Ogłoszenia Zwierzęta
Aktualności: Dar Życia poleca Kalendarz ze zdjęciami oraz Foto Karty, powołując się na nasze forum otrzymają Państwo rabat w postaci darmowej wysyłki PREZENTÓW. Kod rabatowy to słowo DAR ŻYCIA a strony to Foto Karty oraz Kalendarze ze zdjęciami

Autor Wątek: Prawa pacjenta/służba zdrowia/lekarze  (Przeczytany 103011 razy)

Offline Ulka

  • User z prawami do pisania
  • Rozgadany Weteran
  • *******
  • Wiadomości: 10988
Prawa pacjenta/służba zdrowia/lekarze
« dnia: Grudzień 08, 2003, 11:21:51 pm »
Ochrona zdrowia. Prawo do informacji, godności osobistej i opieki medycznej
Pacjent ma wiele uprawnień


O tym, że system ochrony zdrowia w Polsce nie funkcjonuje jak należy, nie trzeba dziś nikogo przekonywać. O jego niewydolności świadczy nie tylko rosnące zadłużenie placówek zdrowia, ale i niewystarczające limity na świadczenia medyczne. Coraz częściej ofiarami słabości systemu są też pacjenci. Nieprzestrzegane są bowiem ich podstawowe prawa.



Osoby korzystające z usług publicznej czy też prywatnej służby zdrowia często nie wiedzą, jakie prawa im przysługują. Wynika to m.in. z tego, że w ustawodawstwie polskim nie ma jednego aktu prawnego, który w sposób jednoznaczny i usystematyzowany omawiałby prawa osób korzystających z usług medycznych i opieki zdrowotnej.


Najważniejsza jest konstytucja

Podstawowym źródłem prawa pacjenta w naszym kraju są przepisy konstytucji. Według niej każdy obywatel ma prawo do:

• prawnej ochrony życia – art. 38,
• nieuczestniczenia w eksperymentach naukowych, w tym medycznych, bez dobrowolnie wyrażonej zgody – art. 41,
• ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym – art. 47,
• dostępu do dotyczących go urzędowych dokumentów i zbiorów danych – art. 51 pkt 3,
• ochrony zdrowia – 68 pkt 1.


Pacjent w placówkach zdrowia

Szczególnie ważnym aktem, określającym prawa pacjenta, jest ustawa z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz.U. nr 91, poz. 408 z późn. zm.). Zgodnie z nią osoba, która trafia do placówki zdrowia, powinna być dobrze i z całą starannością leczona według obowiązującej wiedzy medycznej, przez osoby wykwalifikowane, za pomocą aparatury i sprzętu medycznego odpowiedniej jakości.
Obowiązek ten dotyczy wszystkich placówek ochrony zdrowia niezależnie od ich statusu organizacyjno-prawnego.

Pacjent zgłaszający się do placówki zdrowia, według ustawy o zoz, ma prawo do:

• natychmiastowego udzielenia mu świadczeń zdrowotnych ze względu na zagrożenie życia lub zdrowia, niezależnie od okoliczności – art. 7,
• świadczeń zdrowotnych odpowiadających wymaganiom wiedzy medycznej – art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt 1 i art. 26,
• udzielania mu świadczeń zdrowotnych przez osoby uprawnione do tego – art. 9 ust. 1 i art. 10,
• informacji o swoim stanie zdrowia – art. 19 ust. 1 pkt 2,
• intymności i poszanowania godności w czasie udzielania świadczeń zdrowotnych – art. 19 ust. 1 pkt 4,
• udostępniania dokumentacji medycznej – art. 18 ust. 3 pkt 1,
• zapewnienia ochrony danych zawartych w dokumentacji medycznej – art. 18 ust. 2,
• dostępu do informacji o prawach pacjenta – art. 19 ust. 6.


Do informacji chorego

Wiele wątpliwości budzi zagadnienie praw pacjenta do informacji i wynikającej z niej zgody chorego na udzielenie określonego świadczenia zdrowotnego. Często pojawiają się zarzuty pod adresem personelu medycznego, że informacja o stanie zdrowia była niedokładna i niewyczerpująca.

Chory powinien pamiętać, że to on wyraża zgodę na przeprowadzenie danego zabiegu medycznego. Kwestię tę reguluje art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodzie lekarza (t.j. Dz.U. z 2002 r. nr 21, poz. 204 z późn. zm.). Jeżeli zachodzi potrzeba przeprowadzenia badania osoby małoletniej lub niezdolnej do świadomego wyrażenia zgody na zabieg, może taką wyrazić także opiekun faktyczny tej osoby – art. 31 ust. 3. W przypadku osób, które nie ukończyły 16 roku życia lub są nieprzytomne bądź niezdolne do zrozumienia znaczenia informacji, lekarz musi udzielić informacji przedstawicielowi ustawowemu, a w razie jego braku, opiekunowi faktycznemu pacjenta (art. 31 ust. 6).

Obowiązek udzielania informacji nie jest uzależniony od żądania pacjenta. Lekarz powinien zatem udzielać informacji z własnej inicjatywy, chyba że pacjent go z tego zwolni. W przypadku gdy chodzi o dobro chorego – np. w sytuacjach wyjątkowych, gdy rokowania są niepomyślne dla zainteresowanego – lekarz może ograniczyć, ale nie pozbawić go całkowicie informacji o stanie zdrowia. Prawo to wynika m.in. z art. 19 ust. 6 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej oraz z art. 31 ust. 4 ustawy o zawodzie lekarza.


Pielęgniarki i położne w relacjach z pacjentem

Zasady wykonywania zawodu pielęgniarki i położnej określa rozdział 4 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o zawodach pielęgniarki i położnej (t.j. Dz.U. z 2001 r. nr 57, poz. 602 z późn. zm.). W rozdziale tym kładzie się szczególny nacisk na gwarancje praw pacjenta do informacji o stanie zdrowia, o przysługujących mu prawach oraz do prowadzenia dokumentacji medycznej.

Według tej ustawy pacjent ma prawo do:

• udzielania mu świadczeń zdrowotnych przez pielęgniarkę, położną, posiadającą prawo wykonywania zawodu – art. 18,
• udzielania mu pomocy przez pielęgniarkę, położną, zgodnie z posiadanymi przez nie kwalifikacjami – art. 19,
• uzyskania informacji o jego prawach – art. 20 ust. 1,
• zachowania w tajemnicy informacji w związku ze zdrowiem – art. 21 ust. 1,
• wyrażania zgody lub odmowy na podawanie przez pielęgniarkę, położną do publicznej informacji danych umożliwiających jego identyfikację – art. 21 ust. 4.


Osoby z zaburzeniami psychicznymi

Ustawa z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz.U. nr 111, poz. 535 z późn. zm.) określa szczególne uprawnienia dotyczące możliwości stosowania przymusu leczenia, poszanowania godności pacjenta oraz warunków pobytu w szpitalach psychiatrycznych. Zgodnie z cytowaną ustawą przymus bezpośredni wobec osób z zaburzeniami psychicznymi można stosować tylko wtedy, gdy osoby te dopuszczają się zamachu przeciwko własnemu życiu lub zdrowiu albo życiu lub zdrowiu innej osoby, bezpieczeństwu powszechnemu bądź w sposób gwałtowny niszczą lub uszkadzają przedmioty znajdujące się w ich otoczeniu (art. 18 ust. 2).

Pacjent z zaburzeniami psychicznymi, chory psychicznie lub upośledzony umysłowo, ma prawo do:

• wyrażenia pisemnej zgody na przyjęcie do szpitala psychiatrycznego – art. 22 ust. 1 (jej uzyskanie jest także wymagane w przypadku osoby małoletniej powyżej 16 roku życia lub całkowicie ubezwłasnowolnionej, ale zdolnej do wyrażenia zgody na przyjęcie do placówki – art. 22 ust. 4),
• zapewnienia mu takich metod leczenia, które będą dla niego jak najmniej uciążliwe – art. 12,
• porozumiewania się bez ograniczeń z rodziną i innymi osobami, w przypadku gdy chory przebywa w szpitalu psychiatrycznym albo w domu pomocy społecznej
– art. 13,
• wystąpienia o okresowe przebywanie poza szpitalem bez wypisywania go z zakładu – art. 14.

Pacjentowi takiemu przysługuje ponadto prawo do uprzedzenia go przez lekarza o zamiarze:

• zastosowania wobec niego przymusu bezpośredniego – art. 18,
• przeprowadzenia badania psychiatrycznego bez jego zgody oraz podanie przyczyny takiej decyzji – art. 1 i 2.

Osoba przebywająca w takiej placówce może złożyć, w dowolnej formie, wniosek o:

• nakazanie wypisania jej ze szpitala psychiatrycznego – art. 36 pkt 1,
• ustanowienie kuratora, jeżeli potrzebuje pomocy do prowadzenia swoich spraw – art. 44 pkt 1.


Prawa pacjenta w aktach międzynarodowych

Do podstawowych uregulowań międzynarodowych dotyczących praw pacjenta należą trzy akty:

1. Powszechna Deklaracja Praw Człowieka
2. Pakt Praw Obywatelskich i Pakt Praw Ekonomicznych, Socjalnych i Kulturowych
3. Konwencja Praw Dziecka

Dokumentami prawa międzynarodowego poruszającymi zagadnienia związane z ochroną zdrowia i prawami pacjentów są rezolucje i deklaracje Światowej Organizacji Zdrowia (WHO).





Przeszczepianie komórek, tkanek i narządów

Wraz z rozwojem medycyny i wiedzy specjalistycznej, także sprawy dotyczące przeszczepu organów musiały zostać uporządkowane przepisami prawa. W polskim ustawodawstwie od 1995 r. obowiązuje ustawa o pobieraniu i przeszczepianiu komórek, tkanek i narządów (Dz.U. nr 138, poz. 682 z późn. zm.). Także w tym akcie znajdują się przepisy określające prawa pacjenta w zakresie transplantacji narządów. Chory m.in. na prawo do:

• wyrażenia i cofnięcia w każdym czasie sprzeciwu na pobranie po jego śmierci komórek, tkanek i narządów – art. 4 i art. 5
ust. 1–4,
• dobrowolnego wyrażenia przed lekarzem zgody na pobranie od niego za życia komórek, tkanek lub narządów w celu ich przeszczepienia określonemu biorcy, jeżeli ma pełną zdolność do czynności prawnych – art. 9 ust. 1 pkt 7,
• ochrony danych osobowych dotyczących dawcy/biorcy przeszczepu i objęcia ich tajemnicą – art. 12 ust. 1.




Deklaracja Praw Pacjenta

Główne prawa pacjenta zostały zagwarantowane i szczegółowo opisane w Deklaracji Praw Pacjenta przyjętej przez Światową Organizację Zdrowia. Należą do nich:

• prawo do poszanowania swojej osoby,
• prawo do informacji o stanie zdrowia i procesie leczenia oraz wyrażania zgody na określone działania lecznicze,
• poszanowanie prywatności i godności osobistej,
• prawo do ulgi w cierpieniach, odpowiedniego traktowania w stanach terminalnych i godnej śmierci.


 http://www.gazetaprawna.pl/dzialy/2.html?numer=1094
Ulka-Darek30mpdz & Magda31 &   wspomnienia

Pan Rajek

  • to weteran
  • polecający usługi
  • *******

Offline sonia

  • User z prawami do pisania
  • Rozgadany Weteran
  • *******
  • Wiadomości: 25632
    • Dar Życia
Prawa pacjenta/służba zdrowia/lekarze
« Odpowiedź #1 dnia: Grudzień 09, 2003, 02:23:25 pm »
pacjent ma wiele uprawnień - w całości  :D

wyszukałam Dz.U. podanych w artykule - niestety tych starszych nie mogę odszukać- może macie?

http://www.sejm.gov.pl/prawo/konstytucja/kon1.htm
Konstytucja RP

Dz.U. 1991 nr 91, poz. 408
brak

http://www.abc.com.pl/serwis/du/2002/0204.htm
Dz.U. z 2002 r. nr 21, poz. 204


http://www.abc.com.pl/serwis/du/2001/0602.htm
Dz.U. z 2001 r. nr 57, poz. 602

Dz.U. 1994  nr 111, poz. 535
brak

http://www.abc.com.pl/serwis/du/1995/0682.htm
Dz.U. 1995 nr 138, poz. 682
Tam gdzie warto dotrzeć, nie ma dróg na skróty.
Sonia, mama Moniki z zD- 19,10l. , Domowa terapia

Offline Ulka

  • User z prawami do pisania
  • Rozgadany Weteran
  • *******
  • Wiadomości: 10988
Prawa pacjenta
« Odpowiedź #2 dnia: Styczeń 29, 2004, 04:54:16 pm »
Ulka-Darek30mpdz & Magda31 &   wspomnienia

Offline bardom

  • Podglądacz
  • *
  • Wiadomości: 36
Prawa pacjenta/służba zdrowia/lekarze
« Odpowiedź #3 dnia: Styczeń 30, 2004, 06:40:54 am »
Strona fajna , szkoda tylko, że znowu wprowadzająca w błąd m.in.prawami pacjenta, skierowaniami,odpłatnościami itp. Nieaktualizowana po powstaniu NFZ opiera sie na zniesionej "ustawie o Kasach Chorych", a to niebo i ziemia jezeli chodzi o załatwianie spraw dotyczących leczenia. Szkoda, że większość takich serwisów po opracowanowniu strony nie aktualizuje ich zawartości. Co innego Dar Życia, no nie?
Pozdrawiam!!!
Bardom
Dominik/20/epi & Bartek/13/O.K.

Offline Ulka

  • User z prawami do pisania
  • Rozgadany Weteran
  • *******
  • Wiadomości: 10988
Prawa pacjenta/służba zdrowia/lekarze
« Odpowiedź #4 dnia: Styczeń 31, 2004, 09:18:05 pm »
Prawa pacjenta na tej stronie nie sa aktualne, ale to chyba mamy na bieżąco u nas,
bardziej interesuję mnie info. zawarte w " okienkach"
choroby, objawy, zabiegi, badania, wyszukiwarka
-to sie chyba tak często nie zmienia i jest przydatne
Ulka-Darek30mpdz & Magda31 &   wspomnienia

Offline Ulka

  • User z prawami do pisania
  • Rozgadany Weteran
  • *******
  • Wiadomości: 10988
Prawa pacjenta/służba zdrowia/lekarze
« Odpowiedź #5 dnia: Styczeń 31, 2004, 09:18:58 pm »
Prawa pacjenta na tej stronie nie sa aktualne, ale to chyba mamy na bieżąco u nas,
bardziej interesuję mnie info. zawarte w " okienkach"
choroby, objawy, zabiegi, badania, wyszukiwarka
-to sie chyba tak często nie zmienia i jest przydatne
Ulka-Darek30mpdz & Magda31 &   wspomnienia

Offline bardom

  • Podglądacz
  • *
  • Wiadomości: 36
strony internetowe
« Odpowiedź #6 dnia: Styczeń 31, 2004, 10:48:49 pm »
No, niestety Ulka nie masz racji, spróbuj i zajrzyj:
http://www.emedica.pl/przewodnik.php3?typ=13
Przewodnik pacjenta- nieaktualny
Prawa Pacjenta – nieaktualne
Słownik-pusty- wpis  „brak informacji na ten temat- serwis w trakcie opracowania”
CHOROBY-układ nerwowy- tylko Choroba Parkinsona i Krwotok nadtwardówkowy,
a gdzie „nasze choroby”,  reszta „neurologii” jest zdrowa.
OBJAWY -np. głowa- wpis  „brak informacji na ten temat- serwis w trakcie opracowania”
ZABIEGI –pusty- wpis  „brak informacji na ten temat- serwis w trakcie opracowania”
BADANIA- pusty- wpis  „brak informacji na ten temat- serwis w trakcie opracowania”.

 Reasumując kolejny serwis ze spisem treści, ale bez „treści”.
Pozdrowienia, Ulka bez urazy.
Pozdrawiam!!!
Bardom
Dominik/20/epi & Bartek/13/O.K.

Offline Ulka

  • User z prawami do pisania
  • Rozgadany Weteran
  • *******
  • Wiadomości: 10988
Prawa pacjenta/służba zdrowia/lekarze
« Odpowiedź #7 dnia: Luty 01, 2004, 12:32:14 pm »
Bardom, to nie ja przygotowałam str.
 widze że ma braki, ale jest też na niej b. dużo przydatnych informacji , mie sie przyda
może komuś jeszcze/

choroby- skóra

http://www.emedica.pl/choroby.php3?nr_ukladu=16&nazwa=układ%20hormonalny&typ=1

układ hormonalny

http://www.emedica.pl/choroby.php3?nr_ukladu=16&nazwa=układ%20hormonalny&typ=1

układ krążenia

http://www.emedica.pl/choroby.php3?nr_ukladu=9&nazwa=układ%20krążenia&typ=1

układ nerwowy

http://www.emedica.pl/choroby.php3?nr_ukladu=13&nazwa=układ%20nerwowy&typ=1

układ oddechowy

http://www.emedica.pl/choroby.php3?nr_ukladu=10&nazwa=układ%20oddechowy&typ=1

układ odpornościowy i krew(zapalenie kości i szpiku kostnego)

http://www.emedica.pl/choroby.php3?nr_ukladu=18&nazwa=układ%20odpornościowy%20i%20krew&typ=1

układ pokarmowy

http://www.emedica.pl/choroby.php3?nr_ukladu=8&nazwa=układ%20pokarmowy&typ=1

układ ruchu

http://www.emedica.pl/choroby.php3?nr_ukladu=15&nazwa=układ%20ruchu&typ=1

układ wydalniczy

http://www.emedica.pl/choroby.php3?nr_ukladu=12&nazwa=układ%20wydalniczy&typ=1

zmysły- wzrok

http://www.emedica.pl/choroby.php3?nr_ukladu=14&nazwa=zmysły&typ=1
Ulka-Darek30mpdz & Magda31 &   wspomnienia

Offline martek40

  • User z prawami do pisania
  • Aktywny Gadacz
  • *****
  • Wiadomości: 890
Prawo pacjenta do opieki przez osobę bliską
« Odpowiedź #8 dnia: Sierpień 14, 2004, 04:12:20 am »
Prawo pacjenta do opieki pielęgnacyjnej sprawowanej przez osobę bliską
Jedną z bezpośrednich konsekwencji choroby jest ograniczenie dotychczasowej zdolności psychofizycznej pacjenta, co w naturalny sposób wymaga zapewnienia mu opieki i pielęgnacji ze strony innych osób. W takich sytuacjach z pomocą pośpieszają zazwyczaj najbliższe osoby, zwłaszcza członkowie rodziny. Zdarza się jednak, że choroba wiąże się z koniecznością opuszczenia rodzinnego domu i przeniesienia na czas leczenia do szpitala. Ciężar pielęgnacji i opieki nad chorym spoczywa wówczas na personelu medycznym szpitala. Taka sytuacja jednak dla wielu pacjentów prowadzi do dyskomfortu psychicznego; postrzegają ją bowiem jako naruszenie ich intymności i prywatności. W konsekwencji, pomimo pobytu w szpitalu, pragną nadal opieki i pielęgnacji ze strony bliskich osób. Czy jednak obowiązujące prawo na to zezwala?
Jedno z praw pacjenta

Polskie prawo medyczne w tym zakresie wychodzi naprzeciw oczekiwaniom pacjentów. W ustawie z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 91, poz. 408 ze zm.) reguluje bowiem możliwość sprawowania nad pacjentem opieki pielęgnacyjnej przez osobę bliską. Możliwość tę uznano za jedno z praw pacjenta. Zgodnie bowiem z art. 19 ust. 3 pkt. 1 tej ustawy, "W zakładach opieki zdrowotnej przeznaczonych dla osób wymagających całodobowych lub całodziennych świadczeń zdrowotnych pacjent ma również prawo do [...] dodatkowej opieki pielęgnacyjnej sprawowanej przez osobę bliską lub inną osobę wskazaną przez siebie". W konsekwencji pobyt pacjenta w szpitalu jest jedynie zmianą miejsca leczenia i nie może być postrzegany jako rodzaj odosobnienia. Naturalne więzy pacjenta, np. więzy rodzinne, małżeńskie, przyjaźni itd. nie zostają za bramą szpitala. Pacjent ma prawo utrzymywać je także podczas pobytu w szpitalu.

Obowiązek szpitala

Oznacza to, że szpital nie przyznaje pacjentom żadnych przywilejów. Nie jest to gest dobrej woli kierownictwa szpitala, lecz ciążący na szpitalu wymóg prawny. Ma on obowiązek respektować te więzy, w tym oparte na nich prawo pacjenta do opieki pielęgnacyjnej ze strony jego bliskich. Waga tego obowiązku wymaga szczególnego podkreślenia w przypadku pacjentów małoletnich, w szczególności noworodków i niemowląt. W tej sytuacji prawo do sprawowania opieki pielęgnacyjnej przez osobę bliską uzasadnione jest nie tylko chorobą, ale wiekiem pacjenta i związaną z nimi potrzebą bliskości obojga rodziców. Zgodnie bowiem z art. 9 ust. 3 Konwencji o Prawach Dziecka, dziecko ma prawo do regularnych stosunków osobistych i bezpośrednich kontaktów z obojgiem rodziców, w tym także w sytuacji odseparowania. Stąd też zabranianie sprawowania opieki pielęgnacyjnej nad dzieckiem przez oboje rodziców - na zasadzie tłumaczeń, że przy łóżku pacjenta może być tylko jedna osoba - jest naruszaniem tego standardu prawa międzynarodowego. Wszelkie zaniedbania szpitala w tym zakresie godzą zatem w szereg istotnych dóbr osobistych pacjenta.

Prawo, nie obowiązek

Wspomniany wyżej przepis gwarantuje pacjentowi prawo do dodatkowej opieki pielęgnacyjnej. Oznacza to, że dla pacjenta opieka ta jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem. W konsekwencji szpital musi liczyć się z wolą pacjenta w tym zakresie. Z jednej strony nie może narzucać mu dodatkowej opieki, z drugiej zaś zabraniać jej wykonywania, gdy pacjent tego sobie życzy. Rozstrzygające znaczenie ma więc wola pacjenta, a nie wola zgłaszających się do opieki osób lub personelu medycznego.

Pewne problemy prawne w praktyce może sprawiać sytuacja, gdy pacjent nie jest zdolny do wyrażenia swojego stanowiska w tej kwestii. Powstaje bowiem pytanie - kto ma podjąć wówczas decyzję w jego imieniu?

W imieniu pacjenta

Najmniej trudności prawnych stwarza sytuacja, gdy pacjent niezdolny do wyrażenia swojej woli (np. małoletni, ubezwłasnowolniony) ma przedstawiciela ustawowego (np. rodziców, opiekuna). Przedstawiciel ustawowy rozstrzyga wówczas, czy ta dodatkowa opieka pielęgnacyjna będzie sprawowana. Wynika to z faktu, że przedstawiciel ustawowy jest powołany do reprezentowania takiego pacjenta, inaczej mówiąc - do wykonywania praw w jego imieniu. Jeżeli więc, np. rodzice małoletniego pacjenta, wyrażą wolę sprawowania nad swoim dzieckiem dodatkowej opieki pielęgnacyjnej lub wskażą do tej opieki inną osobę, np. babcię, wówczas personel medyczny szpitala zobowiązany jest uszanować ich decyzję. Jest to bowiem nie ich własna decyzja, lecz decyzja podjęta w imieniu ich dziecka (w imieniu małoletniego pacjenta).

Dodatkowa opieka to nie kontakty

Z prawem pacjenta do dodatkowej opieki pielęgnacyjnej ze strony osoby bliskiej - w praktyce medycznej niektórych szpitali - związane jest pewne nieporozumienie. Dochodzi bowiem do nieuzasadnionego prawnie utożsamiania prawa pacjenta do dodatkowej opieki pielęgnacyjnej ze strony osoby bliskiej (art. 19 ust. 3 pkt 1 ustawy ) z prawem pacjenta do kontaktów osobistych z osobami z zewnątrz (art. 19 ust. 3 pkt 2 ustawy). Należy z całą stanowczością podkreślić, że są to dwa odrębne prawa pacjenta. Ich utożsamianie jest ograniczaniem katalogu prawa pacjenta w szpitalach, gwarantowanego ustawą o zakładach opieki zdrowotnej. Prawo do opieki pielęgnacyjnej ma charakter szerszy i nie wyczerpuje się w osobistym kontakcie z pacjentem. Z tego powodu praktyki tych szpitali, w których osobom bliskim - najczęściej rodzicom małoletnich dzieci - zabrania się pozostawania z pacjentem w szpitalu w porze nocnej z tego powodu, iż czas odwiedzin już się skończył są bezprawne. Prawne uzasadnienie takiego zakazu stanowi zazwyczaj regulamin szpitala określający godziny odwiedzi pacjentów w porze dziennej. Nie ma podstaw prawnych do tego typu praktyk. Ustawa o zakładach opieki zdrowotnej nie "zawęża" prawa pacjenta do dodatkowej opieki pielęgnacyjnej ze strony osoby bliskiej do jakiejkolwiek pory dnia, w szczególności nie wyklucza z jego zakresu pory nocnej. W konsekwencji osoba sprawująca względem pacjenta dodatkową opiekę pielęgnacyjną nie ma obowiązku wykonania polecenia opuszczenia szpitala wydanego przez personel medyczny. Jej pobyt na terenie oddziału szpitalnego ma bowiem swoje umocowanie w ustawie, która ma - co należy podkreślić - pierwszeństwo przed regulaminem szpitalnym (patrz regulamin zakładu opieki zdrowotnej).

