rzadko bywają przy tym wyraźnie określone i jednoznaczne. Sztuka pozwala uporządkować je i relacjonować swoje przeżycia, wyrażać to, na co brakuje nam słów. Nawet w nieudanym obrazku można zawrzeć różne aspekty indywidualnego doświadczenia emocjonalnego. Obserwując dziecko podczas tworzenia oraz oglądając "produkt końcowy" możemy dowiedzieć się wiele o jego potrzebach. Dajmy mu więc do ręki plastelinę,
ołówek, nożyczki, pozwólmy ruszać się, gestykulować,przedstawiać, tworzyć, kreować, a
umożliwi to mu lepszy, szybszy i wszechstronniejszy rozwój.

Wszyscy wiemy, że każde dziecko wymaga troskliwej opieki oraz pomocy ze strony rodziców, nauczycieli, wychowawców, pedagogów, psychologów i wielu innych. W szczególnej jednak sytuacji są dzieci, które nie rozwijają się prawidłowo i mają najrozmaitsze ograniczenia. Pomóc im naprawdę, to znaleźć odpowiedź na pytanie co można zrobić, żeby rozwijały się i były szczęśliwe mimo ograniczeń wynikających z ich niepełnosprawności. Oczywiście ważne jest, aby zapewnić im jak najlepszą opiekę medyczną, jednak nie można w tych staraniach zagubić tego, co dla każdego dziecka jest najważniejsze, tj. miłości dającej mu poczucie bezpieczeństwa. Deklaracja Nilsa Iwara Sundberga podkreśla, iż każda osoba niepełnosprawna musi korzystać z pełnego dostępu do oświaty, kształcenia, informacji i kultury, przy czym musi mieć możliwość
wykorzystania swojego potencjału twórczego. Wszystkie działania polegające na poddaniudziecka zajęciom twórczym /kreatywnym/ pomagają zapobiegać pogorszeniu się stanu zdrowia, wyrabiają pożądane cechy osobowości oraz pobudzają kształtowanie i rozwijanie uzdolnień, mających urzeczywistnić pragnienia i zamierzenia dziecka.

Zajęcia kreatywne, tak zwana rewalidacja twórcza czy terapia sztuką, mogą przyczynić się do ekspansji, rozwoju, dojrzałości i stanowić siłę uzdrawiającą, gdzie jednostka ludzka /starając się jak najlepiej wyrazić siebie/ kształtuje nowe jakościowo stosunki z
otoczeniem.

Różne rodzaje aktywności twórczej człowieka, wzajemne relacje pomiędzy poszczególnymi ich kategoriami tworzą wielopłaszczyznowe ramy scalające różnorodne dziedziny jego życia psychicznego. Dzięki temu twórczość staje się jedną z ważniejszych form angażowania się jednostki w życie zbiorowe. Wbrew powszechnemu mniemaniu, każdy człowiek jest potencjalnym twórcą, tylko potrzebne mu są odpowiednie warunki, aby wyzwolić jego utajone możliwości.

Istotne dla twórczości jest dążenie, aby uwewnętrznić /zinterioryzować/ świat i uzewnętrznić /zeksterioryzować/ własne przeżywanie świata. Interioryzacja świata - wg. Marii Gołaszewskiej - czyni świat naszym własnym,doznanym, swoiście przetransponowanym i włączonym w zakres naszego indywidualnego życia. Inaczej dokonuje się eksterioryzacja, która jest zależna od rodzaju wartości.

Terapia sztuką, podobnie jak sama twórczość i sztuka posiada funkcję wyzwalającą jednostki z nurtujących je konfliktów. Dzięki funkcji katharsis zmieniają się postawy i sposób postępowania odbiorców oraz twórców sztuki.

Każdy rodzaj kontaktu ze sztuką rozwija i kształtuje osobowość człowieka w sposób niepowtarzalny, dlatego też wszelkie formy ekspresji mają tak istotne znaczenie, między innymi w procesie psychoterapii. Terapia sztuką pozwala na przekształcanie siebie dzięki swemu dziełu. Tworzenie jest bowiem autotworzeniem poprzez realizację siebie w każdym ze swych działań sprawczych. Arteterapia wyrabia w procesie rewalidacji dziecka coraz bardziej pozytywny jego stosunek do świata, ludzi i samego siebie poprzez intensyfikację przeżyć, odsłanianie nieznanych obszarów rzeczywistości oraz dużą motywację do ekspresji i działań. W wyniku tych procesów następuje rozwój osobowości jednostki i jego samorealizacja. Dlatego też zajęcia kreatywne mają szczególne znaczenie dla dzieci, które na stałe lub czasowo pozbawione są niezbędnych warunków do radosnego życia i pełnego, prawidłowego rozwoju.

Najczęstszymi czynnikami aktywizującymi w terapii twórczej są: muzyka, literatura, ekspresja plastyczna, choreoterapia, zabawy ruchowe itp.

Muzyka - jej słuchanie, to jeden z elementów kompleksowego oddziaływania terapeutycznego. Jest ona nosicielem treści emocjonalnych, może działać kojąco, przeciwlękowo lub pobudzać i aktywizować. Ponadto dostarcza dziecku wiele przyjemnych przeżyć, pobudza do marzeń, wpływa na poprawę samopoczucia i samooceny oraz zapobiega znużeniu. Poprzez ekspresję ruchową umożliwia ona współprzeżywanie z innymi radości, napięć,czy odprężenia, czyli umożliwia powstawanie empatycznych odczuć społeczych, pomaga w wypracowaniu pozytywnego nastawienia do życia. A to wszystko zapewniają m.in. dyskoteki, tak lubiane przez większość dzieci i młodzieży.

Szczególnie przydatna w terapii twórczej jest choreoterapia /taniec leczniczy/. W tym wypadku, ruch jako sztuka, służy różnym celom: rozwojowi ciała i jego uzdrowieniu oraz doskonaleniu ruchów w zakresie poprawności i wyrazistości, a w przypadku niewidomych - też treningowi i poprawie orientacji w przestrzeni.

Oprócz biernego słuchania utworów muzycznych, czy ekspresji ruchowej przy muzyce bardzo pomocna w terapii kreatywnej może być muzykoterapia czynna, tzn. granie na różnych instumentach.

Poza wymienionymi wyżej technikami terapii, istotną rolę w oddziaływaniu na wychowanka ma biblioterapia. Kontakt z literaturą piękną i poezją, wprowadzając dziecko w świat fikcji, staje się substytutem wyzwolenia od samego siebie, a więc od choroby, nepełnosprawności. Stanowi impuls pobudzający do aktywności, ponieważ m.in. w literaturze dziecko szuka materiału do tworzenia własnej osobowości, a także modeli pomagających w rozwiązywaniu własnych, ważnych problemów i zadań życiowych. Często powstają wówczas wspaniałe przedstawienia, inscenizacje będące powiązaniem słowa z działaniem, które podsycają zainteresowanie i wywołują określone przeżycia emocjonalne. W związku z tym kształcą one teatralną wyobrażnię, rozwijają sferę przeżyć, pozwalają uwieżyć we własne możliwości i są jedną z form wszechstronnego uaktywniania jednostki.

Kolejna z technik terapii kreatywnej - ekspresja plastyczna jest formą likwidacji napięć i negatywnych emocji. Każdy wytwór plastyczny - nawet ten który może mieć mierne wartości artystyczne, czy estetyczne - jest również dziełem twórczym. W czasie tworzenia dzieła plastycznego następuje ekspresja własnej osobowości twórcy, poprzez dokonywanie zabiegu przekształcania rzeczywistości zewnętrznej i własnego "ja".

Aktywność plastyczna dziecka ma charakter wypowiedzi, która jest wyrazem indywidualnych jego postaw, przeżyć i myśli. Jest tym, co wie ono o otaczającym je świecie oraz jak ten świat przeżywa. Ekspresja plastyczna dziecka niewidomego uczy je myślenia i rozwija wyobraźnię związaną nie z wizualizacją, ale z namacalnością tak ważną przy jego niepełnosprawności. Dziecko, które nie widzi, nie stworzy czegoś czego nie poznało dotykiem. Jego twórczość oparta jest na doświadczeniu dostępnym przez dotyk. Dlatego też dzieci z dysfunkcją narządu wzroku najchętniej ugniatają, zlepiają, toczą i ściskają, dążąc do formowania brył przestrzennych. Materiałem najczęściej wykorzystywanym przez nie jest każda elastyczna i miękka masa. Może to być plastelina, glina, masa solna, materiały przyrodnicze, folia czy papier. Frapują one małych twórców swą elastycznością i podatnością na wielokrotne przekształcanie. Ulepione lub w inny sposób uformowane, i najczęściej tylko przez twórcę rozpoznawalne, kształty radośnie demonstruje on jako psa, kota czy cokolwiek innego. Z mało czytelnym kształtem w dłoni dziecko potrafi cieszyć się ogromnie, biegając i podskakując, przesuwając go, przenosząc, przestawiając, obracając i dotykając.

Wszyscy dotykamy różne rzeczy, naciskamy je, przewracamy, podnosimy, głaszczemy. W ten sposób chcemy je poznać, określić, odrzucić lub włączyć w ekspresję plastyczną. Chcemy próbować. Znaczenie prób w poznawaniu dziecko musi odkryć samodzielnie. Samo musi dowiedzieć się, doświadczyć, że coś jest miękkie, giętkie, że można to zgnieść, ciągnąć, a nawet rozerwać. Samo musi dowiedzieć się co to znaczy, że coś jest twarde, że materiały różnią się między sobą. Przez liczne próby i doświadczenia rozszerza ono swoją wiedzę oraz nabywa umiejętności zastosowania i użycia określonego materiału.

Drogą prób dziecko sprawdza chociażby spoistość masy i jej podatność na modelowanie, wytrzymałość konstrukcji nośnej itp. Zakres, jakość i liczba prób decydują o zasobie zdobytej wiedzy, umiejętnościach, przeżyciach, które warunkują przebieg procesu twórczego i efekt jego wytworów.

Aktywność u najmłodszych twórców wynika z ich naturalnego rozwoju, potrzeby poznawania i uzewnętrzniania tego, co wiedzą i co przeżywają. Dzieci działają spontanicznie i żywiołowo. Od dorosłych oczekują pomocy w przygotowaniu do kreacji, zainteresowania i pozostawienia im wolności tworzenia. Prowadzący zajęcia twórcze powinni więc stwarzać im sytuację przejęcia się i wzruszenia, aby dzieci mogły opowiadać, wyrażać gestem i mimiką, tworzyć rodzajowe scenki, utożsamiać się z bohaterami, odkrywać, doświadczać, próbować, wyobrażać sobie - budzić się emocjonalnie.

Należy też pamiętać o tym aby tworzyć zminne miejsca kreacji. Nie zawsze w pomieszczeniu, sali, świetlicy, nie zawsze w tym samym miejscu, nie zawsze tak samo.

Zmienność jest potrzebna. Nowa sytuacja budzi zaciekawienie, łamie stereotypy. Z czasem pozbawia lęku i obaw przed podjęciem działań w nowej sytuacji.

Korzystne jest więc wprowadzanie różnorodnych dziłań twórczych, ponieważ pomagają one likwidować zahamowania i odrzucać lęk przed podjęciem nowego, popełnieniem błędów, troski o /nie zawsze potrzebną/ dokładność.

Należy /i to jest bardzo ważne!/ chwalić każdy objaw inwencji twórczej dziecka. Aprobata bowiem zachęca je do działania, ośmiela do podejmowania nowych prób, nowych rozwiązań. Angażuje. Otwiera twórczo, wnosi powiew wolności w tworzeniu. Pobudzenie ciekawości odkrywania przez dzieci różnych zjawisk, zdarzeń, rzeczy i praktyczne ilustrowanie wiedzy o nich, to prawdziwa stymulacja to prawdziwy start w długotrwały proces rozwoju wyobraźni. Rozwój wyobraźni wiąże się z całą gamą różnorodnych aktywności, które dziecko podejmuje po to, aby zebrać odpowiednie doświadczenia i aby później skorzystać z nich w podjęciu działania kreatywnego - w tworzeniu. Twórczość i wyobraźnia z nią związana nie jest odotrzymanym Boga specjalnym darem, którym dysponują wyłącznie artyści - malarze, pisarze, tancerze, muzycy /kompozytorzy, śpiewacy/. To naturalna potrzeba każdego dziecka do działania, ruchu, niezgody na szarość, nudę i zastój. To stopniowo zatracona /nie zawsze z winy dziecka/ zdolność dziwienia się, zaciekawienia, obserwowania i nieustannego zadawania pytań.

Dostrzeganie potrzeb dziecka i umiejętne kierowanie ich zaspokojeniem sprzyja harmonijnemu rozwojowi jednostki. Z własnych obserwacji i badań opisywanych w literaturze wynika, że zajęcia twórcze z dziećmi niepełnosprawnymi działają znacznie intensywniej niż rehabilitacja prowadzona w tradycyjnej formie i dzięki nim można w znacznie krótszym czasie osiągnąć optymalne efekty. Okazuje się, że systematycznie prowadzone zajęcia artystyczne wpływają korzystnie na rozwój sprawności manualnych, na rozwój ruchowy dzieci niepełnosprawnych, na precyzję ich ruchów i szybkość działań.

Szczególnie odpowiedni dobór ćwiczeń plastycznych z tworzywami bezkształtnymi, takimi jak glina, masa solna, papier sprawiają dzieciom nie tylko przyjemność, ale dają im także poczucie satysfakcji z wykonanego dzieła.

Terapia kreatywna umożliwia też niepełnosprawnym rozwój autoorientacji i orientacji przestrzennej o wiele lepiej niż tradycyjne metody. W rewalidacji twórczej dzieci z różnymi dysfunkcjami ich samoocena i samoakceptacja ulegają pozytywnym zmianom. W procesie tym następuje również rozwój zachowań prospołecznych, co wiąże się z korzystnym funkcjonowaniem w społeczeństwie.

Wszystkie powyższe uwagi dotyczące terapii przez sztukę mogą być bardzo pomocne w procesie wychowawczym i rewalidacyjnym, pod warunkiem pamiętania zawsze o możliwości znużenia i przeciążenia dziecka niepełnosprawnego biorącego udział w zajęciach, a także uwzględniania jego chorób somatycznych, które mogą zaburzać procesy terapeutyczne.

