Ogłoszenia Zwierzęta
Aktualności: Jeśli uważasz że serwis Dar Życia jest potrzebnym miejscem Wesprzyj nas. Chcemy reaktywować serwis, dostosować graficznie i technicznie do aktualnych standardów, ale potrzebujemy Twojego wsparcia. Dziękujemy za wsparcie.

Autor Wątek: Odczytywanie rysunków dzieci  (Przeczytany 25879 razy)

Offline sonia

  • User z prawami do pisania
  • Rozgadany Weteran
  • *******
  • Wiadomości: 25627
    • Dar Życia
Odczytywanie rysunków dzieci
« dnia: Luty 06, 2003, 06:09:25 pm »
Jak dzieci tłumaczą, źle zrozumiany rysunek - przekonałam się dziś.
Do mojej córki przyszła młodsza od niej koleżanka.
Obie rysowały dowolne rysunki na kartkach papieru. Gdy skończyły przyszły pokazać swoje dzieła. Na jednym z nich brakowało dachu  -zapytałam: "Monisiu - co brakuje na tym rysunku?" - ona na to: brakuje dachu.

Ale czemu? - usłyszałam: "bo on nie urósł"  :lol:  :lol:  :lol:
czemu? - "bo nie chciał jeść". Dodam, że sama jest niejadkiem i szybko znalazła wytłumaczenie dla tego dachu.

Ile można nauczyć się od wyimaginowanego świata fantazji dzieci?
A czy Wam też się coś podobnego przytrafia?
 :eating:
Tam gdzie warto dotrzeć, nie ma dróg na skróty.
Sonia, mama Moniki z zD- 19,10l. , Domowa terapia

Pan Rajek

  • to weteran
  • polecający usługi
  • *******

Offline sonia

  • User z prawami do pisania
  • Rozgadany Weteran
  • *******
  • Wiadomości: 25627
    • Dar Życia
Rysunki dzieci - obraz rozwoju psychicznego dziecka
« Odpowiedź #1 dnia: Sierpień 03, 2003, 10:07:53 am »
Cytuj
"Badania psychologiczne nad rysunkiem dziecka uznane zostały za wartościowe i zaakceptowane przez wielu psychologów. Uzyskane tą drogą wyniki, dają obraz rozwoju psychicznego dziecka, jego osobowości, wskazują również na zaburzenia w rozwoju umysłowym, emocjonalnym i społecznym. Rysunek uczestniczy w diagnozie, odgrywa ważną rolę w postępowaniu psychoterapeutycznym i pozwala na wybranie właściwej filozofii leczenia.


Cytuj
Twórczość plastyczna jest bogatym źródłem wiedzy o osobowości dziecka, dzięki której, psycholog stara się odpowiedzieć na różne pytania: czy działalność twórcza dziecka jest odbiciem jego przeżyć psychicznych? Czy prace plastyczne są wyrazem osobowości dziecka i jakie cechy ujawniają? Jaki jest wpływ środowiska na treść rysunków dziecka..."

NIEPRZYSTOSOWANIE I PSYCHICZNE ZABURZENIA OSOBOWOŚCI I ICH WPŁYW NA RYSUNEK DZIECKA
Tam gdzie warto dotrzeć, nie ma dróg na skróty.
Sonia, mama Moniki z zD- 19,10l. , Domowa terapia

Offline Ela M.

  • Podglądacz
  • *
  • Wiadomości: 37
Odczytywanie rysunków dzieci
« Odpowiedź #2 dnia: Październik 03, 2004, 02:01:00 pm »
Witaj Soniu :)
Kiedy prowadziłam diagnozę dzieci 6 letnich w przedszkolu (zaznaczam, że na śląskiej wsi!)poprosiłam o narysowanie figury geometrycznej- Koło. Wcześniej oczywiście powtórzyłam z dziećmi nazwy i wygląd figur a później poprosiłam o narysowanie. Jeden z chłopców przyniósł narysowany rower :?  na co ja ze zdziwieniem(chociaż też jestem Ślązaczką!!!!) zapytałam, co to jest? a on mi na to:
" Chciała pani koło, to narysowołek koło!
dla nie wtajemniczonych: Koło to po Sląsku Rower!!!!
Sama bym na to nie wpadła  :D
Pozdrawionka od Eli:)

Offline sonia

  • User z prawami do pisania
  • Rozgadany Weteran
  • *******
  • Wiadomości: 25627
    • Dar Życia
Odczytywanie rysunków dzieci
« Odpowiedź #3 dnia: Październik 03, 2004, 02:24:17 pm »
To uważaj teraz na ślaską nazwę trójkąta  :D
Tam gdzie warto dotrzeć, nie ma dróg na skróty.
Sonia, mama Moniki z zD- 19,10l. , Domowa terapia

Offline Ela M.

  • Podglądacz
  • *
  • Wiadomości: 37
Odczytywanie rysunków dzieci
« Odpowiedź #4 dnia: Październik 05, 2004, 03:45:49 pm »
hahahahaha :lol:
Tego już nie jest w stanie przerobić nawet dziecko :D
chyba :wink:
Pozdrawionka od Eli:)

Offline sonia

  • User z prawami do pisania
  • Rozgadany Weteran
  • *******
  • Wiadomości: 25627
    • Dar Życia
Odczytywanie rysunków dzieci
« Odpowiedź #5 dnia: Październik 23, 2004, 02:02:03 pm »
Co można wyczytać z rysunków dzieci?
Anna Szeląg

"Rysunki dzieci mają nieocenioną wartość, ponieważ mali autorzy wyrażają w nich swoje marzenia, lęki albo pragnienia. Wszystko, co ma dla nich istotne znaczenie, można odnaleźć na zamalowanej kartce papieru. Jeśli dorosłym uda się znaleźć dostęp do tych zaszyfrowanych wiadomości, wtedy będą mogli lepiej zrozumieć zachowanie dzieci i wyjść naprzeciw ich ukrytym potrzebom." / R.Fleck – Bangert/

Nauczyciel, organizując działania twórcze z dziećmi, wkracza w świat fantastycznej przygody, w której dorośli i dzieci razem poznają świat i tworzą jego wizje.

Rysunek dziecięcy to pamiętnik spotkań ze światem, a czasem „cierpliwy przyjaciel", który wysłucha wszystkich trosk i zmartwień. Pełni więc bardzo ważną rolę w życiu małego człowieka. Każdy nauczyciel znajdzie w nim dla siebie wiele cennych wskazówek, jakie należy organizować twórcze przygody i podróże, aby były one niezwykłe, zarówno dla wychowanka, jak i jego przewodnika.
 
Wnikliwie obserwując rysunki dzieci możemy poznać ich uczucia, dowiedzieć się czy są szczęśliwe, co myślą, czego się obawiają, o czym marzą, jak postrzegają swój dom rodzinny, najbliższe otoczenie.

Uwagi ogólne dotyczące charakterystycznych cech rysunków zdradzających emocje i relacje rodzinne.(Pamiętajmy jednak, że nie możemy oceniać wnętrza dziecka po jednym rysunku! Jeśli mamy wątpliwości, coś nas niepokoi poprośmy o pomoc psychologa).
Rysunki o bogatej, nasyconej kolorystyce mogą świadczyć o prawidłowej kondycji psychicznej dziecka, pozbawionej lęków, a wypełnionej radością i optymizmem.

Ciemna kolorystyka zdominowana czernią i szarością może świadczyć o skłonnościach do stresu, o towarzyszących dziecku lękach i obawach.
Zdecydowana dominacja czerwieni z czernią może zdradzać skłonności do agresji.

Linie wyraźne, długie i zdecydowane towarzyszące żywej kolorystyce mogą świadczyć o otwartości, pewności siebie, zdecydowaniu i stabilności emocjonalnej.

Linie cienkie, delikatne, często krótkie mogą mówić o braku wiary we własne siły, braku pewności siebie i skłonnościach do ukrywania własnych uczuć.
Niewielkich rozmiarów peryferyjnie (na krawędziach), rozmieszczone postacie mogą sygnalizować o nieśmiałości i braku wiary we własne siły, niepewność, odrzucenie.

Rozmieszczenie na rysunku członków rodziny świadczyć może o charakterze zacieśnionych więzi z dzieckiem np. postacie rozproszone – rozluźnione więzi, bliskość postaci – silne więzi, oddalenie od rodziców – poczucie zagubienia, niedoceniania.

Dużych rozmiarów, centralnie rozmieszczone, wypełniające niemal całą płaszczyznę kartki postacie mogą mówić o pewności siebie, wewnętrznej energii, otwartości.

Umieszczanie wybranych postaci w centrum kompozycji świadczyć może o ich znaczącej dla dziecka roli, silnym związku emocjonalnym ( miłości, bliskości), bądź też o pozycji jaką ta osoba zajmuje w rodzinie.
Umieszczanie wielu szczegółów na postaci, rysowanie jej z ogromną starannością to kolejny sygnał mogący wskazywać na wysoką – znaczącą lub dominującą – władczą pozycję jaką dla dziecka zajmuje dana osoba w rodzinie.