Szpital nie płaci

Zgodnie z art. 19 ust. 4 pkt. ustawy o zakładach opieki zdrowotnej koszt realizacji prawa pacjenta do dodatkowej opieki pielęgnacyjnej nie może obciążać szpitala. Tym samym osoba sprawująca taką opiekę nie może żądać od szpitala wynagrodzenia za jej sprawowanie, zwrotu kosztów dojazdu, diety, noclegu itd. Z drugiej jednak strony i szpital nie może obciążać takiej osoby opłatami za jej pobyt na terenie szpitala. Również niedopuszczalna jest praktyka tych szpitali, które zabraniają pacjentom korzystania z dodatkowej opieki pielęgnacyjnej z uwagi na to, iż nie są w stanie zapewnić tym osobom warunków pobytu przy pacjencie, np. krzesła obok łóżka. Trudności materialne i organizacyjne szpitala nie mogą brać pierwszeństwa przed prawem pacjenta do dodatkowej opieki pielęgnacyjnej. Jeżeli zatem osoby zainteresowane życzą sobie tego, szpital ma obowiązek umożliwić sprawowanie tej opieki w ramach warunków, jakie posiada. Dla pacjenta i jego osób bliskich często najważniejszą sprawą jest możliwość wzajemnej bliskości i wsparcia w trudnych chwilach cierpienia spowodowanego chorobą niż materialne wygody. Prymat być przed mieć powinien stanowić wskazówkę co do działania personelu medycznego przy realizacji omawianego prawa pacjenta.

Mariusz Żelichowski

Offline Ulka

  • User z prawami do pisania
  • Rozgadany Weteran
  • *******
  • Wiadomości: 10988
Gdzie się leczyć
« Odpowiedź #9 dnia: Listopad 29, 2004, 04:29:14 pm »
Gdzie się leczyć  
Tygodnik "Wprost", Nr 1149 (05 grudnia 2004)

 
Wojciech Kilar zrezygnował z leczenia w klinice kardiologicznej w Los Angeles, kiedy podczas pobytu na planie filmowym w Hollywood dowiedział się, że z powodu niedokrwienia serca musi się jak najszybciej poddać zabiegowi angioplastyki. Natychmiast wrócił do Polski, bo wolał, by się nim zajęli kardiolodzy w Górnośląskim Centrum Medycznym w Katowicach. To najlepsza placówka kardiologiczna i kardiochirurgiczna w kraju w tegorocznej, drugiej już edycji rankingu szpitali tygodnika "Wprost" (pierwsze miejsce w operacjach serca oraz zabiegach kardiologii inwazyjnej, angioplastyki i elektrokardiologii). Najlepszym w Polsce ośrodkiem ortopedycznym okazała się w tym roku Klinika Ortopedii i Traumatologii Narządu Ruchu Akademii Medycznej w Warszawie.
 
więcej:

http://www.wprost.pl/ar/?O=70590
Ulka-Darek30mpdz & Magda31 &   wspomnienia

Offline martek40

  • User z prawami do pisania
  • Aktywny Gadacz
  • *****
  • Wiadomości: 890
Prawa pacjenta/służba zdrowia/lekarze
« Odpowiedź #10 dnia: Listopad 29, 2004, 04:50:35 pm »
Hej Ulka!To Ty potrafisz przewidywać przyszłość,czy redaktorzy tygodnika "Wprost"?... :wink:

Offline Ulka

  • User z prawami do pisania
  • Rozgadany Weteran
  • *******
  • Wiadomości: 10988
Prawa pacjenta/służba zdrowia/lekarze
« Odpowiedź #11 dnia: Listopad 29, 2004, 05:18:06 pm »
Nie przyszłość chyba, a teraźniejszość
takie rankingi najlepszych szpitali są ogłaszane od kilku lat
nie tylko dobre chęci prasy są brane pod uwagę, ale i "wyleczalność"czyli największa ilość udanych skomplikowanych operacji, dostęp do najlepszego sprzętu, najznakomitsi lekarze itd.

myślę że dobrze jest wiedzieć i mieć możliwość wyboru??
u nas na Darze rodzice też tworzą swoisty ranking- polecają sobie specjalistów, lub ostrzegaja przed złymi??

nie potrafię przewidywać przyszłośći- a powinnam??
Ulka-Darek30mpdz & Magda31 &   wspomnienia

Offline Gaga

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 26210
Prawa pacjenta/służba zdrowia/lekarze
« Odpowiedź #12 dnia: Listopad 30, 2004, 01:53:00 am »
A może o datę chodzi  :wink: :lol:
Cytuj
Tygodnik "Wprost", Nr 1149 (05 grudnia 2004)
Pozdrawiam :))
"Starsza Wiosenna Miotełka"

Offline martek40

  • User z prawami do pisania
  • Aktywny Gadacz
  • *****
  • Wiadomości: 890
Prawa pacjenta/służba zdrowia/lekarze
« Odpowiedź #13 dnia: Listopad 30, 2004, 02:39:19 am »
Tak,właśnie data mnie rozbawiła...Ulka,jeśli uraziłam Cię swoistym dla mnie rodzajem humoru,to tu i teraz bardzo Cię przepraszam.A oto załączniki:

Offline Ulka

  • User z prawami do pisania
  • Rozgadany Weteran
  • *******
  • Wiadomości: 10988
Prawa pacjenta/służba zdrowia/lekarze
« Odpowiedź #14 dnia: Listopad 30, 2004, 04:11:44 pm »
To taki dziwny zwyczaj- wyścig w wydawnictwach
ja juz się do tego przyzwyczaiłam, że pisma z listopada są juz sprzedawane jako nieaktualne,
a te z datą np. 15 grudnia juz są do nabycia

przyznam, że nawet na to nie zwróciłam uwagi
ślicznie dziękuję za prezenciki, ale ja się wcale nie obraziłam  :D
tylko nie załapałam o co chodzi
może torcik do lodówki, chyba była ostatnio na Darze  :D
Ulka-Darek30mpdz & Magda31 &   wspomnienia

Offline Ulka

  • User z prawami do pisania
  • Rozgadany Weteran
  • *******
  • Wiadomości: 10988
Dochodzenie praw
« Odpowiedź #15 dnia: Kwiecień 15, 2005, 04:51:02 pm »
Dochodzenie praw
 
Pacjent, którego prawa zostały naruszone może dochodzić ich na drodze administracyjnej lub sądowej. Dochodzenie może zmierzać do:
• żądania zaniechania naruszenia prawa,
• żądania zadośćuczynienia za doznaną krzywdę lub odszkodowania za wyrządzoną naruszeniem szkodę lub ukarania sprawcy naruszenia z tytułu odpowiedzialności służbowej lub karnej.
 
 W przypadku naruszenia praw pacjenta, pacjentowi przysługuje skarga na świadczeniodawcę, składana do
 
  cały tekst
Ulka-Darek30mpdz & Magda31 &   wspomnienia

Offline Ulka

  • User z prawami do pisania
  • Rozgadany Weteran
  • *******
  • Wiadomości: 10988
Prawa pacjenta/służba zdrowia/lekarze
« Odpowiedź #16 dnia: Lipiec 15, 2005, 11:12:53 pm »
Prawa pacjenta do opieki zdrowotnej

Osoba objęta powszechnym ubezpieczeniem zdrowotnym z tytułu opłacanej składki zdrowotnej ma przede wszystkim prawo do bezpłatnych świadczeń zdrowotnych. Aby pacjent miał możliwość skorzystania z nich, pierwszym krokiem jest wybór lekarza podstawowej opieki zdrowotnej (POZ), czyli lekarza ubezpieczenia zdrowotnego. Podstawową zasadą wyboru lekarza jest to, że musi on pracować w przychodni lub gabinecie, który ma podpisaną umowę (kontrakt) na świadczenie usług zdrowotnych w danym roku kalendarzowym z Narodowym Funduszem Zdrowia. Może to być zarówno publiczny zakład opieki zdrowotnej, jak i placówka prywatna.
Wybór położnej

Zgłosiła się do mnie położna z propozycją, abym zapisała się do niej na listę. Jestem już mocno po pięćdziesiątce i nie zamierzam rodzić dzieci. Czy w mojej sytuacji powinnam mieć położną?

– Położna zajmuje się nie tylko kobietą w ciąży, po porodzie i w czasie połogu oraz noworodkiem, ale także udziela kompleksowych świadczeń z zakresu pielęgnacyjnej opieki położniczo-ginekologicznej, profilaktyki i edukacji np. okołomenopauzalnej kobietom w różnym wieku: od małych dziewczynek począwszy, aż do kobiet w późnym wieku.

Pomoc medyczna w szkole

Mój 9-letni syn często ulega różnym urazom. Czy gdyby stało się coś poważnego w szkole, mogę liczyć na pomoc medyczną?

– W szkołach jest zapewniona opieka pielęgniarki w środowisku nauczania i wychowania, czyli higienistki szkolnej. Gdyby synowi przydarzył się jakiś wypadek, to pielęgniarka udzieli mu pomocy, a w nagłych przypadkach, takich jak uraz, zatrucie lub inny wypadek zagrażający zdrowiu lub życiu, może wezwać karetkę pogotowia ratunkowego

Wyjazdowa opieka pielęgniarska

Czy pielęgniarka może przyjechać do domu w sobotę i niedzielę? Kiedy świadczona jest nocna wyjazdowa opieka pielęgniarska?

– Udziela się jej wtedy, kiedy ubezpieczony zachoruje po godzinie 18.00, w weekend lub dzień świąteczny i nie będzie mógł przyjść do placówki pełniącej dyżur ambulatoryjnej pomocy lekarskiej. Wtedy należy telefonicznie poprosić o przyjazd pielęgniarki do domu. Pielęgniarska opieka wyjazdowa zapewnia ciągłość pielęgnacyjnych i pielęgniarskich zabiegów leczniczych, np. zastrzyki, zmiana opatrunków itp. Numer telefonu, pod który należy zadzwonić, znajdziemy u naszego lekarza pierwszego kontaktu, w rejestracji przychodni i na tablicach ogłoszeń wewnątrz i na zewnątrz budynku.

Pielęgniarska opieka długoterminowa

Samotnie opiekuję się chorą matką, która niebawem, po operacji, będzie potrzebowała takich zabiegów, jak zmiana cewnika, zmiana opatrunków i innych bardzo skomplikowanych czynności. Znajoma poradziła mi, abym ubiegała się o pielęgniarską opiekę długoterminową. Jak i gdzie to załatwić? Czy moja matka będzie się kwalifikować do tego rodzaju świadczeń? Czy lekarz powinien wystawić na to jakieś skierowanie?
– Ta forma pomocy skierowana jest do pacjentów obłożnie i przewlekle chorych, przebywających w domu, ale wymagających udzielania systematycznych świadczeń pielęgniarskich. Do objęcia pielęgniarską opieką długoterminową kwalifikowani są pacjenci leżący, którzy bezwzględnie wymagają przynajmniej jednego z następujących świadczeń pielęgniarskich: kroplowych wlewów dożylnych wynikających ze stałego zlecenia lekarskiego związanego z prowadzonym procesem leczenia, wykonywania opatrunków, karmienia przez zgłębnik/przetokę, pielęgnacji przetoki, zakładania i usuwania cewnika, płukania pęcherza moczowego, pielęgnacji rurki tracheotomijnej. Wniosek na ten rodzaj opieki wystawia lekarz rodzinny lub lekarz prowadzący z oddziału szpitalnego. Potrzebna jest również zgoda pacjenta, wyrażona na piśmie, oraz kwalifikacja pielęgniarska do objęcia opieką. Informację o tym, jaki świadczeniodawca zabezpiecza pielęgniarską opiekę długoterminową, można uzyskać na stronach internetowych regionalnych oddziałów NFZ.

Transport chorego do szpitala

Czy pogotowie ratunkowe może zawieźć chorego do szpitala, który wskaże rodzina, np. do szpitala wojewódzkiego, a nie do powiatowego?

– Pogotowie ratunkowe zawozi pacjenta do najbliższego szpitala z uwagi na czas, w którym trzeba udzielić pacjentowi pomocy. Trzeba pamiętać, że są to przypadki nagłe, zagrażające zdrowiu lub życiu, i liczy się czas. Na dojazd do oddalonego szpitala wojewódzkiego może być za późno, aby pomóc choremu. Pogotowie ratunkowe zawozi pacjenta tam, gdzie są wolne miejsca.

Wykonanie zastrzyków

Czy w gabinecie zabiegowym mojego lekarza rodzinnego mają prawo odmówić mi wykonania zastrzyków zleconych przez specjalistę? Czy mam wrócić z tym problemem do specjalisty?

– Lekarz POZ, który ma podpisany kontrakt na świadczenie usług zdrowotnych w danym roku kalendarzowym ma obowiązek zapewnić funkcjonowanie gabinetu zabiegowego od poniedziałku do piątku, pomiędzy godzinami 8.00 a 18.00.

W tych godzinach można zgłaszać się do gabinetu ze zleceniami zastrzyków wystawionymi przez lekarzy ubezpieczenia zdrowotnego i powinny one zostać wykonane.


b]Jakie są terminy ważności skierowań do szpitala czy do poradni specjalistycznych?[/b]

– Nie ma określonych terminów ważności skierowań na leczenie specjalistyczne w poradni czy w szpitalu. Obowiązuje zasada, iż skierowania są ważne do momentu ich realizacji lub tracą ważność w chwili, kiedy ustała przyczyna ich wystawienia.

Ponadto skierowanie na leczenie specjalistyczne w poradni obejmuje całość świadczeń związanych z leczeniem schorzenia, które było podstawą jego wystawienia. Aktualizacja skierowania nie jest wymagana.

Ściśle określony jest jedynie okres ważności skierowania do szpitala psychiatrycznego. W ustawie o ochronie zdrowia psychicznego jest zapis, iż „skierowanie do szpitala psychiatrycznego wydawane jest w dniu badania, a jego ważność wygasa po upływie 14 dni”.

Równoczesne leczenie zębów u różnych dentystów

Czy można równolegle leczyć się, w ramach ubezpieczenia, w dwóch różnych przychodniach stomatologicznych, u dwóch różnych stomatologów?

– Ustawa o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2004 r. nr 210, poz. 2135) nie zabrania ubezpieczonemu korzystania jednocześnie z dwóch różnych przychodni stomatologicznych i leczenia się u dwóch różnych stomatologów. Jednak w przypadku ortodoncji czy też wykonywania innych zabiegów stomatologicznych, finansowanych przez NFZ ze środków publicznych, zastosowanie mają nie tylko przepisy cytowanej ustawy, ale także przepisy rozporządzeń ministra zdrowia, dotyczące np. protezy, która ubezpieczonemu przysługuje raz na 5 lat. Przy wykonywaniu niektórych zabiegów stomatologicznych pacjent podpisuje oświadczenie, że np. jedna proteza przysługuje raz na 5 lat. System informatyczny NFZ jest w stanie wychwycić, że ubezpieczony otrzymał np. dwie protezy w ciągu dwóch lat i wtedy pacjent jest pociągany do odpowiedzialności.

Ważność recept

Otrzymałem cały plik recept od specjalisty, ale teraz nie mogę wszystkich wykupić. Jak długo są one ważne?

– Okres ważności recepty zależy od jej rodzaju. Termin realizacji nie może przekroczyć 7 dni w przypadku recepty na antybiotyki oraz recepty wystawionej w ramach pomocy doraźnej. W przypadku recepty na leki sprowadzane z zagranicy dla użytkowników indywidualnych, jak również na preparaty immunologiczne wytwarzane dla indywidualnego pacjenta – termin realizacji nie może przekroczyć 60 dni. W przypadku pozostałych recept termin realizacji nie może przekroczyć 30 dni. Nie dotyczy to sytuacji, kiedy lekarz umieścił na recepcie adnotację „nie zamieniać

Zamiana leku na tańszy

Uzyskałem od lekarza kilka recept. Czy w momencie, kiedy w aptece okaże się, że są one dla mnie zbyt drogie – mogę poprosić o zamianę leków na tańsze odpowiedniki?

– Oczywiście. Farmaceuta ma obowiązek poinformować pacjenta o możliwości nabycia innego leku niż przepisany na recepcie (leku o tej samej nazwie międzynarodowej, dawce, postaci farmaceutycznej i o tym samym wskazaniu terapeutycznym), którego cena nie przekracza limitu ceny.

 Tomasz Pietryga

PODSTAWA PRAWNA
• Artykuł 38 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. nr 210, poz. 2135) - zobacz pdf .

http://www.gazetaprawna.pl/dzialy/11.html?numer=1502&dok=1502.11.129.2.6.2.0.3.htm

Jakie prawa ma pacjent

Lista praw pacjenta nie jest krótka. Należy do nich przede wszystkim konstytucyjne prawo do ochrony zdrowia, a ponadto wiele szczegółowych zasad określonych w pięciu ustawach. Razem składają się na Kartę Praw Pacjenta.

Każdy ma prawo do ochrony zdrowia i każdy obywatel ma prawo do równego dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, na warunkach i w zakresie określonych w ustawie – takie są podstawowe prawa pacjentów gwarantowane konstytucją. Znajdują się na pierwszym miejscu Karty Praw Pacjenta, stanowiącej zbiór przepisów z różnych aktów, dotyczących zakładów opieki zdrowotnej, zawodu lekarza, pielęgniarki, położnej, ochrony zdrowia psychicznego oraz pobierania i przeszczepiania komórek, tkanek i narządów. Oto niektóre z tych uprawnień.


W przychodni i szpitalu

Pacjent zgłaszający się do zakładu opieki zdrowotnej ma prawo do natychmiastowego udzielenia mu świadczeń zdrowotnych ze względu na zagrożenie życia lub zdrowia, niezależnie od okoliczności. Ma tam prawo np. do:

• świadczeń odpowiadających wymaganiom wiedzy medycznej, a w sytuacji ograniczonych możliwości udzielenia odpowiednich świadczeń – do korzystania z rzetelnej, opartej na kryteriach medycznych procedury ustalającej kolejność dostępu do świadczeń,
• informacji o swoim stanie zdrowia,
• udostępniania mu dokumentacji medycznej lub wskazania innej osoby, której dokumentacja ta może być udostępniana.

W szpitalu, sanatorium, zakładzie leczniczo-opiekuńczym chory powinien mieć zapewnione środki farmaceutyczne i materiały medyczne, pomieszczenia i wyżywienie odpowiednie do stanu zdrowia, opiekę duszpasterską. Ponadto nikt nie może zabronić mu dodatkowej opieki pielęgnacyjnej sprawowanej przez osobę bliską lub inną osobę wskazaną przez niego, oraz kontaktu z osobami z zewnątrz. Może też zgodzić się albo odmówić umieszczenia go w takim zakładzie opieki zdrowotnej. Ma również prawo wypisać się stamtąd na własne żądanie i uzyskać od lekarza informacje o możliwych następstwach przerwanego leczenia.


W gabinecie lekarskim

Lekarz powinien udzielać świadczeń zdrowotnych zgodnie ze wskazaniami aktualnej wiedzy medycznej, dostępnymi mu metodami i środkami zapobiegania, rozpoznawania leczenia chorób oraz zgodnie z zasadami etyki zawodowej i z należytą starannością. Ponadto pacjentowi należy się:

• pomoc lekarska w każdym przypadku, gdy zwłoka w jej udzieleniu mogłaby spowodować niebezpieczeństwo utraty życia, ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia, oraz w innych przypadkach niecierpiących zwłoki,
• przystępna informacja o stanie zdrowia, rozpoznaniu, proponowanych oraz możliwych metodach diagnostycznych, leczniczych, dających się przewidzieć następstwach ich zastosowania albo zaniechania, wynikach leczenia oraz rokowaniu.

Pacjent może zażądać informacji o swoim stanie zdrowia i o rokowaniu wówczas, gdy sądzi, że lekarz mu ją ogranicza. Może nie zgodzić się na przeprowadzenie badania lub udzielenia mu innego świadczenia zdrowotnego i wnioskować o zasięgnięcie opinii lekarza specjalisty lub zorganizowania konsylium lekarskiego. Wymienione uprawnienia są tylko niewielkim wycinkiem Karty Praw Pacjenta. Do tego dokumentu warto zajrzeć (jest na stronach internetowych Ministerstwa Zdrowia (www.mz.gov.pl) chociażby dlatego, że Karta porządkuje uprawnienia, które wynikają z 5 ustaw. Trzeba też wiedzieć, że pacjent ma prawo w każdej placówce służby zdrowia zapoznać się ze swoimi prawami.


POMOC BIURA PRAW PACJENTA

Problemy związane z naruszaniem uprawnień chorych można zgłaszać specjalistom Biura Praw Pacjenta działającego przy ministrze zdrowia. Do biura wpływają zgłoszenia z całej Polski. Najczęściej skargi dotyczą działalności świadczeniodawców i NFZ, trudności w dostępie do lekarza, złego funkcjonowania placówek, odmowy wydania dokumentacji medycznej pacjenta, korupcji, błędów lekarskich, zakażeń wirusem zapalenia wątroby.

Adres Biura: 00-238 Warszawa, ul. Długa 38/40. Czynne jest od poniedziałku do piątku w godz. 8.15 – 16.15, petentów przyjmuje w godz. 9.00 – 16.00, prawnik biura przyjmuje w godz. 9.00 – 15.00, a konsultanci medyczni – od poniedziałku do czwartku w godz. 15.30 – 19.30.

Działa też bezpłatna infolinia: 0-800-190-590 (pn. – pt. w godz. 9.00 – 21.00).

Gazeta Prawna 17.03.2006r
Ulka-Darek30mpdz & Magda31 &   wspomnienia

Offline Ulka

  • User z prawami do pisania
  • Rozgadany Weteran
  • *******
  • Wiadomości: 10988
Najlepsze szpitale
« Odpowiedź #17 dnia: Listopad 29, 2005, 11:25:11 pm »
Najlepsze szpitale  
Tygodnik "Wprost", Nr 1200 (04 grudnia 2005)

 
Reżyser Krzysztof Kieślowski, który przed prawie dziesięcioma laty zmarł w wieku 55 lat, dwa dni po operacji wszczepienia bajpasów, mógłby żyć nadal, gdyby polscy kardiochirurdzy mieli wtedy tak duże możliwości leczenia chorych, jakimi dysponują dzisiaj. Być może udałoby się też uratować Grzegorza Ciechowskiego, który w grudniu 2001 r. nie przeżył operacji usunięcia tętniaka aorty. Przed dziesięciu laty polska kardiologia należała do najbardziej zaniedbanych dziedzin medycyny. Pod względem liczby zabiegów i operacji zajmowaliśmy jedno z ostatnich miejsc w Europie. Dziś mamy największy na Starym Kontynencie spadek liczby zgonów z powodu zawałów serca, a kardiologia jest wizytówką polskiej służby zdrowia.

Zbigniew Wojtasiński

Nasi lekarze przeprowadzają już tyle samo zabiegów kardiologicznych, ile wykonuje się na Zachodzie, a skuteczność ratowania chorych w ostrym zawale serca w ostatnich pięciu latach wzrosła aż trzykrotnie. - Jesteśmy w ścisłej czołówce zarówno pod względem wyników leczenia, jak i różnorodności zabiegów - mówi prof. Michał Tendera z Katowic, który w ubiegłym roku został prezesem Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego.
Ostatnie dziesięć lat to rewolucja w rozwoju polskiej i światowej kardiologii i kardiochirurgii. Jeszcze w latach 90. u 30 proc. chorych dochodziło do ponownego zatkania tętnicy już pół roku po zabiegach angioplastyki (poszerzenia zwężonych tętnic mięśnia sercowego). Dziś takie nawroty zdarzają się jedynie u 4 proc. pacjentów. Zwiększyły się też skuteczność i bezpieczeństwo wykonywanych na otwartym sercu operacji wszczepienia bajpasów, czyli dodatkowych naczyń krwionośnych poprawiających ukrwienie mięśnia sercowego. W II Klinice Kardiochirurgii ŚAM Górnośląskiego Centrum Medycznego w Katowicach, najlepszym ośrodku kardiochirurgicznym w tegorocznym rankingu szpitali "Wprost", zgony po takich zabiegach zdarzają się jedynie u 1,4 proc. pacjentów (tak rzadko jak w najlepszych klinikach amerykańskich).
Prof. Robert Jones z Duke University uznał, że jest to jedna z najlepiej zorganizowanych klinik kardiochirurgicznych na świecie. Wybitny amerykański kardiochirurg był jeszcze bardziej zaskoczony, gdy przeanalizował wyniki skomplikowanych i ryzykownych operacji, będących jedynym ratunkiem dla chorych po ciężkich zawałach i z wadami zastawek. Okazało się, że stosowane w ramach międzynarodowego programu STICH zabiegi, podczas których lekarze przemodelowują uszkodzony i niewydolny mięsień serca, najlepiej wykonywane są nie w Berlinie czy Nowym Jorku, lecz w śląskim szpitalu, od 15 lat kierowanym przez prof. Stanisława Wosia.