L I T E R A T U R A

1. Górski S. Psychoterapia w wychowaniu, IWZZ, Warszawa 1986r.
2. Makowski A. Ortopedagogika dzieci i młodzieży, WSiP, Warszaw 1992r.
3. Masgutowa S., Brejnak W. Kinezjologia edukacyjna - wsparcie dla uczniów o specjalnych potrzebach edukacyjnych. Nauka i praktyka radosnego uczenia się, Polskie Towarzystwo Dysleksji, Warszawa 2002r.
4. Siwek Z., Zarębska - Piotrowska D. Psychologia twórczości, Instytut Pedagogiki UJ, Kraków 1980r.
5. Suchodolski B. Model wykształconego Polaka, PWN, Wrocław 1980r.

- Opracowanie: mgr Grażyna Chomicz - Kilar
Tam gdzie warto dotrzeć, nie ma dróg na skróty.
Sonia, mama Moniki z zD- 18,1l. , Domowa terapia

Offline Gaga

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 24721
Arteterapia - terapia poprzez sztukę
« Odpowiedź #14 dnia: Listopad 13, 2006, 12:22:09 am »
Polecam dział
» Zrób to sam
"Dużo ludzi nie wie, co z czasem robić.
Czas nie ma z ludźmi tego kłopotu."

Pozdrawiam
"Starsza Jesienna Miotełka"

Offline mama vincenta

  • Podglądacz
  • *
  • Wiadomości: 10
sztuka dziecięca
« Odpowiedź #15 dnia: Styczeń 28, 2007, 08:00:35 pm »
chcialabym aby ktos mi podal pomysl na interpretacje dzieciecego malarstwa, chodzi mi glownie o konotacje z psychika, i jak to sie dzieje ze jedno dziecko zaczyna pozniej, a drugie wczesniej rysowac?; moj syn 2,5r. rysuje, tzn zamalowuje samymi kreskami jakby byl w transie (potrafi 1 godz.). kocham go, ale czy cos to oznacza dla jego wieku. moj synek ma padaczke, czy to ma jakies znaczenie? czy moge z jego rysunkow cos odczytac? dziekuje
powodzenia

Offline Gaga

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 24721
Arteterapia - terapia poprzez sztukę
« Odpowiedź #16 dnia: Styczeń 28, 2007, 08:36:10 pm »
Witaj mama vincenta

Proszę zerknij do tematu tutaj
http://forum.darzycia.pl/topic,4095.htm
Arteterapia - terapia poprzez sztukę
Cytuj
Odczytywanie rysunków dzieci
Rysunki dzieci - obraz rozwoju psychicznego dziecka
"Dużo ludzi nie wie, co z czasem robić.
Czas nie ma z ludźmi tego kłopotu."

Pozdrawiam
"Starsza Jesienna Miotełka"

Offline balbina

  • Podglądacz
  • *
  • Wiadomości: 12
arteterapia
« Odpowiedź #17 dnia: Styczeń 29, 2007, 04:29:49 pm »
Witam wszystkich. Od dawna odwiedzam Waszą stronę i jestem pełna podziwu dla Was.
Ja jestem nauczycielką w szkole specjalnej. Pracuję z dziećmi upośledzonymi w stopniu lekkim. Ale piszę tutaj, bo chciałam się Was poradzić. Planuję z koleżanką otworzyć taką grupę dla dzieci głębiej upośledzonych i ZD. W czasie zajęć chciałyśmy wykorzystywać wszystko co można podciągnąć pod arteterapię : plastyka, muzyka, ruch, teatr itp. oraz różne zajęcia pozwalające dzieciom na lepszy rozwój i przygotowanie do życia. Mamy tylko problem bo nie wiemy jak od strony prawnej powinnyśmy to zorganiazować. Zajęcia będziemy prowadziły 2 razy w tygodniu po 2 godziny. Na początku będziemy robić to wolontarystycznie ale później chciałybyśmy pozyskać jakieś dotacje, które pozwoliłyby nam na zakup potrzebnych materiałów, przyborów itp. Bardzo proszę o pomoc i jakieś podpowiedzi. A może jest ktoś kto praowadzi taką grupę i mógłby się podzielić swoim doświadczeniem. Dziękuję

Offline Emilianka

  • User z prawami do pisania
  • Wyjadacz
  • *****
  • Wiadomości: 3124
Arteterapia - terapia poprzez sztukę
« Odpowiedź #18 dnia: Styczeń 29, 2007, 05:13:55 pm »
Pomysł rewelacyjny, większość dzieci uwielbia zajęcia artystyczne, dostosowane do swoich możliwości, mogą się na nich wykazać, dzięki czemu łatwiej im uwierzyć we własne możliwości.. Zajęcia artterapeutyczne niosą wiele korzyści dla rozwoju dzieci :)

Niestety, ja nie orientuję się w stronie prawnej, ale może w samym przygotowywaniu i prowadzeniu zajęć przydatne będą materiały nt artterapii zebrane na Darze:


Artterapia - terapia poprzez sztukę

linki - odnośniki do poszczególnych form artterapii

I jeszcze dział  Zrób to sam z pomysłami, jak samodzielnie wykonać różne rzeczy, też do wykorzystania na zajęciach.

Trzymam kciuki za realizację pomysłu !

Offline mama vincenta

  • Podglądacz
  • *
  • Wiadomości: 10
Arteterapia - terapia poprzez sztukę
« Odpowiedź #19 dnia: Styczeń 29, 2007, 08:03:50 pm »
to bylo to czego szukalam, przypomnialo mi sie tez wiele cennych rzeczy ze studiow.))bardzo dobre.
powodzenia

Offline Joasia80

  • Raczkujący bywalec
  • **
  • Wiadomości: 150
Arteterapia - terapia poprzez sztukę
« Odpowiedź #20 dnia: Styczeń 29, 2007, 08:33:33 pm »
Witaj! Kończyłam studia w tym kierunku i uważam, że jest to rewelacyjny pomysł!  :ok: Życze Wam realizacji pomysłu i jak najlepszych wyników  tej pracy :) Szkoda, że Łódź jest tak daleko...  ;)

pozdrawiam!
Asia- mama Patryka z ZD 2 latka ( ur. 04.02.2006)

Offline balbina

  • Podglądacz
  • *
  • Wiadomości: 12
Arteterapia - terapia poprzez sztukę
« Odpowiedź #21 dnia: Luty 01, 2007, 01:47:57 pm »
Dziękuję za miłe słowa i ciekawe stronki. Na pewno z nich skorzystam. Macie na swoim forum wiele adresów bardzo ciekawych i przydatnych stron. Wielkie dzięki.

Offline Emilianka

  • User z prawami do pisania
  • Wyjadacz
  • *****
  • Wiadomości: 3124
Arteterapia - terapia poprzez sztukę
« Odpowiedź #22 dnia: Czerwiec 24, 2007, 03:39:45 pm »
Arteterapia - terapia poprzez sztukę


Terapia przez sztukę sięga czasów starożytnych, kiedy to mówiono o "uprawianiu duszy", wskazywano na lecznicze oddziaływanie muzyki oraz otoczenia tj. rzeźb, malarstwa, architektury. Człowiekowi od zawsze towarzyszy potrzeba tworzenia, wyrażania siebie i swoich emocji. Twórczość ukierunkowana na wyższe wartości angażuje nie tylko nasz rozum, ale również uczucia, doznania, pragnienia, niepokoje.

We współczesnym świecie, świecie pogoni za pieniądzem, rozwojem, techniką często zapominamy o nas samych, naszych rodzinach, o tym co dla nas ważne, najcenniejsze, niepowtarzalne dla każdej jednostki, zapominamy właśnie o tych najwyższych wartościach: uczuciach, doznaniach.

Zarówno w świecie dorosłego człowieka, jak i świecie dziecka istotne miejsce przypada sztuce. Sztuka pozwala lepiej rozumieć świat, dzięki niej życie staje się bardziej odkrywcze i świadome. Jest ona potwierdzeniem twórczego człowieczeństwa.

Wychowanie estetyczne powinno mieć znaczące miejsce w życiu człowieka, a zwłaszcza najmłodszego człowieka - dziecka. Dzieci od najmłodszych lat obcując ze sztuką uczą się nie tylko ją rozumieć, przeżywać, ale również odnosić się do niej z szacunkiem i miłością. Tu widać znaczącą rolę rodziny i szkoły.

Pobudzanie, pielęgnowanie i rozwijanie twórczej aktywności dzieci, bądź samorodnej i swobodnej, bądź też przez nas inicjowanej, kierowanej i rozwijanej np. podczas zajęć lekcyjnych, pozwala nam "stworzyć", wychować jednostkę twórczą, świadomą, "pełną".

Twórcze poszukiwania i zaangażowanie dzieci w przyszłości zaowocują w innych dziedzinach życia, gdyż wpływają one nie tylko na osobowość, ale dzięki nim lepiej postrzegają oni świat. Szczególnie ważne jest to u dzieci z nadpobudliwością psychoruchową, gdyż mają one problem z odnalezieniem samego siebie, ułożeniem swojego świata, począwszy od najdrobniejszych codziennych czynności. Jasny i konsekwentnie przestrzegany system reguł i zasad obowiązujący podczas zajęć, techniki relaksacyjne, spokojna, życzliwa atmosfera, stosowanie wzmocnień pozytywnych, współpraca z rodzicami, pomaga dzieciom z tymi problemami w ułożeniu nie tylko świata fizycznego, ale również tego wewnętrznego, duchowego.

Słowo "arteterapia" złożone jest z dwóch członów: słowa "arte" i słowa "terapia". "Arte", z łac. "ars, artis", oznacza sztukę, rzemiosło, rękodzieło, sztuki piękne i umiejętności a takze dzieło sztuki". Pojęcie arteterapia oznacza więc terapię poprzez sztukę, inaczej jest to połączenie dwóch dyscyplin - sztuki i psychiatrii.

Terapię przez twórczość, bądź terapię twórczością czyli arteterapię należy zaliczyć do terapii kreatywnej lub terapii niesłownej.

Historia arteterapii sięga ponad stu lat.
Ogromną rolę odegrali francuscy psychiatrzy A. Tardieu i M. Simon, którzy pod koniec XIX w. opublikowali swoje prace na temat znaczenia dzieł plastycznych osób chorych psychicznie . Naukowe określenie zaproponował w 1942 r w Wielkiej Brytanii Adrian Hill, a pierwsze próby stosowania odnotowano już w latach 30, ubiegłego wieku w Stanach Zjednoczonych. Pierwsze stowarzyszenie zawodowych arteterapeutów powstało tam w latach 60.

Adrian Hill, z zawodu nauczyciel sztuki, był też pierwszym zatrudnionym w szpitalu arteterapeutą. W latach 40. i bezpośrednio po zakończeniu II wojny światowej była bardzo potrzebna i dynamicznie rozwijała się rehabilitacja medyczna. Wielu artystów zgłaszało się do szpitali i sanatoriów, głównie psychiatrycznych i przeciwgruźliczych, by swoimi umiejętnościami służyć pomocą lekarzom w rehabilitowaniu pacjentów. Nazywano ich przeważnie konsultantami. Powstała w ten sposób nowa procedura terapeutyczna polegająca na tworzeniu przez pacjentów różnych form wizualnych, które następnie były z konsultantem analizowane i interpretowane pod kątem ich znaczeń. Do powstania arteterapii przyczynili się także pionierzy psychoterapii opartej na teoriach Freuda i Junga, którzy podkreślali wielką siłę ekspresji dzieł sztuki i wyobraźni.

Arteterapia jako funkcja sztuki sięga do podstawowych form autoekspresji. Metodę tą może stosować każdy, niezależnie od wieku, poziomu wykształcenia, zdolności, stanu zdrowia. Termin arteterapia odnosi się do wykorzystania sztuki w celach diagnostycznych i terapeutycznych. Należy podkreślić, że dotyczy ona tworzenia, jak również korzystania z istniejących działań twórczych. Zajęcia kreatywne mogą przyczynić się do ekspansji i rozwoju osobowości, są także elementem dającym "siłę". Arteterapia pomaga zapobiegać pogłębianiu się stanów chorobowych, wpływa na rozwój zdolności, które mają urzeczywistnić pragnienia i zamierzenia dziecka. Pomaga uzewnętrznić emocje, myśli, pragnienia, spojrzeć na nie z bliska oraz pomóc w dostrzeżeniu ich przez innych - wychowawców i rodziców. Jest zatem formą komunikacji.

Arteterapia w wąskim znaczeniu obejmuje terapię z użyciem sztuk plastycznych, w szerokim znaczeniu obejmuje natomiast muzykoterapię, biblioterapię, a ponadto działania terapeutyczne z wykorzystaniem teatru, filmu oraz malarstwa, rzeźby, grafiki i innych sztuk plastycznych. Do technik stosowanych w arteterapii zalicza się: rysunek, malarstwo pędzlem lub palcami, lepienie z plasteliny lub w glinie, rzeźba, tkanina artystyczna, collage.

Daje możliwość symbolicznego wyrazu trudnych przeżyć, doświadczeń i emocji w bezpiecznych warunkach, w formie mówienia "nie wprost". Obniża napięcie i pomaga nazwać problem. Terapia poprzez kontakt ze sztuką zakłada swoiste odreagowanie w samym procesie tworzenia, bez nastawienia na efekt zadania - jednakże efekt często zaskakuje twórców.

Arteterapia to twórczy trening, jest to terapia wykorzystująca proces tworzenia lub wynik procesu twórczego do wzbogacenia własnej osobowości. Jest to proces poznawania siebie, przygoda z procesem tworzenia oraz z twórczym myśleniem.

Arteterapia wyzwala aktywność twórczą, wyrównuje braki i ograniczenia psychofizyczne. Pozwala zaakceptować siebie i innych. Nadaje sens i wzbogaca życie człowieka niepełnosprawnego. Celem nadrzędnym arteterapii, która obejmuje różne dziedziny życia, w tym także aspekty medyczne, jest zwalczanie skutków choroby. Może ona również zapobiegać jej powstaniu bądź pomagać w jej przezwyciężaniu.

Podczas zajęć z arteterapii zmienia się sposób odbioru świata. Dziecko nabiera przekonania, że każda emocja, nawet najbardziej przykra, nie trwa wiecznie - przemija. Zaczyna więc nabierać dystansu do swoich uczuć i przeżyć, staje się dojrzalsze, mniej zaskoczone, uspokaja się i wycisza. Terapia sztuką pozwala kształtować takie umiejętności jak np.: rozpoznawanie i wyrażanie własnych emocji, wyrażanie ich w sposób akceptowany przez otoczenie. Daje możliwość pozbycia się lęku przed karą za przyznanie się do przeżywania cierpienia.