Pomijanie postaci lub ich fragmentów, oszpecanie czy też pomniejszanie postaci na rysunkach może świadczyć o nieprawidłowych relacjach opartych na złym kontakcie np. zazdrości, nieprawidłowej rywalizacji, wrogości, niechęci, braku bliskości.
Pomijanie własnej osoby w rysunkach prezentujących rodzinę może świadczyć o braku samookreślenia i doceniania własnej pozycji w zaburzonych relacjach rodzinnych np. brak miłości, niedocenianie.
Rysowanie tylko siebie może być sygnałem nadmiernej na sobie koncentracji z powodu np. nadopiekuńczości ze strony rodziny lub przeciwnie braku zainteresowania (dziecko czuje się zaniedbywane, opuszczone, może liczyć jedynie na siebie).

Ukazywanie siebie mniejszym lub młodszym niż w rzeczywistości może sugerować chęć powrotu do bezpiecznego, beztroskiego dzieciństwa, pozbawionego np. nakazów, zakazów, zdań, nowych ról (np. braku jednego z rodziców, pojawienie się młodszego rodzeństwa), którym nie może obecnie sprostać.
Prezentowanie w rysunkach rodziny osób fikcyjnych może być wynikiem pragnień, marzeń o poszerzenie jej np. o rodzeństwo, ojca, matkę.

Rysowanie w tematach rodziny jedynie domu – budynku pozbawionego ludzi może świadczyć o niestabilnych np. konfliktowych relacjach rodzinnych zaburzających u dziecka poczucie bezpieczeństwa czy trwałości rodziny.

Słowa, dźwięki jakie wydaje dziecko podczas procesu rysowania odkrywają jego emocje i odczucia odnoszące się do przedstawianych postaci.

Kolejność rysowania postaci i czas poświęcony na ich narysowanie (ilość nanoszonych szczegółów) może świadczyć o roli i pozycji jaką dla rysującego zajmuje prezentowana postać.

Podkreślanie smutku, żalu (mimika twarzy, łzy), przygnębiające otoczenie, katastroficzny krajobraz może świadczyć o lękach, przykrych przeżyciach np.. utrata kogoś bliskiego, wypadek, rozstanie rodziców.
Powtarzająca się niepokojąca tematyka powinna stać się sygnałem do uważnej obserwacji i otoczenia dziecka szczególną opieką, a nawet do sięgnięcia po psychologiczną poradę.
Anna Szeląg
Przedszkole w Kwaśniowie Górnym

Bibliografia:
Fleck-Bangert R., O czym mówią rysunki dzieci. Wydawnictwo Jedność. Kielce 2001r.
Misiurska A., Kalendarz plastyczny w przedszkolu. WsiP Warszawa 1993r."
Tam gdzie warto dotrzeć, nie ma dróg na skróty.
Sonia, mama Moniki z zD- 19,10l. , Domowa terapia

Offline sonia

  • User z prawami do pisania
  • Rozgadany Weteran
  • *******
  • Wiadomości: 25627
    • Dar Życia
Odczytywanie rysunków dzieci
« Odpowiedź #6 dnia: Październik 24, 2004, 11:33:25 am »
A tak na poważnie - co daje odczytywanie ruysunków dzieci dałam do kącika "Edukacja-integracja"

Cytuj
"Badania psychologiczne nad rysunkiem dziecka uznane zostały za wartościowe i zaakceptowane przez wielu psychologów. Uzyskane tą drogą wyniki, dają obraz rozwoju psychicznego dziecka, jego osobowości, wskazują również na zaburzenia w rozwoju umysłowym, emocjonalnym i społecznym. Rysunek uczestniczy w diagnozie, odgrywa ważną rolę w postępowaniu psychoterapeutycznym i pozwala na wybranie właściwej filozofii leczenia.


Cytuj
Twórczość plastyczna jest bogatym źródłem wiedzy o osobowości dziecka, dzięki której, psycholog stara się odpowiedzieć na różne pytania: czy działalność twórcza dziecka jest odbiciem jego przeżyć psychicznych? Czy prace plastyczne są wyrazem osobowości dziecka i jakie cechy ujawniają? Jaki jest wpływ środowiska na treść rysunków dziecka..."

NIEPRZYSTOSOWANIE I PSYCHICZNE ZABURZENIA OSOBOWOŚCI I ICH WPŁYW NA RYSUNEK DZIECKA

Co można wyczytać z rysunków dzieci?
Anna Szeląg

"Rysunki dzieci mają nieocenioną wartość, ponieważ mali autorzy wyrażają w nich swoje marzenia, lęki albo pragnienia. Wszystko, co ma dla nich istotne znaczenie, można odnaleźć na zamalowanej kartce papieru. Jeśli dorosłym uda się znaleźć dostęp do tych zaszyfrowanych wiadomości, wtedy będą mogli lepiej zrozumieć zachowanie dzieci i wyjść naprzeciw ich ukrytym potrzebom."
R.Fleck – Bangert

Rysunki dzieci - obraz rozwoju psychicznego dziecka
Tam gdzie warto dotrzeć, nie ma dróg na skróty.
Sonia, mama Moniki z zD- 19,10l. , Domowa terapia

Offline Ulka

  • User z prawami do pisania
  • Rozgadany Weteran
  • *******
  • Wiadomości: 10988
Akademii Rozwoju Twórczego Dziecka
« Odpowiedź #7 dnia: Maj 12, 2005, 03:59:41 pm »
Akademii Rozwoju Twórczego Dziecka

Relaks nad meduzą -Dorota Wyżyńska  

Z przyjemnością odnotowuje kolejne niezwykle miejsce, w którym dzieci mogą twórczo i przyjemnie spędzić sobotnie przedpołudnie. Gerard i Dominika trafili na zajęcia z historii sztuki do Akademii Rozwoju Twórczego Dziecka

Z przyjemnością odnotowuję kolejne niezwykle miejsce, w którym dzieci mogą twórczo i przyjemnie spędzić sobotnie przedpołudnie. Gerard i Dominika trafili na zajęcia z historii sztuki do Akademii Rozwoju Twórczego.

Akademia mieści się w skromnym, ale urokliwym lokalu przy ul. Berezyńskiej na Saskiej Kępie. Warunki domowe, intymna atmosfera. Organizatorki pilnują, aby grupy były niewielkie. - Chcemy nawiązać kontakt z każdym dzieckiem, każdemu poświęcić czas - wyjaśniają.

Zajęcia z historii sztuki to brzmi bardzo poważnie. Temat spotkania - "Starożytny Rzym" - jeszcze poważniej. W rzeczywistości to tylko pretekst do rozmowy np. o podwodnym świecie. - A ja widziałem meduzę, ale była taka utopiona - wyrywa się do odpowiedzi Gerard (5 lat). Ktoś inny opowiada o swoim domowym akwarium. Chwilę później dzieci przechodzą do drugiej sali - malarskiej. Mają za zadanie - stworzyć podwodny świat. Najpierw same rozrabiają farbę, potem w dowolnym miejscu np. na ścianie malują stwory przypominające ryby. Gerard zaczyna od meduzy.

Dominika (3 lata) przyszła na zajęcia tylko towarzyszyć bratu. Ale szybko dołącza do grupy. Pani przynosi jej karton i kredki. "Będę rysować rybki" - śmieje się.

W sali obok słychać odgłosy morza. "Czy możemy się zrelaksować?" - pyta jeden z chłopców. To stały rytuał zajęć. Każdy, kto czuje się zmęczony może wygodnie rozłożyć się na kolorowych poduszkach. - Zależy nam na tym, żeby dziecko się uspokoiło, wyciszyło, ma tu pełną swobodę - tłumaczy mi jedna z organizatorek.

Trochę nie chce mi się wierzyć, że uda się "wyciszyć" moje dzieci, choć sama już po pół godziny, słuchając odgłosów morza, czuję się wspaniale. "To może pani też się zrelaksuje i pójdzie na spacer" - proponują mi organizatorki. Próbuję zabrać ze sobą Dominikę, ale ona pochylona nad kartonem nie chce słyszeć o spacerze. Idę więc sama do Parku Skaryszewskiego. Kiedy wracam całkowicie zrelaksowana, Gerard pokazuje mi swoje prace i prosi cichutko: "mamo, jeszcze malutki relelaks, dobrze?"

http://miasta.gazeta.pl/warszawa/1,45628,2667530.html
Ulka-Darek30mpdz & Magda31 &   wspomnienia

Offline Emilianka

  • User z prawami do pisania
  • Wyjadacz
  • *****
  • Wiadomości: 3124
Odczytywanie rysunków dzieci
« Odpowiedź #8 dnia: Maj 20, 2006, 01:53:53 am »
Jestem artystą!
http://www.twojedziecko.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=47&Itemid=45

Warto nauczyć się „czytać” rysunki malaca, bo to pierwsze listy, jakie pisze do rodziców.

Zanim dziecko pójdzie do szkoły, rysuje w sobie tylko właściwy sposób. Psycholodzy nazywają tę fazę preschematyczną. Oznacza to, że jego rysunki są jeszcze mało realistyczne, nie ma w nich symboli powszechnie zrozumiałych, bo maluch tworzy własne (chociaż pojawiają się także postaci bardziej zbliżone wyglądem do ludzi; mają owale wypełnione kropeczkami i kreskami symbolizującymi oczy, nos, usta). Nadal jednak daleka jest dziecku chęć dokładnego odwzorowywania tego, co widzi.