Źródło sukcesu
Dobrze zarządzane i wyposażone ośrodki, zarówno w kardiologii i kardiochirurgii, jak i ortopedii, okulistyce oraz otolaryngologii, mimo trudności finansowych potrafią konkurować z klinikami zagranicznymi. Potwierdziła to czwarta już edycja rankingu szpitali publicznych tygodnika "Wprost". Wszystkie kliniki i oddziały szpitalne, które zajęły wysokie miejsca, pod względem jakości zabiegów nie ustępują podobnym placówkom europejskim i amerykańskim. Przekonała się o tym Yael Yedidya, 60-letnia dziennikarka z Izraela, która po ciężkim zawale przeszła w Los Angeles dwie operacje serca. Ponieważ stan jej zdrowia się nie poprawiał, amerykańscy kardiochirurdzy zarekomendowali jej cztery ośrodki transplantacyjne na świecie - w Niemczech, Holandii i Polsce. Wybrała kierowane przez prof. Mariana Zembalę Śląskie Centrum Chorób Serca w Zabrzu (najlepszy w rankingu ośrodek dokonujący przeszczepu serca). W kwietniu tego roku polscy kardiochirurdzy przeszczepili jej nowe serce, dzięki czemu mogła wrócić do pracy. - Aby poprawić jakość leczenia, nauczyliśmy się nowych systemów zarządzania na Zachodzie. Teraz możemy rywalizować z najlepszymi ośrodkami - mówi prof. Zembala.

Współpraca: Monika Florek

 
Pełny tekst w najnowszym 1200 numerze tygodnika Wprost, w sprzedaży od poniedziałku 28 listopada
Ulka-Darek30mpdz & Magda31 &   wspomnienia

Offline ilonadora

  • User z prawami do pisania
  • Rozgadany Weteran
  • *******
  • Wiadomości: 8423
    • http://wwwmojedzieciaki.blox.pl/html
Prawa pacjenta
« Odpowiedź #18 dnia: Czerwiec 20, 2006, 03:21:06 pm »
Podaję stronę na której zamieszczone są Prawa pacjenta.
takie jak:

Karta Praw Pacjenta.

Dochodzenie naprawienia szkody przed sądem cywilnym.

Dochodzenie praw na drodze postępowania karnego.

Postępowanie przed sądem lekarskim i sądem pielęgniarskim.

Dochodzenie praw do świadczeń medycznych przed sądem pracy i ubezpieczeń społecznych.

Postępowanie przed Regionalnym Rzecznikiem Praw Pacjenta, Komisją Skarg i Wniosków oraz Ministrem Zdrowia.

Postępowanie przed Rzecznikiem Praw Obywatelskich.

Skarga do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka.

Spis adresów

http://www.sppnn.org.pl/ksiazka/bi.html


ABC pacjenta

http://www.poradnikzdrowie.pl/site/1985.htm
"Być bohaterem przez minutę, godzinę, jest o wiele łatwiej niż znosić trud codzienny w cichym heroizmie."
Ilonadora i czwórka pociech

Offline Gaga

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 26210
Starożytna służba zdrowia
« Odpowiedź #19 dnia: Lipiec 02, 2006, 06:24:28 pm »
Starożytna służba zdrowia
Medyczne osiągnięcia naszych przodków


Medycyna wciąż,zaskakuje nas nowymi odkryciami, metodami leczenia.
A jak radzili sobie nasi przodkowie?


Artykuł   z wątku

Rodzić po rzymsku  
Marta Landau

Starożytni Grecy i Rzymianie dysponowali nowoczesną wiedzą położniczą

Najbardziej popularny test ciążowy w starożytnym Egipcie polegał na podlewaniu moczem kobiety ziaren pszenicy i jęczmienia zasianych w dwóch doniczkach. Egipski papirus z Kahun z XXIII wieku p.n.e. opisuje, że jeśli nasiona wzeszły, kobieta była w ciąży. Przeprowadzone w XX wieku eksperymenty potwierdziły prawie 70-procentową skuteczność tej metody. Egipcjanie wierzyli również, że jeśli pierwszy wykiełkował jęczmień, dziecko będzie chłopcem, a jeśli pszenica - urodzi się dziewczynka.
W starożytnym Rzymie prawie co piąta ciąża kończyła się poronieniem, równie często umierały rodzące kobiety i niemowlęta. Podczas porodu zmarła córka Cezara Julia, a Herod Atticus, który ufundował słynny odeon w Atenach u stóp Akropolu, stracił swojego pierwszego, nowo narodzonego syna. Głównym powodem tego stanu rzeczy były złe warunki higieniczne. Trzeba przyznać, że Grecy i Rzymianie dysponowali też zadziwiająco nowoczesną wiedzą położniczą.

Sędziwa pierworódka
Autorytetem położniczym starożytności był żyjący w II wieku n.e. Soranus, medyk z Efezu. Jego traktat był studiowany przez lekarzy jeszcze w XVI wieku, a i dziś można by wykorzystywać niektóre fragmenty jako podręcznik ginekologii i położnictwa ("Gynecology" w tłumaczeniu Owsei Temkina). Soranus zwalczał zabobony, szukał sposobu ulżenia pacjentkom w bólu i propagował edukację położnych. Wbrew powszechnej dziś opinii, że 2 tys. lat temu kobieta po trzydziestce uchodziła za sędziwą, Soranus za najlepszy wiek do rodzenia dzieci uznał okres między 15. a 40. rokiem życia.
Egipcjanie, podobnie jak współcześni lekarze, określali czas trwania ciąży na 271-294 dni. Soranus rozróżniał trzy fazy ciąży i opisał sposób postępowania podczas każdej z nich. W pierwszym miesiącu kobieta powinna zaniechać gwałtownych ruchów i silnych emocji, a także podnoszenia ciężkich przedmiotów, przysiadów, siedzenia na twardych krzesłach i picia alkoholu. Od siódmego miesiąca ciąży Soranus zalecał ograniczenie ćwiczeń fizycznych. Aby ulżyć ciężarnej, obwiązywano jej brzuch bandażami przewiązanymi wokół ramion. Usuwano je po ósmym miesiącu, by działanie grawitacji przyspieszyło poród (by zapobiec rozstępom, namaszczano ciało oliwą z oliwek).

Krzesła porodowe
W starożytnych kulturach śródziemnomorskich porody odbierały położne, lekarze pomagali rodzącej tylko w wypadku komplikacji. Nazwa "cesarskie cięcie" nie pochodzi od metody, którą przyszedł na świat Juliusz Cezar. Według cesarskiego prawa, w Rzymie nie wolno było pochować zmarłej ciężarnej, jeśli nie wyjęto z jej łona - przez rozcięcie powłok brzusznych - dziecka. To samo prawo zabraniało wykonać ten zabieg u żywej kobiety przed upływem dziesiątego miesiąca ciąży, jeśli jej życie było zagrożone z powodu opóźniającego się porodu. Lekarze nie byli w stanie w takich wypadkach uratować życia matki, więc zabieg traktowano jako ostateczność.
W Egipcie kobiety rodziły, stojąc, klęcząc lub kucając na ziemi lub na porodowych cegłach, dekorowanych scenami narodzin i bogów, którzy mieli sprawować opiekę nad położnicą i dzieckiem. W 2001 r. archeolodzy z University of Pennsylvania Museum znaleźli taką cegłę w rezydencji z okresu Średniego Państwa niedaleko Abydos w południowym Egipcie. W Egipcie znano też krzesła porodowe z półkolistym otworem wyciętym w siedzeniu (powszechnie używane w Grecji i Rzymie). Poród w pozycji leżącej Soranus zalecał jedynie wówczas, gdy kobieta była zbyt słaba lub wystraszona.
 
Płacz przeżycia
Noworodka poddawano oględzinom, by ocenić jego szanse na przeżycie. Egipcjanie uważali, że jeśli dziecko krzyczy "hii", przeżyje, lecz jeśli wydaje dźwięki "mbi", raczej umrze. W razie wątpliwości noworodka karmiono przez trzy dni mlekiem, w którym rozpuszczano fragmenty łożyska. Jeśli nie wymiotował, uznawano, że przeżyje.
Grecka położna do przecinania pępowiny używała ostrego kawałka metalu lub szkła, skorupy naczynia lub trzciny. Soranus zalecał używanie noża. Postępując według jego wskazówek, położna powinna wycisnąć krew z kikuta pępowiny i zawiązać go kawałkiem wełnianej - nie lnianej - nici. Nim umyła i owinęła noworodka, powinna ocenić, czy dziecko "nadaje się do wychowania". Stosowano w tym celu test przypominający współczesną skalę Apgar. Najpierw położna kładła dziecko na ziemi i oceniała jego płacz - donośny sugerował zdrowie, chore dzieci płakały słabo lub wcale. Następnie sprawdzała ukształtowanie otworów ciała oraz łatwość zginania i prostowania rąk i nóg. Powinna też przycisnąć palec do skóry noworodka, aby sprawdzić wrażliwość dziecka na bodźce dotykowe.

Dzieci, którym nie dawano szans na przeżycie, najczęściej porzucano, by zmarły. Decyzję o tym podejmował ojciec.Jeśli zdecydował się zachować dziecko,  położna oczyszczała je sproszkowaną solą wymieszaną z miodem, oliwą lub sokiem z jęczmienia, by nie podrażniać delikatnej skóry, a następnie spłukiwała ciepłą wodą. Czyściła nos, usta, uszy i odbyt, a do oczu zakraplała oliwę z oliwek.
 Noworodka owijano ciasno bandażami, by nie skrępowane ciało nowo narodzonego dziecka nie uległo deformacji.

Tygodnik "Wprost", Nr 1224 (28 maja 2006)
Pozdrawiam :))
"Starsza Wiosenna Miotełka"

Offline Gaga

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 26210
Starożytna służba zdrowia
« Odpowiedź #20 dnia: Lipiec 02, 2006, 06:29:33 pm »
Starożytna służba zdrowia
2006-06-28 Anna Piotrowska

W czasach, gdy nikomu się jeszcze nie śniło o wysokoobrotowych wiertłach dentystycznych, prześwietleniach czy tomografii komputerowej, nieznani z imienia medycy dokonywali prawdziwych cudów, by ocalić ludzkie życie i zdrowie.

Daje się we znaki, uporczywy, przeszywający, nie do zniesienia. Atakuje podstępnie dzieci i dorosłych, wyciskając im z oczu łzy. Ból zęba może dokuczać całymi tygodniami. Nic więc dziwnego, że już 9 tys. lat temu starożytni mieszkańcy dzisiejszego Pakistanu wiercili w zębach dziury, by usunąć przyczynę cierpienia. O najstarszych praktykach dentystycznych donosi jeden z kwietniowych numerów „Nature”. Ta oraz kilka innych nowych publikacji poświęconych nieznanym aspektom dawnej medycyny, dowodzą niezbicie, że wciąż niewiele wiemy na temat medycznych osiągnięć naszych przodków. A niezwykle skromnymi środkami osiągali oni bardzo wiele.

Ślady najstarszych znanych praktyk dentystycznych na świecie odkryli włoscy archeolodzy na terenie pakistańskiego Beludżystanu, w miejscu zwanym Mehrgarh. (Poprzednie pochodziły z Danii z około 3 tys. lat p.n.e.). Wykopaliska ujawniły, że 9-7,5 tys. lat temu w Mehrgarh znajdowało się cmentarzysko, na którym pogrzebano blisko 300 osób. Dziewięć spośród nich miało wywierconych w zębach trzonowych w sumie 11 otworów, przypominających dzieła współczesnych stomatologów. Były to dziurki o średnicy 1,3-3,2 mm, i głębokości dochodzącej do 3,5 mm. Zrobiono je zarówno w zębach szczęki górnej, jak i żuchwy. Wygładzenie szkliwa wokół otworów dowodzi jednoznacznie, że poddana zabiegom osoba długi czas po ich zakończeniu jadła twardy pokarm.
 


W Mehrgarh znaleziono także krzemienne główki wierteł, których użyto do wywiercenia otworów w zębach. Pierwotnie były one przymocowane do drewnianych patyczków. Jak wynika z etnograficznych opisów lokalnych obyczajów, do poruszania wiertłem pradawni dentyści używali niewielkich łuków. Dzięki temu wiertło osiągało prędkość około 20 obrotów na sekundę. – Cała procedura musiała być straszliwie bolesna. Wystarczy sobie wyobrazić te nieprzyjemne, bardzo silne wibracje wiertła – mówi prof. Alfredo Coppola z uniwersytetu w Rzymie, jeden z uczestników badań. Niewykluczone jednak, że pacjentowi podawano środki znieczulające. – Ten region Azji słynie od dawna z produkcji opium, możliwe więc, że używano narkotyków do uśmierzania bólu – stwierdza Coppola. Trzeba tu jednak wspomnieć, że cały zabieg nie trwał długo. Przeprowadzony przez badaczy eksperyment ujawnił bowiem, że wywiercenie otworu w zębie zajmowało neolitycznym dentystom około minuty. Prawdopodobnie pradawni medycy stosowali nawet wypełnienia. Coppola jest przekonany, że w otwory wkładano masę bitumiczną, żywicę lub bawełnę. Niestety, materiały te nie zachowały się do naszych czasów.

Jak pradawni mieszkańcy Pakistanu nauczyli się tak dobrze wiercić w zębach otwory? Według włoskich badaczy przyczynił się do tego ogromny popyt na biżuterię. W Mehrgarh odnaleziono spore zasoby kamiennych paciorków, m.in. z karneolu, turkusu i lapis lazuli oraz wiertła używane do wiercenia w nich otworów, tak by dało się nawlec je na rzemień czy sznurek. Pierwszym dentystą był prawdopodobnie rzemieślnik specjalizujący się w produkcji wisiorków. Być może umiejętność borowania zębów była przekazywana w jego rodzinie z pokolenia na pokolenie. Wydaje się, że to właśnie dlatego otwory w zębach miało zaledwie dziewięć spośród kilkuset pochowanych na cmentarzysku osób i to na dodatek żyjących na przestrzeni 1500 lat. Potem praktyka borowania zanikła, co może się wiązać ze śmiercią ostatniego członka rodu.



Doświadczenie popłaca

Odkrycie z Mehrgarh ma ogromne znaczenie dla historii współczesnej medycyny. Dowodzi bowiem, że gdy zachodzi potrzeba niesienia pomocy bliźniemu, pomysłowość ludzka nie zna granic.

Nie ulega jednak wątpliwości, że w pracy lekarza obok dobrych chęci liczy się także doświadczenie. Im większe, tym lepiej. Znakomitym praktykiem musiał być chirurg, który w połowie VII wieku p.n.e. zajmował się poważną raną głowy pewnej mieszkanki greckiej kolonii Abdera (dziś północna Grecja). Człowiek ten, 200 lat przed ojcem współczesnej chirurgii Hipokratesem, dysponował równie dużą wiedzą. Dowód niezwykłych umiejętności nieznanego z imienia chirurga archeolodzy odkryli podczas wykopalisk na starożytnym cmentarzu. Znaleźli szczątki blisko 50-letniej kobiety, która mniej więcej 20 lat przed śmiercią została ciężko ranna w głowę. Przeżyła tylko dzięki stosownej pomocy.

Według prof. Anagnostisa Agelarakisa, antropologa z amerykańskiego Adelphi Universisty w Garden City, mieszanka kolonii została uderzona najprawdopodobniej pociskiem z procy, zapewne podczas ataku miejscowych trackich plemion na Abderę. W starożytnych zapiskach wspomina się bowiem, że miasto toczyło ciągłe wojny z lokalnymi barbarzyńcami. Ołowiana lub kamienna kula zgruchotała czaszkę i prawdopodobnie pozostawiła w ranie odpryski.

Agelarakis sądzi, że starożytny chirurg przeciął skórę głowy i odsłonił ranę. Potem stwierdził, że drobne odpryski pocisku wciąż tkwią w kości. Dlatego spiłował metalowym narzędziem tę część czaszki. Postępował dokładnie tak, jak głosi późniejszy traktat Hipokratesa „O ranach głowy” i w rezultacie ocalił mieszkance Abdery życie. Nawet dziś otwór w jej czaszce o wymiarach 1 × 1,5?cm oraz powierzchnia usuniętych kości około 7 × 2?cm robią niesamowite wrażenie. Dowodzą bowiem jednoznacznie, że chirurg, który zajmował się ranną kobietą, był najwyższej klasy specjalistą – niewykluczone, że uczniem jakiejś jońskiej szkoły chirurgów.

Grecka kraina Jonia znajdowała się na terenie dzisiejszej zachodniej Turcji. Obejmowała m.in. wyspę Kos, z której pochodził Hipokrates. Być może zarówno on, jak i nieznany z imienia chirurg z Abdery wywodzili się z jednego ośrodka medycznego, którego wykładowcy przez setki lat doskonalili swoje umiejętności.

Miłosierni mnisi

Efekt pracy starożytnego chirurga, który amputował nogę czy usunął zgruchotane kości, jest dla archeologów widoczny od razu. Nie ulega wątpliwości, że szczątki ludzkie sprzed wielu setek czy tysięcy lat są bezcennym źródłem wiedzy o dawnych metodach leczenia. Co jednak zrobić, gdy kości nie ma? Można zbadać śmieci. Dzięki analizie szpitalnych odpadków, pozostawionych przez XIV-wiecznych mnichów ze szkockiego klasztoru Augustianów w Soutra Aisle, współczesna nauka wzbogaciła się o niezwykłe informacje. Podczas wykopalisk w ruinach klasztornych piwnic dr Brian Moffat znalazł kawałki ceramiki z pozostałościami preparatów, bandaże wraz z kawałkami ludzkiej tkanki oraz liczne nasiona i kawałki roślin leczniczych.

Niezwykłe śmieci zachowały się do naszych czasów dzięki specyficznym właściwościom miejscowej gliniastej gleby. Ich badania ujawniły, że mnisi stosowali środki uśmierzające ból. Podawali swym pacjentom wywary m.in. z lulka czarnego, szczwołu plamistego (czyli cykuty) i maku lekarskiego. Leczyli też szkorbut – choroba ta wywołana niedoborem witaminy C w pożywieniu powoduje m.in. wypadanie zębów. To właśnie na nie natknęli się badacze, przeglądając klasztorne śmieci. Zęby nie miały ubytków i raczej ich nie wyrwano. Zagadkę udało się rozwiązać dzięki znalezionym tuż obok nasionom i kawałkom rzeżuchy. Roślina ta, bardzo rzadko spotykana w Szkocji, zawiera dużą ilość witaminy C. Wygląda więc na to, że mnisi ratowali uzębienie podopiecznych, podając im skuteczne lekarstwo.

Poza szkorbutem zakonnicy leczyli też depresję. Ordynowali w tym celu chorym stosowany do dziś dziurawiec. Innym zalecanym przez nich medykamentem był marchewnik anyżowy. Obecnie nie stosuje się go w leczeniu, ale jak wykazała zrobiona na zlecenie Moffata analiza, roślina ta zawiera mnóstwo witamin oraz minerałów, w tym selen, spowalniający procesy starzenia się organizmu.

Skąd mnisi czerpali wiedzę o leczniczych roślinach?
Część informacji zawierały zapewne przechowywane w klasztornej biblioteczce starożytne księgi medyczne. Niewątpliwie inspirowali się również medycyną ludową. A ta znała setki, jeśli nie tysiące przepisów na różnorakie wywary, którymi znachorzy leczyli wieśniaków. Uzdrawiające właściwości roślin są przecież znane od tysięcy lat.
Praktyka czyni mistrza, o czym czasami zapominają współcześni lekarze, usiłując nas przekonać, że skuteczne metody leczenia pojawiły się dopiero wraz z wynalezieniem aspiryny.

Więcej na temat współczesnego leczenienia ząbków w wątku:
Profilaktyka stomatologiczna
Pozdrawiam :))
"Starsza Wiosenna Miotełka"

Offline sonia

  • User z prawami do pisania
  • Rozgadany Weteran
  • *******
  • Wiadomości: 25632
    • Dar Życia
Prawa pacjenta/służba zdrowia/lekarze
« Odpowiedź #21 dnia: Lipiec 08, 2006, 11:48:16 am »


Karta Praw Pacjenta
Karta Praw Pacjenta, podstawowe unormowania prawne wynikające z ustawy zasadniczej - Konstytucji z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483)
KARTA PRAW PACJENTA
podstawowe unormowania prawne
wynikające z ustawy zasadniczej - Konstytucji z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483)

określone w ustawach:

z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 91, poz. 408, z 1992 r. Nr 62, poz. 315, z 1994 r. Nr 121, poz. 591, z 19995 r. Nr 138, poz. 682, z 1996 r. Nr 24, poz. 110, z 1997 r. Nr 104, poz. 661, Nr 121, poz. 769 i Nr 158, poz. 1041 oraz z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 117, poz. 756), z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz .U. Nr 111, poz. 535, z 1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr 113, poz. 731,
z dnia 26 października 1995 r. o pobieraniu i przeszczepianiu komórek, tkanek i narządów (Dz. U. Nr 138, poz. 682), z dnia 5 lipca 1996 r. o zawodach pielęgniarki i położnej (Dz. U. Nr 91, poz. 410 oraz z 1998 r. Nr 106, poz. 668), z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodzie lekarza (Dz. U. Nr 28, poz. 28 i Nr 88, poz. 554 oraz z 1998 r. Nr 106, poz. 668).

To się nam po prostu należy

Trzeba mieć końskie zdrowie, żeby chorować. Takie jest powszechne przekonanie wśród
skołowanych chaosem w służbie zdrowia pacjentów. A może wystarczy poznać swoje prawa?

Nie jesteś zadowolona z usług lekarza w swojej przychodni? Nie denerwuj się! W każdej chwili masz prawo go zmienić. To twój przywilej, zawarowany obok innych praw w Karcie Pacjenta.

Dokument ten nakłada na służbę zdrowia szereg obowiązków. Znając je, łatwiej upomnieć się o to, co nam się należy.

Wybierz lekarza pierwszego kontaktu...
Bezpłatne świadczenia zdrowotne to podstawowe prawo każdego, kto jest objęty powszechnym ubezpieczeniem zdrowotnym. Aby móc z niego korzystać, powinnaś przede wszystkim wybrać lekarza podstawowej opieki zdrowotnej (POZ). W tym celu musisz złożyć tzw. deklarację wyboru, którą dostaniesz w rejestracji wybranej placówki (podobnie jest z wyborem pielęgniarki i położnej). Zanim to zrobisz, sprawdź, czy lekarz (lub przychodnia, w której pracuje) ma podpisaną umowę z Narodowym Funduszem Zdrowia na świadczenie usług zdrowotnych w danym roku kalendarzowym. To dla ciebie gwarancja, że przynajmniej część świadczeń będziesz miała za darmo.
Nie obowiązuje rejonizacja, masz zatem prawo wybrać lekarza niezależnie od tego, gdzie
mieszkasz. Powinnaś jednak wiedzieć, że możesz spotkać się z odmową, jeżeli zechcesz
zapisać się do lekarza, który ma już przypisanych bardzo dużo pacjentów.
W każdej chwili masz prawo zmienić lekarza POZ na innego, w innej przychodni. Dwie zmiany w roku są bezpłatne, za kolejną zapłacisz 80 zł (chyba że była spowodowana np. przeprowadzką).

To samo dotyczy pielęgniarki i położnej. Nie musisz martwić się o swoją dokumentację
medyczną – sprawy związane z jej przeniesieniem załatwi za ciebie administracja nowo
wybranej placówki.
Opieką medyczną w przychodni jesteś objęta od poniedziałku do piątku w godzinach 8–18. To nie znaczy, że gdyby coś przytrafiło ci się po godzinie 19 lub w sobotę, zostaniesz bez pomocy.

W przychodni musi znajdować się informacja, dokąd możesz zwrócić się w razie potrzeby.

W ramach podstawowej opieki zdrowotnej nie płacisz za:

badania i porady lekarskie,
badania diagnostyczne zlecone przez lekarza,
konsultacje u specjalisty,
leczenie szpitalne,
rehabilitację leczniczą,
transport sanitarny w uzasadnionych przypadkach.
Możesz też poprosić twojego lekarza o skierowanie do sanatorium czy zwolnienie.

...specjalistę
Bedąc ubezpieczona w NFZ, masz prawo wyboru specjalisty. Kieruje cię do niego twój lekarz POZ, jeżeli uzna, że jest to uzasadnione twoim stanem zdrowia. Nie potrzebujesz skierowania do:

ginekologa i położnika,
dentysty,
dermatologa,
wenerologa,
onkologa,
okulisty,
psychiatry.
Bez skierowania zostaniesz również przyjęta do lekarza, gdy chorujesz na gruźlicę, jesteś
zakażona wirusem HIV, leczysz się z uzależnienia.