Efekty arteterapii - podsumowanie:
-rozwój osobowości,
-wzrost własnej kreatywności,
-leczy, zapobiega pogłębianiu się stanów chorobowych,
-obniża napięcie nerwowe, uspokaja, wycisza,
-pomaga zrozumieć codzienne problemy,
-pozwala na pełniejsze i swobodniejsze wyrażanie siebie,
-rozwija, pobudza wyobraźnię,
-pomaga w uświadomieniu sobie własnych przekonań i uczuć, oraz w lepszym zrozumieniu siebie,
-uwalnia od przykrych wspomnień i niepokojów,
-w wyniku procesu twórczego u osoby tworzącej - zostają uwolnione i odreagowane nagromadzone emocje,
-zostaje uaktywniona sfera komunikacji niewerbalnej,
-rozwijanie własnych działań twórczych,
-pozawerbalne porozumiewanie się,
-uzewnętrznienie świata własnych przeżyć i odczuć,
-zaspokajanie potrzeb: akceptacji, bezpieczeństwa, współuczestniczenia, bycia rozumianym i docenianym,
-pobudzenie sensoryczne - wielozmysłowe postrzeganie świata,
-poznawanie innych - zmiana optyki widzenia swoich problemów,
-akceptacja siebie i innych,
-wzmacnia się poczucie sprawstwa i bezpieczeństwa,
-zwiększa się poziom samowiedzy i akceptacji siebie,
-wzmaga się świadomość motywów własnych działań i zachowań,
-kreowanie przestrzeni, poznawanie dystansu i granic,
-tworzenie pozytywnych nawyków i reakcji,
-relaks, przyjemność, odpoczynek.


Cele arteterapii.

-Ujawnienie odczuć - proces twórczy (malowanie, rysowanie) ułatwia ujawnienie wypartych często zalegających jakiś czas uczuć, które z różnych względów nie mogą być wyrażane w inny sposób. Są to np. złość, lęk, niepewność, poczucie zagubienia.
-Oczyszczanie - ujawnienie uczuć w formie plastycznej powoduje jednocześnie pozbycie się ich, co przejawia się często jako uczucie ulgi, lekkości.
-Uświadomienie - namalowanie swoich uczuć, wyrzucenie ich z siebie powoduje ich uprzedmiotowienie w gotowym wytworze. Autor rysunku poprzez jego oglądanie uświadamia sobie własny sposób przeżywania.
-Porównanie - w przypadku systematycznie prowadzonych zajęć arteterapii obrazki stają się jakby kroniką zmian zachodzących w uczniu.

Celem arteterapii nie jest stworzenie pięknego dzieła sztuki (choć to także może się zdarzyć) ale przede wszystkim użycie różnych form sztuki, tak by pomóc sobie w osiągnięciu spokoju psychicznego. W wielu momentach życia czujemy się przeciążeni i zmęczeni intensywnością własnych emocji. Jest to trudne dla nas i dla naszych najbliższych. Dzięki arteterapii we wspierających okolicznościach możemy przyjrzeć się własnym napięciom, myślom i uczuciom, zdystansować się do siebie i w efekcie przekroczyć się ku wyższej świadomości. Arteterapia tworzy pomost miedzy świadomością a nieświadomością.


Funkcje arteterapii.

-Rekreacyjna - przejawia się głównie w tworzeniu warunków ułatwiających wypoczynek, oderwanie się od codziennych trudności i nabieranie nowych chęci do podejmowania ważnych osobiście problemów życiowych.
-Edukacyjna - dostarczanie dodatkowych wiadomości pełnej wiedzy i zwiększenie mądrości życiowej. Dzięki temu konkretna osoba zaczyna pełniej orientować się w rzeczywistości, stawiać sobie nowe cele i podejmować najważniejsze problemy i skutecznie je rozwiązywać.
-Korekcyjna - przekształcenie mniej wartościowych lub wręcz szkodliwych mechanizmów na bardziej wartościowe. Może to być, na przykład zmiana negatywnego nastawienia do niektórych problemów szkolnych na pozytywne ustosunkowanie się do nich.
-Ekspresyjna - ma ona wpływ na ujawnianie tłumionych emocji, a jej oczyszczający charakter pomaga rozładować niekorzystne stany napięcia,
-Pragmatyczna - służy zapewnieniu jednostce podstawowych potrzeb,
-Kompensacyjna - ma na celu zaspokojenie nie realizowanych potrzeb jednostki,
-Poznawcza - uczy nazywania, wyrażania i rozpoznawania uczuć
-Regulacyjna - umożliwia zaspokojenie potrzeb samorealizacji oraz kompensacji.


Formy arteterapii

Biblioterapia - terapia z wykorzystaniem literatury - książek, publikacji literackich, albumowych. Taka terapia pobudza wyobraźnię, pozwala utożsamić się z bohaterami literackimi i na tej bazie przepracować własne problemy.

Choreoterapia - czyli leczenie poprzez taniec w grupie. Obejmuje taniec, ćwiczenia muzyczno-ruchowe, improwizacje ruchowe do wybranej muzyki. Wartości lecznicze tańca, które zdecydowało o jego coraz szerszym stosowaniu w psychoterapii, to przede wszystkim: społeczny charakter tańca, różnorodność i atrakcyjność form tanecznych oraz możliwość oddziaływania na psychikę poprzez ruch, muzykę i kontakt psychiczny z ludźmi.
 
Dramatoterapia - wykorzystuje różne formy dramatu. Poprzez odgrywanie ról osoby uczestniczące w zajęciach zdobywają samowiedzę, rozwijają wyobraźnię i poczucie sprawstwa; odgrywanie ról pomaga w uświadomieniu sobie własnych przekonań i uczuć, jak i pozwala wypróbować nowe sposoby zachowania; często posługuje się mitem lub metaforą - w ten sposób możliwe jest uwolnienie się od wspomnień i niepokojów oraz lepsze zrozumienie siebie.

Muzykoterapia - w procesie terapeutycznym wykorzystuje się własny głos, instrumenty muzyczne, lub nagrania. Muzyka jest bardzo dobrym medium w porozumiewaniu się, może służyć nawiązywaniu relacji międzyludzkich i rozwiązywaniu problemów emocjonalnych (szczególnie w wyrażaniu i nazywaniu emocji).


Kto może korzystać z arteterapii ?

Nie musisz umieć rysować, malować czy tańczyć. Po prostu przynieś ze sobą swoje uczucia, emocje, marzenia, myśli. Zobaczysz jaki kształt możesz im nadać. Każdy bez względu na wiek, płeć, swoje aktualne samopoczucie i światopogląd może korzystać z jej dobrodziejstw, bowiem bazą dla arteterapii jest sztuka, która poprzez świadome działania artystyczne pozwala na rozwiązanie wielu problemów.


Źródła:

"Arteterapia i jej zastosowanie w pracy z dziećmi nadpobudliwymi psychoruchowo."
mgr Katarzyna Mazur
"Arteterapia" Małgorzata Kuśpit
www.linie.opus.org.pl
http://pl.wikipedia.org
www.forumakad.pl
http://klub.chip.pl

Literatura:

- Baran Z., Terapeutyczne oddziaływanie sztuki na świat dziecka. W: Sztuka, a świat dziecka. Kida J. (red.) WSP w Rzeszowie. Rzeszów 1991.
- Barłóg K., Profilaktyczno - terpeutyczne znaczenie sztuki w pracy z dziećmi z trudnościami. W: Sztuka, a świat dziecka. Kida J. (red.) WSP w Rzeszowie. Rzeszów 1991.
- Muraszko B., Arteterapia w szkole. W: Nowa szkoła.1995 nr 3.
- Szulc W., Kulturoterapia. Wykorzystanie sztuki i działalności kulturalno oświatowej w lecznictwie. Wydanie Naukowe Akademii Medycznej im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu. Poznań 1994.
- Szulc W. Sztuka i terapia. CMDNŚSM, Warszawa 1993.
- Szulc W., Nauczanie sztuki i arteterapia. (red.) Jankowski D., Edukacja kulturalna i aktywność artystyczna. UAM, Poznań 1996.

Offline amara

  • Aktywny Gadacz
  • *****
  • Wiadomości: 781
mała ściąga z bibliografii
« Odpowiedź #23 dnia: Lipiec 02, 2007, 09:42:36 pm »
PEDAGOGICZNA BIBLIOTEKA WOJEWÓDZKA
W KATOWICACH
F I L I A  W  R A C I B O R Z U
ul. Słowackiego 55
47-400 Racibórz

--------------------------------------------------------------


A R T E T E R A P I A
 


MUZYKOTERAPIA - CHOREOTERAPIA TEATROTERAPIA - DRAMA                           TERAPIA PRZEZ SZTUKI PLASTYCZNE WARSZTATY TERAPII ZAJĘCIOWEJ


ZESTAWIENIE BIBLIOGRAFICZNE
W WYBORZE

OPRACOWAŁA JOLANTA ŚWIĄTEK-GRUSZKA

Racibórz, 2007
  A R T E T E R A P I A
 

1. Arteterapia  / Andrzej Kowal ; rozm. przepr. Jacek Bukowski //Plastyka                        i Wychowanie. -1996,  nr 3, s. 16-18
2. Arteterapia  / Maria Pałuba ; rozm. przepr. Jacek Bukowski //Plastyka                                       i Wychowanie. -1996,  nr 3, s. 13-16
3. Arteterapia - alternatywna pomoc dla zranionej duszy / Małgorzata Kapłan  // Remedium. - 1999, nr 7-8, s. 34
4. Arteterapia – problemy definicyjne / Barbara Trochimiak // Szkoła Specjalna. – 2006, nr 5, 376 – 379
5. Arteterapia / Małgorzata Kuśpit// Remedium. - 2003, nr 3, s. 6-7
6. Arteterapia czyli psychorysunek / Bożena Muraszko // Edukacja i Dialog. – 1995, nr 10, s. 49 – 50
7. Arteterapia grupowa jako wstęp do rehabilitacji społecznej w schizofrenii / M. Tyszkiewicz // Zagadnienia Wychowawcze a Zdrowie Psychiczne. – 1986,                                 nr 1, s. 25-31
8. Arteterapia inspiracja dla pedagogiki / Anna Olas // Szkoła Specjalna. – 2006,                                      nr 4, s. 298 – 306
9. Arteterapia jako metoda wspomagająca socjalizację i resocjalizację / Janina Florczykiewicz //Opieka – Wychowanie -Terapia. -2002 , nr 1,                                                         s. 30-32
10. Arteterapia poza schematem szkolnej ławki / KorynaOpala-Wnuk // Psychologia w Szkole. – 2005, nr 2, s. 3 – 11
11. Arteterapia w procesie resocjalizacji młodzieży  / Ewa Grudziewska // Opieka – Wychowanie – Terapia. – 2005, nr 1-2, s. 34 – 37
12. Arteterapia w szkole / Bożena Muraszko// Nowa Szkoła -1995, nr 3, s. 5 - 8
13. Arteterapia w szkołach specjalnych – moda czy konieczność? / Lidia Ippoldt // Poradnik Bibliotekarza. - 1991, nr 5, s. 31
14. Arteterapia. Wybór  za lata 1996 -2005 / Elżbieta Hajnisz // Biblioterapeuta. – 2006, nr 1, s.15 – 19
15. Fundacja krzewienia kultury artystycznej osób z upośledzeniem umysłowym / Leszek Ploch // Szkoła Specjalna. - 2000, nr 2-3, s. 105 - 109
16. Historia arteterapeutyki / Wita Szulc // Edukacja i Dialog. – 2006, nr 8, s. 66 – 69
17. Inicjatywa krzewienia kultury artystycznej osób z upośledzeniem umysłowym / Leszek Ploch // Szkoła Specjalna. -1997, nr 2, s. 98 - 100
18. Integracja nie tylko przez arteterapię / Weronika Żuławińska // Problemy Opiekuńczo-Wychowawcze. -1998, nr 9, s. 42 – 43
19. Kilka uwag o porozumiewaniu się przez sztukę / Małgorzata Kinta // Życie Szkoły. – 2001, nr 1, s. 32 -33
20. Kompensacyjna funkcja działalności plastycznej dzieci przewlekle chorych – propozycja wprowadzenia elementów arteterapii / Anna Stawecka // Edukacja. – 2003, nr 2, s. 102 – 109
21. Kreatywne działanie dzieci upośledzonych w stopniu lekkim / Maria Kluz // Wychowanie na co dzień . - 1997, nr 6, s. 18 -19
22. Mówiąc językiem sztuki. O warsztatach arteterapeutycznych dla dorosłych osób głuchoniemych / Elżbieta Paradowska // Szkoła Specjalna. – 2004, nr 4,                                s. 304 – 307
23. O zaletach arteterapii / Elżbieta Chlebowska // Problemy Opiekuńczo-Wychowawcze. - 2004, nr 10, s. 46 – 47
24. Obcowanie ze sztuką jako odkrywanie własnych możliwości : strategia intersemiotycznego i polisensorycznego wsparcia dzieci o obniżonej sprawności intelektualnej / Katarzyna Krasoń, Beata Mazepa-Domagała .-streszcz. w jęz. ang. //Auxilium Sociale. -2002,  nr ¾,  s. 95-108
25. Projekt  naukowo-artystyczny: Europa – integracja – sztuka: tematyczna koncepcja pracy edukacyjno-terapeutycznej / W. Sacher // Guliwer. – 2004                     s. 110 - 114
26. Rozwój przez sztukę / Teresa Umer // Problemy Opiekuńczo-Wychowawcze. - 1996, nr 4,  s. 9 – 12 (wkładka)
27. Samoocena a poczucie sensu życia osób niepełnosprawnych zajmujących się twórczością / Dorota Wyrzykowska, Janusz Kirenko // Szkoła Specjalna . -1999, nr 4, s. 204  - 213
28. Stuka nie dla sztuki/ M. Olszewska // Charaktery. – 2002, nr  8, s. 46 -47
29. Szkoła integracyjna przez arteterapię / Anna Regner,Krzysztof Kassalik // Nowa Szkoła. -1996,  nr 9, s. 59 - 60
30. Sztuka a ludzie niepełnosprawni / Aleksander Hulek // Plastyka i Wychowanie . – 1992, nr 5, s. 48 -49
31. Sztuka a terapia / Ewelina Jutrzyna //Szkoła Specjalna. – 2002, nr 5,                                            s. 302 – 303
32. Sztuka a terapia : Ogólnopolska Konferencja Naukowa, 1-2 lutego 2002 / Lidia Kataryńczuk-Mania //Wychowanie Muzyczne w Szkole. -2002,  nr 3,                             s. 152-154
33. Sztuka dla sztuki / Magda Olszewska // Charaktery. -  2002, nr 8, s. 46-47
34. Sztuka w służbie medycyny / Wita Szulc . -Poznań, 2001 .-Rec. Paweł Cylulko //Wychowanie Muzyczne w Szkole. -2002,  nr 3,  s. 150-152
35.  Techniki arteterapeutyczne w praktyce pracy szkoły specjalnej  / Irena Wasyluk // Szkoła Specjalna. – 2005, nr 3, s. 214
36. Terapeutyczna funkcja sztuki a osobowość dziecka / Zbigniew Baran / Wychowanie w Przedszkolu. – 1996, nr 4, s. 195 – 198
37. Terapeutyczna rola zajęć pozalekcyjnych w szkole szpitalnej  /                                Lucyna Masłowska // Szkoła Specjalna. -  1997, nr 5, s. 293-298
38. Terapia inaczej – arteterapia /  Ewelina Sikora // Arka. -  2001, nr 35, s. 46 - 49
39. Terapia przez sztukę / Bożena Kuras // Życie Szkoły. – 2005, nr 10, s. 26 -28
40. Terapia przez sztukę / Katarzyna Włodarczyk // Życie Szkoły. – 2003, nr 6,              s. 357-359
41. Terapia przez sztukę. Dwie konferencje / Elżbieta Marek // Życie Szkoły. – 2005, nr 10, ss. 52 – 58
42. Twórczość a rozwój dziecka / Małgorzata Henzel // Wychowanie                                     na co Dzień. – 2000, nr 6, s. I-III (wkładka)
43. Twórczość osób niepełnosprawnych jako droga do samorealizacji / Małgorzata B. Siemież // Biblioterapeuta. - 2000, nr 3, s.1 - 4
44. Uczestnictwo w kulturze  rewalidacji młodzieży z dysfunkcją narządu ruchu / Ewa Maj // Szkoła Specjalna. - 1996, nr 3, s. 167 - 172
45. Warsztat z zakresu arteterapii / Elżbieta Grzebyk// Biblioterapeuta.-1999,              nr 3, s. 6 - 7
46. Warsztaty arteterapeutyczne / Grażyna Jegierska // Życie Szkoły. – 2006, nr 6,                              s. 28 – 39
47. Wybrane elementy terapii w procesie edukacji artystycznej / rec. Bernadeta Szczupał //Szkoła Specjalna. -2002,  nr 4,  s. 251-252
48. Wychowawcze znaczenie sztuki w procesie resocjalizacji / Ida Zochniak // Opieka – Wychowanie – Terapia. – 2003, nr 1, s. 27 -29
49. Wykorzystanie sztuki w terapii dzieci dyslektycznych / Dorota Lewandowska // Problemy Opiekuńczo-Wychowawcze. – 2002, nr 5, s. 38 – 40
50. Zajęcia edukacyjne ze sztuki w nauczaniu dzieci upośledzonych umysłowo w stopniu lekkim / Maria Kluz // Wychowanie na co Dzień. -  2000, nr 4-5,                       s. I-V
51. Zobacz, ja też potrafię. Arteterapia osób upośledzonych umysłowo / Małgorzata Gattner // Biblioterapeuta. – 2004, nr 3, s. 10 – 13