Podczas rysowania czy malowania bardziej eksperymentuje, niż dąży do realizacji konkretnego celu. Bez żalu porzuca pierwszy zamysł, np. narysowania pieska, jeśli odkryje, że z plamy, która powstała na kartce, można zrobić smoka czy słoneczko. Wielka szkoda, że zazwyczaj dzieci, które narysowały coś „nie na temat”, są krytykowane. Odbiera się im wówczas radość tworzenia oraz odwagę w okazywaniu tego, co czują.

Dla kilkulatka najważniejsze jest bowiem uwolnienie emocji podczas rysowania. Za każdą pracą plastyczną kryje się opowieść wzięta z życia, np. wizyta u lekarza i niepokój, jaki mały artysta wtedy odczuwał, lub wymyślona, oparta na zasłyszanych czy obejrzanych bajkach i przetworzona we własnej wyobraźni. Zawsze jest to rodzaj zaszyfrowanego listu, jaki dziecko wysyła. Warto te „listy” opisać na odwrocie, zanotować komentarz dziecka, i zachować, bo świadczą o tym, co zajmuje malucha i co on przeżywa. Jeśli widzi, że jego prace podobają się najbliższym, są wieszane w widocznym miejscu, z większą starannością i cierpliwością będzie podejmował kolejne próby plastyczne.

Warto wyznaczyć stałe miejsce ekspozycji dzieł. Zwykle rodzice przeznaczają na to ściany dziecięcego pokoju albo chowają prace do szuflady. A przecież można w tym celu wykorzystać np. wewnętrzną stronę drzwi wejściowych. Każdy gość zauważy rysunki, chętnie wysłucha, co przedstawiają, i z pewnością je pochwali. Dla małego artysty to sygnał, że warto tworzyć, bo to pomaga w wyrażaniu siebie, ale też w nawiązywaniu kontaktu z innymi ludźmi.

źródło: Twoje Dziecko
http://www.twojedziecko.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=47&Itemid=45

Offline Emilianka

  • User z prawami do pisania
  • Wyjadacz
  • *****
  • Wiadomości: 3124
Odczytywanie rysunków dzieci
« Odpowiedź #9 dnia: Czerwiec 23, 2006, 03:21:53 am »
Zrozum rysunki dziecka

Kolory, kształty i postacie pojawiające się na dziecięcych rysunkach mogą wiele powiedzieć o ich autorach. Odnajdujemy w nich ukryte pytania, radości, lęki, miłość i strach.

Każde dziecko rysuje, uczy się, odkrywa samo siebie i eksperymentuje przez rysunek wszystkie życiowe kwestie. Sprawdza się i buduje własne "ja". Przez akt graficzny wyraża własny świat emocjonalny. Rysunek sam w sobie stanowi cały wszechświat, który zmienia się w miarę jak dziecko nabiera świadomości i rozwija się.

Dziecku brakuje słów, by wyrazić to, co czuje. Rysunek przemawia w sposób swobodny i dogłębny za pośrednictwem wielkich symboli, takich jak słońce, woda, drzewo czy dom. Wartość emocjonalną ma zarówno użyty przez dziecka kolor, jak i sposób wykorzystania przez nie przestrzeni kartki, nacisk narysowanych linii oraz kształty.

Wyciąganie wniosków na podstawie jednego rysunku byłoby poważnym błędem. Dopiero seria rysunków wykonanych przez to samo dziecko pozwala zaobserwować elementy stałe i zmienne,

pytania, które sobie ono zadaje, oraz drogę, jaką obiera, by sobie na nie odpowiedzieć.

Reakcja na rysunek dziecka jest bardzo istotna. W rzeczywistości bowiem, ofiarowując obrazek, maluch przekazuje nam przesłanie, oddaje się - jest to akt miłości.

Rysunek warto potraktować jako punkt wyjścia do rozmowy. Poprośmy dziecko, aby opowiedziało nam, co rysuje. Może to być nie tylko zabawa, ale także możliwość poznania jego świata. Wkraczając w świat rysunku dziecka, pomagamy mu zrozumieć samego siebie. Umożliwia to nam towarzyszenie krok po kroku w ewolucji i pokonaniu kolejnych etapów dojrzewania.

Zainteresowanych tym tematem odsyłamy do książki "Zrozum rysunki dziecka" Sylvie Chermet-Carroy.

Offline Emilianka

  • User z prawami do pisania
  • Wyjadacz
  • *****
  • Wiadomości: 3124
Odczytywanie rysunków dzieci
« Odpowiedź #10 dnia: Lipiec 24, 2006, 05:34:43 pm »
Twórczość plastyczna dzieci

- etapy rozwoju rysunków dzieci i inne informacje

Offline mwaga

  • Aktywny Gadacz
  • *****
  • Wiadomości: 738
Odczytywanie rysunków dzieci
« Odpowiedź #11 dnia: Wrzesień 18, 2006, 09:40:08 pm »
Zastanawiałam się gdzie to umieścic.Jest to w pewnym sensie radosna twórczośc
mojego 8-latka.No ale podobno przepisał z tablicy-podobno.Jakby nie było wyszło
zabawnie.
tutaj
Maria-mama Madzi/92/-niedosłuch obustronny,Oli/93/,Józia/97/.Pozdrawiamy.

Offline ilonadora

  • User z prawami do pisania
  • Rozgadany Weteran
  • *******
  • Wiadomości: 8423
    • http://wwwmojedzieciaki.blox.pl/html
Odczytywanie rysunków dzieci
« Odpowiedź #12 dnia: Styczeń 14, 2007, 11:36:57 pm »
Rysunek dziecka jako element diagnostyki klinicznej


Analiza rysunku dziecka jest ważnym elementem diagnostyki psychologicznej, o którym powinni wiedzieć także lekarze. Artykuł prezentuje podstawowe zasady interpretacji rysunków dzieci w różnym wieku.


Jest rzeczą oczywistą, że nie można niczego wnioskować na podstawie jednego, dwóch czy nawet trzech rysunków dziecka. Dziecko narysowało coś w taki a nie inny sposób, bo miało na to ochotę albo było np. złe na kolegę, który uderzył go w przedszkolu lub też bolał go ząb.

Rysunek jest jedną z wielu czynności, które mogą zasugerować nam, że dziecko ma kłopoty, dlatego też warto przyjrzeć się innym aktywnościom dziecka.

Zwróćmy uwagę między innymi czy jest nie jest ono apatyczne, ciągle zamyślone (jakby nieobecne) lub też oddaliło się ostatnio od rodziców.

Sposób tworzenia (także rysunków) uwarunkowany jest w dużej mierze wrażliwością dziecka, jego mniejszą lub większą otwartością oraz nieśmiałością. Są dzieci, które zazwyczaj rysują słabszą kreską a ich postacie są mniejsze niż innych, gdyż cechuje je mniejsza „przebojowość”, ostrożność i niepewność w porównaniu z większością rówieśników, co nie musi wcale oznaczać, że źle radzą sobie w życiu czy są nieszczęśliwe.

Gdy zaniepokoją nas rysunki dzieci (naszych własnych, lub naszych pacjentów), warto przyjrzeć się wytworom ich bliskich koleżanek i kolegów, gdyż dzieci (zwłaszcza młodsze) często naśladują inne (zwłaszcza znaczące) osoby. Wiadomo też, że rysunki dzieci uczęszczających do przedszkola oraz lubiących rysować i mających dużo takich doświadczeń, będą bardziej dojrzałe niż tych, które nie miały wiele takiej praktyki.

Zainteresowanie rodziców i lekarzy powinna wzbudzić nagła zmiana w treści i formie rysunków utrzymująca się przez jakiś czas (np. dotąd rysunki dziecka były barwne a postacie przedstawione na nich uśmiechnięte a teraz są one szare, bezbarwne, budzą odczucie smutku).
Niepokój może wywołać również mała ilość obiektów na rysunkach, jeśli wcześniej były one bogate w postacie, przyrodę, przedmioty.

Postać ludzka stworzona przez dziecko powyżej 5 r.ż. powinna mieć wszystkie podstawowe części ciała t.j.: nogi, ręce, tułów, szyję, twarz na której zaznaczone są oczy, nos, usta.

Rysowanie jest jedną z form ekspresji dziecka a tym samym w nieświadomy sposób wyrzucania z siebie doznawanych niepowodzeń czy krzywd. Dlatego też kiedy dziecko jest rozzłoszczone czy smutne warto zachęcać go do tego. Zarówno zamaszyste ruchy kredkami w intensywnych kolorach jak i rysunki np. postaci z wyszczerzonymi zębami czy smutnymi minami, pozwalają często rozładować przeżywane napięcie. Ważne jest jednak jak długo utrzymuje się wykonywanie takich rysunków, czy nie trwa to zbyt długo po przeżyciu trudnego wydarzenia.

Dzieci pewne siebie, o wysokim poczuciu własnej wartości rysują silną kreską używając żywych oraz ciepłych kolorów a przedstawione przez nich postacie, przedmioty są relatywnie dużej wielkości. O swoich rysunkach wypowiadają się pozytywnie (np. „nawet niezły rysunek mi wyszedł”).