...szpital
Może cię skierować do niego każdy lekarz, nawet nie mający podpisanej umowy z NFZ. Ale to ty wybierasz sobie placówkę, w której chcesz się leczyć. Skierowanie jest ważne do momentu realizacji. Podczas pobytu w szpitalu nie ponosisz kosztów operacji, badań i lekarstw. Ale uwaga! Szpital może zażądać od ciebie zapłaty za tzw. usługi ponadstandardowe, których NFI nie refunduje. Są to np. zabiegi chirurgii plastycznej i zabiegi kosmetyczne (chyba że korygujesz wadę wrodzoną). Pełną listę nierefundowanych świadczeń znajdziesz na stronie internetowej www.nfz.gov.pl albo w każdym oddziale NFZ.

WARTO WIEDZIEĆ. Nie musisz mieć skierowania do szpitala w tzw. nagłych wypadkach lub w sytuacji bezpośredniego zagrożenia życia.

...i dentystę
Masz prawo wyboru dentysty, który ma podpisany kontrakt z NFZ. Musisz się jednak liczyć z tym, że za część świadczeń będziesz musiała zapłacić. Tylko nieliczne, np. usunięcie zęba i leczenie najtańszymi materiałami, są refundowane (ich wykaz powinien znajdować się w każdym gabinecie stomatologicznym). Jeżeli jesteś w ciąży, poza podstawowymi świadczeniami masz zapewnione bezpłatnie dodatkowe, np. leczenie kanałowe.

Sanatorium raz w roku
Raz na 12 miesięcy z pośrednictwem NFZ możesz skorzystać z leczenia uzdrowiskowego.
Pojedziesz, jeżeli lekarz specjalista w dziedzinie rehabilitacji medycznej uzna, że jest ci ono
potrzebne. Kolejne skierowanie możesz złożyć dopiero po 24 miesiącach (w przypadku dzieci – jest to rok).
ALE UWAGA! Część kosztów wyżywienia i zakwaterowania będziesz musiała pokryć z własnej kieszeni.

- Alicja Hass
Tam gdzie warto dotrzeć, nie ma dróg na skróty.
Sonia, mama Moniki z zD- 19,10l. , Domowa terapia

Offline Gaga

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 26210
Prawa pacjenta/służba zdrowia/lekarze
« Odpowiedź #22 dnia: Lipiec 09, 2006, 12:36:53 am »
Błysk i zgrzytanie zębów >>>
Agnieszka Krzemińska
22 czerwca

W Egipcie faraonów, słynącym jako kraj doskonałych medyków, lekarze nie potrafili wygrać walki z "robakiem w zębie". Nawet wielcy faraonowie byli szczerbaci. Przedstawiciele innych ludów wybijali sobie zęby, by się upiększyć. Teraz w zębach dłubią archeolodzy.
Cytuj

Jako pierwsi około 700 r. p.n.e. wstawiali sztuczne zęby Etruskowie. Używali do tego specjalnych złotych pasków (szerokości 5 mm i grubości 1 mm), na których za pomocą złotej szpilki mocowano odpowiednio oszlifowane zęby zwierzęce. Ponieważ sporządzano protezy widocznych zębów przednich, pełniły one przede wszystkim funkcje estetyczne. Współczesna stomatologia uczciła ojców protetyki nazywając etruskami tymczasowe uzupełnienia, które nosi się przed wstawieniem stałej protezy.

Cytuj
Moda sprzed tysięcy lat powraca - największą popularnością cieszą się dziś inkrustacje nazębne wykonywane bezboleśnie przez dentystów
Pozdrawiam :))
"Starsza Wiosenna Miotełka"

Offline małgosia

  • Raczkujący bywalec
  • **
  • Wiadomości: 221
Dokumentacja szpitalna
« Odpowiedź #23 dnia: Lipiec 18, 2006, 06:21:49 pm »
Czy któraś z was darowe mamy miała kiedyś sytułację że potrzebowałą opinni od lekarza prowadzącego np. specjalisty w szpitalu w języku angielskim aby pokazać to za granica?
Moja Ola jest pacjentką CZD  od ur wieć jej historia choroby juz swoje waży potrzebuje takich opinni z roznych klinik w tym szpitalu.Dzwoniłam tam dzisiaj ale oni nie wiedzą kto ma to zrobić bo pierwszy raz sie z taką prośbą spotkali i odsyłają mnie do lekarza który operował Ole 7 lat temu i był wtedy jej prowadzacym.
Nie wiem czy ten lekarz bedzie chciał sie tego podjąc . Mi bardziej chodzi o  taka ogólą opinie zebraną z tych paru klinik.
Wiem że mogłabym wziąść jej karty i iść do tłumacza przysięgłego ale tych kart mam z 30-ci.
Mi sie wydaję że aby to było wiarygodne to powinno być na papirze firmowym szpitala.
Może macie jakieś doświadczenia z tym związane bede wdzięczna

Offline sonia

  • User z prawami do pisania
  • Rozgadany Weteran
  • *******
  • Wiadomości: 25632
    • Dar Życia
Prawa pacjenta/służba zdrowia/lekarze
« Odpowiedź #24 dnia: Lipiec 18, 2006, 06:34:50 pm »
Małgosiu wydaje mi się, że taką ogólną opinię powinien zrobić lekarz prowadzący, a następnie przetłumaczyć musisz właśnie u biegłego sądowego tłumacza.
Takie tłumaczenie nie jest zbyt tanie.

Ja podobne perypetie miałam w maju b.r. - akt urodzenia wnuka z Irlandii zawierał jedyną pomyłkę w nazwisku ("L") zamiast ("Ł") -chodziłam w kółko tłumacząc, że w Irlandii nie  mają polskiej czcionki. Nic nie pomogło, trzeba było jechać do miejsca zawarcia ślubu konkordackiego, udawadniać dowodami osobistymi.
Efekt taki, że do dnia dzisiejszego wnuk urodzony w Irlandii nie jest zarejestrowany jako Polak, nie można go więc też zameldować w Krakowie, nie może też korzystać z opieki medycznej. Na szczęście moja Monika ma wspaniałą lekarkę i zajęła się nim.
Jest bezpaństwowcem, a paszport wydali mu tylko na 30dni. Muszą przylecieć ponownie, aby skończyć rejestrację własnego dziecka w kraju.
Piszę Ci o tym, aby Cię uczulić na tłumaczenie u biegłego sądowego, aby używał odpowiedniej czcionki-inaczej same kłopoty potem.
Tam gdzie warto dotrzeć, nie ma dróg na skróty.
Sonia, mama Moniki z zD- 19,10l. , Domowa terapia

Offline małgosia

  • Raczkujący bywalec
  • **
  • Wiadomości: 221
Prawa pacjenta/służba zdrowia/lekarze
« Odpowiedź #25 dnia: Lipiec 18, 2006, 07:21:22 pm »
Wiesz z tego co piszesz to jeden wniosek mi sie nasuwa że to tylko w naszym kraju może tak być. Wiem że to drogie i wolałabym to obejść może jak nie uda mi sie po ang to chociaż po łacinie podobno to język lekarzy.

Offline sonia

  • User z prawami do pisania
  • Rozgadany Weteran
  • *******
  • Wiadomości: 25632
    • Dar Życia
Ochrona Zdrowia
« Odpowiedź #26 dnia: Sierpień 14, 2006, 09:49:20 pm »
OCHRONA ZDROWIA Dokumentacja medyczna

Opłaty ustali kierownik[/b]

Z dniem ogłoszenia, czyli w czwartek, 10 sierpnia, weszło w życie kilka przepisów nowelizacji z 14 lipca 2006 r. ustawy o zakładach opieki zdrowotnej (DzU nr 143, poz. 1032).
http://www.abc.com.pl/serwis/du/2006/1032.htm
http://www.abc.com.pl/serwis/pdf/d06a32.pdf

Są one konsekwencją wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 28 listopada 2005 r. Mówią o dokumentacji medycznej i jej udostępnianiu przez placówki opieki zdrowotnej.

Trybunał stwierdził wówczas niekonstytucyjność przepisów o odpłatności za takie udostępnienie, gdyż były one ogólne. Podkreślił, że zapłata za sporządzanie wyciągów, odpisów lub kopii ma pewne cechy ceny za usługę, a jej wysokość musi wynikać z kosztu świadczenia. Moc tego wyroku odroczył na pół roku, zatem od kilku tygodni nie wolno było pobierać opłat, powołując się na stare przepisy.

Nowe określają maksymalną wysokość opłaty jako procent przeciętnego wynagrodzenia w poprzednim kwartale ogłaszanego przez prezesa GUS w Monitorze Polskim. Dziś byłoby to 3,80 zł za wyciąg lub odpis; 38 gr za kopię; 2,50 zł za udostępnienie na elektronicznym nośniku. Ustawa mówi odpowiednio o: 0,0015; 0,00015 oraz 0,001 tego wynagrodzenia. Opłaty będą zmieniały się co kwartał, po ogłoszeniu przez prezesa GUS tych kwot.

Lecznica nie może natomiast pobrać żadnej opłaty, jeżeli udostępnia dokumentację tylko na miejscu, do wglądu. Tak samo musi potraktować wydanie oryginału za pokwitowaniem odbioru i z zastrzeżeniem zwrotu po wykorzystaniu. To jest jednak możliwe tylko wówczas, gdy uprawniony organ lub podmiot żąda udostępnienia oryginałów tej dokumentacji.

Dokumentacja medyczna jest przechowywana przez 20 lat. Taka jest ogólna zasada, od której przewidziano kilka wyjątków. Przez 30 lat trzeba ją archiwizować w razie zgonu pacjenta na skutek uszkodzenia ciała lub zatrucia.

Zdjęcia rentgenowskie przechowywane poza dokumentacją medyczną pacjenta - tylko przez 10 lat.

ż.s.
Tam gdzie warto dotrzeć, nie ma dróg na skróty.
Sonia, mama Moniki z zD- 19,10l. , Domowa terapia

Offline sonia

  • User z prawami do pisania
  • Rozgadany Weteran
  • *******
  • Wiadomości: 25632
    • Dar Życia
Prawa pacjenta/służba zdrowia/lekarze
« Odpowiedź #27 dnia: Wrzesień 22, 2006, 09:04:51 am »
Ochrona zdrowia

Jakie prawa mają pacjenci
- Gazeta Prawna NR 185 (1803) 2006-09-22 > Prawo i Życie
Prawa pacjenta do opieki zdrowotnej
Obszerne informacje
Tam gdzie warto dotrzeć, nie ma dróg na skróty.
Sonia, mama Moniki z zD- 19,10l. , Domowa terapia

Offline Gaga

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 26210
Prawa pacjenta/służba zdrowia/lekarze
« Odpowiedź #28 dnia: Wrzesień 22, 2006, 05:19:01 pm »
Sonia
Cytuj
Ochrona zdrowia

Jakie prawa mają pacjenci
- Gazeta Prawna NR 185 (1803) 2006-09-22 > Prawo i Życie
Prawa pacjenta do opieki zdrowotnej
Obszerne informacje



GAZETA PRAWNA NR 185 (1803) 2006-09-22 > Prawo i Życie

Ochrona zdrowia
Jakie prawa mają pacjenci

Prawa pacjenta do opieki zdrowotnej

GDZIE I JAKA POMOC
Osoba objęta powszechnym ubezpieczeniem zdrowotnym ma przede wszystkim prawo do bezpłatnych świadczeń. Aby mogła z tego skorzystać, musi wybrać lekarza podstawowej opieki zdrowotnej.

SKIEROWANIE DO SZPITALA
Skierowanie do szpitala może wystawić także lekarz, który nie zawarł umowy
z Narodowym Funduszem Zdrowia. Pacjent natomiast może wybrać placówkę, w której chce być leczony.

ŚWIADCZENIA STOMATOLOGICZNE
Lista świadczeń stomatologicznych refundowanych przez NFZ nie jest długa. Ich wykaz powinien znajdować się w gabinecie dentysty w widocznym miejscu.

LECZENIIE UZDROWISKOWE
Skierowanie na leczenie uzdrowiskowe, wystawione przez lekarza
tzw. ubezpieczenia zdrowotnego, musi być zaakceptowane przez NFZ. Fundusz ma na to 30 dni.

LEKI Z REFUNDACJĄ
Leki oraz wyroby medyczne refundowane przez NFZ przysługują pacjentom
na podstawie recepty, wydanej przez lekarza, który zawarł umowę z Funduszem. Niektórzy mają je za darmo.


Informacje, decyzje, tajemnica

INFORMACJA O STANIE ZDROWIA
Pacjent ma prawo wymagać od lekarza dokładnej informacji o jego stanie zdrowia. Powinien też dowiedzieć się o następstwach zastosowania planowanych metod leczenia.

DOSTĘP DO DOKUMENTACJI MEDYCZNEJ
Pacjent ma prawo dostępu do dokumentacji medycznej prowadzonej nie tylko w jego przychodni, ale także w prywatnym gabinecie i szpitalu. Za kopie, wyciągi i odpisy trzeba jednak zapłacić.

DECYZJE O ZABIEGACH I OPERACJACH
Wykonanie zabiegu lub operacji musi być poprzedzone uzyskaniem na to zgody pacjenta. Decyzje dotyczące małoletnich w wieku do16 lat podejmują rodzice, opiekunowie, a czasem sąd.

POSZANOWANIE GODNOŚCI I PRYWATNOŚCI
Prawo to musi być przestrzegane przez lekarzy i innych pracowników opieki zdrowotnej. Obecność osób trzecich przy wykonywaniu czynności lekarskich jest dopuszczalna w wyjątkowych sytuacjach. Dotyczy to także zachowania tajemnicy.

NARUSZENIE PRAW PACJENTA
Pacjent ma prawo złożyć skargę na naruszenie jego praw. W każdej placówce, w widocznym miejscu, powinna znajdować się informacja o tym, gdzie i kiedy można składać skargi i wnioski.


Szczególne rozwiązania

ZABURZENIA PSYCHICZNE
Pacjenci z zaburzeniami psychicznymi, chorzy psychicznie i upośledzeni umysłowo mają prawo do bezpłatnych świadczeń zdrowotnych udzielanych przez publiczne zakłady opieki psychiatrycznej.

POBIERANIE KOMÓREK, TKANEK, NARZĄDÓW
Poboru komórek, tkanek lub narządów w celu ich przeszczepienia można dokonać bez żadnej zgody tylko pod warunkiem, że osoba nieżyjąca nie sprzeciwiła się temu za życia.

PRAWO DO LECZENIA ZA GRANICĄ
Polacy mogą ubiegać się o wyjazd na leczenie do zachodnich klinik i szpitali. Zgodę wydają dwie osoby w kraju – prezes NFZ lub minister zdrowia.


Karta Praw Pacjenta

PRZEPISY OKREŚLAJĄCE PRAWA PACJENTÓW
Karta Praw Pacjenta jest zbiorem przepisów, określających prawa pacjenta. Karta musi być wywieszona w każdym zakładzie opieki zdrowotnej. W dodatku publikujemy jej pełny tekst.


DOSTĘP DO ŚWIADCZEŃ ZDROWOTNYCH

Pacjent powinien być świadomy przysługujących mu praw

Prawo do zdrowia jest jednym z podstawowych praw człowieka. Prawo do godności, poszanowania prywatności czy informacji o stanie zdrowia nie jest uzależnione od ubezpieczenia w Narodowym Funduszu Zdrowia. Prawa pacjenta przysługują wszystkim osobom, które korzystają ze świadczeń zdrowotnych.

Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) zdefiniowała pacjenta, jako osobę korzystającą z usług medycznych niezależnie od tego, czy jest to osoba chora czy zdrowa. Zgodnie z definicją WHO, prawa pacjenta należą do jednych z najważniejszych praw człowieka. W systemie prawnym w Polsce pojęcie praw pacjenta jest uregulowane w konstytucji oraz w kilku ustawach dotyczących prawa wykonywania zawodu przez lekarzy, pielęgniarki, położne. Wszystkie prawa pacjenta, które muszą być przestrzegane przez rodzime placówki ochrony zdrowia i ich personel, zostały zebrane w Karcie Praw Pacjenta.

Podstawowym prawem pacjenta jest prawo każdego obywatela Polski do ochrony zdrowia. Konstytucja nakłada na władze publiczne obowiązek zapewnienia wszystkim obywatelom, niezależnie od ich sytuacji materialnej, równego dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej, finansowanych ze środków publicznych. Państwo szczególną opieką powinno objąć dzieci, kobiety ciężarne, osoby niepełnosprawne oraz w podeszłym wieku.

W interesie pacjentów jest posiadanie jak najszerszej wiedzy na temat ich praw, ale również obowiązków. Zgodnie z ustawą o zakładach opieki zdrowotnej, na kierowniku zakładu opieki zdrowotnej spoczywa obowiązek zapewnienia pacjentom powszechnego dostępu do wyczerpujących informacji na ten temat.

Tylko w wyjątkowych sytuacjach lekarz ma prawo nie brać pod uwagę zdania pacjenta

Jednym z najważniejszych praw pacjenta jest prawo do zgody na wykonanie świadczeń zdrowotnych. W systemie prawnym w Polsce pojęcie zgody pacjenta pojawiło się stosunkowo niedawno. Tylko w wyjątkowych sytuacjach lekarz ma prawo nie wziąć pod uwagę zdania pacjenta.

Aby każdy mógł korzystać z praw pacjenta, powinien mieć zapewniony łatwy dostęp do usług i środków medycznych odpowiedniej jakości. Dotyczy to również tych usług medycznych, które służą profilaktyce zdrowia pozwalającej zapobiec chorobom i przykrym dolegliwościom. System ochrony zdrowia musi być tak zorganizowany, by zapewniał wszystkim obywatelom, na zasadzie równości, właściwą opiekę medyczną. To oznacza również, że system lecznictwa musi uwzględniać specyficzne potrzeby poszczególnych grup społecznych. W przypadku np. kobiet, specjalnej uwagi wymagają potrzeby związane z kwestią rozrodczości.

Spisanie praw pacjenta nie jest jednak gwarancją, że zawsze, wszędzie i przez wszystkie osoby do tego zobowiązane są one przestrzegane. Nie do rzadkości należą sytuacje, w których relacje pacjent – lekarz są zdominowane przez tego drugiego. Lekarz posiadający zdecydowanie większą wiedzę medyczną nie zawsze chce lub umie w sposób jasny i zrozumiały dla pacjenta przekazać mu wszystkie informacje związane z jego stanem zdrowia czy prowadzonym leczeniem. Tym bardziej ważne jest, aby pacjent był świadom praw mu przysługujących.


WAŻNE
W polskim systemie prawnym prawa pacjenta uregulowano w konstytucji oraz w ustawach dotyczących prawa wykonywania zawodu przez lekarzy, pielęgniarki, położne. Wszystkie prawa pacjenta, które muszą być przestrzegane przez rodzime placówki ochrony zdrowia i ich personel, zostały zebrane w Karcie Praw Pacjenta
Dominika Sikora

PRAWA PACJENTA DO OPIEKI ZDROWOTNEJ

Pomoc w chorobie – gdzie i jak

Osoba objęta powszechnym ubezpieczeniem zdrowotnym z tytułu opłacanej składki zdrowotnej ma przede wszystkim prawo do bezpłatnych świadczeń zdrowotnych. Aby jednak mogła z nich skorzystać, pierwszym jej krokiem musi być wybór lekarza podstawowej opieki zdrowotnej.

Gdy mowa o lekarzu podstawowej opieki zdrowotnej (lekarzu POZ), chodzi o lekarza ubezpieczenia zdrowotnego, pracującego w przychodni lub gabinecie, który ma podpisaną umowę (kontrakt) na świadczenie usług zdrowotnych w danym roku kalendarzowym z Narodowym Funduszem Zdrowia. Może to być zarówno publiczny zakład opieki zdrowotnej, jak i placówka prywatna.

Wybór lekarza POZ

Każda osoba ubezpieczona w NFZ ma prawo wyboru lekarza, pielęgniarki i położnej podstawowej opieki zdrowotnej (POZ). Aktu tego dokonuje się poprzez złożenie deklaracji zawierającej podstawowe informacje o pacjencie, takie jak: imię i nazwisko, jego aktualny adres i numer PESEL. Deklaracje są dostępne np. w rejestracji przychodni. Ubezpieczonego nie obowiązuje rejonizacja, co oznacza, że nie trzeba wybierać lekarza w placówce położonej najbliżej miejsca zamieszkania. Placówka może jednak odmówić zapisania pacjenta do konkretnego lekarza POZ – zdarza się tak w sytuacji, gdy do tego lekarza rodzinnego zapisało się już tylu pacjentów, ilu zdoła przyjąć. Zbyt duża liczba pacjentów mogłaby przecież spowodować ograniczenia i utrudnienia w dostępie do świadczeń opieki zdrowotnej.

Z usług lekarza POZ można także zrezygnować i wybrać innego, np. w innej przychodni. Zgodnie jednak z ustawą o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. nr. 210, poz. 2135 z późn. zm.), zmiana lekarza może mieć miejsce nie częściej niż dwa razy w ciągu roku kalendarzowego. W przypadku każdej kolejnej zmiany lekarza POZ, pacjent jest zobowiązany do uiszczenia opłaty w wysokości 80 zł.

W przypadku stwierdzenia konieczności wezwania pogotowia, lekarz lub pielęgniarka POZ musi zostać w domu pacjenta do przyjazdu karetki

Zapisy przez telefon

Pacjent może rejestrować się u lekarza praktycznie w każdej najdogodniejszej dla niego formie – osobiście, przez telefon, za pośrednictwem członków rodziny lub (w niektórych przychodniach) przez internet.

W przypadku nieobecności wybranego lekarza, w jego zastępstwie musi przyjąć pacjenta inny lekarz o równorzędnych kwalifikacjach. Ubezpieczony w NFZ może liczyć na opiekę medyczną w przychodni od poniedziałku do piątku w godzinach 8.00 – 18.00. Ponadto lekarz POZ ma obowiązek w przypadkach uzasadnionych zapewnić pacjentowi w tym czasie wizyty domowe oraz możliwość skorzystania z gabinetu zabiegowego i punktu szczepień.

U lekarza POZ bezpłatnie

Świadczenia zdrowotne realizowane w podstawowej opiece zdrowotnej są bezpłatne. Pacjent ma prawo m.in. do:

• badania i porady lekarskiej,
• bezpłatnych badań diagnostycznych zleconych przez lekarza (jeżeli nie ma możliwości wykonania ich na miejscu, lekarz jest zobowiązany do wskazania innej przychodni, gdzie pacjent może je wykonać),
• uzyskania skierowania, w razie potrzeby, na konsultacje do lekarza specjalisty. Do skierowania muszą być dołączone wyniki badań potwierdzające wstępne rozpoznanie,
• skierowania do szpitala,
• skierowania na zabiegi rehabilitacyjne,
• transportu sanitarnego w uzasadnionych przypadkach.

Lekarz POZ wypisuje również wnioski na leczenie uzdrowiskowe, jak również na niektóre przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze. Orzeka też o czasowej niezdolności pacjenta do pracy lub nauki.

NA WIZYTĘ Z RMUA

NFZ przypomina, aby idąc do lekarza, zabrać ze sobą dokument potwierdzający opłacanie składek. Docelowo ma to być Europejska Karta Ubezpieczenia Zdrowotnego.
Dziś jest to:

• odcinek emerytury lub renty,
• aktualna rodzinna legitymacja ubezpieczeniowa albo zgłoszenie do ubezpieczenia (druk ZCZA lub ZCNA) wraz z ważną legitymacją studencką/szkolną,
• w przypadku studentów ubezpieczonych przez uczelnię – ważna legitymacja studencka wraz z dokumentem potwierdzającym zgłoszenie do ubezpieczenia,
• potwierdzenie przelewu składek (w przypadku osób pracujących na własny rachunek i ubezpieczających się dobrowolnie, emerytów i rencistów).

Ostatnio w przychodniach żąda się od pacjentów zatrudnionych na umowę o pracę okazania potwierdzenia przelewu składek od pracodawców – na druku ZUS RMUA (raport miesięczny od płatnika dla ubezpieczonego).

W przypadku stanu nagłego, dokument może być przedstawiony nie później niż w terminie 30 dni od dnia rozpoczęcia udzielania świadczenia opieki zdrowotnej, o ile chory nadal przebywa w szpitalu, lub w terminie 7 dni od dnia zakończenia udzielania świadczenia opieki zdrowotnej.