 TERAPIA PRZEZ SZTUKI PLASTYCZNE

1. Arteterapia czyli psychorysunek / Bożena Muraszko // Edukacja i Dialog. – 1995, nr 10, s. 49 – 50
2. Autoekspresja plastyczna dziecka wyrazem jego rozwoju / Małgorzata Karwowska-Struczyk // Wychowanie w Przedszkolu. – 1988, nr 9,                                                              s. 481 – 485
3. Dlaczego dziecko rysuje? / Alicja B. Gajo // Życie Szkoły. – 2003, nr 1,                                          s. 45 -47 (terapia plastyką)
4. Ekspresja plastyczna dzieci / Teresa Tartas // Wychowanie                                                                     w Przedszkolu. – 1993, nr 7, s. 410 – 412, 421 – 423
5. Formy aktywności przestrzeni w rysunku dziecka neurotycznego / Elżbieta Głowacka // Plastyka i Wychowanie . – 1993, nr 5, s. 18 – 20
6. Jeszcze raz o resocjalizacji przez twórczość plastyczną / Tomasz Rudowski // Opieka – Wychowanie – Terapia. - 1997, nr 1, s. 23-25
7. Kompensacyjna funkcja działalności plastycznej dzieci przewlekle chorych – propozycja wprowadzenia elementów arteterapii / Anna Stawecka // Edukacja. – 2003, nr 2, s. 102 – 109
8. Malowanie rękami jako niekonwencjonalna  forma ekspresji / Beata Bielska // Szkoła Specjalna. - 2001, nr 1, s. 31 - 35
9. Niewerbalne formy psychoterapii / Elżbieta Urbańska // Problemy Opiekuńczo-Wychowawcze. – 1997, nr 10, s. 25 – 27 (psychorysunek)
10. Orgiami uczy i bawi (wykorzystanie technik orgiami do pracy  z dziećmi upośledzonymi w stopniu lekkim i umiarkowanym) / Katarzyna Warchoł// Szkoła Specjalna . - 2000, nr 5, s. 259 - 261
11. Origami w terapii i edukacji / Dorota Dziamska // Edukacja i Dialog. - 1995, nr 4, s. 58-59
12. Plastyka leczy, uczy, wychowuje/ Magdalena Chęcińska // Plastyka                   i Wychowanie. – 1996, nr 3, s. 30 – 31
13. Refleksje nauczyciela z pracy z dziećmi upośledzonymi umysłowo uzdolnionymi plastycznie / Alina Arciszewska-Binnebesel  // Wychowanie na co Dzień. - 2002, nr 2-3, s. 32 - 33
14. Rola plastyki w rewalidacji dzieci lekko upośledzonych umysłowo / Elżbieta Łukomska //  Szkoła Specjalna. – 1999, nr 1, s. 32 -39
15. Rysunek dziecka upośledzonego umysłowo / Marzanna Mroziewicz // Plastyka i Wychowanie. – 1996, nr 3, s. 23 -25
16. Rysunek dziecka: etapy rozwoju, znaczenie, aspekt psychologiczny twórczości plastycznej dziecka: zestawienie bibliograficzne w wyborze za lata 1980 – 2002 // Wszystko dla Szkoły. – 2003, nr 6, s. 25
17. Spektakle „O złym królu  i odważnym Andrzeju” oraz „Królewna Żabka”. Efekty korelacji języka polskiego, techniki i plastyki w nauczaniu dzieci upośledzonych umysłowo / Jolanta  Smieja // Szkoła Specjalna. -1997,            nr 5, s. 303 - 305
18. Sztuka dla wszystkich. Warsztaty plastyczne z dziećmi młodzieżą specjalnej troski / J. Byszewski // Plastyka w Szkole. -1986,  nr 3 , s.178
19. Techniki plastyczne w terapii dzieci dyslektycznych / Jadwiga Jastrząb // Życie Szkoły. – 1985, nr 6, s. 317 – 322
20. Terapeutyczne walory twórczości plastycznej / Wiesław Sikorski // Problemy Opiekuńczo-Wychowawcze. -1997, nr 5, s.40 -42
21. Terapeutyczne znaki w ekspresji plastycznej dziecka / Dorota Minta // Plastyka i Wychowanie. – 1995, nr 1, s. 24 – 25
22. Terapia plastyką  / Anna Lech // Nowe w Szkole. -  2004, nr 4, s. 11 - 13
23. Terapia plastyką  / Lidia Wiśniewska // Problemy Opiekuńczo-Wychowawcze. -2003, nr 7, s. 50-51
24. Terapia uczuciowa / Elżbieta Chlebowska // Problemy Opiekuńczo-Wychowawcze. – 2003, nr 1, s. 41-42
25. Twórczość plastyczna dziecka lekko upośledzonego umysłowo jako forma rewalidacji / Hanna Miller // Szkoła Specjalna. – 2000, nr 2/3,                                            s. 124 – 128
26. Twórczość plastyczna w kompensacji dzieci przewlekle chorych / A. Stawecka // Wychowanie Fizyczne i Zdrowotne. – 2004, nr 3, s. 13 - 16
27. Z doświadczeń warsztatów terapii plastycznej / Z. Citko// Plastyka                                        i Wychowanie. – 1993, nr 5, s. 17-18
28. Zajęcia plastyczne a zajęcia terapeutyczne / Elżbieta Kukuła // Plastyka i Wychowanie . – 1993, nr 3, s. 54 – 57

 DRAMA I TEATR JAKO FORMA TERAPII(TEATROTERAPIA)

1. Drama i teatr jako terapia / Jolanta Kwaśniowska // Polonistyka. – 2003,                                                  nr 9, s. 551-555
2. Drama w klasach integracyjnych / Urszula Grygier // Edukacja i Dialog. - 2002, nr 1, s. 43-47
3. Drama w profilaktyce / Marta Marchew // Remedium. – 2005, nr 7-8,                                 s. 44 – 45
4. Inscenizacja jako jedna z form pracy rewalidacyjnej  z dziećmi upośledzonymi umysłowo w stopniu lekkim w klasach młodszych / Wanda Słupczyńska // Szkoła Specjalna. - 1988, nr 5, s. 375 -379
5. Rola zajęć  teatralnych rewalidacji dzieci  z upośledzeniem umysłowym / Dorota Raczkiewicz// Szkoła Specjalna.  - 2001, nr 2, s. 102 - 104
6. Socjoterapeutyczne właściwości dramy / Henryka Andrejczak // Problemy Opiekunczo-Wychowawcze. - 1994, nr 10,  s. 26 - 27
7. Teatr niepełnosprawnych. Sztuka czy terapia? Inkluzja czy rozłączność? Pytania niepotrzebne / Grażyna Szafraniec, Katarzyna Krasoń// Auxilium Sociale - 1999, nr 3-4, s. 177 - 184
8. Teatrzyk „Maja” drogą do uspołecznienia dla dzieci upośledzonych umysłowo / Maria Leśniak, Jadwiga Jędrzejowska-Mitas // Szkoła Specjalna . - 2000, nr 5, s. 262 -268
9. Terapia dramą / Monika Just // Życie Szkoły. – 2004, nr 2, s. 21 - 26
10. Wychowawcza rola dramy w kształceniu zintegrowanym / Jadwiga Basińska  // Częstochowski Biuletyn  Oświatowy. - 2003, nr 2,  s. 62-64
11. Zastosowanie i efektywność metody dramy w terapii uzależnień / Justyna Zulewska // Opieka – Wychowanie – Terapia.  - 2001, nr 4, s. 20-28
12. Znaczenie dramy i swobodnego tekstu w profilaktyce uzależnień i agresji / Bożena Koperny// Nowa Szkoła. -1999, nr 5, s. 61 – 62