W treści rysunków dziecka można nierzadko dostrzec przeżywane przez nich problemy np. brak ojca w rysunku rodziny może wskazywać, iż osoba ta jest źródłem lęku lub też odrzucana przez dziecko, pominiecie siebie w tym rysunku może świadczyć natomiast o zaburzeniach emocjonalnych więzi z rodziną. Dzieci rodziców rozwiedzionych jeszcze często długo rysują oboje rodziców obok siebie, co wskazuje, iż nie do końca pogodziły się z nową sytuacją.

Rysowanie przez dziecko genitaliów przedstawionych postaci czy też scen seksualnych powinno wzbudzić poważny niepokój. Należy wtedy przyjrzeć się uważnie czy dziecko nie wydaje się smutne, zmęczone, apatyczne, czy od jakiegoś czasu nie pojawiły się objawy tj np. moczenie. Zwrócić uwagę powinny także zbyt dojrzałe jak na dziecko zabawy seksualne czy też otwartość seksualna wobec innych.


Rycina: Przykład rysunku dziecka molestowanego seksualnie. Poproszone o narysowanie rodziny dziecko rysuje niepewnie, ciemną, cienką kreską, z wyraźnym podkreślaniem genitaliów.

Co zatem powinni zrobić rodzice gdy zaniepokoją ich rysunki dziecka:

    * porozmawiać z nim spokojnie porozmawiać o tym co ostatnio się wydarzyło, czy się czymś nie martwi

    *starać się spędzać z dzieckiem jeszcze więcej czasu

    *dawać mu okazje do uświadomienia że w domu (lub z konkretną osobą) może czuć się bezpiecznie i cokolwiek by się wydarzyło rodzice (lub inne najbliższe osoby) będą go kochać

    *zbierać rysunki, które wzbudziły nasz niepokój

    *spytać dziecko co przedstawiają, poprosić by opowiedziało coś o nich

    *dowiedzieć się czy koleżanki i koledzy dziecka nie przeżywają trudności i kłopotów, jeśli będzie taka możliwość spojrzeć na ich rysunki

    *obserwować dziecko – czy zmieniło się jego zachowanie

    *gdy wytwory dziecka nas niepokoją lub nie potrafimy określić czynników mogących mieć wpływ na zmianę rysunków warto skontaktować się z psychologiem, który pracuje z dziećmi (dobrze jest wziąć na spotkanie rysunki dziecka) – on zajmując się podobnymi problemami na co dzień ma nierzadko większe szanse ustalić przyczynę naszego niepokoju

    *nie popadać w rozpacz (na pewno nie będzie to z korzyścią dla dziecka)

    *nie myśleć o najgorszym – należy pamiętać, że dzieci będąc znacznie mniej dotknięte wpływem środowiska, nie boją się zwykle rysować w sposób odważny i tego na co mają ochotę, w przeciwieństwie do dorosłych

forum pediatryczne
"Być bohaterem przez minutę, godzinę, jest o wiele łatwiej niż znosić trud codzienny w cichym heroizmie."
Ilonadora i czwórka pociech

Offline Gaga

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 26490
Odczytywanie rysunków dzieci
« Odpowiedź #13 dnia: Marzec 20, 2007, 12:55:52 am »
Pozdrawiam :))
"Starsza Zimowa Miotełka"

Offline Gaga

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 26490
Odczytywanie rysunków dzieci
« Odpowiedź #14 dnia: Kwiecień 14, 2007, 09:02:53 pm »
Czytamy rysunki naszych dzieci
Jolanta Bot  
 
 
Dziecko w wieku przedszkolnym interesuje się otaczającą rzeczywistością: poszukuje, bada, obserwuje. Trzeba wykorzystać każdą chwilę, aby rozbudzać jego ciekawość oraz rozwijać posiadane, wrodzone zdolności. Dzieci myślą w sposób magiczny. Znajduje to odzwierciedlenie w ich obrazkach. Spontanicznie namalowane rysunki, które przykuwają uwagę, to życie młodego człowieka, realny i fantastyczny świat widziany oczyma dziecka.

Rysunki mogą ukazywać radość lub smutek towarzyszący dziecku w jego życiu codziennym. Są to dokumenty opisujące marzenia, sny, lęki, pragnienia. Poprzez język graficzny, jakim jest rysunek, dzieci ukazują nam siebie, swoje spojrzenie na świat. Wyrażają to inaczej niż dorośli, znacznie prymitywniej i niezręcznej, ale zawsze swobodniej, szczerzej i ciekawiej.

Działalność plastyczna spełnia również funkcję terapeutyczną. Przez rozwijanie oraz kształtowanie różnych umiejętności dziecka, uczy wiary we własne siły i możliwości twórcze. Maluch tworzy, bawiąc się rysowaniem, rysuje to co umie i jak umie, gdyż podświadomie gromadzi różnorodne przeżycia i doświadczenia, których intensywność wymaga rozładowania, więc przekazuje je w działalności plastycznej. Taka ekspresja to forma komunikacji z innymi ludźmi , to niejako odtwarzanie stosunków międzyludzkich. Wszystko to jest źródłem przyjemności, radości i interesującym zajęciem podobnie jak zabawa.

Wnikliwie obserwując prace plastyczne dzieci możemy poznać ich uczucia, dowiedzieć się czy są szczęśliwe, co myślą, czego się obawiają, o czym marzą, jak postrzegają najbliższe otoczenie.

Wskazówki:


KOLORY:

1. Rysunki o bogatej kolorystyce świadczą o prawidłowej kondycji psychicznej dziecka, pozbawionej lęków, a wypełnionej radością i optymizmem.
2. Ciemna kolorystyka / czernie i szarości / może świadczyć o skłonnościach do stresu, o towarzyszących dziecku lękach i obawach.
3. Zdecydowana dominacja czerwieni z czernią może zdradzać skłonności do agresji.


LINIE:

1. Linie wyraźne, długie towarzyszące żywej kolorystyce świadczą o otwartości, pewności siebie i stabilności emocjonalnej.
2. Linie cienkie, delikatne, często krótkie mogą mówić o braku wiary we własne siły, braku pewności siebie i skłonnościach do ukrywania własnych uczuć.


POSTACIE:

3. Postacie niewielkie lub rysowane na krawędziach kartonu, mogą sygnalizować o nieśmiałości i braku wiary we własne siły, niepewności.
4. Rozmieszczenie na rysunku członków rodziny świadczyć może o charakterze zacieśnionych więzi z dzieckiem np.
 postacie rozproszone – rozluźnione więzi,
 bliskość postaci – silne więzi,
 oddalenie od rodziców – poczucie zagubienia, niedoceniania.
 postacie dużych rozmiarów, centralnie rozmieszczone, wypełniające niemal całą kartkę mówią nam o pewności siebie, wewnętrznej energii, otwartości dziecka.
 A postacie rozmieszczone w centrum rysunku, to postacie ważne dla dziecka, z którymi jest ono w silnym związku emocjonalnym, bądź mówią o pozycji jaka ta osoba zajmuje w rodzinie.

5. Umieszczanie wielu szczegółów na postaci lub rysowanie jej z ogromną starannością to sygnał dotyczący znaczenia lub dominacji tej osoby w rodzinie.

6. Pomijanie własnej osoby w rysunkach prezentujących rodzinę może świadczyć o braku doceniania własnej pozycji, o zaburzonych relacjach rodzinnych np. brak miłości.

7. Rysowanie tylko siebie może być sygnałem nadmiernej na sobie koncentracji z powodu np. nadopiekuńczości ze strony rodziny lub przeciwnie braku zainteresowania (dziecko czuje się zaniedbywane, opuszczone, może liczyć jedynie na siebie).

8. Pomijanie postaci lub ich fragmentów, oszpecanie czy też pomniejszanie postaci na rysunkach może świadczyć o nieprawidłowych relacjach np. zazdrości, rywalizacji, niechęci, braku bliskości.

9. Ukazywanie siebie mniejszym lub młodszym niż w rzeczywistości może sugerować chęć powrotu do bezpiecznego, beztroskiego dzieciństwa, pozbawionego np. nakazów, zakazów, zdań, nowych ról (np. braku jednego z rodziców, pojawienie się młodszego rodzeństwa), którym nie może obecnie sprostać.

10. Prezentowanie w rysunkach rodziny osób fikcyjnych może być wynikiem pragnień, marzeń o poszerzenie jej np. o rodzeństwo, ojca, matkę.

11. Rysowanie w tematach rodziny jedynie domu – budynku pozbawionego ludzi może świadczyć o niestabilnych np. konfliktowych relacjach rodzinnych zaburzających u dziecka poczucie bezpieczeństwa czy trwałości rodziny.

12. Kolejność rysowania postaci i czas poświęcony na ich narysowanie (ilość nanoszonych szczegółów) może świadczyć o roli i pozycji jaką dla rysującego zajmuje prezentowana postać.