PIĘĆ WAŻNYCH ZASAD

• w przypadku ostrych i nagłych zachorowań, a także w innych stanach wymagających pilnej interwencji, porada udzielana jest w dniu zgłoszenia,
• pacjent ma prawo do bezpłatnych świadczeń z zakresu POZ u innego lekarza rodzinnego w przypadku nagłego zachorowania lub gwałtownego pogorszenia stanu zdrowia
• w przypadku braku możliwości uzyskania porady w dniu zgłoszenia, lekarz musi prowadzić listy osób oczekujących i wyznaczać termin przyjęcia
• badania diagnostyczne są bezpłatne na podstawie skierowania od lekarza POZ
• zmiana lekarza POZ częściej niż dwa razy w roku z powodu zmiany miejsca zamieszkania pacjenta, w sytuacji zaprzestania udzielania świadczeń przez wybranego lekarza lub z innych powodów niezależnych od pacjenta, nie jest obciążona dodatkową opłatą 80 zł

Pomoc medyczna także w nocy

Poza godzinami pracy przychodni lub wybranego lekarza POZ pacjent może liczyć na pomoc medyczną także po godzinie 18.00 w dni powszednie, a przez całą dobę w soboty i niedziele oraz święta lub w inne dni ustawowo wolne od pracy. Świadczenia z tego zakresu są udzielane od poniedziałku do piątku w godzinach od 18.00 do 8.00 oraz przez całą dobę w soboty, niedziele i święta, słowem wtedy, gdy przychodnie i gabinety POZ nie przyjmują pacjentów. Oznacza to, że w nocy oraz w dni ustawowo wolne do pracy pacjent korzysta z usług medycznych w przychodni wskazanej przez wybranego lekarza rodzinnego. Stosowana informacja o tym, gdzie szukać pomocy w godzinach nocnych i w święta, powinna znajdować się w każdej przychodni POZ, w miejscu widocznym także po zamknięciu placówki, czyli na zewnątrz budynku.


ODPŁATNOŚĆ ZA TRANSPORT

W zależności od sytuacji, transport sanitarny może być bezpłatny lub częściowo odpłatny. A mianowicie:

• transport bezpłatny – przysługuje na podstawie zlecenia lekarza POZ, w przypadku gdy u pacjenta występuje dysfunkcja narządu ruchu uniemożliwiająca korzystanie ze środków transportu publicznego w celu odbycia leczenia,
• transport częściowo odpłatny – przysługuje na podstawie zlecenia lekarza POZ w sytuacji niewymagającej konieczności podjęcia natychmiastowego leczenia.

Transport częściowo płatny

Lekarz POZ musi także zapewnić pacjentowi, którego stan zdrowia tego wymaga, transport sanitarny w godzinach funkcjonowania przychodni (czyli od poniedziałku do piątku od 8.00 do 18.00).

Decyzję o konieczności zapewnienia pacjentowi transportu sanitarnego podejmuje lekarz – na podstawie oceny stanu zdrowia pacjenta stwierdza, czy ubezpieczonemu przysługuje transport sanitarny, a także czy będzie on bezpłatny, częściowo lub całkowicie odpłatny przez pacjenta. Bezpłatny przejazd karetką do najbliższego zakładu opieki zdrowotnej udzielającego świadczeń we właściwym zakresie i z powrotem przysługuje, gdy:

• występuje konieczność podjęcia natychmiastowego leczenia w szpitalu,
• wynika z potrzeby zachowania ciągłości leczenia.

Ponadto, bezpłatny transport sanitarny przysługuje w przypadku dysfunkcji narządu ruchu uniemożliwiającej korzystanie ze środków transportu publicznego. W takiej sytuacji pacjent jest przewożony do najbliższego zakładu opieki zdrowotnej udzielającego świadczeń we właściwym zakresie i z powrotem.

W innych przypadkach, na podstawie zlecenia lekarza POZ, pacjentowi przysługuje przejazd karetką pogotowia odpłatnie lub za częściową odpłatnością. Dotyczy to pacjentów, którzy nie wymagają natychmiastowego leczenia w zakładzie opieki zdrowotnej lub kontynuacji leczenia oraz nie występuje u nich dysfunkcja narządu ruchu uniemożliwiająca korzystanie ze środków transportu publicznego.


OBOWIĄZKI LEKARZA SPECJALISTY

Lekarz specjalista ma obowiązek:

• zlecania zabiegów leczniczych i pielęgnacyjnych,
• zlecania i wykonywania badań diagnostycznych,
• przepisywania leków,
• kierowania na konsultacje do innych lekarzy,
• kierowania do szpitala, jeżeli chory tego wymaga,
• kierowania na leczenie uzdrowiskowe,
• wystawiania zleceń na refundowane przez NFZ przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze,
• wydawania niezbędnych w czasie leczenia orzeczeń i opinii o stanie zdrowia pacjenta.

Prawo wyboru specjalisty

Każdy ubezpieczony w NFZ ma także prawo wyboru specjalisty. Lekarz obejmujący pacjenta stałym leczeniem specjalistycznym zobowiązany jest do okresowego (co najmniej raz na 6 miesięcy) przekazywania informacji o przebiegu leczenia wybranemu przez chorego lekarzowi POZ. Zanim jednak pacjent trafi do specjalisty, musi uzyskać skierowanie od lekarza POZ. Ta sama zasada obowiązuje, jeżeli chory wymaga leczenia szpitalnego.

Skierowanie nie jest potrzebne, gdy pacjent potrzebuje pomocy:

• ginekologa i położnika,
• stomatologa,
• dermatologa i wenerologa,
• onkologa,
• psychiatry,
• okulisty.

Nie wymaga się skierowań także przy przyjmowaniu na leczenie odwykowe osób uzależnionych od alkoholu, środków odurzających i substancji psychotropowych. Również inwalidzi wojenni i osoby represjonowane, a także chorzy z wirusem HIV nie muszą mieć skierowania na leczenie.

Wzory deklaracji
http://www.gazetaprawna.pl/numery/1803/piz3.gif
http://www.gazetaprawna.pl/numery/1803/piz4.gif
Pozdrawiam :))
"Starsza Wiosenna Miotełka"

Offline Gaga

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 26210
Ciąg dalszy ...
« Odpowiedź #29 dnia: Wrzesień 22, 2006, 05:24:05 pm »
NFZ wyjaśnia

Upoważnienie do dokumentacji medycznej

Odwoziłam ojca do szpitala na planowany zabieg. Ojciec został poproszony o załatwienie formalności związanych z dokumentacją medyczną. Musiał wypełnić upoważnienie np. dla żony do uzyskiwania dokumentacji medycznej w przypadku jego śmierci. Czy jest to konieczne?

Zgodnie z obowiązującymi przepisami do historii zdrowia i choroby pacjenta dołącza się pisemne oświadczenie pacjenta o upoważnieniu do uzyskiwania dokumentacji medycznej w przypadku śmierci pacjenta ze wskazaniem osoby upoważnionej albo pisemne oświadczenie pacjenta, o braku takiego upoważnienia. Bez takiego załatwienia sprawy rodzina pacjenta nie miałaby dostępu do jego dokumentacji medycznej, np. w przypadku jego śmierci. W takiej sytuacji kierownik szpitala, w którym chory był leczony, mógłby odmówić także członkom najbliższej rodziny dostępu do dokumentacji medycznej.

Sprawy te reguluje par. 33 ust. 7 rozporządzenia ministra zdrowia z dnia 10 sierpnia 2001 r. w sprawie rodzajów dokumentacji medycznej w zakładach opieki zdrowotnej, sposobu jej prowadzenia oraz szczegółowych warunków jej udostępniania (Dz.U. nr 88, poz. 966 z późn. zm.).

Ponowny wybór położnej

Jestem w ciąży i przenoszę się do Krakowa, gdzie będę zmuszona korzystać z opieki położnej. Czy mogę wybrać nową położną w Krakowie i jak to zrobić?

W nowym miejscu zamieszkania powinna pani zgłosić się do placówki podstawowej opieki zdrowotnej, która podpisała kontrakt z Małopolskim Oddziałem NFZ, czytelnie wypełnić deklarację wyboru położnej i złożyć ją u wybranego świadczeniodawcy. Deklaracje wyboru położnej powinny być dostępne w każdej placówce podstawowej opieki zdrowotnej. Można je także pobrać ze strony internetowej NFZ www.nfz.gov.pl. Trzeba mieć ze sobą dowód osobisty i dowód ubezpieczenia.

Wybór położnej w późnym wieku

Zgłosiła się do mnie położna z propozycją, abym zapisała się do niej na listę. Jestem już mocno po pięćdziesiątce i nie zamierzam rodzić dzieci. Czy w mojej sytuacji powinnam mieć położną?

Powinna pani, ponieważ położna zajmuje się nie tylko kobietą w ciąży, po porodzie i w czasie połogu oraz noworodkiem, ale także udziela kompleksowych świadczeń z zakresu pielęgnacyjnej opieki położniczo-ginekologicznej, profilaktyki i edukacji (np. okołomenopauzalnej) kobietom w różnym wieku: od małych dziewczynek począwszy, aż do kobiet w późnym wieku.


Pomoc w szkole

Mój 9-letni syn często ulega różnym urazom. Czy gdyby stało się coś poważnego w szkole, mogę liczyć na pomoc medyczną?

W szkołach jest zapewniona opieka pielęgniarki w środowisku nauczania i wychowania, czyli higienistki szkolnej. Gdyby synowi przydarzył się jakiś wypadek, to pielęgniarka udzieli mu pomocy, a w nagłych przypadkach, takich jak uraz, zatrucie lub inny wypadek zagrażający zdrowiu lub życiu, może wezwać karetkę pogotowia ratunkowego.


Wyjazdowa opieka pielęgniarska

Czy pielęgniarka może przyjechać do domu w sobotę i niedzielę? Kiedy świadczona jest nocna wyjazdowa opieka pielęgniarska?

Udziela się jej wtedy, kiedy ubezpieczony zachoruje po godzinie 18.00, w weekend lub dzień świąteczny i nie będzie mógł przyjść do placówki pełniącej dyżur ambulatoryjnej pomocy lekarskiej. Wtedy należy telefonicznie poprosić o przyjazd pielęgniarki do domu. Pielęgniarska opieka wyjazdowa zapewnia ciągłość pielęgnacyjnych i pielęgniarskich zabiegów leczniczych, np. zastrzyki, zmiana opatrunków itp. Numer telefonu, pod który należy zadzwonić, znajdziemy u naszego lekarza pierwszego kontaktu, w rejestracji przychodni i na tablicach ogłoszeń wewnątrz i na zewnątrz budynku.


Pielęgniarska opieka długoterminowa

Samotnie opiekuję się chorą matką, która po operacji będzie potrzebowała takich zabiegów, jak zmiana cewnika czy opatrunków i wykonania innych bardzo skomplikowanych czynności. Poradzono mi, abym ubiegała się o pielęgniarską opiekę długoterminową. Jak i gdzie to załatwić? Czy moja matka będzie się kwalifikować do tego rodzaju świadczeń? Czy lekarz powinien wystawić na to jakieś skierowanie?

Ta forma pomocy skierowana jest do pacjentów obłożnie i przewlekle chorych, przebywających w domu, ale wymagających udzielania systematycznych świadczeń pielęgniarskich. Do objęcia pielęgniarską opieką długoterminową kwalifikowani są pacjenci leżący, którzy bezwzględnie wymagają przynajmniej jednego z następujących świadczeń pielęgniarskich: kroplowych wlewów dożylnych wynikających ze stałego zlecenia lekarskiego związanego z prowadzonym procesem leczenia, wykonywania opatrunków, karmienia przez zgłębnik/przetokę, pielęgnacji przetoki, zakładania i usuwania cewnika, płukania pęcherza moczowego, pielęgnacji rurki tracheotomijnej. Wniosek na ten rodzaj opieki wystawia lekarz rodzinny lub lekarz prowadzący z oddziału szpitalnego. Potrzebna jest również zgoda pacjenta, wyrażona na piśmie oraz kwalifikacja pielęgniarska do objęcia opieką. Informację o tym, jaki świadczeniodawca zabezpiecza pielęgniarską opiekę długoterminową, można uzyskać na stronach internetowych regionalnych oddziałów NFZ.


Transport chorego do szpitala

Czy pogotowie ratunkowe może zawieźć chorego do szpitala, który wskaże rodzina, np. do szpitala wojewódzkiego, a nie do powiatowego?

Niestety, nie może. Pogotowie ratunkowe zawozi pacjenta do najbliższego szpitala z uwagi na czas, w którym trzeba udzielić pacjentowi pomocy. Trzeba pamiętać, że są to przypadki nagłe, zagrażające zdrowiu lub życiu i liczy się czas. Na dojazd do oddalonego szpitala wojewódzkiego może być za późno, aby pomóc choremu. Pogotowie ratunkowe zawozi pacjenta tam, gdzie są wolne miejsca.


Student poza miejscem zamieszkania

Jestem studentem. Uczę się jednak poza stałym miejscem zamieszkania. Czy mogę zapisać się do lekarza rodzinnego w miejscowości, gdzie studiuję, oraz czy nie będę musiał płacić za leczenie?

Uczniowie i studenci, a także słuchacze studiów doktoranckich, mają prawo do nieodpłatnej opieki medycznej. Osoby te, w sytuacji gdy nie podlegają ubezpieczeniu jako członkowie rodziny, ani z żadnego innego tytułu, są zgłaszane do ubezpieczenia zdrowotnego przez: szkołę, wyższą uczelnię, jednostkę prowadzącą studia doktoranckie. Jest to ustawowy obowiązek tych placówek, a składka zostanie opłacona z budżetu państwa. Osoby uczące się poza miejscem stałego zamieszkania mogą korzystać z bezpłatnych świadczeń zdrowotnych w miejscowości, w której studiują, ale tylko u tych świadczeniodawców, którzy mają zawartą umowę z NFZ (nie tylko w przychodniach tradycyjnie nazywanych akademickimi) oraz w miejscu stałego zamieszkania. Student może wybrać lekarza podstawowej opieki zdrowotnej w miejscowości, w której studiuje. Oprócz tego studenci mogą korzystać ze świadczeń specjalistów i stomatologa w miejscu pobierania nauki. W sytuacjach zagrożenia życia i zdrowia, zgodnie z ustawą o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym, pomocy medycznej powinna udzielić każda placówka medyczna.


Termin ważności skierowania do szpitala

Jakie są terminy ważności skierowań do szpitala czy do poradni specjalistycznych?

Nie ma określonych terminów ważności skierowań na leczenie specjalistyczne w poradni czy w szpitalu. Obowiązuje zasada, że skierowania są ważne do momentu ich realizacji lub tracą ważność w chwili, kiedy ustała przyczyna ich wystawienia.

Ponadto skierowanie na leczenie specjalistyczne w poradni obejmuje całość świadczeń związanych z leczeniem schorzenia, które było podstawą jego wystawienia. Aktualizacja skierowania nie jest wymagana.

Ściśle określony jest jedynie okres ważności skierowania do szpitala psychiatrycznego. W ustawie o ochronie zdrowia psychicznego jest zapis, że „skierowanie do szpitala psychiatrycznego wydawane jest w dniu badania, a jego ważność wygasa po upływie 14 dni”.


Skierowanie do uzdrowiska

Jacy lekarze mogą wystawiać skierowania na leczenie uzdrowiskowe?

Lekarze ubezpieczenia zdrowotnego (leczący w ramach kontraktu z NFZ), kierując się stanem zdrowia pacjenta oraz prognozą efektów leczenia, wystawiają skierowania na leczenie uzdrowiskowe. Skierowanie na leczenie uzdrowiskowe w sanatorium uzdrowiskowym oraz skierowanie na leczenie ambulatoryjne wystawia lekarz ubezpieczenia zdrowotnego. Może to być lekarz rodzinny lub lekarz specjalista, u którego pacjent się leczy. Skierowanie na leczenie w szpitalu uzdrowiskowym wystawia lekarz ubezpieczenia zdrowotnego, zatrudniony w klinice lub w szpitalu, w którym chory przebywał na leczeniu stacjonarnym.



Amatorskie uprawianie sportu

Mój syn gra w piłkę nożną w ramach SKS. Czy przed zawodami powinien być skierowany do poradni medycyny sportowej, czy może go kwalifikować lekarz rodzinny?

Jeżeli syn nie ubiega się o licencję na amatorskie uprawianie sportu, to może go kwalifikować lekarz rodzinny. Jeżeli jednak byłoby konieczne skierowanie do poradni medycyny sportowej, to lekarz POZ wystawiający skierowanie do poradni specjalistycznych, w tym także do poradni medycyny sportowej, dokonuje oceny stanu zdrowia i potwierdza rozpoznanie. W przypadku stwierdzonych, w trakcie trwającej opieki w ramach POZ nad tym ubezpieczonym, odchyleń od normy w stanie zdrowia, lekarz rodzinny powinien do skierowania dołączyć wyniki aktualnych badań (z listy badań lekarza POZ) potwierdzających występujące schorzenie. W przypadkach, kiedy podopieczny jest zdrowy, nie ma odchyleń od normy w stanie zdrowia, nie istnieje konieczność załączania badań, jednak ocena stanu zdrowia musi wynikać z aktualnej dokumentacji medycznej ubezpieczonego, którą prowadzi opiekujący się nim lekarz rodzinnego.


Zastrzyki zlecone przez specjalistę

Czy w gabinecie zabiegowym mojego lekarza rodzinnego mają prawo odmówić mi wykonania zastrzyków zleconych przez specjalistę? Czy mam wrócić z tym problemem do specjalisty?

Lekarz POZ, który ma podpisany kontrakt na świadczenie usług zdrowotnych w danym roku kalendarzowym, ma obowiązek zapewnić funkcjonowanie gabinetu zabiegowego od poniedziałku do piątku, pomiędzy godzinami 8.00, a 18.00.

W tych godzinach można zgłaszać się do gabinetu ze zleceniami zastrzyków wystawionymi przez lekarzy ubezpieczenia zdrowotnego i powinny one zostać wykonane.


Wyjazd dzieci do sanatorium

Mam dwoje dzieci w wieku 3 i 8 lat. Pediatra zasugerował wyjazd do sanatorium (alergia pokarmowa i wziewna). Interesuje mnie strona finansowa tego przedsięwzięcia. Czy ja i moje dzieci możemy liczyć na pokrycie z NFZ całości lub części kosztów pobytu?

Całkowity koszt pobytu i leczenia dzieci w sanatoriach ponosi Narodowy Fundusz Zdrowia. Dzieci w wieku od 3 do 6 lat kierowane mogą być na leczenie uzdrowiskowe pod nadzorem opiekuna prawnego lub same. Dzieci uczęszczające do szkoły podstawowej lub do gimnazjum kierowane są na leczenie uzdrowiskowe przez cały rok, zaś młodzież gimnazjalna i szkół średnich korzysta z leczenia uzdrowiskowego w okresie wolnym od nauki. Leczenie sanatoryjne dzieci w wieku od 3 do 6 lat pod opieką opiekuna prawnego jest bezpłatne. Opiekunowie lub rodzice dzieci przebywających na leczeniu ponoszą w pełni koszty pobytu w zakładzie w oparciu o obowiązujące przepisy. Narodowy Fundusz Zdrowia nie finansuje pobytu opiekuna osoby ubezpieczonej.


Wizyta przy obecności innych osób

Czy pacjent ma prawo wejść do gabinetu lekarskiego w towarzystwie innej osoby?

Jest to możliwe, pod warunkiem że zgodę na to wyrazi lekarz, który ma badać pacjenta. Wynika z to z ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty. Zgodnie z nią, przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych może uczestniczyć tylko niezbędny ze względu na rodzaj wykonywanego świadczenia personel medyczny. Uczestnictwo innych osób uzależnione jest od zgody pacjenta i lekarza. W praktyce lekarze najczęściej przychylają się do prośby pacjenta, jeżeli ten jest w stanie dobrze uzasadnić swoją decyzję oraz jeżeli jest to podyktowane dobrem pacjenta.


Leczenie u różnych dentystów

Czy można równolegle leczyć się, w ramach ubezpieczenia, w dwóch różnych przychodniach stomatologicznych, u dwóch różnych stomatologów?

Ustawa o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2004 r. nr 210, poz. 2135) nie zabrania ubezpieczonemu korzystania jednocześnie z dwóch różnych przychodni stomatologicznych i leczenia się u dwóch różnych stomatologów. Jednak w przypadku ortodoncji, czy też wykonywania innych zabiegów stomatologicznych, finansowanych przez NFZ ze środków publicznych, zastosowanie mają nie tylko przepisy cytowanej ustawy, ale także przepisy rozporządzeń ministra zdrowia, dotyczące np. protezy, która ubezpieczonemu przysługuje raz na 5 lat. Przy wykonywaniu niektórych zabiegów stomatologicznych pacjent podpisuje oświadczenie, że np. jedna proteza przysługuje raz na 5 lat. System informatyczny NFZ jest w stanie wychwycić, że ubezpieczony otrzymał np. dwie protezy w ciągu dwóch lat i wtedy pacjent jest pociągany do odpowiedzialności.


Zlecenie na wózek inwalidzki

Kto może wystawić zlecenie na wózek inwalidzki? Czy chory po operacji kręgosłupa może liczyć na refundację?

Wykaz przedmiotów ortopedycznych oraz limit cen na te przedmioty określa rozporządzenia ministra zdrowia z 17 grudnia 2004 r. Wózki inwalidzkie zlecane są do trwałego użytkowania, a zatem refundacja należy się ubezpieczonym, u których rozpoznano znaczne trwałe ograniczenie zdolności poruszania. Wózki dla dorosłych refundowane są raz na pięć lat. Są to: wózki inwalidzkie ręczne, wózki aluminiowe (lekkie) z systemem szybkiego demontażu kół, składane, dla osób samodzielnie poruszających się na wózku – czynnych zawodowo, oraz wózki inwalidzkie specjalne, stabilizujące plecy i głowę – refundowane w przypadku osób dorosłych z móz-gowym porażeniem dziecięcym oraz cierpiących na rozległe porażenia oraz niedowłady kończyn i tułowia. Wózki specjalne dla dzieci refundowane są raz na trzy lata. Zlecenie na wózek specjalistyczny może wystawić ortopeda, neurolog, lekarz rehabilitacji medycznej lub reumatolog. Na zwykły wózek, poza specjalistami wymienionymi powyżej, zlecenie wystawia również chirurg. O zasadach i wysokości refundacji przedmiotów ortopedycznych oraz o miejscach realizacji zleceń NFZ informuje ubezpieczonych podczas rejestracji zlecenia.


Kolejny wyjazd do sanatorium

W lutym 2004 roku byłem z żoną w sanatorium. Kiedy możemy starać się o skierowanie na kolejne leczenie sanatoryjne i po jakim czasie od chwili złożenia wniosku otrzymamy decyzję o przyznaniu sanatorium?

Skierowanie na kolejne leczenie uzdrowiskowe może wpłynąć do oddziału Funduszu nie wcześniej niż po upływie 24 miesięcy od daty określającej koniec ostatniego potwierdzonego przez Fundusz leczenia uzdrowiskowego.

W obecnej chwili na potwierdzenie skierowania ubezpieczeni oczekują 2-4 miesiące. Fundusz nie zapewnia kierowania ubezpieczonych do wybranych przez nich uzdrowisk i na wybrane przez nich terminy. Skierowania są potwierdzone według kolejności wpływu do oddziału.

Fundusz nie gwarantuje wspólnego wyjazdu małżonkom w tym samym terminie i do tego samego zakładu leczniczego. Dopuszcza się kierowanie razem małżeństwa, jeżeli jedno z małżonków ma orzeczony znaczny stopień niepełnosprawności lub ukończony 65 rok życia.

W obecnym roku kalendarzowym (w dowolnym terminie) mogą państwo otrzymać potwierdzone skierowania na leczenie ambulatoryjne w przychodni uzdrowiskowej. W tym przypadku ubezpieczeni pokrywają koszty swojego wyżywienia i zakwaterowania. Zabiegi są refundowane przez NFZ.


Zgoda na sekcję zwłok

Czy w przypadku, gdy lekarz twierdzi, że należy przeprowadzić sekcję zwłok, rodzina zmarłego może na to nie wyrazić zgody?

Sekcja zwłok musi być przeprowadzona wtedy, gdy nie można jednoznacznie określić przyczyny śmierci zmarłego (np. nastąpiła ona w wyniku przestępstwa). Decyzje o odstąpieniu od wykonania sekcji w takim przypadku może podjąć jedynie prokurator. Ustawa o zakładach opieki zdrowotnej nie przewiduje we wspomnianej sytuacji konieczności uzyskiwania zgody rodziny zmarłego. Jeżeli lekarz twierdzi, że sekcja zwłok musi być przeprowadzona, to również wyraźny sprzeciw rodziny nie niesie za sobą skutków prawnych. Dyrektor szpitala może podjąć decyzję o przeprowadzeniu sekcji lub o odstąpieniu od niej tylko wtedy, gdy sam jest lekarzem. Jeżeli nie spełnia tego warunku, to taka decyzja jest podejmowana w jego imieniu przez innego lekarza lub po zasięgnięciu opinii ordynatora. Zarówno decyzja o wykonaniu sekcji zwłok, jak i o jej zaniechaniu musi być odnotowana przez lekarza w dokumentacji medycznej pacjenta.


Wydanie dokumentacji


Mój mąż leżał w szpitalu, ale teraz odmawiają wydania mi dokumentacji medycznej. A przecież jestem najbliższą rodziną.