MUZYKOTERAPIA, CHOREOTERAPIA

1. „Mowa ciała” przez taniec / Krystyna Dutkiewicz // Życie Szkoły. – 2000                                              nr 6, s. 342 – 344
2. „Tańce na siedząco” jako propozycja ruchu inspirowanego muzyką /                                K. Stachyra //Wychowanie Muzyczne w Szkole. – 2001, nr  1, s. 33- 35
3. „Zatańczmy tak, jak podpowiada nam muzyka ...” / Maria Leszczyńska // Wychowanie w Przedszkolu. – 1996, nr 2, s. 94 – 101 (scenariusze zajęć)
4. Choreoterapia – taniec leczący duszę / Ewelina J. Konieczna// Edukacja                  i Dialog. - 2003, nr 8, s. 60 - 64
5. Ćwiczenia muzykoterapeutyczne na kolonii zdrowotnej dla dzieci jąkających się / Zofia Szewczyk// Zagadnienia Wychowawcze a Zdrowie Psychiczne . – 1976, nr 3, s. 69-73
6. Dlaczego taniec? / Aleksandra Skoczek // Nauczanie początkowe. – 2004/2005, nr 3, s. 69 - 71
7. Dziecko u progu nauki  szkolnej – założenia metodyczne zajęć muzycznych z wykorzystaniem wybranych technik muzykoterapii / Izabela Dębicka // Nauczanie Początkowe. – 2006/2007, nr 1, s. 68 – 77
8. Edukacja i terapia muzyczna w odniesieniu do dzieci i młodzieży niepełnosprawnej / Zofia Konaszkiewicz // Szkoła Specjalna. – 1993, nr ½,                   s. 54 – 59
9. Edukacja taneczna dzieci i młodzieży / Dariusz Kubinowski // Wychowanie na co Dzień. – 1997, nr 4-5, s. 27-29
10. Edukacja taneczna wg metody Labana / Dariusz Kubinowski// Kultura Fizyczna. - 1996, nr 9-10, s. 29-32
11. Elementy muzykoterapii w pracy pedagoga / Maciej Kierył  // Wychowanie Muzyczne w Szkole. –1993,  nr 1, s. 11-25
12. Elementy muzykoterapii w pracy z dzieckiem upośledzonym umysłowo / Zdzisław Dywicki // Wychowawca . - 1998, nr 1, s. 20-21, 36-37
13. Ewolucja tańca w XX wieku / Olga Kuźmińska // Kultura Fizyczna. – 2001,                                    nr 3-4, s. 21 – 23
14. Moje spotkanie z muzykoterapią prof. Detleva Cramera / Agnieszka Krzemińska // Szkoła Specjalna. -1996, nr 5, s. 309 – 310
15. Muzyczna terapia najmłodszych / Joanna Tokarz // Wychowanie Muzyczne w Szkole. – 1992, nr 4, s. 172 - 180
16. Muzyka i struktura muzyczna / Edith Lecourt// Psychoterapia.  -2004, nr 1,                          s.  77-81
17. Muzyka łagodzi pierwsze trudności / Małgorzata Suświł // Wychowanie                           w Przedszkolu. – 1993, nr 10, s. 588 – 594 (dot. dzieci rozpoczynających edukację przedszkolną)
18. Muzyka w szpitalu dziecięcym / Zofia Konaszkiewicz // Wychowanie Muzyczne w Szkole. – 1987, nr 1, s. 49 – 57
19. Muzyka w terapii / Monika Efinowicz // Arka. - 2002, nr 1, s. 31 – 33
20. Muzyka w terapii wychowawczej dzieci psychotycznych i autystycznych / Alfred Brauner // Zagadnienia Wychowawcze a Zdrowie Psychiczne. – 1984, nr 5-6, s. 13-19
21. Muzyka: zdrowie i radość tworzenia / Justyna Zielińska // Życie Szkoły. – 1991, nr 2, s. 100 - 104
22. Muzykoprofilaktyka i muzykoterapia w leczeniu nerwic dziecięcych / Izabela Debicka // Nauczanie Początkowe. – 2004/2004, nr 3, s. 41 – 46
23. Muzykoterapia / Maciej Mościcki // Wychowanie Fizyczne i Higiena Szkolna. – 1986, nr 5, s. 173-174, nr 6, s. 208-20
24. Muzykoterapia a najnowsze zdobycze techniki / H. Portalska  // Gestalt  -1995, nr 19 -21, s. 19-23
25. Muzykoterapia jako forma oddziaływania terapeutycznego / Hubert Iwanicki// Opieka Wychowanie Terapia. - 1999, nr 4, s. 38
26. Muzykoterapia jako jedna z metod rozładowywania napięć emocjonalnych / Agata Biedrzycka // Wychowanie na co Dzień. – 2004,                    nr 7-8, s. I-III /wkładka/
27. Muzykoterapia Nordoff-Robbins / A. Stadnicka // Szkola Specjalna. - 2000,                 nr 1, s. 29 – 30
28. Muzykoterapia w Centrum Zdrowia Dziecka / Mieczysława Mazurowa // Zagadnienia a Zdrowie Psychiczne. – 1987, nr 1,  s. 27-34
29. Muzykoterapia w ośrodku rehabilitacyjno-wychowawczym (w grupie dzieci 7 – 12) / Kazimierz Żurek // Szkoła Specjalna. – 1992, nr 2/3, s. 122 – 126
30. Muzykoterapia w przedszkolu / Izabela Dębicka // Wychowanie Muzyczne w Szkole. – 1997, nr 4, s. 170-177
31. Muzykoterapia: cele, zasady, formy: krótki szkic / Magda Małecka - Myślik // Auxilium Sociale. – 2002, nr 1, s. 281-284
32. Nauczanie śpiewu może leczyć / Z. Stępniak  // Wychowanie Muzyczne                                                            w Szkole. -  2003, nr 5, s. 261 - 263
33. Pobudzanie dyspozycji poznawczych dzieci upośledzonych umysłowo w stopniu lekkim poprzez ćwiczenia muzyczno-ruchowe / Janina Stadnicka // Wychowanie Muzyczne w Szkole. – 1993, nr 5, s. 220 - 224
34. Praca muzykoterapeuty  psychiatrii / Edith Marszałek // Psychoterapia. – 2004, nr 1, s.  83-88
35. Resocjalizacyjna funkcja muzyki i tańca // Szkoła Specjalna. – 1984, nr 6,                             s. 419-424
36. Rola muzykoterapii w edukacji i wychowaniu / Sebastian Szczerba // Nauczanie Początkowe. – 2004/2005, nr 3, s. 47 – 54
37. Rola muzykoterapii w pracy z dziećmi agresywnymi w wieku 9-11 lat / Diana Gulińska-Grzeluszka // Wychowanie Muzyczne w Szkole. -  2004, nr 1,  s. 13-17
38. Rola muzykoterapii w pracy z dziećmi upośledzonymi /  Maria Raszewska// Kultura Fizyczna. -1998, nr 3-4, s. 21 - 23
39. Rola tańca w rozwoju dziecka / Celina Marszałek// Wychowanie                               w Przedszkolu. – 1999, nr 2, s. 104 – 108
40. Rola tańca w wychowaniu młodzieży / Barbara Kulesz// Kultura Fizyczna. – 2003, nr 3-4, s. 22 - 26
41. Ruch , muzyka i taniec w pracy rewalidacyjnej z dziećmi upośledzonymi umysłowo /  Maria Kurcewicz// Wychowanie na co Dzień. - 2002, nr 6,                                   s. 18 - 19        
42. Rytmika i jej rola w rewalidacji dziecka niedosłyszącego / Irena Górniak, Mirosława Samsel // Szkoła Specjalna . – 1982, nr 6, s. 433 – 438
43. Scenariusz pozalekcyjnej edukacji muzycznej z elementami muzykoterapii / Izabela Dębicka // Nauczanie początkowe. – 2004/2005, nr 3, s. 91 – 101
44. Stan polskiego piśmiennictwa dotyczącego muzykoterapii dzieci / Krzysztof Stachyra // Wychowanie Muzyczne w Szkole - 2002, nr 3, s. 115 – 119
45. Taniec – środek i cel integracji / Jan W. Golc // Nowe w Szkole. -  2003,                                nr 1,  s. 14 – 15
46. Taniec jako forma psychoterapii/ Monika Kran // Arka. – 2001, nr 36,                               s. 23 - 26
47. Taniec we współczesnej kulturze i edukacji / Dariusz Kubinowski // Kultura Fizyczna. – 1997, nr 3-4, s. 27-29
48. Terapeutyczne funkcje muzyki  / A. Obuchowicz – Caban // Plastyka i Wychowanie. - 1996, nr 3, s. 20 - 22
49. Terapeutyczno - wychowawcze walory muzyki  / Teresa  Żychowska // Wychowanie Muzyczne w Szkole. –1999, nr 2, s. 58 - 68
50. Terapia tańcem / Dorota Koziełło // Kultura Fizyczna. -1997, nr 1, s. 20-24
51. Walory zajęć muzyczno-ruchowych / Jan Welhan // Wychowanie w Przedszkolu. – 1999, nr 2, s.100 - 104
52. Wpływ muzykoterapii na samoocenę niedostosowanych społecznie / Anna Nikiciuk // Szkoła Specjalna.- 2005, nr 2, s. 85 – 92
53. Wpływ tańca na rozwój osobowości człowieka / Zofia Nożyńska. – Wychowanie Fizyczne i Higiena  Szkolna. – 1972, nr 6, s.5-7
                                                                                                                                                                                                       
54. Wspierająca rola muzyki w rewalidacji  dzieci z głębokim upośledzeniem umysłowym / Irena Wasyluk // Szkoła Specjalna.- 2005, nr 4, s. 299 - 302
55. Wykorzystanie muzyki w terapii dziecka niepełnosprawnego / Joanna Chwaszczewska // Rewalidacja . – 2006, nr 1, s. 86 – 92
56. Zajęcia muzyczne w szkole specjalnej / Anzelma Dobrowolska// Szkoła Specjalna. - 1997, nr 1, s. 42 – 46
57. Zajęcia pozalekcyjne z dziećmi  obniżonej sprawności umysłowej inspirowane technikami psychoterapii. (m. in. muzykoterapia) / Tadeusz Kott // Szkoła Specjalna.– 2001, nr 1, s. 3 – 11


 WARSZTATY TERAPII ZAJĘCIOWEJ

1. "Integracja... a co potem?" / Barbara Wawrzecka // Dyrektor Szkoły. - 2002 nr 7/8 s. 50-51 (warsztaty terapii zajęciowej)
2. Jegier A.: Rehabilitacja poprzez pracę jako cel warsztatów terapii zajęciowej / A. Jegier // Auxilium Sociale -  1999, nr ¾, s. 161-163
3. Rehabilitacja poprzez pracę jako cel warsztatów terapii zajęciowej / Aneta Jegier // Auxilium Sociale. -1999, nr ¾, s. 161-164
4. Warsztaty terapii przez ruch / Dominika Sztygar-Kwas // Szkoła Specjalna. – 2005, nr 2, s. 149 – 150
5. Warsztaty terapii zajęciowej miejscem aktywizacji mieszkanek zakładu opiekuńczo-rehabilitacyjnego dla niewidomych kobiet                                          w Żułowie / W. Kozioł// Auxilium Sociale  - 2001, nr 1, s. 125 – 132
6. Warsztaty terapii zajęciowej miejscem aktywizacji mieszkanek zakładu opiekuńczo-rehabilitacyjnego dla niewidomych kobiet w Żułowie / Waldemar Kozioł // Auxilium Sociale. -2001, nr 1, s. 125-132
7. Warsztaty terapii zajęciowej w Rudzie Śląskiej / Jarosław Czapelka // Auxilium Sociale. -1998, nr 1, s. 146-148
8. Dolnośląski Ośrodek Osób Twórczych – jako przykład zintegrowanych działań dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej / Małgorzata B. Siemież // W: Dziecko z zaburzeniami w rozwoju/ red. B. Cytowska, B. Wilczura. – Kraków, 2006, s. 181-190, sygn. 47 415
9. Możliwości i bariery aktywności zawodowej uczestników warsztatów terapii zajęciowej / Elżbieta Wojtasiak // W: Integracja społeczna osób niepełnosprawnych. – 2004, s. 534 – 539, sygn. 46 607 P
10. Świąteczne  Warsztaty Integracyjne jako jedna z form stymulacji osób o specyficznych możliwościach edukacyjnych / Werdeńska // W: Sztuka w edukacji i terapii  / red. M. Kapnik, W.A. Macher. – Kraków, 2004,                       s. 99 – 103,  sygn. 46 529 P
11. Pedagogika upośledzonych umysłowo / J.Wyczesany. – Kraków, 2002. – s. 127 – 129: Warsztaty terapii zajęciowej,   sygn. 45 962 P, 46 026
12. Terapia zajęciowa w domach pomocy społecznej / L.Kozaczuk. – Katowice – 1999. – s. 53 - 78 : Formy terapii zajęciowej – zajęcia warsztatowe,  s. 39 - 51: Organizacja terapii zajęciowej w domach pomocy społecznej,      sygn. 45 990, 46 143
13. Warsztat terapii zajęciowej – rozwiązania i wyzwania / Ewa Gałka // W: Rehabilitacja, opieka i edukacjaspecjalna  w perspektywie zmiany / red. Cz. Kossakowski, A. Kraule.- Olsztyn, 2004, s . 357 – 363, sygn. 46 985
14. Warsztaty terapii zajęciowej / Wiesław Sikorki // W: Formy opieki, wychowania i wsparcia w zreformowanym systemie pomocy społecznej / red. J. Brągiel, S. Badora. – Opole, 2005, s. 247 – 256,                         sygn. 47 434 P
15. Wybrane edukacyjne i prawne aspekty niepełnosprawności //                          A. Nowak. – Kraków, 1999. – s. 79 – 81: Warsztaty terapii zajęciowej,                           sygn. 44 901 P


WYDAWNICTWA ZWARTE
i artykuły w wydawnictwach zwartych:


1. Arteterapia // W: Encyklopedia Pedagogiczna XXI wieku. – Warszawa, 2003, s. 177 – 188, sygn. 46 073 P (T. 1)
2. Arteterapia jako metoda wspomagająca pracę wychowawczą / I. Wierzchucka // W: Sztuka w edukacji i terapii / red. M. Kapnik, W.A. Macher. – Kraków, 2004,  s. 104 - 117, sygn. 46 259 P
3. Arteterapia osób niepełnosprawnych umysłowo ( na przykładzie warsztatów ceramicznych) / A. Stawiarka // W: Sztuka w edukacji i terapii / red. M. Kapnik, W.A. Sacher. -  Kraków, 2004, s. 157 – 161,                                             sygn. 46 229 P
4. Arteterapia w teorii i praktyce / E. Konieczna. – Kraków, 2004,                                                                                      sygn. 46 470 P
5. Arteterapia według Bettelheima. O pożytecznych pożytecznych cudownych / A. Baluch // W: Sztuka w edukacji i terapii / red. M. Kapnik, W.A. Sacher. – Kraków , 2004.-s. 33 -38, sygn. 46 529 P
6. Arteterapia/ W. Sikorski // W: Encyklopedia Pedagogiczna XXI. Wieku, T. 1. – Warszawa, 2003. - s. 177-188, sygn. 46 073 P
7. Chcę coś robić / M. Knobloch . – Warszawa, 1990. – s. 58 – 64: Twórczość jako niezbędny element prawidłowej terapii                                                                    sygn.46 768 P
8. Dziecko i sztuka. Recepcja – edukacja – wsparcie – terapia / red. M. Kapnik. – Katowice, 2003, sygn.  46 487 P
9. Elementy arteterapii w pracy z pacjentem uzależnionym od narkotyków / Magdalena Kotyza, Mariusz Matysik // W: Ciągłość i zmiana obszarze profilaktyki społecznej i resocjalizacji / red. Dorota Rybczyńska. – Kraków, 2003, sygn. 46 485, 47 403
10. Elementy metodyki nauczania początkowego dzieci upośledzonych umysłowo / A. Mikrus , J. Wyczesany. – Kraków, 2001. – s. 209 – 217 : Muzyka w metodzie ośrodków pracy, sygn. 45 605
11. Muzyka jako element wychowania w rozwoju osobowym dziecka z niepełnosprawnością / Agnieszka Jarkowska.- Tychy, 2004, sygn. 46 801
12. Muzyka jako forma wspierania socjalizacji u dzieci w wieku szkolnym / K. Jankowska // W: Sztuka w edukacji i terapii / red. M. Kapnik, W. A. Macher. – Kraków,2004, s. 238  -252, sygn. 46 529 P
13. Muzyka w wychowaniu dziecka niepełnosprawnego / Z. Konaszkiewicz // W: Dziecko niepełnosprawne ruchowo, cz. 3. – Wychowanie                             i nauczanie dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym/ red E. Mazanek. -   Warszawa, 1998. – s.  264 -280, sygn. 44 263
14.  Muzykoterapia // W: Encyklopedia Pedagogiczna XXI wieku. – Warszawa, 2004, s. 450 – 451, sygn. 46 758 P (T. 3)
15. Muzykoterapia i trening relaksacyjny w pracy z dziećmi  / Barbara Milczarek // W: Terapia pedagogiczna / red. Ewa Skorek – Kraków,2005,                                                        s. 168 – 169, sygn. 46 974 P (T. 2)
16. Muzykoterapia w rehabilitacji i profilaktyce / Aldona Szostak – Gąsienica. – Warszawa, 2003, sygn. 46 608
17. Muzykoterapia. Podstawy teoretyczne do zastosowania muzykoterapii w profilaktyce stresu / Małgorzata Kronenberg. – Szczecin, 2005,                                              sygn. 46 802 P
18. Muzykoterapia. Wykorzystanie technik aktywnych i receptywnych w profilaktyce stresu / Małgorzata Kronenberg. – Łódź, 2005, sygn. 46 803 P
19. Poradnik dydaktyczny dla nauczycieli realizujących podstawę programową   z  zakresu szkoły podstawowej i gimnazjum z uczniami widomymi i słabo widzącymi/ red.  S. Jakubowski. – Warszawa, 2001,                  sygn. 45 539 P
20. Postępowanie wychowawcze w upośledzeniu umysłowym /A. i F. Brauner. -  Warszawa, 1995. – s. 28 – 43: Postępowanie wychowawcze  w zajęciach rytmiczno-muzycznych, sygn. 44 021 P
21. Praca rewalidacyjna z dziećmi upośledzonymi umysłowo w szkole życia /  I.Polkowska . – Warszawa, 1994,  sygn. 43 117, 44 280 P                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                
22. Psychoterapia dzieci niepełnosprawnych ruchowo / G. Brearley . – Warszawa, 1999. – s. 112 – 118: Rysowanie, sygn. 44 837
23. Rozwój daje radość. Terapia dzieci upośledzonych umysłowo w stopniu głębokim/  red. J. Kielin. – Gdańsk, 1999. – s. 157 – 160 : Zabawy plastyczne, sygn. 44 285 P
24. Rysunek w psychoterapii / G. Oster , P. Goud . – Gdańsk, 1999,                    sygn. 44 606
25. Specjalizacja biblioterapeutyczna i arteterapeutyczna w Państwowym Pomaturalnym Studium Kształcenia Animatorów Kultury i Bibliotekarzy we Wrocławiu / K. Hrycyk // W: Pogranicza – literatura, teatr                                                     i psychologia /  red. A. Radzik. – Kraków, 2001 . – s. 128 – 137,                                                sygn. 45 965
26. Terapia przez dramę dziecka napotykającego trudności szkolne  / Elżbieta Jegierska-Wiejak  // W: Dziecko z zaburzeniami w rozwoju/ red. B. Cytowska, B. Wilczura. – Kraków, 2006, s. 149 – 162, sygn. 47 415
27. Terapia sztuką / Susan Buchalter. – Poznań, 2006, sygn. 47 511
28. Twórcza resocjalizacja. Wybrane metody pomocy dzieciom i młodzieży / M. Konopczyński.  – Warszawa, 1996. – s. 75 – 79: Czy przez plastykę można resocjalizować?; s. 80 - 85: Muzyka w oddziaływaniach resocjalizacyjnych, sygn. 44 110 P
29. Walory rytmiki w kształtowaniu postawy twórczej / A. Maciejczyk // W: Sztuka w terapii i edukacji / red. M. Kapnik, W. A. Sacher. – Kraków, 2004,                     s. 231 – 235 sygn. 46 529 P
30. Warsztat muzykoterapeutyczny:”drzewko smutku – drzewko radości” / Lidia Kataryńczuk-Mania // W: Terapia pedagogiczna / red. Ewa Skorek – Kraków,2005, s. 168 – 169, sygn. 46 974 P (T. 2)
31. Współtworzenie. Zajęcia plastyczne z osobami upośledzonymi umysłowo / J. Łukaszewska – Garda , T.  Szperkowski.  – Warszawa, 1997, sygn. 45 128
32. Wstęp do nauki o muzykoterapii / T. Natanson . – Wrocław, 1979,                 sygn.  29 722,  29 845
33. Wybrane zagadnienia z terapii muzycznej / Lidia Kataryńczuk-Mania // W: Terapia pedagogiczna / red. Ewa Skorek – Kraków,2005, s. 168 – 169,                        sygn. 46 974 P (T. 2)
34. Wybrane zagadnienia z terapii muzycznej / Lidia Kataryńczuk-Mania // W: Terapia pedagogiczna / red. Ewa Skorek – Kraków,2005, s. 168 – 169,                                                                  sygn. 46 974 P
35. Wychowanie i terapia w rewalidacji dzieci młodzieży / B. Grochmal – Bach. -  Kraków,  2000. – s. 29 – 35: Terapia kreatywna, sygn.  45 034, 45 618      
36. Wyzwalanie aktywności dzieci głębiej upośledzonych umysłowo: programy i metody /H.  Olechnowicz.  – Warszawa, 1994, sygn. 43 268 P
37.  Zabawy ze sztuką. Poręcznik metodyczny dla nauczycieli / Anna Kalbarczyk. – Kraków, 2006,  sygn. 47 420

___________________________________________________________________________
PROSIMY O ROZPOWSZECHNIANIE NINIEJSZEJ BROSZURY WŚRÓD ZAINTERESOWANYCH
"Człowieka poznaje się po tym co nosi w sercu"
terapeuta zajęciowy, mama Mateusza 11l z zD

Offline Gaga

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 24721
Arteterapia - terapia poprzez sztukę
« Odpowiedź #24 dnia: Lipiec 05, 2007, 11:30:14 pm »
dr Paul E. Dennison, Gail Dennison
Rysowanie oburącz - część 1. Album rysunków. Pomoc do ćwiczenia o tej samej nazwie z programu Gimnastyki Mózgu
Cytuj
Opis:
Rysunek należy ułożyć po środku przed dzieckiem. Dziecko rysuje jednocześnie obydwoma rękoma, tak by zachować zasadę lustrzanego odbicia. Ukazane na rysunkach strzałki pomagają rozpocząć rysowanie.
Przed każdym rysunkiem znajduje się przezroczysta folia, by na niej odwzorowywać rysunek. Używając specjalnych, ścieralnych flamastrów do rysowania na folii można wielokrotnie rysować ten sam rysunek.

Ćwiczenie to ma za zadanie rozwijać:
Koordynację ręka - oko.
Umiejętność przekraczania kinestetycznej linii środka.
Orientację przestrzenną.
Umiejętność rozróżniania kierunków.
Umiejętność kodowania i dekodowania symboli pisanych.
Umiejętność pisania; literowania; liczenia.
Dzięki temu ćwiczeniu zachodzą następujące zmiany w zachowaniu i postawie:
Świadomości lewej i prawej strony.
Widzeniu peryferyjnym
Świadomości ciała, koordynacji i specjalizacji rąk i oczu
Rozwijaniu zdolności sportowych i umiejętności ruchowych


http://www.edukacyjna.pl/ksiazka.php?id=3948
"Dużo ludzi nie wie, co z czasem robić.
Czas nie ma z ludźmi tego kłopotu."

Pozdrawiam
"Starsza Jesienna Miotełka"

Offline amara

  • Aktywny Gadacz
  • *****
  • Wiadomości: 781
Biblioterapia
« Odpowiedź #25 dnia: Lipiec 19, 2007, 08:36:01 pm »
Biblioterapia

Jest działaniem terapeutycznym opierającym się o zastosowanie materiałów czytelniczych, rozumianych jako środek wspierający proces terapeutyczny w medycynie. Jest rodzajem psychicznego wsparcia, pomocy w rozwiązywaniu osobistych problemów danej osoby przez ukierunkowane czytanie, jest rodzajem oparcia w procesie osiągania przez nią poczucia bezpieczeństwa. Może też być środkiem realizacji jego potrzeb.

Środki biblioterapeutyczne możemy podzielić następująco :
1) „książki łatwe w czytaniu” są to takie pozycje, które odpowiadają określonym kryteriom tj.
- sztywna oprawa, sztywne kartki
- duża czcionka
- odpowiedni odstęp pomiędzy literami, wyrazami i wersami a każde zdanie rozpoczęte od nowego wiersza
- język prosty, zrozumiały dla dziecka z obniżoną normą intelektualną ( unikanie słów abstrakcyjnych )
- konkretne, jednoznaczne, kolorowe ilustracje zamieszczone obok tekstu ( lub dobre fotografie )
2) Książki – zabawki czyli takie, które przypominają swym kształtem maskotki, klocki, różnego rodzaju figury do układania ( ale mają również prosty tekst )
3) Książki drukowane dużą czcionką
4) Książki drukowane pismem Braille’a
5) Książki „mówione” – nagrane na kasetach magnetofonowych
6) Książki wydane tradycyjną metodą typograficzną ale uzupełnione o taśmę magnetofonową, na której nagrano ten sam tekst
7) Kasety magnetofonowe z różnymi efektami akustycznymi i odgłosami przyrody ( np. szum lasu, śpiew ptaków itp. )
8) Kasety magnetofonowe z muzyką ( np. uspokajającą, aktywizującą )
9) „Bity inteligencji” i karty do nauki czytania
10) Zabawki edukacyjne i gry dydaktyczne
11) Filmy na kasetach wideo
12) Edukacyjne i terapeutyczne programy komputerowe

Materiałem wspomagającym proces biblioterapii mogą być też różne przedmioty, które kojarzą się uczestnikowi terapii z ważnymi dla niego wydarzeniami. Mogą to być np. widokówki, zdjęcia, maskotki zabawki itp.
Punktem wyjścia do zajęć biblioterapeutycznych będzie przekonanie, że każdy człowiek mimo swej niepełnosprawności fizycznej czy umysłowej ( wynikającej z wad wrodzonych, schorzeń lub urazów ) zachowuje określone sprawności i funkcje fizyczne i psychiczne.
Starając się wspomagać dzieci w ich rozwoju należy pamiętać o tym, że rozwój umysłowy dziecka nie powinien w żadnym wypadku być realizowany kosztem rozwoju uczuciowego.

Prawidłowo przebiegający proces postępowania biblioterapeutycznego składa się z kilku etapów :
a) czytanie, słuchanie lub oglądanie odpowiednio dobranych środków terapeutycznych
b) identyfikacja z bohaterami literackimi i przeżycia doznawane podczas kontaktu ze zleconym dziełem ( pozytywne lub negatywne ) mające na celu uaktywnienie lub wyciszenie uczestnika zajęć
c) stan psychiczny w trakcie czytania lub po jego zakończeniu charakteryzujący się odczuciem ulgi, odreagowaniem psychicznych napięć i blokad
d) wgląd w samego siebie
e) zmiana w postawach i zachowaniu uczestnika zajęć

Zastosowanie biblioterapii
Stosując biblioterapie można interweniować w cztery różne sfery życia człowieka:
1) intelektualną – można pomóc człowiekowi zdobyć wiedze niezbędną dla zrozumienia i rozwiązywania własnych problemów
2) społeczną – pomaga dostrzec socjalne i kulturowe uwarunkowania działalności człowieka i związki łączące go z innymi ludźmi
3) emocjonalną – umożliwia dokonanie wglądu i identyfikacji oraz powoduje kompensacje bez narażania pacjenta na niebezpieczeństwa związane z bezpośrednim omawianiem jego osobistych problemów
4) zaburzenia zachowania – biblioterapia behawioralna pomaga w oduczaniu zachowań niepożądanych, koncentrując uwagę pacjenta na wzorach zachowań społecznie pożądanych

Największe zastosowanie znajduje biblioterapia traktowana jako czytelnie w celach rekreacyjnych , prowadzona zarówno z dorosłymi jak i z dziećmi.

Specjalne grupy osób, wobec których stosuje się biblioterapie:
a) niewidomi i niedowidzący
b) osoby niepełnosprawne pod względem fizycznym
c) ludzie w podeszłym wieku
d) osoby uzależnione od alkoholu i narkotyków
e) przewlekle chorzy
Osobną grupę stanowią chorzy psychicznie leczeni w zakładach zamkniętych lub przychodniach, grupowo lub indywidualnie

Bibilioterapia dzieci
Biblioterapią dzieci niepełnosprawnych, upośledzonych, społecznie nie dostosowanych zajmują się pedagodzy odpowiednich działów pedagogiki specjalnej.W pracy przydatna może być znajomość takich zagadnień związanych z biblioterapią dzieci jak:
1) terapeutyczne wartości literatury dziecęcej
2) kryteria doboru odpowiedniej lektury, traktowanej jako środek pomocniczy w rozwiązywaniu problemów psychologicznych dziecka chorego lub społecznie niedostosowanego
3) biblioterapia dzieci leczonych w szpitalu
5) biblioterapia dzieci mających rodziców alkoholików lub chorych umysłowo, dzieci w sytuacji adopcji, posiadania macochy lub ojczyma
6) biblioterapia dzieci umierających, przy czym potrzebne jest wtedy psychologiczne wsparcie rodziców

D.Gostyńska wyróżnia cztery kierunki oddziaływania biblioterapeutycznego:
1)oddziaływanie przygotowawcze – ma ono na celu
zachęcenie chorego, nie przyzwyczajonego do stałego
obcowania z książką do podjęcia próby czytania
2) oddziaływanie doraźne – podyktowane jest ono potrzebą chwili a nie wynika z przemyślanego planu działania
3) oddziaływanie reorientujące – polega ono na wykorzystaniu tego rodzaju wpływu lektury, który w przypadkach poważniejszej choroby przewlekłej lub kalectwa albo też w przypadkach trwałych powikłań życiowych mógłby dopomóc pacjentowi w przybraniu właściwej postawy wewnętrznej
4) oddziaływanie rozwojowe – to takie, które może dopomóc człowiekowi w odnalezieniu sensu życia na miarę jego możliwości i horyzontów myślowych.