Podkreślanie smutku, żalu w rysunku


(mimika twarzy, łzy), przygnębiające otoczenie, katastroficzny krajobraz, może świadczyć o lękach, przykrych przeżyciach np.. utrata kogoś bliskiego, wypadek, rozstanie rodziców.
Powtarzająca się niepokojąca tematyka prac plastycznych
powinna stać się sygnałem do uważnej obserwacji i otoczenia dziecka szczególną opieką, a nawet do sięgnięcia po psychologiczną poradę.


WSKAZÓWKI dla ZAINTERESOWANYCH
dziecięcą twórczością plastyczną:



Zapewnij dziecku różnorodne materiały plastyczno-techniczne potrzebne mu do podjęcia działalności, swobody wyboru materiału i tematu.

Zapewnij dziecku czas i miejsce na przemyślenie rysunku i jego wykonanie. Gwałtowne przerywanie pracy tłumi jego twórcze myślenie i zaangażowanie.

Stwórz atmosferę życzliwości.

Ucz dziecko zachowania ładu i wspólnego sprzątania po zakończeniu pracy.

Ciesz się z każdej wykonanej pracy plastycznej swojego dziecka i zachęcaj je do tego, by kończyło rozpoczęte działania, przez co uczysz je wytrwałości.

Rozmawiaj na jej temat - pytaj, delikatnie sugeruj co ci się podoba w rysunku a co można inaczej przedstawić. A jeśli coś cię niepokoi czy dziwi subtelnie porozmawiajcie o tym. Daj mu czas, aby opowiedziało, co namalowało, ulepiło.

Nie oceniaj kategoriami: brzydki-zły, ładny-dobry. Mów: Ale się napracowałeś, ale oryginalny rysunek….itp.

Nie należy dziecka przekonywać, że jego praca jest wykonana super, jeśli ma ono odmienne zdanie i to pokrywa się z rzeczywistością. Wtedy lepiej zapytać dziecko: chcesz nową kartkę? chcesz narysować jeszcze raz?

Pozwól dziecku na samodzielność wykonania pracy, chyba że prosi cię o jakąś wskazówkę czy pomoc, wtedy nie odmawiaj!

Doceniaj wytwory plastyczne swojego małego artysty. Pokazuj znajomym i rodzinie, niech dziecko widzi, że jego prace są interesujące dla innych i zauważane. Szacunek dla pracy dziecka oraz dla efektów jego pracy jest rzeczą bardzo ważną.

Nigdy nie wyrzucaj pracy plastycznej przy dziecku. Przecież dziecko zawarło w niej swoje marzenia i wizje otaczającej nas rzeczywistości. To obrazowe odbicie psychiki, przeżyć i doświadczeń dziecka.
Pozdrawiam :))
"Starsza Zimowa Miotełka"

Offline Renek

  • Raczkujący Gadacz
  • ****
  • Wiadomości: 518
    • http://www.monika.smyki.pl
Odczytywanie rysunków dzieci
« Odpowiedź #15 dnia: Kwiecień 22, 2007, 04:18:01 pm »
Kiedyś Moniczka bardzo się na mnie wkurzyła :) Nie potrafiła mi tego wykrzyczeć oprócz jakiejś tam niezrozumiałej wiązanki, którą zbagatelizowałam. Na czworakach "pobiegła" do swojego pokoju z którego wyszła po kilku minutach. Podeszła do mnie i dała mi kartkę papieru na której były narysowane postacie. Monika tłumaczyła mi pokolej: Marta, babcia, tata, Monika, mama (czyli cała nasza rodzina) po czym długopisem zamaszyście wykreśliła mamę z rodziny i znowu podała mi tę kartkę. W ten sposób dowiedziałam się jak bardzo jest na mnie zła a jednocześnie byłam szczęśliwa że moje dziecko potrafi to tak zrozumiale przekazać. Wieczorem otrzymałam ponownie kartkę na której stałam przy mojej rodzinie i nie byłam skreślona :) Przestała się gniewać :)

Kilka dni temu odkryłam, ze moniczka w jednym ze swoich zaszytów "na brudno" prowadzi pamiętnik. Na kolejnych stronach widnieją wspaniałe rysunki sytuacyjne z których rozpoznaję konkretne dni :) Pojawiają się też pojedyncze słowa. Postacie są podpisane (mama, tata, Marta, babcia, pani, Joy) również budynki (dom, szkoła). Próbuje pomału wprowadzać zdania ale myli literki i staja się nieczytelne. Dzięki temu odkryciu zrozumiałam jak wielkie znaczenie mają dla Moniki konkretne sytuacje i jak ona to widzi:)
A pamiętnik pokazała mi sama :)

Offline Anna

  • User z prawami do pisania
  • Weteran
  • ******
  • Wiadomości: 4459
Odczytywanie rysunków dzieci
« Odpowiedź #16 dnia: Kwiecień 22, 2007, 06:03:05 pm »
Niesamowite i piękne jest to co piszesz.
Podziwiam jak bardzo Moniczka jest  kreatywna.
W zasadzie można również ten post umieścić w dziale "Osiągnięcia naszych pociech".
Serdecznie uściski dla Moniczki.

Offline Renek

  • Raczkujący Gadacz
  • ****
  • Wiadomości: 518
    • http://www.monika.smyki.pl
Odczytywanie rysunków dzieci
« Odpowiedź #17 dnia: Kwiecień 22, 2007, 07:21:12 pm »
Dziękuję za te miłe słowa :) Monika zaskakuje nas ostatnio niemal z dnia na dzień. Łączymy to z rozpoczęciem przez nią nauki w szkole. Wszyscy zauwazają gwałtowny skok do przodu (no ale bez przesady bo możliwości nie są znowu takie wielkie  ;) ) W rysunkach zaczyna pojawiać się ONA - dziewczynka przy balkoniku. Zaznaczę że od czasu drugiej operacji moniczka nie może samodzielnie chodzić i porusza się na wózku.

Offline sonia

  • User z prawami do pisania
  • Rozgadany Weteran
  • *******
  • Wiadomości: 25627
    • Dar Życia
Odczytywanie rysunków dzieci
« Odpowiedź #18 dnia: Kwiecień 22, 2007, 08:06:50 pm »
Myślę, że to bardzo ważny temat z punktu rozwoju dzieci, psychologii, a nawet komunikacji z dzieckiem niepełnosprawnym.
Od kilku lat zbieram rysunki i kolorowanki Moniki, duzo o każdym z nich rozmawiamy.
Padają pytania , odpowiedzi, wyjaśnienia- obustronnie.
A tak przed laty  opisała nas red. gazety Olivia z W-wy, socjolog Maria Mamczur:
reportaż  - to świat widziany oczyma Moniki przy pomocy rysynków, ,dźwięków, gestów....

Cytuj
Monika często mówi swoim własnym językiem. Nieraz trudno ją zrozumieć. Gdyby mówiła tak jak my, powiedziałaby: "Mój świat, to wielka kula w środku. Masa dźwięków, zapachów, wrażeń, uczuć. Ta kula mnie rozsadza...".

Brakuje mi słów, rąk, nóg, aby wszystko wyrazić. Często złoszczę się, że nie potrafię tego wyrazić... Mam tyle do powiedzenia, a moje słowa brzmią jak "ble, ble"... Mamo, pomóż... I mama pomaga. Najbardziej lubię rozmawiać tak: mama zaczyna zdanie, a ja je kończę. A kiedy coś narysuję - mama długo ogląda moje dzieło. Co to? - pyta. A kiedy nie umiem jej wytłumaczyć, ona się domyśla. Pyta, czy o to właśnie chodzi? I kiedy ona zgaduje - ja z radości klaszczę rękami i nogami, żeby było jeszcze weselej. Ale kiedy nie zgadnie - płacze we mnie wszystko, nawet buty i lalki w moich rękach...

http://darzycia.pl/artykuly.php?art=2
MARIA MAMCZUR, "OLIVIA" Nr 10, październik 2002r., str.76-79
Tam gdzie warto dotrzeć, nie ma dróg na skróty.
Sonia, mama Moniki z zD- 19,10l. , Domowa terapia

Offline Renek

  • Raczkujący Gadacz
  • ****
  • Wiadomości: 518
    • http://www.monika.smyki.pl
Odczytywanie rysunków dzieci
« Odpowiedź #19 dnia: Kwiecień 22, 2007, 08:38:06 pm »
Soniu - czuję jakby to i nas ktoś opisał :) Wspaniale jest to ujęte :)

Offline sonia

  • User z prawami do pisania
  • Rozgadany Weteran
  • *******
  • Wiadomości: 25627
    • Dar Życia
Odczytywanie rysunków dzieci
« Odpowiedź #20 dnia: Kwiecień 22, 2007, 08:57:37 pm »
Dodam, że w tym tyg. zaniosłam sporo jej rysunków i kolorowanek do PPP -były pieczołowicie oglądane.
Kilka lat temu ogladała je psycholog dr Renata Stefańska-Klar wraz z naszą stała lekarką.
Warto je zbierać, wręcz motywowac dziec i do ich wykonywania.
To jakby ukazywanie wnętrza naszych dzieci-zwłaszcza tych, które mają trudnosci z werbalnym porozmiewaniem się.
A przeciez ładnie wykonana kolorowanka świadczy także o koordynacji oko-ręka, a za tym możliwości pisania w liniale.
Tam gdzie warto dotrzeć, nie ma dróg na skróty.
Sonia, mama Moniki z zD- 19,10l. , Domowa terapia

Offline Emilianka

  • User z prawami do pisania
  • Wyjadacz
  • *****
  • Wiadomości: 3124
Odczytywanie rysunków dzieci
« Odpowiedź #21 dnia: Październik 08, 2007, 11:55:31 am »
Zrozum rysunki dziecka

Kolory, kształty i postacie pojawiające się na dziecięcych rysunkach mogą wiele powiedzieć o ich autorach. Odnajdujemy w nich ukryte pytania, radości, lęki, miłość i strach.