Prawo do uzyskania dokumentacji medycznej ma bezpośrednio pacjent oraz osoba upoważniona. Sam fakt, iż jest pani żoną pacjenta, nie wystarczy do uzyskania jego dokumentacji medycznej. Zgodnie z obowiązującymi przepisami (ustawa z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej – Dz.U. nr 91, poz. 408 z późn. zm.), zakład opieki zdrowotnej udostępnia dokumentację medyczną pacjentowi lub jego przedstawicielowi ustawowemu bądź osobie upoważnionej przez pacjenta. Aktualnie do historii zdrowia i choroby dołącza się pisemne oświadczenie pacjenta, o upoważnieniu do uzyskiwania dokumentacji medycznej w przypadku jego śmierci, ze wskazaniem osoby upoważnionej albo pisemne oświadczenie pacjenta o braku takiego upoważnienia.


Zgoda pacjenta na leczenie

Kiedy pacjent może samodzielnie decydować o swoim leczeniu?

Zgodę taką mają prawo wyrazić osoby pełnoletnie, które nie zostały ubezwłasnowolnione i są zdolne do świadomego wyrażenia zgody. W przypadku pacjentów małoletnich, niezdolnych do świadomego wyrażenia zgody lub ubezwłasnowolnionych ustawa stanowi odmienne zasady dotyczące wyrażenia zgody na leczenie.

W przypadku pacjentów małoletnich lub niezdolnych do świadomego wyrażenia zgody zgodę wyraża przedstawiciel ustawowy pacjenta, a w przypadku, gdy zachodzi potrzeba przeprowadzenia tylko badania – zgodę może wyrazić również opiekun faktyczny.

Jeśli pacjent nie ma przedstawiciela ustawowego lub porozumienie z nim jest niemożliwe, zgodę na leczenie takiego pacjenta wyraża sąd opiekuńczy. Jeżeli pacjent nie ma przedstawiciela ustawowego ani opiekuna faktycznego albo porozumienie się z tymi osobami jest niemożliwe, lekarz po przeprowadzeniu badania (po uzyskaniu zgody opiekuna faktycznego) może przystąpić do udzielania dalszych świadczeń zdrowotnych dopiero po uzyskaniu zgody sądu opiekuńczego.

W przypadku pacjentów małoletnich, którzy ukończyli 16 lat, do przeprowadzenia badania lub udzielenia innych świadczeń zdrowotnych takiemu pacjentowi wymagana jest również jego zgoda.

W przypadku pacjentów będących osobami całkowicie ubezwłasnowolnionymi zgodę na leczenie wyraża przedstawiciel ustawowy tej osoby, z tym że jeżeli osoba ubezwłasnowolniona jest w stanie z rozeznaniem wypowiedzieć własną opinię w sprawie badania – konieczne jest uzyskanie jej zgody.

Zgoda pacjenta, przedstawiciela ustawowego, przedstawiciela faktycznego może być wyrażona ustnie albo nawet poprzez takie ich zachowanie, które w sposób niebudzący wątpliwości wskazuje na wolę poddania się proponowanym przez lekarza czynnościom medycznym.

W sytuacji gdy małoletni, który ukończył 16 lat, osoba ubezwłasnowolniona albo pacjent chory psychicznie lub upośledzony umysłowo, lecz dysponujący dostatecznym rozeznaniem sprzeciwia się czynnościom medycznym poza zgodą jego przedstawiciela ustawowego lub opiekuna faktycznego albo w przypadku niewyrażenia przez nich zgody wymagana jest zgoda sądu opiekuńczego.

Istnieją wszakże okoliczności, gdy lekarz może dokonać czynności leczniczych bez uzyskania zgody przedstawiciela ustawowego pacjenta bądź zgody właściwego sądu opiekuńczego. Otóż lekarz może wykonać świadczenie zdrowotne, bez uzyskania wymaganej zgody, gdy zwłoka spowodowana postępowaniem w sprawie uzyskania zgody groziłaby pacjentowi niebezpieczeństwem utraty życia, ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia. W takim przypadku lekarz ma obowiązek, o ile jest to możliwe, zasięgnąć opinii drugiego lekarza, w miarę możliwości tej samej specjalności. O wykonywanych czynnościach lekarz niezwłocznie zawiadamia przedstawiciela ustawowego, opiekuna faktycznego lub sąd opiekuńczy.

Podobne zasady obowiązują przy uzyskiwaniu zgody na zabieg operacyjny albo metodę leczenia lub diagnostyki stwarzającą podwyższone ryzyko dla pacjenta. Przy tego rodzaju świadczeniach zdrowotnych wymagane jest uzyskanie zgody pacjenta w formie pisemnej.


Opłaty za wydanie dokumentacji

Czy zakład opieki zdrowotnej może pobierać dowolną opłatę za wydanie dokumentacji medycznej?

Szpital oraz inny zakład opieki zdrowotnej nie ma takiej możliwości. Koszty udostępniania dokumentacji medycznej przez zakład opieki zdrowotnej określa ustawa z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz.U. nr 91, poz. 408 z późn. zm.) Maksymalna wysokość opłaty za:


• jedną stronę wyciągu lub odpisu dokumentacji medycznej – nie może przekraczać 0,0015 przeciętnego wynagrodzenia w poprzednim kwartale od pierwszego dnia następnego miesiąca po ogłoszeniu przez prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej Monitor Polski. W III kwartale 2006 roku opłata ta nie może przekraczać 3,87 zł,
• jedną stronę kopii dokumentacji medycznej – nie może przekraczać 0,00015 przeciętnego wspomnianego wyżej wynagrodzenia. W III kwartale 2006 roku opłata ta nie może przekraczać 0,38 gr,
• sporządzanie wyciągu, odpisu lub kopii dokumentacji medycznej na elektronicznym nośniku danych (jeżeli zakład prowadzi dokumentację medyczną w formie elektronicznej) nie może przekraczać 0,001 przeciętnego wspomnianego wyżej wynagrodzenia. W III kwartale 2006 roku opłata ta nie może przekraczać 2,58 zł.



Żądania podczas pobytu w szpitalu

Czy jako pacjent leżący w szpitalu mogę domagać się wykonania określonych badań, konsultacji innych lekarzy lub przeniesienia na inny oddział albo do innego szpitala, gdyż według mnie stan zdrowia tego wymaga?

Każdy pacjent ma prawo do tego, aby świadczenia zdrowotne były mu udzielane zgodnie ze wskazaniami aktualnej wiedzy medycznej, dostępnymi lekarzowi metodami i środkami zapobiegania, rozpoznawania, leczenia chorób, zgodnie z zasadami etyki zawodowej oraz z należytą starannością. Ponadto szpital podczas hospitalizacji zapewnia środki farmaceutyczne i materiały medyczne, pomieszczenie i wyżywienie odpowiednie do stanu zdrowia.

W konkretnym przypadku, o sposobie leczenia, jego przebiegu, stosowanych lekach decyduje lekarz prowadzący pacjenta, który ponosi także za to odpowiedzialność.

To również lekarz prowadzący leczenie ostatecznie decyduje o tym, gdzie dalej skierować pacjenta, o tym, czy należy wykonać dodatkowe badania, czy wskazane jest ze względów medycznych przeniesienie pacjenta na inny oddział lub do innego szpitala.

W razie zaś wątpliwości lekarz z własnej inicjatywy bądź na wniosek pacjenta lub jego pełnomocnika, jeżeli jednak uzna to za uzasadnione z medycznego punktu widzenia, powinien zasięgnąć opinii właściwego lekarza specjalisty lub zorganizować konsylium lekarskie. Należy też pamiętać, że pacjent ma zawsze prawo do uzyskania od lekarza przystępnej informacji o swoim stanie zdrowia, rozpoznaniu, prowadzonym leczeniu, jego wynikach oraz rokowaniu. Ma on też możliwość wypisania ze szpitala na własne żądanie i prawo do uzyskania informacji o możliwych następstwach zaprzestania w nim leczenia.


Zgłoszenie popełnienia błędu

Po przeprowadzonej operacji podejrzewam, że został popełniony błąd w sztuce lekarskiej, który spowodował pogorszenie mego stanu zdrowia. Gdzie można zgłosić takie podejrzenie?

W przypadku podejrzenia popełnienia błędu w sztuce lekarskiej każdy pacjent ma prawo do złożenia skargi rzecznikowi odpowiedzialności zawodowej okręgowej izby lekarskiej.

Zgodnie z przepisami prawa lekarze podlegają odpowiedzialności zawodowej przed sądami lekarskimi za postępowanie sprzeczne z zasadami etyki i deontologii zawodowej oraz za naruszenie przepisów o wykonywaniu zawodu lekarza.

Okręgowy rzecznik odpowiedzialności zawodowej może wszcząć postępowanie wyjaśniające, jeżeli uzyskał wiarygodną informację o przewinieniu z zakresu lekarskiej odpowiedzialności zawodowej. W toku postępowania wyjaśniającego, w celu szczegółowego wyjaśnienia sprawy, rzecznik może przesłuchać lekarza, którego dotyczy postępowanie, świadków, biegłych, jak również przeprowadzić inne dowody.

Jeżeli dane zebrane przez rzecznika dadzą ku temu podstawy, może on następnie sporządzić postanowienie o przedstawieniu zarzutów, a następnie złożyć właściwemu sądowi lekarskiemu wniosek o ukaranie. Jeżeli zaś zebrany materiał nie daje podstaw do wniesienia wniosku o ukaranie, rzecznik odpowiedzialności zawodowej wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania wyjaśniającego, na które przysługuje zażalenie.

Ponadto każdy pacjent ma prawo do wystąpienia z pozwem do sądu cywilnego. Na tej drodze można dochodzić naprawienia wyrządzonej, według niego, szkody, żądając stosownego odszkodowania pieniężnego i/lub zadośćuczynienia. Tą drogą można dochodzić też pokrycia kosztów leczenia lub renty, gdy pacjent utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej albo zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki na przyszłość.

Oprócz tego każdy, kto uważa, że przebieg leczenia lub jego zaniechanie wyczerpuje znamiona przestępstwa z kodeksu karnego, może złożyć do prokuratury doniesienie o podejrzeniu przestępstwa w celu zbadania kwestii odpowiedzialności karnej.


Świadczenia dla bezdomnych

Czy osoba bezdomna ma prawo do bezpłatnych świadczeń zdrowotnych?

Do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej mają prawo również osoby, które nie są ubezpieczone w NFZ, ale które spełniają kryterium dochodowe, o którym mowa w art. 8 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. nr 64, poz. 593 z późn. zm.). Koszty świadczeń zdrowotnych wykonanych na rzecz tych osób są pokrywane ze środków budżetowych i należą do zadań zleconych gminy. Decyzję potwierdzającą prawo do świadczeń zdrowotnych podejmuje wójt (burmistrz, prezydent) gminy właściwej ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy. Wydaje się ją na wniosek tego ostatniego, a w przypadku nagłym – na wniosek świadczeniodawcy udzielającego świadczenia. Decyzję taką może również wydać wójt (burmistrz, prezydent) z własnej inicjatywy dostarczając ją niezwłocznie do właściwego oddziału wojewódzkiego NFZ. Ten ostatni również może wnioskować o wszczęcie postępowania w celu wydania takiej decyzji.

Oprac. DS

SKIEROWANIE NA LECZENIE W SZPITALU

Nie tylko od lekarza POZ

Skierowanie do szpitala może wystawić każdy lekarz, także ten, który nie ma podpisanej umowy z NFZ, a chory może wybrać placówkę, w której chce być leczony. Często placówki cieszące się najlepszą opinią mają bardzo odległe terminy wykonywania zabiegów planowych. Do pacjenta należy wybór – oczekiwanie w kolejce albo leczenie w innej placówce.

Skierowanie na leczenie szpitalne zachowuje swoją ważność do chwili realizacji. Do skierowania lekarz kierujący (np. rodzinny lub specjalista) powinien dołączyć wyniki przeprowadzonych wcześniej badań diagnostycznych. W przypadku przyjęcia pacjenta na oddział szpitalny i zakwalifikowania go na operację, dalsze badania są wykonywane już na zlecenie szpitala.


Standard bezpłatny

W trakcie pobytu w szpitalu pacjent nie ponosi kosztów operacji, badań i lekarstw potrzebnych w trakcie leczenia. Chory nie zapłaci też za wyroby medyczne zużyte w czasie jego pobytu w szpitalu, wyżywienie, zakwaterowanie i opiekę pielęgniarską. Nie może on także ponosić kosztów transportu sanitarnego, z którego korzysta w związku z potrzebą zachowania ciągłości leczenia (np. przewiezienie do innej placówki w celu wykonania specjalistycznych badań).


Dodatkowe usługi płatne

Szpital może jednak pobierać opłaty od pacjentów za tzw. usługi ponadstandardowe, które nie są refundowane przez NFZ. Są to m.in.:

• zabiegi chirurgii plastycznej i zabiegi kosmetyczne, jeżeli nie są one następstwem wady wrodzonej, urazu, choroby lub skutkiem jej leczenia,
• operacje zmiany płci,
• świadczenia z zakresu akupunktury z wyjątkiem tych, które mają na celu leczenie przewlekłego bólu,
• zabiegi przyrodolecznicze i rehabilitacyjne w szpitalach, sanatoriach uzdrowiskowych i ambulatoryjnym lecznictwie uzdrowiskowym, niezwiązane z chorobą podstawową, będącą bezpośrednią przyczyną skierowania na leczenie,
• poradnictwo seksuologiczne (z wyłączeniem osób ze znacznym stopniem niepełnosprawności)
• poradnictwo psychoanalityczne, diagnostyka i terapia z zakresu medycyny niekonwencjonalnej, ludowej i orientalnej.

Narodowy Fundusz Zdrowia nie finansuje również dodatkowych usług, jakie pacjent na własną rękę może uzyskać w szpitalu. Fundusz nie płaci m.in. za indywidualne dyżury pielęgniarskie czy umieszczenie chorego w pokoju o podwyższonym standardzie (np. z łazienką i telewizorem). Na wszystkie usługi tego typu placówki ochrony zdrowia mają przygotowane cenniki ustalane przez kierowników szpitali. Dlatego ceny za te same dodatkowe świadczenia mogą być różne w poszczególnych placówkach.


Ze szpitala można się wypisać

Pacjent jest wypisywany ze szpitala, gdy stan jego zdrowia nie wymaga dalszego leczenia i przebywania w szpitalu. Istnieje także możliwość opuszczenia szpitala na żądanie chorego. W takim przypadku pacjent musi być poinformowany przez lekarza o możliwości wystąpienia powikłań spowodowanych przerwanym leczeniem. Swoją decyzję pacjent musi przedstawić na piśmie, a w razie braku takiego oświadczenia lekarz sporządza odpowiednią adnotację w dokumentacji medycznej chorego.


WAŻNE
Chory przebywający w szpitalu nie może płacić za korzystanie z transportu sanitarnego wynikające z potrzeby zachowania ciągłości leczenia (np.przewiezienie do innej placówki w celu wykonania specjalistycznych badań)

W stanach nagłych i zagrożenia życia skierowanie do szpitala nie jest potrzebne


UPRAWNIENIA ZWIĄZANE Z WYPISEM

Pacjent w chwili opuszczania szpitala ma prawo do:

• otrzymania karty wypisu zawierającej informacje m.in. o procesie leczenia oraz dane dotyczące stanu zdrowia i zastosowanego leczenia,
• uzyskania odpisów i kopii swojej dokumentacji lekarskiej (może ją odebrać także osoba trzecia pisemnie do tego upoważniona) za zwrotem kosztów ich sporządzenia,
• transportu sanitarnego, gdy lekarz stwierdzi konieczność przewiezienia do innego szpitala w celu kontynuowania leczenia lub wykonania badań lub konsultacji,
• otrzymania w Izbie Przyjęć niezbędnych skierowań do lekarzy specjalistów oraz recept,
• rozmowy z lekarzem wyjaśniającej w przystępny sposób treść wpisów w dokumentacji medycznej.

Dominika Sikora

ŚWIADCZENIA STOMATOLOGICZNE

Niewiele za darmo

Każdy pacjent ma prawo wyboru dentysty, który ma podpisany kontrakt z funduszem. W ramach opieki stomatologicznej musi on wykonywać usługi i świadczenia refundowane przez NFZ – niestety w bardzo ograniczonym zakresie.

Wykaz bezpłatnych świadczeń z wykorzystaniem materiałów stomatologicznych powinien znajdować się w gabinecie dentysty w widocznym dla pacjenta miejscu. Dzieci i młodzież do ukończenia 18 roku życia oraz kobiety w ciąży i w okresie połogu mają prawo do dodatkowych świadczeń zdrowotnych z zakresu stomatologii opłacanych przez NFZ.

NFZ nie finansuje stałych aparatów korygujących dla dzieci


Przywileje dzieci

Dzieciom i młodzieży do lat 18 przysługuje profilaktyka stomatologiczna, leczenie próchnicy i chorób przyzębia. Dzieci do 12 roku życia mają też prawo do leczenia ortodontycznego wad zgryzu i przysługuje im bezpłatne wykonanie zdejmowanego aparatu jedno- i dwuszczękowego.

Dodatkowymi bezpłatnymi świadczeniami stomatologicznymi, które przysługują dzieciom i młodzieży do 18 roku życia, są m.in.:

• pierwsza wizyta dla dzieci do ukończenia 6 roku życia,
• zdjęcie pantomograficzne w ortodoncji (korygowanie wad zgryzu),
• profilaktyka stomatologiczna (fluoryzacja, lakowanie zębów szóstych – do 7 roku życia, lakierowanie zębów stałych),
• leczenie próchnicy zębów stałych i mlecznych,
• leczenie kanałowe zębów,
• dodatkowe zabiegi z zakresu chirurgii stomatologicznej, w tym resekcja korzenia niektórych zębów,
• odbudowa złamanego kąta zęba siecznego,
• leczenie chorób przyzębia.

Dzieciom do ukończenia 13 lat przysługuje bezpłatna naprawa aparatu korygującego raz w roku oraz kontrola wyników leczenia. W przypadku dzieci starszych aparaty korygujące wady zgryzu są w całości finansowane przez rodziców. Wynika to z rozporządzenia ministra zdrowia z 24 listopada 2004 r. w sprawie wykazu gwarantowanych świadczeń lekarza dentysty i materiałów stomatologicznych oraz rodzaju dokumentu potwierdzającego uprawnienia do tych świadczeń (Dz.U. nr 261, poz. 2601).


...i kobiet w ciąży

Kobietom w ciąży, poza podstawowymi świadczeniami, przysługuje m.in. leczenie kanałowe wszystkich zębów. Ponadto dodatkowe świadczenia stomatologiczne przysługują nie tylko kobietom w ciąży, ale także w okresie połogu. Są to m.in.:

• leczenie chorób przyzębia,
• badania kontrolne nie częściej jednak niż raz na kwartał,
• leczenie endodontyczne zęba z wypełnieniem dwóch i trzech kanałów,
• leczenie endodontyczne zęba z zakażonymi kanałami z wypełnieniem dwóch kanałów.


POTWIERDZENIE UPRAWNIEŃ

Dokumentami potwierdzającymi prawo do dodatkowych świadczeń są:

• dla dzieci i młodzieży do ukończenia 18 roku życia – karta ubezpieczenia zdrowotnego lub dokument stwierdzający tożsamość lub skrócony odpis aktu urodzenia,
• dla kobiet w ciąży – karta przebiegu ciąży i karta ubezpieczenia zdrowotnego lub dokument stwierdzający tożsamość,
• dla kobiet w okresie połogu – skrócony odpis aktu urodzenia dziecka i karta ubezpieczenia zdrowotnego lub dokument stwierdzający tożsamość,
• dla osób upośledzonych umysłowo w stopniu znacznym lub głębokim, dzieci i młodzieży do ukończenia 18 roku życia upośledzonych umysłowo w stopniu znacznym lub głębokim – orzeczenie o niepełnosprawności.

Źródło: NFZ (www.nfz.gov.pl)
Pozdrawiam :))
"Starsza Wiosenna Miotełka"

Offline Gaga

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 26210
Ciąg dalszy ...
« Odpowiedź #30 dnia: Wrzesień 22, 2006, 05:30:46 pm »
Dla chorych umysłowo

Osobom upośledzonym umysłowo w stopniu znacznym lub głębokim, jeżeli wynika to ze wskazań medycznych, przysługują takie dodatkowe bezpłatne świadczenia, jak:

• znieczulenie ogólne przy wykonywaniu niektórych świadczeń zdrowotnych,
• kompozytowe materiały światłoutwardzalne do wypełnień.


Gdzie ze skargą

Jeżeli uznamy, że np. lekarz lub NFZ nie uwzględnił naszego prawa do skorzystania z dodatkowych świadczeń stomatologicznych, to można zgłaszać swoje uwagi lub skargi. Każda placówka ochrony zdrowia ma obowiązek umieścić w widocznym miejscu informacje o dniach i godzinach przyjęć w sprawach skarg i wniosków. Mogą one być składane pisemnie lub ustnie u kierownika placówki. Ponadto skarżący ma prawo żądać pisemnego potwierdzenia przyjęcia skargi. Pacjent może również zwrócić się o pomoc w rozstrzygnięciu spornej kwestii do rzecznika praw pacjenta, w każdym oddziale wojewódzkim NFZ.

WAŻNE
Za świadczenia stomatologiczne niefinansowane przez Narodowy Fundusz Zdrowia trzeba płacić z własnej kieszeni


Lepsze materiały odpłatne

Większość usług i materiałów stomatologicznych wykorzystywanych przez dentystów nie jest finansowane przez NFZ. W przypadku użycia lepszych i droższych środków, pacjent musi dopłacić różnicę w cenie materiałów. Wysokość dopłat ustala stomatolog. Natomiast za zabieg ponadstandardowy płaci pacjent.

Stomatolog ma prawo wykonywania świadczeń opłacanych przez pacjenta w godzinach zakontraktowanych przez NFZ. Przez cały rok dentysta musi także tworzyć listę osób oczkujących na uzyskanie danego świadczenia stomatologicznego. Na wniosek i za pisemną zgodą pacjenta stomatolog ma prawo wykonać świadczenie poza kolejnością, ale odpłatnie.


LECZENIE Z UBEZPIECZENIA

Zakres świadczeń:

• leczenie ogólnostomatologiczne,
• leczenie z zakresu chirurgii stomatologicznej oraz periodontologii,
• leczenie z zakresu protetyki – w ramach ubezpieczenia pacjentowi przysługuje proteza akrylowa ruchoma częściowa i całkowita raz na 5 lat; naprawa protezy przysługuje raz na 2 lata,
• leczenie z zakresu ortodoncji – leczenie aparatem do zdejmowania jedno- i dwuszczękowym przysługuje dziecku do ukończenia 12 roku życia (kontrola wyników leczenia po jego zakończeniu, do ukończenia 13 lat – bezpłatna kontrola przysługuje wyłącznie dzieciom leczonym w ramach ubezpieczenia zdrowotnego); dziecku, do ukończenia 13 roku życia, przysługuje również raz w roku kalendarzowym naprawa aparatu ortodontycznego (nie przysługuje wymiana i naprawa aparatu uszkodzonego z powodu nieprawidłowego użytkowania),
• leczenie protetyczne osób po chirurgicznym leczeniu nowotworów w obrębie twarzoczaszki,
• leczenie stomatologiczne w znieczuleniu ogólnym osób upośledzonych umysłowo w stopniu znacznym i głębokim, jeżeli wynika to ze wskazań medycznych – celem takiego leczenia jest wykonanie całkowitej sanacji jamy ustnej, w tym profilaktyki profesjonalnej podczas jednego zabiegu,
• leczenie stomatologiczne osób z grupy wysokiego ryzyka – nosicieli wirusa HIV oraz chorych na AIDS,
• stomatologiczna pomoc doraźna.

Źródło: NFZ (www.nfz.gov.pl)
Dominika Sikora


SKIEROWANIE NA LECZENIE UZDROWISKOWE

Potrzebna akceptacja funduszu

Skierowanie na leczenie uzdrowiskowe w sanatorium lub szpitalu uzdrowiskowym wystawia lekarz tzw. ubezpieczenia zdrowotnego, czyli taki, który ma podpisaną umowę z NFZ na świadczenie swoich usług w danym roku lub pracuje w placówce, która ma taką umowę. Do skierowania powinna być dołączona karta informacyjna, zawierająca niezbędne dane na temat przebiegu choroby oraz leczenia.

Skierowanie na leczenie uzdrowiskowe w sanatorium lub szpitalu uzdrowiskowym możemy otrzymać od lekarza zatrudnionego w klinice lub szpitalu, w którym przebywaliśmy na leczeniu (w takim przypadku skierowanie jest wystawiane nie później niż w dniu wypisania chorego ze szpitala) lub od lekarza rodzinnego albo specjalisty, u którego aktualnie się leczymy.

Wystawiając skierowanie na leczenie uzdrowiskowe lekarz kieruje się stanem zdrowia pacjenta, a także wskazaniami uzasadniającymi odbycie tego rodzaju kuracji. Lekarz, który je wystawił, powinien przesłać skierowanie do właściwego ze względu na zamieszkanie pacjenta oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia. Może to także zrobić sam zainteresowany. Koperta powinna być opatrzona dopiskiem Skierowanie na leczenie uzdrowiskowe.