Książki przeznaczone do biblioterapii dzielą się na kilka kategorii. R.E.Anstatt i S.R.Poole proponują następujący podział:
a) poradniki, broszury lub podręczniki zawierające wskazówki jak oduczyć się niewłaściwych zachowań zdrowotnych lub walczyć z nałogami
b) literatura faktu – teksty pisane przez osoby, które osobiście przeżyły rozwód lub ciężką chorobę i dzielą się swoimi doświadczeniami
c) belerystyka, fikcje literackie w formie poezji, powieści, opowiadań i esejów, jej wartość polega na tym, że nie tylko opisuje ludzkie doświadczenie lecz także odwołuje się do emocji i jest wieloznaczna


Pracując z moim synem staram się , wykorzystując dostępne środki, aby nauczyć go wielu rzeczy. Ponieważ bardzo lubi oglądać książki postanowiłam wykorzystać ten fakt by nauczyć go rozpoznawać zwierzęta, ptaki, owoce i warzywa. Jednak w żadnej księgarni nie spotkałam się z taką książką, która byłaby mi pomocna w realizacji tego zamiaru. Postanowiłam więc sama taką książkę wykonać. Zmusiła mnie do tego jeszcze jedna sytuacja, gdyż posługując się jedną z książek  i ucząc Mateusza właśnie rozróżniania zwierząt zapamiętywał tylko takie, które były na obrazkach a niestety nie wyglądały tak jak w rzeczywistości. Później było mi bardzo trudno „przekonać” go, że właśnie ten np. ptak, którego widzimy na podwórku to ten z książeczki. Często Mateusz buntował się, ponieważ ten ptak nie był taki jak na obrazku. Wykorzystując jedno z czasopism dla dzieci, gdzie były narysowane zwierzęta tak jak wyglądają „w naturze”, odkalkowałam kilkadziesiąt z nich. Jednak w taki sposób aby jedno zwierzątko było tylko na jednej kartce. Podobnie postąpiłam rysując ptaki, owoce i warzywa. Karki powkładałam w koszulki i wpięłam do segregatora. Po złożeniu w całość wyszła dość pokaźna książka i obawiałam się, że nie zainteresuje się nią Mateusz. Jednak bardzo mu się spodobała. Więc mogłam rozpocząć realizację swojego zamiaru. Na początek wybrałam kilka najbardziej charakterystycznych zwierząt tj. krowa, kot, pies, kura itp. Pokazywałam mu obrazki nazywając każde ze zwierząt. Robiłam tak kilka razy w ciągu dnia starając się aby Mateusz je zapamiętał. Później sprawdzałam czy taki sposób nauki daje jakieś efekty i ku mojemu zdziwieniu po kilku dniach Mateusz potrafił pokazać z pośród 2-3 obrazków właśnie ten, o który go pytałam. Z czasem dodawałam mu nowe obrazki z nowymi zwierzątkami, owocami. W ten właśnie sposób poznał około 70 różnych zwierząt, ptaków, potrafi wskazać 8 owoców i 6 warzyw ( np. na rysunku ).
Tę samą metodę wykorzystałam chcąc nauczyć go odróżniać zabawki. Rysowałam mu na osobnych kartkach ( lub naklejałam wycięte z czasopism ) zabawki, którymi najchętniej się bawi i pokazując mu mówiłam głośno jak się ta zabawka nazywa. W ten sposób nauczył się rozpoznawać swoje zabawki.


Troche więcej o biblioterapii :
http://www.vulcan.edu.pl/przegladoswiatowy/archiwum/2004/07/leczenie.html
http://www.tematy.info/artykuly/terapia3.htm
http://www.publikacje.edu.pl/publikacje.php?nr=1002


oraz na
http://forum.darzycia.pl/vp115682.htm#115682
"Człowieka poznaje się po tym co nosi w sercu"
terapeuta zajęciowy, mama Mateusza 11l z zD


Offline amara

  • Aktywny Gadacz
  • *****
  • Wiadomości: 781
Tworzenie plastyczne jako środek komunikacji
« Odpowiedź #27 dnia: Lipiec 24, 2007, 12:19:07 pm »
Tworzenie plastyczne jako środek komunikacji i terapia dla dzieci niepełnosprawnych

„Uczenie osób niepełnosprawnych sztuki towarzyszy często okazywanie dziwnego współczucia, którego podłożem jest nieznajomość rzeczywistych możliwości tych ludzi. Linia, forma, przestrzeń, kolor, struktura oraz ruch i rytm są podstawowymi elementami, na których buduje się wychowanie estetyczne a to znowu umożliwia niepełnosprawnemu indywidualnie wypowiedzieć się o sobie samym, o otoczeniu i o reakcjach ze środowiskiem”

Autorka tych słów dr Meike Aissen-Crewett już od 35 lat prowadzi z dziećmi niepełnosprawnymi zajęcia plastyczne. Początkowo pracowała w szkole specjalnej, następnie studiowała psychologię, sztukę i pedagogikę. Dzisiaj jest cenionym autorytetem naukowym, nadal pracuje bezpośrednio z niepełnosprawnymi

Dr Aissen-Crewett postuluje, aby ćwiczenia plastyczne z niepełnosprawnymi umysłowo rozpoczynane były od najprostszych czynności, powoli budujących założenia terapeutyczne. Wypracowanie u podopiecznego zamierzonych umiejętności może być niekiedy zadaniem trwającym przez kilka lat.

Na samym początku należy rozeznać, jakie zdolności poznawcze posiada dziecko. Podstawowe zadania to :
- rozpoznawanie linii
- zauważanie różnic w kształcie linii – prosta, krzywa, falująca itp.
- rozpoznawanie kierunku przebiegu – pionowe, poziome, po przekątnej
- różnice w rozmiarach – długi, krótki
- postrzeganie przestrzenne, rozumienie pozycji linii – na górze, na dole, z boku, w środku
- umiejętność obserwacji – znajdź inne linie u siebie samego, wokół siebie

Następnym krokiem jest wypróbowanie tych umiejętności w praktycznych ćwiczeniach:
- rysowanie linii o różnych kształtach
- łączenie wcześniej zaznaczonych punktów w linie
- używanie różnorakich materiałów w celu utworzenia linii np. patyczków do konstruowania linii prostej oraz nici wełnianej do tworzenia linii krzywych i falujących

Kolejny etap polega na uczeniu rozpoznawania podstawowych form – koła, kwadratu, prostokąta, trójkąta. Trzeba przy tym zaznaczyć, że część niepełnosprawnych umysłowo, nawet jeśli nauczy się odróżniać i kopiować te figury geometryczne, to jednak nie zawsze potrafi je rozpoznać w przypadku zmiany wielkości figury lub jej odmiennego położenia. Prowadzący zajęcia musi być uważnym obserwatorem, także i z tego względu, że bardzo często ze zdolnościami poznawczymi nie idzie w parze sprawność motoryczna i koordynacja pomiędzy wzrokiem a ręką. Niejednokrotnie dziecko dobrze orientuje się w figurach geometrycznych ale nie jest w stanie narysować koła, kwadratu czy trójkąta. Wówczas terapeuta, chcąc upewnić się, czy dziecko rozróżnia figury może poprosić o wskazanie w pomieszczeniu przedmiotów o określonych kształtach geometrycznych.
Oczywiście również w odniesieniu do wymienionych podstawowych form geometrycznych istnieją możliwości stopniowego poszerzania zakresu ćwiczeń:
- rozpoznawanie form geometrycznych w przedmiotach, osobach i zwierzętach
- odróżnianie form nieregularnych
- rozumienie zróżnicowania brył i korzystanie z form geometrycznych do tworzenia bardziej skomplikowanych kształtów
- rysowanie podstawowych form z pamięci
- oglądanie w lustrze odbicia kształtów i zauważanie różnic

Orientacja przestrzenna jest najtrudniejszym zadaniem i wielu niepełnosprawnych umysłowo nigdy nie opanuje do końca  tej umiejętności. Bardzo często dziecko tworząc w ogóle nie uwzględnia perspektywy. Wielkość przedstawianych przedmiotów i osób zależy wtedy od stopnia ważności jaki przyznało im dziecko. Toteż w tym zakresie cele i zadania można najogólniej sformułować w następujących punktach :
a) rozeznanie w zakresie odległości i głębi – blisko/daleko,nisko/wysoko,z przodu/z tyłu
b) umiejętność przynajmniej częściowego posługiwania się kierunkami – lewa/prawa,góra/dół,pod/nad,pomiędzy,z boku
c) rozróżnianie wielkości – duży/mały,długi/krótki
d) rozeznanie części ciała i umiejscowienie ich w odniesieniu do własnej osoby
e) umiejętność spełniania poleceń związanych z orientacją przestrzenną

W następnym etapie możesz nauczyć dziecko identyfikować działania czy zachowania ludzi na obrazkach/zdjęciach. Zdjęcia są pożytecznymi pomocami w nauce, ponieważ mogą zilustrować działania, które trudno byłoby przedstawić w czasie terapii (np.spanie czy jazda na rowerze). Zadania tego uczy się w identyczny sposób, jak w przypadku nauczania rozumienia nazw przedmiotów, które w tym przypadku są zastąpione zdjęciami. Na początku każde zdjęcie powinno przedstawiać jedną osobę zajmującą się jedną czynnością.

Wybierając obrazki do ćwiczenia określania i rozróżniania, dobieraj takie zdjęcia, które jasno ilustrują czynność, którą dziecko ma się nauczyć odróżniać. Powinieneś wybierać takie czynności, które samo często wykonuje lub może obserwować, gdy wykonują je inni. Tak więc do początkowych ćwiczeń nie wybieraj raczej zdjęcia osoby zjeżdżającej na nartach; lepsza byłaby fotografia osoby jadącej samochodem. W kwestii wyboru nazw na początku staraj się dobierać takie określenia czasowników, które możliwie najbardziej różnią się brzmieniem, gdyż to pomoże dziecku rozróżniać polecenia i okaże się pomocą w późniejszych ćwiczeniach języka ekspresywnego (...)
Warto sprawdzić zakres, w jakim dziecko potrafi identyfikować na zdjęciach dwuwymiarowe obrazy przedstawiające czynności, które występują w świecie trójwymiarowym. Powstaje pytanie, czy będzie w stanie identyfikować trójwymiarowe rzeczywiste zachowania, gdy nauczy się identyfikować je na zdjęciach. Po pewnym treningu powinno się tego nauczyć.
I.O.Lovaas „Nauczanie dzieci niepełnosprawnych umysłowo”

W aspekcie terapii sztuką najbardziej dotkliwe ograniczenia sprawności związane są z niesprawnością ręki lub dłoni. Niesprawność pozostałych części ciała również bywa problemem podczas zajęć, ale doświadczony terapeuta potrafi odpowiednio zareagować i pomóc dziecku w obchodzeniu tych utrudnień. Miejsce pracy należy przygotować szczególnie dokładnie oraz wybierać takie materiały do ćwiczeń, z którymi dziecko będzie sobie najlepiej radziło. W gruncie rzeczy terapia sztuką z  tymi podopiecznymi jest bardzo zbliżona do zajęć z osobami nieupośledzonymi, z tym że  niepełnosprawnemu należy zostawić znacznie więcej czasu na wykonanie tych samych czynności

Większość dzieci jest świadoma własnych ograniczeń motorycznych i braku precyzji w tworzeniu plastycznym. Dobrym sposobem przełamania wynikającej z tego niechęci do uczestnictwa w zajęciach jest np. zachęcanie do „rysowania” na pisaku, soli, mące itp. Takie dzieło nie utrwala „błędów”, można je natychmiast naprawić a cały rysunek ma krótką „żywotność”. Kiedy dziecko przekona się, że potrafi tworzyć naprawdę ładne obrazki, wówczas bez oporów skorzysta z oferty bardziej trwałych technik plastycznych. Przy okazji warto napomknąć, że większą świadomość własnego ciała oraz przeżywanie trójwymiarowości obiektów można u małego podopiecznego wspierać dzięki używaniu podczas zajęć dużego lustra.

Doświadczenie pokazuje, że jednym z największych deficytów występujących u dzieci niepełnosprawnych fizycznie są problemy z postrzeganiem przestrzeni a nawet swoista dezorientacja przestrzenna. Ma to kilka przyczyn. Podstawową jest oczywiście brak dostatecznej sprawności ruchowej ale i niestety niedostateczna pomoc opiekunów  we wczesnym dzieciństwie. Jeżeli dziecko nie mogło samodzielnie doświadczać przestrzeni, zahamowało to wykształcenie u niego odpowiedniej świadomości przestrzennej. Im młodsze dziecko, tym wyraźniejsze odczuwanie tych deficytów. Przy okazji zajęć plastycznych należy więc dopomóc dziecku w nadrobieniu tych zaległości. Dr Aissen-Crewett zaleca następujące ćwiczenia :
 dziecko (samodzielnie lub z pomocą) porusza się w obrębie pomieszczenia w rozmaitych kierunkach i zróżnicowanych odległościach, towarzyszy temu nazywanie słowami wszystkich zmian, tak aby dzięki tej werbalizacji dziecko wiązało ruch z określonymi pojęciami
 terapeuta przemieszcza w pomieszczeniu jakiś obiekt, zmieniając pozycje i poziomy, dziecko pozostaje na swoim miejscu i stara się oceniać swoje położenie w stosunku do przesuwanego przedmiotu
 uczestnik zajęć zamyka oczy i w wyobraźni przemieszcza się po otoczeniu, zwracając szczególną uwagę na szerokość pomieszczenia, kierunek ruchu i odległość
 dziecko otrzymuje do oglądania i dotykania rozmaite trójwymiarowe obiekty, następnie terapeuta rozkłada je na stole we wzajemnie zróżnicowanym położeniu
 wrażenia zebrane przez uczestnika zajęć w powyżej wymienionych i analogicznych ćwiczeniach w zakresie przestrzennego doświadczania otoczenia, są przedmiotem wspólnej rozmowy dziecka i terapeuty, na koniec dokonuje się podsumowania, jakie nastąpiły w zakresie przestrzennego doświadczania otoczenia przez niepełnosprawnego
 podczas zajęć poleca się stosowanie filmów, przezroczy itp. Rozszerzających ograniczone doświadczenie przestrzeni
 szczególną uwagę można poświęcić motoryce ludzkiego ciała np. pokazując relację z ćwiczeń sportowych a następnie oglądając te same ujęcia w zwolnionym tempie, analogicznie da się analizować przebieg ruchu dziecka w pomieszczeniu


wspólne tematy
"Człowieka poznaje się po tym co nosi w sercu"
terapeuta zajęciowy, mama Mateusza 11l z zD

Offline Ulka

  • User z prawami do pisania
  • Rozgadany Weteran
  • *******
  • Wiadomości: 10988
Arteterapia - terapia poprzez sztukę
« Odpowiedź #28 dnia: Lipiec 29, 2007, 11:52:54 am »
Historie, które leczą
Mówi się, że książka jest przyjacielem człowieka. Wielu z nas niejednokrotnie doświadczyło tego, że czytanie ma zbawienny wpływ. Poprawia nastrój, dostarcza wielu wzruszeń, daje wytchnienie i odpoczynek po ciężkim dniu.

http://www.niepelnosprawni.pl/ledge/x/19660
Ulka-Darek30mpdz & Magda31 &   wspomnienia

Offline Emilianka

  • User z prawami do pisania
  • Wyjadacz
  • *****
  • Wiadomości: 3124
Arteterapia - terapia poprzez sztukę
« Odpowiedź #29 dnia: Wrzesień 03, 2007, 09:59:21 am »
Sztuka kształtuje wrażliwość dzieci i je rozwija

Kontakt ze sztukami pięknymi jest dla człowieka dorosłego spotkaniem z subiektywnymi przedstawieniami świata widzialnego i odczuwanego. Według naukowców, twórczość artystyczna ma także znaczenie dla dziecka, wpływa bowiem na jego psychikę, kształtuje wrażliwość i rozumienie świata, a także przyczynia się do rozwijania sprawności manualnych. Pozwala również uzewnętrzniać dziecku jego emocje, wrażenia i odczucia, nawet jeśli inne środki wyrazu znajdują się poza jego zasięgiem.