Każde dziecko rysuje, uczy się, odkrywa samo siebie i eksperymentuje przez rysunek wszystkie życiowe kwestie. Sprawdza się i buduje własne "ja". Przez akt graficzny wyraża własny świat emocjonalny. Rysunek sam w sobie stanowi cały wszechświat, który zmienia się w miarę jak dziecko nabiera świadomości i rozwija się.

Dziecku brakuje słów, by wyrazić to, co czuje. Rysunek przemawia w sposób swobodny i dogłębny za pośrednictwem wielkich symboli, takich jak słońce, woda, drzewo czy dom. Wartość emocjonalną ma zarówno użyty przez dziecka kolor, jak i sposób wykorzystania przez nie przestrzeni kartki, nacisk narysowanych linii oraz kształty.

Wyciąganie wniosków na podstawie jednego rysunku byłoby poważnym błędem. Dopiero seria rysunków wykonanych przez to samo dziecko pozwala zaobserwować elementy stałe i zmienne, pytania, które sobie ono zadaje, oraz drogę, jaką obiera, by sobie na nie odpowiedzieć.

Reakcja na rysunek dziecka jest bardzo istotna. W rzeczywistości bowiem, ofiarowując obrazek, maluch przekazuje nam przesłanie, oddaje się - jest to akt miłości.

Rysunek warto potraktować jako punkt wyjścia do rozmowy. Poprośmy dziecko, aby opowiedziało nam, co rysuje. Może to być nie tylko zabawa, ale także możliwość poznania jego świata. Wkraczając w świat rysunku dziecka, pomagamy mu zrozumieć samego siebie. Umożliwia to nam towarzyszenie krok po kroku w ewolucji i pokonaniu kolejnych etapów dojrzewania.

Zainteresowanych tym tematem odsyłamy do książki "Zrozum rysunki dziecka" Sylvie Chermet-Carroy.

Offline Emilianka

  • User z prawami do pisania
  • Wyjadacz
  • *****
  • Wiadomości: 3124
Odczytywanie rysunków dzieci
« Odpowiedź #22 dnia: Listopad 08, 2007, 03:44:42 pm »
Kosmiczna żyrafa

Irena Obuchowska

Talent dziecka nie zawsze ma możliwość ujawnienia się, bo zdarza się i tak, że dorośli nie akceptują jego zainteresowań i dążeń, narzucając mu własne wybory. I wówczas talent cichnie, aż zgaśnie. Zależy to także od temperamentu dziecka, bowiem silne psychicznie i przebojowe dziecko, łatwo stłumić się nie da.


Nawet w najzwyklejszych sytuacjach bywają chwile zaskoczenia. Oto idąc asfaltową drogą przez wieś, która zwie się Krajkowo, ujrzałam żyrafę. Nie, nie żywą, ale narysowaną kredą w poprzek drogi. Na rysunku było drzewo, fruwał ptaszek, a obok drzewa stała sobie żyrafa sięgająca szyją do gałęzi drzewa. Najwidoczniej miała apetyt na liście. Skąd pomysł narysowania żyrafy na wiejskiej drodze? I kto ją narysował? Pomyślałam o Kasi, dziewczynce mieszkającej na skraju wsi, która ma nieduże jeszcze, ale już utalentowane rączki.

Nieco później spotkałam Kasię i rzeczywiście, to ona narysowała na asfalcie żyrafę. Nie umiała jednak wyjaśnić, dlaczego wybrała właśnie to zwierzę. „Tak sobie pomyślałam” – powiedziała. Istotnie, utalentowane w jakimś kierunku dzieci często nie potrafią uzasadnić swoich wyborów. Niczym instynkt kieruje nimi talent, który jest wrodzoną predyspozycją, ujawniającą się zazwyczaj już we wczesnym dzieciństwie.

Nie przeszkadzać w rozwoju

Jednak nie zawsze talent ma możliwość ujawnienia się, bo nierzadko dorośli nie akceptują zainteresowań dziecka, narzucając mu własne wybory. I wówczas talent cichnie, aż zgaśnie. Oczywiście zależy to także od temperamentu dziecka, bowiem silne psychicznie i przebojowe dziecko, łatwo stłumić się nie da.

Nasuwa się tu myśl o koncepcji inteligencji wielorakich, w której duży nacisk położony jest na obserwowanie, co dziecko w wieku przedszkolnym lubi robić, gdy ma swobodę wyboru. Oczywiście, powinno mieć szeroki repertuar możliwości wyboru. Dlatego proponuje się, aby w przedszkolach były kąciki z najróżnorodniejszymi przedmiotami, w tym takimi do liczenia, do rysowania i lepienia, do budowania i konstruowania, a także instrumenty muzyczne i wiele innych przedmiotów. Wychowawca obserwuje dziecko i podąża za nim, pomaga mu realizować jego zamiary, pobudza jego pomysły. Takie wychowawcze działania pozwalają na określenie rodzaju przeważającej u konkretnego dziecka inteligencji, a wyróżniono ich aż siedem.

Współczesną szkołę interesują przede wszystkim dwa rodzaje inteligencji uczniów: językowa i logiczno-matematyczna. A przecież ludzi sztuki charakteryzuje bądź wysoka inteligencja przestrzenna (rzeźbiarze, malarze) lub muzyczna. Natomiast inteligencja cielesno-kinestetyczna jest właściwa tancerzom i sportowcom. Twórcy koncepcji inteligencji wielorakich (autorstwa: Gardner i współpracownicy) wyróżnili także inteligencję personalną, która dzieli się na interpersonalną (rozumienie innych) oraz intrapersonalną (rozumienie siebie). Pierwszy rodzaj inteligencji personalnej powinien cechować przede wszystkim nauczycieli i polityków, a także drugi rodzaj – zdolnością wglądu w siebie. Że w życiu występuje rozziew między dominującym u danej osoby rodzajem inteligencji a realizowanym zawodem czy funkcją społeczną – to i mamy to co mamy.

Fascynacje kształtami

Daleko odbiegła moja myśl od narysowanej przez Kasię żyrafy. Interesujące jest to, że niezwykłe kształty tego zwierzęcia fascynują wiele dzieci. Jego długa szyja i bardzo wysokie nogi, niewielkie rogi na głowie okryte owłosioną skórą, jak również wyraziste przeżuwanie – wszystko to razem przyczynia się do tego, że żyrafa jest „taka kosmiczna” (jak powiedział Kuba). Zresztą fascynuje nie tylko dzieci, bo chyba każdy dorosły zna "Płonącą żyrafę" w wykonaniu Salvadora Dali. Co do dzieci, to chętnie ją obserwują i rysują, a Karusia kiedyś śniła, że żyrafa położyła swój łeb na jej poduszce. Nie było w tym nic dziwnego, bo jedna babcia Karusi mieszka w Afryce.

A ja widziałam chłopców, którzy w zabawie przebierali jednego spośród siebie za żyrafę. To było trudne zadanie, przy czym podstawowym rekwizytem była opleciona szalami szczotka do zamiatania, a do konstruowania łba posłużył futrzany kołnierz babci. Zanim dzieciaki wybiegły do ogrodu (bo żyrafa chciała zjadać liście z drzew), zagrożona była zwisająca z sufitu lampa. Jednak żyrafa okazała się ruchowo zgrabna. Najwidoczniej miała wysoki poziom inteligencji cielesno-kinestetycznej.

Offline Emilianka

  • User z prawami do pisania
  • Wyjadacz
  • *****
  • Wiadomości: 3124
Odczytywanie rysunków dzieci
« Odpowiedź #23 dnia: Listopad 08, 2007, 03:46:46 pm »
Czworonożne ptaki

Irena Obuchowska

Do psychiki dziecka w sposób szczególny trafia twórczość osób niepełnosprawnych, które urzekają swoją niezwykłością. Kontakt dziecka ze sztuką uczy innego spojrzenia na otaczającą rzeczywistość...

Kontakty zdrowych dzieci z dziełami tych artystów nie tylko wzbogacają wrażliwość dzieci na piękno, ale są też dobrą lekcją wychowawczą uczącą empatii do ludzi nieco odmiennych, a zarazem takich samych jak każdy z nas

Ptaki nie mają czterech nóg tylko dwie – powiedział Arek.
– A ptaki w wyobraźni? – zapytała ciocia. Tak rozpoczęła się rozmowa na temat przekształcania rzeczywistości w sztuce, nie tylko przez artystów, ale i przez dzieci. A może w każdym dziecku jest coś z artysty, a w artystach coś z dziecka? Z jego magicznego spostrzegania świata, z jego przekształcania go w fantazji?