WAŻNE
Pacjent ma prawo skrócić pobyt w sanatorium:

• z powodu swojej choroby, która uniemożliwia kontynuowanie mu pobytu
• z innych ważnych przyczyn, np. choroby członka rodziny lub innej osoby pozostającej pod jego opieką


NFZ akceptuje skierowanie

Skierowanie musi być zaakceptowane przez fundusz. Zasadność wysłania pacjenta na leczenie uzdrowiskowe potwierdza więc lekarz specjalista w dziedzinie balneoklimatologii i medycyny fizykalnej lub rehabilitacji medycznej. Lekarz specjalista może dokonać zmiany kwalifikacji skierowania z leczenia sanatoryjno-uzdowiskowego na leczenie w szpitalu uzdrowiskowym (lub odwrotnie). Skierowanie powinno być rozpatrzone przez fundusz nie później niż 30 dni od daty wpłynięcia dokumentu do oddziału NFZ. Jedynie w uzasadnionych przypadkach (np. w celu uzupełnienia dokumentacji) termin ten może być przedłużony o kolejne 14 dni. O kolejności rozpatrywania skierowań na leczenie uzdrowiskowe decyduje data ich wpłynięcia do NFZ.

Jeżeli oddział funduszu nie potwierdzi skierowania z powodu np. braku miejsca w sanatorium, to pacjent automatycznie trafia na listę oczekujących. Musi być o tym poinformowany pisemnie. W zawiadomieniu powinna znajdować się również informacja o aktualnym miejscu na liście oczekujących i przewidywanym czasie wyjazdu do uzdrowiska.


Odrzucenie wniosku

Lekarz z funduszu ma prawo nie zaakceptować skierowania, gdy stwierdzi, że jest ono bezcelowe, gdyż stan zdrowia pacjenta nie kwalifikuje go do korzystania z takiej formy leczenia. W takiej sytuacji oddział NFZ po prostu nie potwierdza przyjęcia skierowania i zwraca je bezpośrednio lekarzowi, który skierowanie wystawił. O odrzuceniu skierowania fundusz informuje również samego zainteresowanego. Niestety, od tej decyzji pacjentowi nie przysługuje odwołanie.


Wskazanie miejsca leczenia

W przypadku potwierdzenia skierowania fundusz musi wskazać miejsce oraz termin leczenia uzdrowiskowego. Jeżeli jednak stan zdrowia pacjenta uległ w międzyczasie pogorszeniu i wyjazd do uzdrowiska powinien zostać przyśpieszony, to o zmianie terminu wyjazdu na leczenie decyduje lekarz specjalista. Dokonuje on ponownej oceny skierowania.

Potwierdzenie terminu wyjazdu do uzdrowiska powinno trafić do pacjenta nie później niż 60 dni przed planowanym terminem rozpoczęcia kuracji. Zaś sam pobyt trwa 21 dni.


WAŻNE
Po utracie ważności skierowanie odsyłane jest do lekarza, który je wystawiał, w celu ponownej weryfikacji. O utracie ważności skierowania oddział NFZ powiadamia również pacjenta (pisemnie)


Rezygnacja pacjenta

Pacjent ma prawo zrezygnować z wyjazdu do uzdrowiska. Przyznane skierowanie powinno zostać bezzwłocznie zwrócone do właściwego ze względu na miejsce zamieszkania oddziału funduszu. Każda rezygnacja powinna być uzasadniona i właściwie udokumentowana w formie pisemnej. Oddział funduszu uznaje rezygnacje i zwrot skierowania za zasadny w sytuacji:

• wypadku losowego (np. śmierć członka rodziny),
• choroby ubezpieczonego,
• braku możliwości uzyskania przez ubezpieczonego urlopu we wskazanym w skierowaniu terminie.

Jeżeli fundusz uzna przyczyny zwrotu skierowania, wyznacza nowy termin wyjazdu do uzdrowiska. Natomiast w przypadku nieuzasadnionej rezygnacji bądź zwrócenia skierowania po terminie rozpoczęcia turnusu lub braku jego zwrotu, pacjent może ubiegać się o wyjazd do uzdrowiska dopiero po dwóch latach od daty proponowanego a niewykorzystanego wyjazdu.

Okres ważności skierowania do sanatorium wynosi 12 miesięcy od daty jego wystawienia

Za co trzeba zapłacić

Chory skierowany na leczenie w szpitalu uzdrowiskowym ma w nim zagwarantowany bezpłatny pobyt (zakwaterowanie i wyżywienie), a także zabiegi i zalecone leki. Musi jednak zapłacić za dojazd na miejsce kuracji. Jedynie osobom z dysfunkcją narządu ruchu, które nie mogą skorzystać z transportu publicznego (pociągu, autobusu), przysługuje bezpłatny przejazd do szpitala uzdrowiskowego (lub sanatorium) karetką pogotowia. Taka konieczność musi być jednak potwierdzona przez lekarza.

O ile pobyt chorego w szpitalu uzdrowiskowym jest bezpłatny, o tyle w przypadku wyjazdu do sanatorium chory musi liczyć się z dodatkowymi wydatkami. Pacjent płaci za przejazd do uzdrowiska oraz pokrywa część kosztów wyżywienia i zakwaterowania w sanatorium. Wysokość opłat jest uzależniona od terminu pobytu – odpłatność jest niższa od 1 października do 30 kwietnia, wyższa – w pozostałych miesiącach. Ich wysokość została dokładnie określona w rozporządzeniu ministra zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie leczenia uzdrowiskowego (Dz.U. nr 274, poz. 2724 z późn. zm.).


Bezpłatne kuracje dzieci i młodzieży

Żadnych kosztów związanych z wyżywieniem i zakwaterowaniem w uzdrowiskach nie ponoszą dzieci i młodzież:

• do ukończenia 18 roku życia,
• osoby uczące się do 26 lat,
• dzieci niepełnosprawne w znacznym stopniu (bez ograniczenia wieku),
• dzieci uprawnione do renty rodzinnej.

Muszą one mieć jednak ze sobą ważną legitymację szkolną, studencką lub orzeczenie o niepełnosprawności w celu weryfikacji np. ich wieku lub stopnia upośledzenia.

Fundusz nie płaci jednak za pobyt w sanatorium rodzica czy opiekuna dzieci. Za okres pobytu na leczeniu uzdrowiskowym jest pobierana opłata miejscowa (tzw. opłata klimatyczna), której wysokość jest zróżnicowana w poszczególnych uzdrowiskach. Jednak nie może ona być wyższa niż 3,20 zł dziennie. Opłat miejscowych nie pobiera się od osób przebywających na leczeniu szpitalnym.


Do sanatorium na urlopie

Aby wyjechać do sanatorium w terminie przewidzianym przez fundusz, należy liczyć się z tym, że wiąże się to z wykorzystaniem urlopu wypoczynkowego. Pobyt w sanatorium nie stanowi bowiem podstawy do uzyskania zwolnienia lekarskiego.

Inne zasady obowiązują w przypadku konieczności wyjazdu pacjenta do szpitala uzdrowiskowego. Po przyjęciu do szpitala, pacjent powinien niezwłocznie powiadomić pracodawcę o przyczynie nieobecności w pracy i przedstawić otrzymane w szpitalu uzdrowiskowym zaświadczenie o rozpoczęciu pobytu. Po zakończeniu leczenia chory otrzymuje zaświadczenie usprawiedliwiające czasową nieobecność w pracy.


DOKUMENTY W PODRÓŻY

Wyjeżdżając na leczenie uzdrowiskowe, należy zabrać:

• potwierdzone przez oddział NFZ skierowanie na leczenie
• dowód tożsamości
• aktualny dowód ubezpieczenia zdrowotnego
• wyniki badań diagnostycznych i konsultacji specjalistycznych oraz karty informacyjne z leczenia szpitalnego, które mogą być przydatne w kuracji sanatoryjnej
• leki, które są stale przyjmowane przez kuracjusza.


CO PRZYSŁUGUJE W SANATORIUM

Sanatorium musi zapewnić kuracjuszowi:

• całodobową opiekę medyczną (lekarską i pielęgniarską)
• dwa zabiegi przyrodolecznicze dziennie
• zabezpieczenie w leki i materiały medyczne niezbędne do prowadzenia kuracji (leki stale przyjmowane należy przywieźć ze sobą)
• dietę odpowiednią do stanu zdrowia.


BEZPŁATNE ZABIEGI
W sanatorium pacjent nie ponosi kosztów dwóch zabiegów dziennie, za które płaci NFZ. Muszą one być bezpośrednio związane z leczeniem choroby, która była podstawą skierowania do sanatorium. Za pozostałe zabiegi, jeśli chcemy z nich skorzystać, musimy zapłacić z własnej kieszeni.

[img]http://www.gazetaprawna.pl/numery/1803/piz6.gif[img]



PRAWO DO REFUNDOWANYCH LEKÓW

Niektórzy nie muszą płacić

Zaopatrzenie w leki oraz wyroby medyczne refundowane przez NFZ przysługuje pacjentom na podstawie recepty wystawionej przez lekarza, który ma podpisaną umowę z NFZ.

Refundowane leki wydawane są bezpłatnie, za opłatą ryczałtową lub częściową odpłatnością. Kto nie płaci za leki:

• zasłużony honorowy dawca krwi – pacjentowi posiadającemu ten tytuł przysługują bezpłatne (do wysokości limitu) leki, które znajdują się na listach leków podstawowych i uzupełniających, oraz leki, które powinien stosować w związku z oddawaniem krwi,
• inwalidzi wojenni oraz ich małżonkowie pozostający na ich wyłącznym utrzymaniu oraz wdowy i wdowcy po poległych żołnierzach oraz zmarłych inwalidach wojennych uprawnionych do renty rodzinnej, a także osoby represjonowane
• inwalidzi wojskowi,
• żołnierze odbywający zasadniczą służbę wojskową.

Ponadto do bezpłatnych leków ma prawo pacjent przewlekle chory. To uprawnienie dotyczy jednak tylko takich lekarstw, które musi stale przyjmować ze względu na swój stan zdrowia i o ile znajdują się one na listach refundacyjnych przygotowywanych przez Ministerstwo Zdrowia. Osoba nieubezpieczona w NFZ płaci pełną wartość przepisanego przez lekarza leku, nawet jeżeli jest on refundowany przez fundusz.

Osoby, które nie są ubezpieczone, płacą za każdy lek, także refundowany, pełną cenę


WAŻNOŚĆ RECEPTY

Termin realizacji recept zależy od rodzaju przepisanych leków. I tak:

• leki recepturowe muszą być sporządzone w aptece w ciągu 48 godzin,
• recepty na leki recepturowe zawierające środki odurzające muszą być zrealizowane w ciągu 4 godzin,
• recepty na leki tracą ważność po 30 dniach od daty ich wystawienia (wyjątkowo na antybiotyki po 7 dniach),
• termin realizacji recept na leki sprowadzane z zagranicy nie może przekroczyć 60 dni.

Dominika Sikora

INFORMACJA O STANIE ZDROWIA

Nie tylko od lekarza

Pacjent ma prawo wymagać od lekarza dokładnej informacji o swoim stanie zdrowia. Obowiązkiem lekarza jest przekazanie jej w jak najbardziej przystępny dla chorego sposób.

Prawo pacjenta do informacji o stanie własnego zdrowia jest jednym z podstawowych jego praw. Może jej żądać zarówno od lekarza, jak i innych pracowników personelu medycznego. Informacja musi być mu przekazana w sposób na tyle zrozumiały, aby pacjent rzeczywiście zdawał sobie sprawę z grożącego mu niebezpieczeństwa dla zdrowia lub życia i miał świadomość ewentualnych następstw przerwania leczenia i związanych z tym powikłań. Prawo do informacji jest nierozerwalnie związane z prawem do wyrażania zgody na interwencję medyczną. Bez odpowiedniej informacji lekarza na temat planowanego leczenia pacjent nie byłby w stanie w pełni świadomie wyrazić lub nie zgody na wykonanie zabiegu, operacji czy badania diagnostycznego.

Informacja lekarza ma dotyczyć nie tylko aktualnego stanu zdrowia pacjenta, ale także rozpoznania, metod diagnostycznych, sposobu leczenia i rokowań. Pacjenta lub jego przedstawiciela ustawowego należy informować nie tylko o proponowanych przez lekarza metodach leczenia, ale także innych możliwych do wykonania zabiegach medycznych. Informacja musi obejmować także możliwe do przewidzenia następstwa zastosowania tych metod leczenia.


OPIEKUN FAKTYCZNY – KTO TO JEST

Opiekunem faktycznym jest osoba sprawująca stałą opiekę (bez obowiązku ustawowego) nad pacjentem, który ze względu na wiek, stan zdrowia albo swój stan psychiczny takiej opieki wymaga.

Informacja musi obejmować także możliwe do przewidzenia następstwa zastosowania planowanych metod leczenia


Uprawnieni do informacji

Prawo pacjenta do informacji wiąże się również z koniecznością zachowania tajemnicy lekarskiej i ochroną danych medycznych. Pacjent ma bowiem prawo decydować, jako główny zainteresowany, czy dane dotyczące jego stanu zdrowia, planowanych zabiegów i ewentualnych ich następstw powinny zostać przekazane innym osobom.

Prawo do informacji medycznej ma każdy pacjent, który ukończył 16 lat. Osoba młodsza ma prawo do informacji w zakresie potrzebnym do prawidłowego przebiegu procesu diagnostycznego i terapeutycznego. W wypadku jednak, gdy pacjent taki musi udzielić zgody na wykonanie zabiegu (co dotyczy osób, które ukończyły 13 lat, a planowany zabieg dotyczy przerwania ciąży lub przeszczepu), lekarz musi przekazać mu pełną informację, tak jak to jest w przypadku osób, które ukończyły 16 lat. W odniesieniu do osób z zaburzeniami psychicznymi, obowiązek informowania jest ograniczony. Dotyczy to także ubezwłasnowolnionych osób. Natomiast w sytuacji, gdy pacjent jest nieprzytomny lub niezdolny do rozumienia znaczenia przekazywanych mu informacji, ustawa o zawodach lekarza i lekarza dentysty pozwala na całkowite zaniechanie informowania takich pacjentów (dotyczy to zarówno małoletnich i dorosłych). Jednocześnie ustawa uprawnia lekarza do udzielania informacji o ich stanie zdrowia przedstawicielowi ustawowemu, a w razie jego braku lub gdy porozumienie się z nim jest niemożliwe, informacje mogą być przekazywane opiekunowi faktycznemu.


W SZCZEGÓLNYCH SYTUACJACH

Prawo do informacji w szczególnych sytuacjach:

• badania prenatalne – mężczyzna i kobieta mają prawo do informacji na temat tych badań, szczególnie, jeżeli istnieje podwyższone ryzyko bądź podejrzenie wystąpienia wady genetycznej lub rozwojowej płodu lub mu zagrażającej
• prokreacja – każdy obywatel ma prawo do swobodnego dostępu do informacji o metodach i środkach służących świadomemu planowaniu rodziny
• transplantacja – kandydat na dawcę ma prawo do informacji o rodzaju zabiegu, ryzyku związanym z tym zabiegiem i o możliwych typowych następstwach dla stanu zdrowia w przyszłości, a w przypadku kobiety ciężarnej – dla mającego urodzić się dziecka. Jeżeli zabieg przeszczepu nie dotyczy szpiku lub innej regenerującej się tkanki, dawca ma prawo do poznania tożsamości biorcy. Informacji na ten temat udziela lekarz niebiorący bezpośrednio udziału w przygotowaniu zabiegu.
• uzależnienia – każdy członek rodziny osoby uzależnionej od alkoholu ma prawo do wszelkich informacji o chorobie oraz formie dostępnej pomocy.


Ograniczenie prawa

Lekarz może podjąć decyzję o ograniczeniu dostępu pacjenta do informacji tylko w wyjątkowych sytuacjach. Może on odstąpić od ich przekazywania tylko odnośnie do stanu zdrowia chorego i przewidywalnego rokowania. Aby taka okoliczność wystąpiła, konieczne jest zaistnienie łącznie dwóch przesłanek, czyli:

• pacjent jest w takiej sytuacji zdrowotnej, że jego rokowanie jest niepomyślne,
• lekarz na podstawie dogłębnej analizy stanu zdrowia pacjenta stwierdza, iż pełne informowanie nie jest w interesie samego chorego.

Jeżeli jednak pacjent wyraźnie żąda ujawnienia mu wszystkich informacji, także tych niepomyślnych, lekarz musi mu je przekazać. Prawo dopuszcza możliwość przemilczenia przez lekarza pewnych informacji, nie pozwala natomiast na mówienie nieprawdy, np. w sytuacji, gdy stan zdrowia chorego jest zły.


Bez wiedzy

Obok prawa do informacji pacjent może również wyrazić życzenie, aby nie być informowanym o własnym stanie zdrowia. Chory zrzeka się w ten sposób korzystania z prawa do informacji. Zakres, w jakim chory zwalnia lekarza z tego obowiązku, jest uzależniony do treści żądania pacjenta. Może on bowiem zażyczyć sobie, aby lekarz nie przekazywał mu żadnych informacji medycznych. Istnieje również możliwość, aby pacjenta, na jego prośbę, medyk informował tylko o wybranych i wcześniej uzgodnionych zagadnieniach związanych z jego stanem zdrowia. Aby tak się jednak stało, pacjent musi wyraźnie zażądać od lekarza, aby go o pewnych sprawach nie informował. W każdym jednak momencie może żądać wznowienia informowania.

W sytuacji gdy pacjent nie chce znać żadnych szczegółów dotyczących jego stanu zdrowia, leczenia, rokowań, ma prawo wskazania innych osób, którym te dane mają być przekazywane. Lekarz wówczas ma obowiązek udzielać tym osobom informacji.


Nie tylko od lekarza

Także pozostały personel placówki ochrony zdrowia ma obowiązek udzielania informacji pacjentowi. Ma on prawo do danych o stanie swojego zdrowia w zakresie koniecznym do sprawowania opieki pielęgniarskiej – w tym przypadku nie wprowadzono żadnych ograniczeń.

Personel medyczny szpitala lub przychodni musi również informować pacjenta o przysługujących mu prawach. Szczególnie dotyczy to pielęgniarek oraz kierownika placówki medycznej. Każdy ma więc prawo do pełnych danych, np. do danych o metodach i środkach służących świadomej prokreacji oraz o instytucjach i organizacjach udzielających świadczeń medycznych. W przypadku podejrzenia lub rozpoznania choroby zakaźnej albo zakażenia pacjent (jego opiekun ustawowy lub faktyczny) ma prawo także do informacji o środkach ostrożności zapobiegających przeniesieniu się zakażenia na inne osoby. W przypadku gdy taka osoba wykonuje pracę, przy której istnieje możliwość zakażenia innych pracowników, lekarz powinien poinformować pacjenta o obowiązku zawiadomienia pracodawcy o zakażeniu. W przypadku chorób przenoszonych drogą płciową pacjent powinien zostać poinformowany przez lekarza o konieczności poinformowania o chorobie swojego partnera seksualnego. Informacja o pouczeniu pacjenta przez lekarza powinna być zamieszczona w dokumentacji medycznej chorego prowadzonej w placówce medycznej, a pacjent powinien to potwierdzić swoim podpisem.

Chory ma również prawo do informacji ze strony swojego lekarza podstawowej opieki zdrowotnej o obowiązku poddania się szczepieniom ochronnym i szczepieniach zalecanych.

Osoba chora psychicznie, poddana hospitalizacji wbrew woli, ma prawo do uzyskania informacji od lekarza przyjmującego o przyczynach przyjęcia do szpitala mimo niewyrażenia na to zgody i przysługujących mu prawach, w tym o możliwości odwołania się do sądu w celu niezwłocznego ustalenia legalności pozbawienia wolności.


OBOWIĄZKI LEKARZA

Lekarz ma obowiązek udzielić pacjentowi informacji o:

• stanie jego zdrowia,
• rozpoznaniu,
• proponowanych oraz możliwych metodach diagnostycznych i leczniczych,
• dających się przewidzieć następstwach zastosowania albo zaniechania metod kuracji,
• wynikach leczenia,
• rokowaniach.



O CO MOŻE PYTAĆ PACJENT

Pacjent ubezpieczony w NFZ ma prawo do informacji o:

• warunkach i rodzaju udzielanych świadczeń zdrowotnych,
• sposobie rejestracji pacjentów,
• sposobie informowania pacjentów o przewidywalnym terminie i godzinie udzielenia konkretnego świadczenia medycznego
• imionach i nazwiskach osób udzielających świadczeń zdrowotnych,
• godzinach i miejscu wykonywania usług medycznych, a w przypadku świadczeń z zakresu podstawowej opieki medycznej – również o sposobie zabezpieczenia dziennej i nocnej pomocy wyjazdowej,
• nieobecności i zastępstwach wśród personelu medycznego,
• wykazie badań diagnostycznych wykonywanych na podstawie skierowania od lekarza rodzinnego,
• wykazie placówek medycznych, które w danym regionie mają podpisane kontrakty z NFZ,
• adresie i telefonie do rzecznika praw pacjenta,
• treści karty praw pacjenta.

Dominika Sikora


DOSTĘP DO DOKUMENTACJI MEDYCZNEJ


Nie wszystko do ręki pacjenta

Pacjent ma prawo do dokumentacji medycznej dotyczącej jego zdrowia, prowadzonej w szpitalach, przychodniach i prywatnych gabinetach lekarskich. Wszystkie informacje o chorym muszą być zabezpieczone, tak aby osoby nieupoważnione nie miały do niej dostępu.

Szpitale i przychodnie – zarówno publiczne, jak i prywatne – mają ustawowy obowiązek prowadzenia dokumentacji medycznej pacjentów. Wynika to z art. 18 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz.U. nr 91, poz. 408 z późn. zm.).

WAŻNE
Dokumentacja medyczna może być udostępniona także szkole wyższej lub jednostce badawczo-rozwojowej do wykorzystania dla celów naukowych. Nie może ona jednak zawierać nazwiska oraz innych danych, które umożliwiłyby identyfikację osoby, której dokumentacja dotyczy


Rodzaje dokumentacji

Dokumentacja medyczna to zbiór materiałów zawierających dane i informacje medyczne dotyczące stanu zdrowia pacjentów oraz udzielanych im świadczeń zdrowotnych w trakcie wizyt lekarskich w przychodniach oraz podczas pobytu w szpitalu.

Prowadzone są dwa rodzaje dokumentacji medycznej:

• indywidualna – dotyczy ona konkretnego pacjenta korzystającego z usług medycznych wykonywanych przez dany szpital czy przychodnie oraz
• zbiorcza – odnosząca się do ogółu chorych korzystających ze świadczeń zdrowotnych w palcówce medycznej lub określonych grup pacjentów. Ta dokumentacja jest prowadzona w postaci ksiąg, rejestrów, formularzy itp.

Na dokumentację medyczną indywidualną składa się dokumentacja wewnętrzna i zewnętrzna. Wewnętrzna jest przeznaczona na potrzeby zakładu. Są to w szczególności historia zdrowia i choroby pacjenta. Dokonuje się w niej wpisów o wydaniu pacjentowi niezbędnych dokumentów, np. gdy opuszcza szpitala. Dokumentacja zewnętrzna jest przeznaczona dla pacjenta. Są to skierowania do szpitala, na badania diagnostyczne i konsultacje, zaświadczenia, orzeczenia, opinie lekarskie oraz karta informacyjna dotycząca przebiegu leczenia szpitalnego.

Na udostępnienie zainteresowanemu dokumentacji szpital ma 30 dni od złożenia wniosku w tej sprawie

Wpis tylko czytelny

Dokumentacja musi być prowadzona w sposób czytelny. Wpisy do niej są sporządzane w porządku chronologicznym. Pod każdym z nich musi być podpis osoby sporządzającej jakiekolwiek adnotacje w dokumentacji dotyczącej pacjenta. Nie mogą one być usunięte, a jeżeli został popełniony błąd, powinien być skreślony i opatrzony datą skreślenia oraz podpisem osoby dokonującej korekty wpisu.

W dokumentacji muszą być zarówno dane pacjenta, jak i lekarza udzielającego świadczeń zdrowotnych oraz kierującego na ich wykonanie. Znajdują się tam istotne informacje dotyczące stanu zdrowia i przebiegu choroby oraz podjętego w związku z tym leczenia.

Szpitale i przychodnie mogą prowadzić dokumentację medyczną w formie elektronicznej. Muszą jednak być spełnione pewne warunki. Przede wszystkim zasadą jest, że dokumentacja może być sporządzona i utrwalona na komputerze, jeżeli równolegle zakład prowadzi także dokumentację papierową. Szpital czy przychodnia muszą jednocześnie zapewnić bezpieczeństwo dostępu do informacji o pacjencie. Nie mogą mieć do nich dostępu osoby nieupoważnione. Poza tym muszą być zabezpieczone przed zniszczeniem. Za prowadzenie, zabezpieczenie, a także dostęp do dokumentacji medycznej odpowiada kierownik szpitala lub przychodni.