Jak zauważył Stefan Szuman, jeden z prekursorów wychowania estetycznego "(...) dziecko w swych rysunkach wyraża dziecinne przeżycia i wyraża je swoim prymitywnym językiem graficznym, który nie jest dla nas niezrozumiały, mimo, że my dorośli wyrażamy się rysunkowo inaczej".

Zjawisko to wykorzystuje w pracy z dziećmi niepełnosprawnymi intelektualnie Elżbieta Lubińska ze Specjalnego Ośrodka Szkolno- Wychowawczego w Nowym Sączu. Jej nowatorska metoda pracy polega na aktywizowaniu dzieci równocześnie w dwóch obszarach - percepcji dzieł sztuki i ekspresji plastycznej.

"Dziecko niepełnosprawne intelektualnie zaabsorbowane twórczością plastyczną staje się konstruktorem własnej wiedzy i doświadczenia, odkrywa i przekształca obraz świata zewnętrznego oraz swoje emocje - mówi Lubińska. - I choć działalność ta rzadko prowadzi do wytworów o wyjątkowej wartość estetycznej, to często jest ona źródłem nowych koncepcji i rozwiązań. W efekcie pozwala to wykraczać dziecku poza posiadane zasoby wiedzy, doświadczenia i umiejętności. Działania związane ze Sztuką, z jej odbiorem i uprawianiem stanowią ważny czynnik rozwoju dyspozycji psychicznych, na przykładáwyobraźni twórczej."

Kontakt z dziełami sztuki oraz własna twórczość plastyczna powoduje, że u dzieci z upośledzeniem umysłowym rozwija się wyobraźnia i wzrasta możliwość przekazywania pewnych informacji o sobie i swoich przeżyciach. Dzieje się tak, uważa Lubińska, ponieważ kod obrazowy nie jest kodem sztywnym i nie podatnym na transformacje.

Dotychczasowe badania pokazują, że umożliwianie plastycznej ekspresji dziecięcych wyobrażeń skutkuje doskonaleniem procesów spostrzegania, uczy systematycznej obserwacji oraz poprawia efektywność analizy danych percepcyjnych.

PAP - Nauka w Polsce

Offline Emilianka

  • User z prawami do pisania
  • Wyjadacz
  • *****
  • Wiadomości: 3124
Arteterapia - terapia poprzez sztukę
« Odpowiedź #30 dnia: Wrzesień 27, 2007, 01:29:06 pm »
Leczenie książką

Trudności dnia codziennego, choroby, stresy powodują, że ludzi potrzebujących wsparcia psychicznego jest coraz więcej. Dotyczy to także młodzieży szkolnej, która nie radzi sobie z codziennymi problemami. Sposobem walki z trudami życia wykorzystywanym z coraz większym powodzeniem staje się biblioterapia.

Biblioterapia jako dyscyplina naukowa nie ma długiej tradycji, choć - jak podaje bibliotekoznawca z krakowskiej WSP Lidia Ippoldt - termin ten pojawił się po raz pierwszy w Polsce już w latach trzydziestych dwudziestego wieku; określano nim "działalność terapeutyczną, w której główne narzędzia działania stanowi książka". Pojęcie biblioterapii zostało przypomniane w latach sześćdziesiątych. W "Encyklopedii wiedzy o książce" z 1971 r. czytamy: "biblioterapia - stosowanie lektury książek i innych materiałów drukowanych jako środka terapeutycznego w leczeniu chorych". Według "Encyklopedii współczesnego bibliotekarstwa polskiego" z 1976 r. biblioterapia to "dział psychologii czytelnictwa znajdujący się również w sferze zainteresowań medycyny, pedagogiki i socjologii".

Wyjaśnienie dwóch greckich słów : biblion - książka i therapeo - leczę tworzy najprostszą definicję biblioterapii: leczenie książką. Szersze definicje wskazują na rolę pomocy psychicznej, świadczonej za pośrednictwem lektury, w opanowywaniu doraźnych reakcji chorego i rozwiązywaniu jego problemów życiowych, zwłaszcza w sytuacji choroby, zmian w zachowaniu, zaburzeń systemu nerwowego i psychiki.

"Pomysł uzdrawiania przy pomocy literatury nie jest niczym nowym, wywodzi się z pierwszych bibliotek starożytnej Grecji" - napisała Elżbieta Olechnowicz, nauczyciel bibliotekarz z Gimnazjum nr 3 w Warszawie. Leczenie książką kojarzono do niedawna głównie z bibliotekami funkcjonującymi w szpitalach, sanatoriach czy prewentoriach, których zadaniem było pomaganie pacjentom w przetrwaniu i przezwyciężaniu choroby. Księgozbiór takich bibliotek był w porozumieniu z lekarzami odpowiednio dobierany i udostępniany przez specjalnie przygotowanych pracowników.

W biblioterapii wykorzystuje się terapeutyczne wartości literatury. Iwona Zachciał, założyciel gdańskiego ośrodka biblioterapeutycznego, uważa, że śledząc losy bohaterów utworów literackich będących w sytuacjach zbliżonych do sytuacji osób uczestniczących w warsztatach, można wpłynąć na zmianę zachowań, sposobu myślenia, można doprowadzić do twórczego i aktywnego działania oraz pomóc we właściwym funkcjonowaniu w rodzinie, szkole, wśród rówieśników.

Książki wykorzystywane w procesie biblioterapeutycznym pełnią różne funkcje. Danuta Gostyńska, autorka wielu publikacji z dziedziny biblioterapii, wymienia:

* materiały uspokajające, do których zalicza się książki przygodowe, tak zwane młodzieżowe, baśnie, fantazy, literaturę humorystyczną,
* materiały pobudzające książki o tematyce awanturniczo-przygodowej, wojenne, podróżnicze, popularnonaukowe,
* materiały refleksyjne czyli powieści obyczajowe, biograficzne, książki zawierające wątek romansowy, psychologiczne i socjologiczne.

Wanda Kozakiewicz zaproponowała jeszcze jedno kryterium doboru materiałów biblioterapeutycznych - dostarczanie wzruszeń natury religijnej. Chodzi o literaturę, która stawiając czytelnika jakby wobec tajemnicy, powoduje, że w trakcie czytania dokonuje on jakiegoś ważnego dla siebie odkrycia.

Oddziaływanie książek na uczestnika biblioterapii musi być przez biblioterapeutę wnikliwie zaplanowane. Zdaniem prezesa Polskiego Towarzystwa Biblioterapeutycznego Ireny Boreckiej "książki mogą wydobywać z podświadomości czytelnika zarówno radosne, jak i przykre przeżycia. (...) Literatura odpowiednio włączona w proces terapeutyczny może stać się czynnikiem redukującym stresy powstałe w wyniku choroby, pobytu w szpitalu czy też niepełnosprawności. Za jedno z najważniejszych zadań biblioterapii uważa się pomoc w intelektualnym uaktywnianiu się pacjenta lub wychowanka poprzez dostarczanie takich bodźców, które umożliwiają mu twórcze, aktywne działanie." W biblioterapii wykorzystuje się głośne i ciche czytanie ze zrozumieniem, metody pracy z tekstem literackim wypracowane przez filologów oraz bibliotekarzy. Korzysta się również z innych metod, na przykład metodyki dramy i inscenizacji.

Dobór lektur oraz metod i form pracy zależy przede wszystkim od tego, kto potrzebuje biblioterapii, gdzie ona się odbywa (szpital, szkoła czy placówka penitencjarna) i kto ją prowadzi. Celem biblioterapii klinicznej jest leczenie zaburzeń, a biblioterapii wychowawczej - korygowanie postaw, kompensacja, samorealizacja.

Uczestnikami procesu biblioterapii klinicznej są ludzie chorzy, pacjenci szpitali, wymagający pomocy psychologicznej, zaś podmiotem biblioterapii wychowawczej są uczniowie, studenci - ludzie zdrowi w sensie medycznym, ale mający kłopoty życiowe, takie jak: strata kogoś bliskiego, rozwód, problemy w pracy, brak pieniędzy, bezrobocie, niepowodzenia w szkole, brak akceptacji w środowisku.

Biblioterapeutami bywają lekarze współpracujący z bibliotekarzami, pedagodzy specjalni, bibliotekarze szkolni, nauczyciele nauczania początkowego, wychowawcy klas prowadzący zajęcia korekcyjno-wyrównawcze, pedagodzy szkolni oraz inni nauczyciele, którzy ukończyli odpowiednie szkolenie.

Okazuje się, że od wieków książka odgrywa w życiu człowieka ogromną rolę. Chińskie przysłowie głosi, że "książka jest jak ogród, który można włożyć do kieszeni".


Etapy procesu biblioterapeutycznego

* diagnoza - zarówno rozpoznanie problemów pacjenta (wychowanka), jak i przewidywanie skutków planowanego działania terapeutycznego

* dobór literatury ściśle związany z daną sytuacją terapeutyczną

* postępowanie terapeutyczno-wychowawcze - czytanie indywidualne lub zbiorowe (niekiedy tylko słuchanie) wzbogacone dodatkowymi formami pracy - którego celem jest wywarcie odpowiedniego wpływu na pacjenta (wychowanka), to znaczy:
- identyfikacja odbiorcy z bohaterem literackim lub sytuacją
- refleksja odbiorcy nad czytanym tekstem, samym sobą i sytuacją, w jakiej aktualnie się znajduje
- katharsis - rodzaj "oczyszczenia", odreagowania
- wgląd w samego siebie
- zmiana w postawach i zachowaniu.

(na podstawie: Irena Borecka "Biblioterapia w szkole podstawowej i gimnazjum")


Biblioterapeutów szkolą między innymi: Polskie Towarzystwo Biblioterapeutyczne oraz ośrodki doskonalenia nauczycieli.

Polskie Towarzystwo Biblioterapeutyczne z siedzibą we Wrocławiu przy ul. Niemcewicza 4 ma oddziały w: Gorzowie Wielkopolskim, Siedlcach, Toruniu, Wałbrzychu, Warszawie, Zielonej Górze.

Fachowej wiedzy dostarcza także wychodzący we Wrocławiu kwartalnik "Biblioterapeuta", biuletyn informacyjny Polskiego Towarzystwa Biblioterapeutycznego.

Informacje na temat PTB i biuletynu można znaleźć na stronie:
http://www.skiba.edu.pl


Literatura:

1. Irena Borecka: Biblioterapia w szkole podstawowej i gimnazjum, Wałbrzych 2002 r.
2. Lidia Ippoldt: Biblioterapia w związkach z innymi naukami, [w:] "Biblioterapeuta", 2000 r. nr 4 (12)
3. Elżbieta Olechnowicz: Biblioterapi [w:] http://www.strumyk21.edu.pl
4. Iwona Zachciał: Terapeutyczna funkcja biblioteki szkolnej jako wspomaganie procesu wychowawczego szkoły, referat, Gdańsk 2004 r.


Barbara Ellwart

źródlo: Przegląd Oświatowy 2004 nr 7

Offline Emilianka

  • User z prawami do pisania
  • Wyjadacz
  • *****
  • Wiadomości: 3124
Arteterapia - terapia poprzez sztukę
« Odpowiedź #31 dnia: Listopad 06, 2007, 11:09:59 am »

Offline Ulka

  • User z prawami do pisania
  • Rozgadany Weteran
  • *******
  • Wiadomości: 10988
Choreoterapia / terapia
« Odpowiedź #32 dnia: Styczeń 21, 2008, 10:33:39 pm »
Rusza kampania społeczna ’’Trzymaj rytm z Odnovitem’’

Cytuj
Pomysł wykorzystania tańca, jako elementu terapii służącej rozładowaniu emocji wśród nadpobudliwych dzieci, pojawił się po raz pierwszy w latach dwudziestych ubiegłego stulecia w Waszyngtonie. Obecnie terapia tańcem zalecana jest nie tylko chorym z zaburzeniami emocjonalnymi, depresją i nerwicą, lecz także cierpiącym na chorobę Parkinsona, Alzheimera oraz ludziom zdrowym. Taniec pobudza prawidłowy rozwój psychofizyczny człowieka


http://www.niepelnosprawni.pl/ledge/x/22121

linki dot.choreoterapii

http://www.google.pl/search?hl=pl&q=choreoterapia&lr=
Ulka-Darek30mpdz & Magda31 &   wspomnienia

mohana

  • Gość
Arteterapia - terapia poprzez sztukę
« Odpowiedź #33 dnia: Luty 05, 2008, 07:52:32 am »
Witam :)
Jakimś cudem znalazłam to forum i przyznam się bez bicia, że chyba uratowałyście mi życie. Piszę pracę licencjacką "Stosowanie wybranych metod terapii środkami artystycznymi w Dziennych Ośrodkach Adaptacyjnych". W związku z tym miałabym pytanie, czy znacie może jakieś pozycje, z których dowiem się o historii Dziennych Ośrodków Adaptacyjnych? Szukam, szukam i niestety nie potrafię nic znaleźć  :(  
Ahh i dziekuję, że to forum jest- już wcześniej wypisane przez Was pozycje są dla mnie dużą pomocą :)

Venerable

  • Gość
Arteterapia - terapia poprzez sztukę
« Odpowiedź #34 dnia: Marzec 14, 2008, 09:24:59 am »
Witam
Serdecznie zapraszam do odwiedzin w portalu poświęconemu arteterapii.


Pozdrawiam

 

(c) 2003-2014 Team Dar Życia :: nota prawna :: o plikach Cookies :: biuro@darzycia.pl
Polecamy:   Forum o zwierzętach