Na skrzydłach wyobraźni

Niewątpliwie warto na ten temat z dzieckiem nie tylko porozmawiać, ale także pokazać mu piękne tego przykłady. Doświadczenie uczy, że w sposób szczególny trafia do psychiki dziecka twórczość osób niepełnosprawnych. Działają oni w warsztatach terapii zajęciowej i tam, pod okiem instruktorów, obok innych zajęć mają też takie, które pozwalają poszybować na skrzydłach wyobraźni. Tak rodzą się owe czworonożne ptaki, i także „zwierzokształty, człowiekokształty, naczyniokształty, roślinokształty, myślokształty…” jak o akwarelach swojej podopiecznej przepięknie pisze prowadząca warsztat
„Przyjaciele” – Agnieszka Frankowska. A mowa tu o wystawie w Galerii „tak”, gdzie można oglądać twórczość Hanny Szłapki. Naprawdę warto tam pójść z każdym dzieckiem, zarówno z przedszkolakiem, jak też z dzieckiem tkwiącym w dorosłym człowieku.

Oswajanie świata

Na tym się czary nie kończą, bo do obejrzenia są też inne cuda pochodzące z różnych wielkopolskich warsztatów terapii zajęciowej. Można je znaleźć wśród roślinności poznańskiej palmiarni, a są to zarówno muszki, komary, pająki, gąsienice i ważki, jak też ważko-komary i bardzo piękne motyle. Niektóre te cudeńka ukryły się w gęstej zieleni i dzieci najpierw przeżywają podniecenie poszukiwania, a po chwili radość z odkrycia. Wystawa ma uroczą nazwę: „Żuczki, chrząszcze, tarantule i inne…brzydule. Świat owadów z mojej wyobraźni”. Wielka chwała dla twórców oraz pomysłodawców wystawy!

Prace artystów z niepełnosprawnością intelektualną naprawdę urzekają swoją niezwykłością. Przed kilku laty na wystawie „Oswajanie świata” jaka odbyła się w Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie, szczególnie zafrapowały mnie ludzkie postacie podobne to do misia koali, to do leśnych duszków, to znów do sowy o ogromnych oczach. Takimi oczyma patrzą na nasz świat – pomyślałam. Świat nie do zrozumienia, nie do zaakceptowania – a jednak chcą go oswoić, pragną w nim istnieć zauważalnie.

Jest prawdą, że przede wszystkim poprzez swoją sztukę i to nie tylko plastyczną, osoby z niepełnosprawnością intelektualną przecierają szlak do godnego życia w społeczeństwie. Kontakty zdrowych dzieci z dziełami tych artystów nie tylko wzbogacają wrażliwość dzieci na piękno, nie tylko rozbudzają ich wyobraźnię, ale są też dobrą lekcją wychowawczą uczącą empatii do ludzi nieco odmiennych, a zarazem takich samych jak każdy z nas. Uczą nie tyle tolerancji, polegającej na zgodzie na współistnienie, ale czegoś znacznie ważniejszego: akceptacji i szacunku.

Naśladowcy Chagalla

Warto obserwować dzieci na takich wystawach: nieraz są zaskoczone, często zadziwione, a niemal zawsze spragnione:”ja też tak chcę !” I zaczynają marzyć o różnych dziwach, wymyślać nazwy typu „krowokoń” (dla Agatki to koń z wymionami pełnymi mleka), cieszyć się tym, co niezwykłe i zarazem codzienne.
– Trzeba tylko patrzeć inaczej – powiedział Arek. A po chwili zapytał: – Ale co powie pani na lekcji rysunku, gdy namaluję fruwającego konia? – Być może powie, że naśladujesz Chagalla i że masz wymyślić coś od siebie – odpowiedziała ciocia.
A co wymyśliłoby nasze dziecko?

Offline Emilianka

  • User z prawami do pisania
  • Wyjadacz
  • *****
  • Wiadomości: 3124
Odczytywanie rysunków dzieci
« Odpowiedź #24 dnia: Listopad 12, 2007, 03:36:13 pm »
Jak rysuje dziecko krok po kroku...


Maluszek jest w stanie rozpocząć pierwsze „artystyczne” próby niedługo po tym, jak nauczy się chodzić.

W drugim roku życia...

... jego bazgrołki są wyrazem fascynacji samą przyjemnością ruchu, który na kartce (albo na ścianie, asfalcie) zostawia graficzny ślad. W ten sposób dziecko zaczyna rozumieć związek przyczynowo-skutkowy i jego „mazanie” staje się coraz bardziej świadome. To fascynujący, choć rzadko dostrzegany etap w rozwoju. Tak rodzi się świadomość siebie i własnych możliwości sprawczych. Dziecko odczuwa przyjemność, widząc, że samo czegoś dokonuje: „Zrobiłem coś, co ode mnie zależy”. Kilkunastomiesięczny brzdąc rysuje, nie odrywając ręki od podłoża: najpierw są to „mazy” wykonywane wahadłowym ruchem ręki. Potem przechodzi do spirali, a następnie kółek i owali. Na początku rysuje całą ręką, wyprostowaną w łokciu. Z czasem udoskonala technikę, uruchamia staw łokciowy, a potem dłonie i paluszki.

W trzecim roku życia...

...dziecko zaczyna dążyć do tego, by swemu rysunkowi nadać treść. Dopasowuje więc do kształtu możliwe znaczenie – ale już po stworzeniu rysunku. Pragnie powiązać swoje dzieło z rzeczywistością. Podobieństwo jest jednak na tyle mgliste, że już po chwili może przyporządkować rysunkowi zupełnie inne znaczenie. Trzylatek ma coraz sprawniejszą rączkę i wprawia się w „technice”. Kreśli niezliczoną ilość domkniętych kółeczek, jajeczek, aż pojawią się promienie i powstaje słońce. Stopniowe opanowywanie ruchów rączką przygotowuje malucha do kolejnego ważnego etapu, jakim jest rysowanie postaci. Z początku tworzy tzw. głowonogi – koło lub owal, od którego odchodzą kreski, czyli ręce i nogi. Kiedy malec staje się bardziej świadomy swojego ciała, rysowana postać nabiera innych kształtów, ma też więcej szczegółów (pojawia się tułów, potem także szyja, włosy, dłonie i stopy).

Większość cztero- i pięciolatków...

... potrafi narysować ludzika kształtem podobnego do człowieka. Dziecko umie już komponować cały obrazek – obok zamku jest królewna i król, a na innym grupa walczących żołnierzy czy grający w piłkę zawodnicy na boisku itp. Malec posługuje się też tzw. realizmem intelektualnym – przedstawia nie tylko to, co widzi, ale i to, co wie. Stąd np. kot przedstawiony bokiem ma na jego rysunku dwoje oczu (dziecko wie, że tyle oczu ma zwierzę, więc je rysuje, choć drugiego oka nie powinno być widać). Domy stają się przejrzyste (widać, co jest wewnątrz nich) itp.

Od siódmym roku życia...

... obrazki coraz lepiej oddają rzeczywistość, coraz dokładniej odtwarzają realne kolory, kształty i proporcje. Pojawia się na nich głębia. Dziecko stara się rysować tak, by było widać, co jest za czym, a co np. znajduje się z przodu. Stopniowo wyrabia swój własny styl, do głosu dochodzą indywidualne zdolności i zainteresowania. Maluch rysuje „na temat” i próbuje robić to tak, żeby inni zrozumieli treść obrazka. Musi więc poddać się pewnym ogólnie przyjętym konwencjom. Chyba że chce być drugim Picassem...

Monika Krawiecka
konsultacja: Irena Sałkowska

Offline Emilianka

  • User z prawami do pisania
  • Wyjadacz
  • *****
  • Wiadomości: 3124
Odczytywanie rysunków dzieci
« Odpowiedź #25 dnia: Listopad 14, 2007, 11:50:10 am »
Twórczość plastyczna dzieci

Twórczość plastyczna dzieci jest tematem zainteresowań wielu psychologów, historyków sztuki, pedagogów , estetyków i plastyków.

Obserwując wytwory plastyczne dzieci psychologowie, pedagodzy potrafią poznać temperament  i osobowość dziecka, jego zainteresowania, lęki , obawy, radości, a także poziom wyobraźni i fantazji.

Uczeni np. V. Lowenfeld i W. Lamberdt Brittain  analizując i prowadząc badania naukowe nad twórczością plastyczną dzieci  ustali, iż rozwój twórczości dziecięcej składa się z kilku okresów.


Okres bazgrot (czas trwania od 2,do 4,0 lat)

W zasadzie okres ten rozpoczyna się z chwilą, gdy dziecko zaczyna jeszcze nieporadnie chwytać w garść przyrząd pisarski i stawiać nim przypadkowo szereg znaczków, punkcików i kreseczek. Zabawa ta daje dziecku niewątpliwie zadowolenie emocjonalne z samego ruchu narzędziem pisarskim. Z czasem przypadkowe znaczki przechodzą w pętelki, chaotyczne linie różnej długości, kształty spiralne i spirale.

Dzieci 3 letnie uczą  się prawidłowo trzymać narzędzie pisarskie i coraz lepiej opanowują ruchy palców i dłoni. Z chaosu kreślonych linii zaczynają powstawać proste linie, kreski, łuki, pojedyncze punkty, pętelki z czasem kółka. Z łatwością potrafią namalować słoneczko
z pięknymi promyczkami, czy też głowę z włosami.

Następnie przychodzi czas na tzw. ,,głowonogi” – jest to prosty schemat rysowania postaci głowa + doczepione do niej nogi.

W tym okresie powinno się rozmawiać z dzieckiem na temat jego rysunków, bowiem tylko ono będzie potrafiło powiedzieć co narysowało
(a propos ja często wypytywałam córcie co namalowała, a ona opowiadała. Skrupulatnie zapisywałam jej słowa po drugiej stronie rysunku, a dziś po kilku latach wspólnie śmiejemy się z naszej twórczości -  to naprawdę świetna zabawa a do tego pamiątka na całe życie !!!!)

Ponadto trzylatki lubią również zabawy z plasteliną. Odrywają kawałki plasteliny, wałkują ją, potrafią uformować kuleczkę czy wałeczek. Takie formowanie daje dziecku dużą przyjemność oraz ćwiczy koordynację wzrokowo – ruchową.

Dużą frajdę sprawia dzieciom również malowanie farbami i to nie tylko przy pomocy pędzla ale i paluszkami.

 
Okres przedschematyczny (czas trwania 4,0 – 7,0 lat)

Na początku tego okresu dziecko z ,,głowonogów” przechodzi w fazę tzw. ,,głowotułowia” (dziecko dodaje narysowanym postaciom tułów, złożony z pojedynczej kreski bądź rysowany w kształcie bryły); ponadto dziecko tworzy rysunki konturowe i płaszczyznowe pozbawione proporcji obfitujące w rozmaite koła i linie.

Po ukończeniu 4 roku życia dziecko znacznie poszerza swój rysunkowy świat. Oprócz frontalnie przedstawionej postaci ludzkiej spotykamy przedmioty z najbliższego otoczenia czyli:: domki, drzewa, kwiaty, pojazdy itp. Są to rysunki bardzo uproszczone , prawie symboliczne.

Ponadto czterolatki zaczynają wypełniać rysunki kolorem. Początkowo skupia się to na samym akcie rysowania nie dbając o dobór odpowiednich kolorów. Wtedy świetnie pokrywa- ją kolorem wszelkiego typu kolorowanki oraz dobrze wyrażają swoje emocje w rysunkach malowanych farbami.

Od 4 roku życia dzieci oprócz malowania kredkami, farbami, mazakami, pastelami świetnie radzą sobie z wydzierankami, wycinankami, lepieniu plasteliny, które ćwiczą rączki a przede wszystkim mięśnie palców. Takie ćwiczenia doprowadzają do dużej wrażliwości czuciowej opuszków palców, ale i rozwijają koordynacje ruchów ręki i wzroku.

5-6-latki ciągle ćwiczą i udoskonalają wcześniej poznane techniki malarskie. np. .rysując postacie przedstawiają je już w proporcjach zbliżonych do naturalnych. ,uwzględniają niemal wszystkie części ciała wraz z detalami (kolor, długość włosów, piegi, styl ubierania się itp.). W wielu pracach możemy zauważyć postacie nie tylko w pozycji frontalnej ale i w ruchu.


Okres schematyczny (czas trwania 7,0 – 9,0 lat)

Jest to okres wielkich zmian dla dziecka. Przedszkolaki idą do szkoły, gdzie w programie zajęć jest gro ćwiczeń plastycznych.

Dzieci ćwiczą szczególnie palce i dłonie jest to ważny element przygotowujący je do pisania.
W tym okresie jest dużo ćwiczeń związanych z formowaniem plasteliny, modeliny, jest sporo miejsca na wycinanki, wydzieranki, a także odwzorowywania, łączenie punktów, malowanie szlaczków, pisanie po śladzie.

7-latki malują wedle wcześniej wypracowanych schematów. Można to łatwo zaobserwować bowiem dany przedmiot dziecko rysuje zawsze w taki sam charakterystyczny sposób.
Również i płeć wpływa na tematykę rysunków. I tak dziewczynki malują księżniczki, ładne kobiety, kwiaty, zwierzątka przy czym chłopcy pojazdy, żołnierzyki czy też urządzenia techniczne – taki dobór tematów  w pracach plastycznych jest związany z zainteresowaniami dzieci.

7-latki i starsze pięknie posługują się rozmaitymi technikami plastycznymi. Uwielbiają (oczywiście nie wszystkie) malować farbami, pastelami, sprawnie posługują się nożyczkami, co za tym idzie doskonale czują się w układaniu plastycznych kompozycji szczególnie jeśli chodzi o technikę  kolaż, Lepią z plasteliny, modeliny czy masy solnej przedmioty z najbliższego otoczenia, postacie i zwierzęta w ruchu. Zwracają uwagę na dobór kolorów oraz na estetykę swoich prac.


Okres początkowego realizmu (9,0 – 12,0 lat)

Jest to faza w której dziecko zaczyna odchodzić od wyrażania się za pomocą linii do przedstawiania płaszczyznowego.

Ponadto dziecko wypowiada własne emocje za pomocą kolorów i ekspresyjnej linii ujmowanej subiektywnie. Tak jak w poprzednim okresie dzieci wyrażają się za pomocą rozmaitych technik malarskich.

Tworząc wyrażają swoje przeżycia, marzenia często są to ich fantazje. To właśnie za pomocą rysunku wyrażają to czego nie potrafią wyrazić słowami. Jako twórcy czują się kimś ważnym, podnoszą swoje poczucie wartości.

Dobrą inspiracją do malowania może być przeczytana książka, obejrzany film, obserwacje z wycieczki, spaceru. Według psychologów również i muzyka ma ogromny wpływ na pobudzenie twórczej aktywności plastycznej u dzieci.
(Będąc na studiach odbywałam praktyki w klasie II omawiając temat związany z wiosną poprosiłam, aby dzieci namalowały jak one wyobrażają sobie wiosnę – efekt ich pracy był słabiutki, kolory rysunków były dobierane przypadkowo wszystko rozmyte, jednolite. Z inną II klasą powtórzyłam temat związany z wiosną, ale podczas malowania włączyłam dzieciom ,,Cztery pory roku Vivaldiego” – Wiosnę i tu efekt był piorunujący, dzieci przeżywały odbiór muzyczny efektem były ich rysunki a właściwie dzieła sztuki, kolorowe, żywe, przejrzyste, pełne ekspresji.)

Dzieci tworząc pracę plastyczne w szkole, wśród rówieśników porównują swoje prace, oceniają wyrabiają swój indywidualny stosunek do zajęć plastycznych. Często jest tak że same krytykują swoje rysunki lub popadają w przekonanie, że ich prace są brzydkie i nie chcą uczestniczyć w zajęciach plastycznych. Dlatego od kilku lat ,,dobrzy” pedagodzy indywidualnie oceniają rysunki dzieci i nie porównują ich do innych prac.

 
Powyższe zestawienie oraz nazewnictwo okresów twórczości plastycznej dzieci ukazuje nam dane orientacyjne, bowiem nie wszystkie dzieci przechodzą z jednego stadium rysunkowego do drugiego dokładnie w tym samym czasie.


Podsumowując możemy powiedzieć, że twórcza aktywność plastyczna rozwija u dzieci:

    * wrażliwość,
    * kształci zmysł obserwacji,
    * ćwiczy pamięć i uwagę,
    * rozbudza wyobraźnie i fantazje,
    * kształci spostrzegawczość,
    * uczy koncentracji i wytrwałości,
    * oraz daje poczucie wiary we własne możliwości.

 
Jak rodzice mogą pozytywnie wpłynąć na rozwój twórczej aktywności plastycznej dziecka?

* stworzyć wygodne, miejsce pracy w którym dziecko będzie mogło spokojnie malować,
* zorganizować materiały niezbędne do powstawania wytworu plastycznego i tu nie chodzi o zakup drogich kredek czy eleganckich przyborów kreślarskich, przede wszystkich chodzi o ich różnorodność, niech to będą suche liście, skrawki materiałów, rozrzucone kredki, ale niech dziecko samo tworzy i przeżywa,
* nie krytyować prac,
* nie przerywać jeżeli dziecko jest w fazie tworzenia niech skończy swoje dzieło do końca,
* omawiać z dzieckiem prace, chwalić, zróbić, miejsce gdzie będą trzymane rysunki ( jakiś segregator, mata), niech dziecko czuje że jego praca nie idzie na marne,
*  jeżeli widzimy że dziecko ma szczególne uzdolnienia malarskie zapiszmy je na zajęcia z rysunku, gdzie pod okiem specjalistów będzie rozwijało swoje pasje i zainteresowania.


Monika Broniecka

kasiape

  • Gość
Odczytywanie rysunków dzieci
« Odpowiedź #26 dnia: Listopad 21, 2007, 09:43:12 pm »
Emilianka bardzo to interesujące!  :ok:

 

(c) 2003-2020 Team Dar Życia :: nota prawna :: o plikach Cookies :: biuro@darzycia.pl
Polecamy:   Forum o zwierzętach