Archiwum w szpitalu

Dokumentacja medyczna musi być przez określony czas przetrzymywana przez placówkę. Archiwalna dokumentacja zakładu jest przechowywana przez 20 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym dokonano ostatniego wpisu. Dokumentacja indywidualna wewnętrzna pacjenta, w przypadku jego zgonu na skutek uszkodzenia ciała lub zatrucia, jest przechowywana przez 30 lat, a zdjęcia rentgenowskie, skierowania na badania lub zlecenia lekarza – przez 10 lat. Po upływie tych okresów jest ona niszczona. Powinno to być wykonane tak, aby uniemożliwić identyfikację pacjenta, którego dotyczyła. Przedtem jednak powinien zostać o tym poinformowany pacjent lub osoby upoważnione przez niego do dostępu do dokumentacji.
Pozdrawiam :))
"Starsza Wiosenna Miotełka"

Offline Gaga

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 26210
Ciąg dalszy....
« Odpowiedź #31 dnia: Wrzesień 22, 2006, 05:32:21 pm »
UPRAWNIENI DO DOSTĘPU

Dostęp do dokumentacji medycznej mają:

• pacjent, osoba upoważniona przez niego lub jego przedstawiciel ustawowy,
• placówka medyczna (lekarz) – także ta, z której świadczeń pacjent korzysta w celu zapewnienia ciągłości leczenia,
• sądy, prokurator, rzecznik odpowiedzialności zawodowej,
• organy rentowe oraz zespoły orzekające o stopniu niepełnosprawności,
• Zakład Ubezpieczeń Społecznych.


Dostęp do dokumentacji

Zasady udostępniania dokumentacji przez placówkę zdrowia pacjentowi, przedstawicielowi ustawowemu bądź osobie upoważnionej przez chorego są określone w art. 18 ust. 3 pkt 1 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej. Zgodnie z tą regulacją, dokumentacja medyczna jest udostępniana za pośrednictwem lekarza prowadzącego danego pacjenta.

Kiedy chory jest np. wypisywany ze szpitala, ma on prawo do otrzymania karty informacyjnej (zaliczanej do dokumentacji indywidualnej) wraz z jej jedną kopią. Zawiera ona dane dotyczące diagnozy stanu zdrowia chorego, przeprowadzonych badań czy ordynowanych leków. Natomiast dokumentacja zewnętrzna, czyli zlecenia wykonania badań czy skierowania lekarskie zostają w placówce medycznej.

Także dokumentacja wewnętrzna jest przechowywana w placówce medycznej, w której została sporządzona. Może ona być udostępniona pacjentowi na jego wniosek ustny lub pisemny. Zasadą jest, że placówka, w której chory się leczył, nie może odmówić mu dostępu do jego dokumentacji medycznej. Szpital ma 30 dni od złożenia wniosku na udostępnienie zainteresowanemu dokumentacji. Zgodę na to wydaje kierownik zakładu opieki zdrowotnej, w praktyce najczęściej jest to lekarz sprawujący opiekę nad chorym. Pacjent może po prostu do niej zajrzeć lub prosić o sporządzenie wyciągów, odpisów lub jej kopii. Za to jednak musi zapłacić.

Jeżeli dokumentacja wewnętrzna, czyli sporządzona na potrzeby szpitala, jest niezbędna pacjentowi do zapewnienia mu dalszego leczenia, a zwłoka w jej wydaniu mogłaby narazić go na utratę zdrowia, decyzję o jej udostępnieniu na zewnątrz na potrzeby innych placówek medycznych (lub lekarzowi) może podjąć także ordynator oddziału, lekarz prowadzący lub inny sprawujący opiekę nad pacjentem.

Za sporządzenie wyciągów, odpisów i kopii dokumentacji pacjent musi zapłacić, a zakład zdrowia wystawić pokwitowanie
Dominika Sikora

PRZEPROWADZANIE ZABIEGÓW I OPERACJI

Bez zgody tylko wyjątkowo

Lekarz może przeprowadzić badanie lub udzielić innych świadczeń zdrowotnych po wyrażeniu na nie zgody przez pacjenta, jego opiekuna bądź sądu. W konsekwencji, bez zgody nie można wykonać zabiegu ani operacji.

O konieczności uzyskania zgody pacjenta przez lekarza na wykonanie zabiegu lub operacji jest mowa w ustawie z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz.U. nr 175, poz. 1461 z późn. zm.). Jeżeli pacjent jest małoletni lub niezdolny do świadomego wyrażania zgody, takie prawo przechodzi na jego przedstawiciela ustawowego, a gdy i takiej osoby brak, decydujące zdanie ma sąd opiekuńczy. W przypadku osoby całkowicie ubezwłasnowolnionej zgodę na przeprowadzenie zabiegu medycznego wyraża również przedstawiciel ustawowy. Jeżeli jednak sam zainteresowany jest w stanie ze zrozumieniem wypowiedzieć swoje zdanie w sprawie planowego badania czy zabiegu, konieczne jest uzyskanie także jego zgody.


ZGODA INNEJ OSOBY

Zgodę na zabieg medyczny wyraża opiekun faktyczny, ustawowy lub sąd opiekuńczy w przypadku:

• pacjenta małoletniego, który nie ukończył 16 lat,
• osoby ubezwłasnowolnionej,
• osoby chorej psychicznie,
• upośledzonej umysłowo.


Zgoda na piśmie

W sytuacji jednak, gdy osoba małoletnia, która ukończyła 16 lat, lub pacjent ubezwłasnowolniony, chory psychicznie albo upośledzony umysłowo, lecz dysponujący dostatecznym rozeznaniem sprzeciwia się poddaniu zabiegowi medycznemu, poza zgodą jego przedstawiciela ustawowego lub faktycznego opiekuna dodatkowo wypowiedzieć musi się w tej sprawie sąd opiekuńczy. Pacjenci, którzy nie są w stanie w formie pisemnej wyrazić zgody lub odmowy na przeprowadzenie zabiegu, mogą to zrobić również w formie ustnej albo nawet przez takie swoje zachowanie, które w sposób niebudzący wątpliwości wskazuje, jaka jest ich wola.

Badanie lub udzielenie pacjentowi świadczenia zdrowotnego bez jego zgody jest dopuszczalne w sytuacji, gdy jego stan zdrowia wymaga udzielenia mu niezwłocznie pomocy medycznej. Taka sytuacja jest dopuszczalna w przypadku tych pacjentów, którym stan zdrowia lub wiek nie pozwalają na porozumienie się z otoczeniem. Lekarz powinien jednak w miarę możliwości skonsultować z innym lekarzem swoją decyzję o konieczności podjęcia czynności medycznych. Brak możliwości uzyskania zgody od chorego, który wymaga natychmiastowej pomocy lekarskiej, musi być odnotowany w jego dokumentacji medycznej.

Jeśli małoletni, który ukończył 16 lat, nie zgadza się na przeprowadzenie zabiegu, w sprawie musi wypowiedzieć się sąd opiekuńczy


Zabieg o podwyższonym ryzyku

Prawem pacjent jest również wyrażenie zgody na wykonanie zabiegu operacyjnego lub na zastosowanie przez lekarza metody leczenia lub wykonania badania diagnostycznego stwarzające podwyższone ryzyko dla pacjenta. Zgoda musi być wyrażona w formie pisemnej. Dotyczy to także małoletnich, którzy ukończyli 16 lat. Gdy pacjent małoletni, osoba ubezwłasnowolniona jest niezdolna do wyrażenia swojej zgody, robi to za nią jej opiekun ustawowy. Jeżeli ten ostatni nie zgadza się na przeprowadzenie zabiegu medycznego, w sytuacji gdy ze względu na stan zdrowia chorego jest on konieczny, lekarz musi porozumieć się w tej sprawie z sądem opiekuńczym. Ostateczna decyzja w tej sprawie należy bowiem do sądu.

Zgodnie z ustawą o zawodzie lekarza, może on wykonać zabieg operacyjny lub badanie diagnostyczne o podwyższonym ryzyku bez zgody przedstawiciela ustawowego pacjenta bądź bez zgody właściwego sądu opiekuńczego, gdy zwłoka spowodowana postępowaniem w celu uzyskania takiej zgody groziłaby pacjentowi niebezpieczeństwem utraty życia, ciężkim uszkodzeniem ciała lub rozstrojem zdrowia. W takim przypadku medyk ma obowiązek, o ile jest to możliwe, zasięgnąć opinii drugiego lekarza, w miarę możliwości tej samej specjalności.

Jeżeli w trakcie wykonywania zabiegu operacyjnego albo stosowania metody leczniczej lub diagnostycznej wystąpiły okoliczności, których nieuwzględnienie groziłoby pacjentowi niebezpieczeństwem utraty życia, ciężkim uszkodzeniem ciała, a nie ma możliwości uzyskania zgody pacjenta lub jego przedstawiciela ustawowego, lekarz ma prawo, bez uzyskania tej zgody, zmienić zakres zabiegu bądź metody leczenia lub diagnostyki w sposób umożliwiający uwzględnienie tych okoliczności. Także w takiej sytuacji, oczywiście w miarę możliwości, lekarz powinien zaczerpnąć opinii drugiego lekarza.

WAŻNE
W przypadku zagrożenia życia lekarz nie ma obowiązku pytać pacjenta o zgodę na wykonanie zabiegu, który jest konieczny ze względu na stan zdrowia chorego
Dominika Sikora

POSZANOWANIE GODNOŚCI PACJENTA

Prawo do intymności

Pacjent ma prawo do poszanowania jego prywatności i godności podczas pobytu w szpitalu czy w czasie wykonywania zabiegów lub badań zdrowotnych.

Lekarz ma obowiązek poszanowania intymności pacjenta. Jest o tym mowa zarówno w ustawie z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zawodach opieki zdrowotnej (Dz.U. nr 91, poz. 408 z późn. zm.), jak i w ustawie z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz.U. nr 175, poz. 1461 z późn. zm.).

WAŻNE
Poszanowanie godności pacjentów jest obowiązkiem wszystkich lekarzy i innych pracowników opieki zdrowotnej. Personel medyczny musi odnosić się z jednakowym szacunkiem do każdej osoby, niezależnie od jej płci, wieku, statusu społecznego, stanu cywilnego, wykształcenia, koloru skóry, rasy, chorób, orientacji seksualnej, poglądów


Obecność personelu medycznego

Podstawowym warunkiem poszanowania prywatności jest obecność jedynie pacjenta i lekarza w trakcie wykonywanych świadczeń zdrowotnych. Jeżeli jednak rodzaj wykonywanych zabiegów wymaga obecności także innych osób z personelu medycznego szpitala (np. pielęgniarki, laboranta), lekarz nie musi pytać pacjenta o zgodę na to. W takiej sytuacji przy zabiegu czy badaniu mogą być obecni jedynie ci pracownicy medyczni szpitala, których obecność jest niezbędna ze względu na rodzaj udzielanych świadczeń. To oznacza, że nie każda osoba z personelu medycznego może przebywać w trakcie wykonywania konkretnego zabiegu medycznego w jednym pomieszczeniu z pacjentem. Musi zachodzić konieczność uczestnictwa np. pielęgniarki, laboranta czy innego lekarza w trakcie wykonywanego zabiegu. Osoby te będą obecne przy zabiegu, nawet, jeżeli pacjent sprzeciwiałby się temu.

Pacjent ma jednak prawo nie zgodzić się na udział w zabiegu medycznym konkretnej osoby (np. pielęgniarki). W takim przypadku chory powinien zwrócić się do lekarza z prośbą, aby ktoś inny zastąpił wskazaną przez niego osobę. Prośba nie musi być spełniona, jeśli lekarz nie ma możliwości zastąpienia jednego pracownika innym. Z reguły jednak lekarze przychylają się do prośby pacjenta, szczególnie, jeżeli ten dobrze uzasadni swoją prośbę.


Obecność studentów

Wyjątek od zasady, że w czasie zabiegu w sali operacyjnej, gabinecie lekarskim czy pokoju zabiegowym mogą przebywać tylko osoby z niezbędnego personelu medycznego, stanowi obecność osób uczących się zawodów medycznych. Ich obecność jest możliwa tylko w:

• klinikach,
• szpitalach akademii medycznych,
• jednostkach badawczo-rozwojowych i innych jednostkach uprawnionych do kształcenia studentów nauk medycznych.

Nie jest konieczne uzyskanie zgody pacjenta na obecność studentów, jeżeli jest ona ograniczona do niezbędnego zakresu wynikającego z celów dydaktycznych. Natomiast konieczne jest uzyskanie zgody pacjenta na ich obecność osób, jeżeli nie ma wyższej konieczności do wykonania zabiegu (nie ma np. zagrożenia życia), a przeprowadzenie zabiegu służy wyłącznie demonstracji o charakterze dydaktycznym.

Fakt obecności studentów podczas wykonywania czynności medycznych stanowi wyjątek od prawa pacjenta do intymności. W przypadku małoletnich lub osób ubezwłasnowolnionych zgodę na obecność osób postronnych w trakcie wykonywania świadczeń medycznych wyraża ich przedstawiciel ustawowy lub opiekun prawny.

Lekarz ma również obowiązek nadzorowania jak przestrzegane jest prawo pacjenta do intymności przez pozostałych członków personelu medycznego – ponosi bowiem odpowiedzialność za zachowanie innych osób, które asystują mu w trakcie wykonywania świadczenia medycznego.


Prawo w regulaminie

Prawo pacjenta do intymności musi być przestrzegane zarówno w publicznych, jak i niepublicznych szpitalach, przychodniach czy gabinetach. Muszą one stworzyć choremu takie warunki, aby możliwe było respektowanie tego prawa. Dlatego m.in. w każdym zakładzie opieki zdrowotnej musi znajdować się regulamin porządkowy, w którym wskazuje się, w jaki sposób personel medyczny ma respektować prawo do intymności i zachowania godności przez chorego. Zapisy regulaminu muszą jednoznacznie i wyczerpująco wskazywać, jaka jest organizacja i porządek procesu udzielania świadczeń medycznych w danej placówce medycznej.

Od lekarza wymaga się delikatności, życzliwości i kulturalnego traktowania pacjentów
Dominika Sikora

OBOWIĄZEK ZACHOWANIA TAJEMNICY LEKARSKIEJ

Dotyczy nie tylko lekarza
Lekarz nie może udzielić informacji o stanie zdrowia pacjenta innym osobom, bez wcześniejszej zgody chorego. Wyjątek stanowi sytuacja, gdy choroba uniemożliwia udzielenie takiego pozwolenia.
(materiał płatny)

NIEZADOWOLENIE Z USŁUG MEDYCZNYCH

Ze skargą nie od razu do centrali
Jeżeli pacjent uzna, że jego prawo do ochrony zdrowia nie jest realizowane w sposób zadowalający, może złożyć skargę.
(materiał płatny)

Biuro Praw Pacjenta

Biuro Praw Pacjenta działa przy ministrze zdrowia. Dyrektorem tego biura jest Krystyna Barbara Kozłowska.

Biuro Praw Pacjenta przy ministrze zdrowia zostało powołane 1 stycznia 2002 roku. Umożliwia ono pacjentom kontakt m.in. z prawnikami oraz konsultantami medycznymi. Do najczęstszych spraw zgłaszanych do Biura należą skargi na działalność świadczeniodawców, trudności w dostępie do lekarzy specjalistów, odmowa wydania kopii dokumentacji medycznej pacjenta, korupcja, podejrzenie popełnienia błędów medycznych, zakażenia WZW typu „C” i „B” oraz gronkowcem złocistym.

iuro współpracuje z rzecznikiem praw obywatelskich, rzecznikiem praw dziecka, rzecznikami odpowiedzialności zawodowej w izbach lekarskich, rzecznikami odpowiedzialności zawodowej w izbach pielęgniarskich, centralą i oddziałami wojewódzkimi Narodowego Funduszu Zdrowia, podmiotami, które utworzyły zakłady opieki zdrowotnej, organami administracji rządowej i samorządowej, organizacjami pozarządowymi działającymi na rzecz praw pacjenta oraz konsultantami krajowymi i wojewódzkimi.


Pomoc w psychiatrii

W Biurze jest zatrudnionych także 11 osób pełniących funkcję rzeczników praw pacjenta szpitala psychiatrycznego. Zgodnie prawem, od stycznia 2006 roku osoba korzystająca ze świadczeń zdrowotnych udzielanych przez szpital psychiatryczny ma prawo do pomocy w ochronie swoich praw. Prawo do takiej pomocy ma również jej przedstawiciel ustawowy, opiekun prawny lub faktyczny. Ochrona praw osób korzystająca ze świadczeń zdrowotnych udzielanych przez szpital psychiatryczny należy do zadań rzecznika praw pacjenta szpitala psychiatrycznego.

Zadaniami tego rzecznika są:

• pomoc w dochodzeniu praw w sprawach związanych z przyjętym leczeniem, warunkami pobytu i wypisaniem ze szpitala psychiatrycznego,
• wyjaśnianie lub pomoc w wyjaśnianiu ustnych i pisemnych skarg pacjentów,
• współpraca z rodziną, przedstawicielem ustawowym, opiekunem prawnym lub faktycznym pacjentów,
• inicjowanie i prowadzenie działalności edukacyjno-informacyjnej w zakresie praw osób korzystających ze świadczeń zdrowotnych udzielanych przez szpital psychiatryczny.

Według informacji Biura, do końca 2006 roku w szpitalach psychiatrycznych i oddziałach psychiatrycznych szpitali ogólnych będzie funkcjonowało 20 rzeczników praw pacjenta szpitala psychiatrycznego. W przyszłości ma być zatrudnionych 50.

Siedziba Biura

ul. Długa 38/40, Warszawa 00-238
tel./faks: (0-22) 635-75-78
sekretariat@bpp.waw.pl
Bezpłatna infolinia: 0-800-190-590 (pn.–pt. w godz. 9.00 – 21.00)
Biuro jest czynne:
pn.–pt. w godz. 8.15–16.15
Przyjmowanie petentów:
pn.–pt. w godz. 9.00–15.00
Prawnik biura przyjmuje:
pn.–pt. w godz. 9.00–15.00
Konsultanci medyczni
Biura Praw Pacjenta:
pn.–czw. w godz. 15.30–19.30

Inne ważne adresy

Ministerstwo Zdrowia
ul. Miodowa 15, 00-952 Warszawa
centrala telefoniczna (0-22) 634 96 00
kancelaria@mz.gov.pl

Biuro Rozliczeń Międzynarodowych
(ten adres jest potrzebny przy ubieganiu się o możliwość leczenia za granicą), ul. Chałubińskiego 8,
00-613 Warszawa
(0- 22) 830 04 20
faks: (0-22) 830 09 04,

Oprac. iwa
www.brm.gov.pl


LECZENIE PACJENTÓW Z ZABURZENIAMI PSYCHICZNYMI

Dostęp do bezpłatnych świadczeń

Pacjent z zaburzeniami psychicznymi, chory psychicznie lub upośledzony umysłowo przebywający w szpitalu psychiatrycznym lub w domu pomocy społecznej ma prawo do porozumiewania się bez ograniczeń z rodziną i innymi osobami.
Dominika Sikora
(materiał płatny)

Pomoc rzeczników NFZ

Przy Narodowym Funduszu Zdrowia działa rzecznik praw pacjenta.
Funkcję tę pełni Aleksandra Piątek
.

Adres rzecznika:
Narodowy Fundusz Zdrowia – Centrala,

ul. Grójecka 186,
02-390 Warszawa
tel. (22) 572-61-55

rzecznikprawpacjenta@nfz.gov.pl

Przy oddziałach funduszu natomiast działają regionalni rzecznicy.
Do zadań i kompetencji rzecznika należy:


• kontrola przestrzegania praw pacjenta
• podejmowanie działań interwencyjnych w sytuacjach naruszenia praw pacjenta
• wskazanie trybu skargowego w przypadku naruszenia praw pacjenta
• współpraca z Rzecznikiem Praw Obywatelskich jako organem konstytucyjnym w zakresie przestrzegania praw pacjenta
• współpraca z Biurem Praw Pacjenta Ministerstwa Zdrowia
• współpraca ze świadczeniodawcami w zakresie przestrzegania praw pacjenta
• współpraca z organami założycielskimi jednostek ochrony zdrowia w zakresie realizacji praw pacjenta
• współpraca z rzecznikiem odpowiedzialności zawodowej w Izbie Lekarskiej i Izbie Pielęgniarek i Położnych
• współpraca z organizacjami rządowymi i pozarządowymi działającymi na rzecz praw pacjenta
• współpraca z organizacjami skupiającymi pacjentów (ubezpieczonych) w zakresie praw pacjenta
• monitorowanie przestrzegania (poszanowania) praw pacjenta (ubezpieczonego) przez komórki organizacyjne NFZ oraz placówki ochrony zdrowia udzielające świadczeń medycznych w oparciu o umowę z NFZ
• analiza skarg i wniosków kierowanych przez ubezpieczonego do Narodowego Funduszu Zdrowia
• współdziałanie z komórkami organizacyjnymi NFZ, szczególnie z Departamentem Spraw Ubezpieczonych w zakresie realizacji praw pacjenta
• współpraca z rzecznikiem prasowym i biuletynem NFZ w zakresie informacji dla ubezpieczonych
• wnioskowanie do zastępcy prezesa NFZ do spraw medycznych o przeprowadzenie kontroli kontraktu ze świadczeniodawcą w związku z rażącym naruszeniem praw pacjenta
• koordynacja i nadzór merytoryczny nad pracą rzeczników praw pacjenta w oddziałach wojewódzkich NFZ
• przygotowanie informacji kwartalnej dotyczącej przestrzegania praw pacjenta kierowanej do zastępcy prezesa NFZ ds. medycznych
• współudział w organizowaniu szkoleń i narad dotyczących przestrzegania praw pacjenta
• przyjmowanie skarg ubezpieczonych na działalność świadczeniodawcy, z którym fundusz zawarł umowy na udzielanie świadczeń zdrowotnych
• prowadzenie rejestru złożonych lub nadesłanych do rzecznika pism
• utrzymywanie bieżącego kontaktu z ubezpieczonymi w NFZ
• utworzenie i prowadzenie zespołu rzecznika praw pacjenta
• współpraca z Radami Społecznymi Oddziałów Wojewódzkich NFZ.

Oprac. iwa

Rzecznicy praw pacjenta [/color]

W kraju rzecznicy praw pacjenta Narodowego Funduszu Zdrowia działają przy wojewódzkich oddziałach Funduszu.

Poniżej podajemy ich adresy.

• Dolnośląski NFZ
ul. Dawida 2, 50-525 Wrocław
pokój 15 – Małgorzata Sadowy-Piątek
tel. (71) 797-91-48/49,
rzecznikpp@nfz-wroclaw.pl

• Kujawsko-Pomorski NFZ
ul. J. Słowackiego 3,
85-071 Bydgoszcz
pokój 6 – Mariola Tuszyńska
tel. (52) 325-27-37
mariola.tuszynska@nfz-bydgoszcz.pl

• Lubelski NFZ
ul. Szkolna 16, 20-124 Lublin
pokój 2 – Krystyna Domańska
tel. (81) 531-05-45
krystyna.domanska@nfz-lublin.pl

• Lubuski NFZ
ul. Podgórna 9B, 65-057 Zielona Góra
pokój 5 – Anna Sierżęga
tel. (68) 328-76-76
rzecznik_praw@nfz-zielonagora.pl

• Łódzki NFZ
ul. Żeligowskiego 32/34,
90-032 Łódź
Małgorzata Zalewska
tel. (42) 275-41-40 do 44
rzecznikpp@nfz-lodz.pl

• Małopolski NFZ
ul. Batorego 24, 31-135 Kraków
Tomasz Filarski
tel. (12) 298-83-03
t.filarski@nfz-krakow.pl

• Mazowiecki NFZ
ul. Chałubińskiego 8,
00-613 Warszawa
Krzysztof Romanowski
tel. (22) 582-84-15, 582-84-16
rpp@nfz-warszawa.pl

• Opolski NFZ
ul. Głogowska 37, 43-315 Opole
pokój nr 7 – Tadeusz Kaczmarek
tel. (77) 402-01-82, 457-69-76
rpp_kaczmarek@nfz-opole.pl

• Podkarpacki NFZ
ul. Zamkowa 8, 35-032 Rzeszów
Jadwiga Woś
tel. (17) 860-41-70
rzecznik_praw@nfz-rzeszow.pl

• Podlaski NFZ
ul. Pałacowa 3, 15-042 Białystok
pokój 1 – Maciej Olesiński
tel. (85) 745-95-76/77
molesinski@nfz-bialystok.pl

• Pomorski NFZ
ul. Podwale Staromiejskie 69,
80-844 Gdańsk
Jadwiga Styczeń
tel. (58) 321-86-29, 321-86-32
rzecznik.praw.pacjenta@nfz-gdansk.pl

• Śląski NFZ
ul. Kossutha 13, 40-844 Katowice
pokój nr 109 – Maria Kukawska
tel. (32) 735-17-07
mkukawska@nfz-katowice.pl

• Świętokrzyski NFZ
ul. Jana Pawła II 9, 25-025 Kielce
pokój 023 – Ireneusz Kędzierski
tel. (41) 364-61-06
rzecznik.praw.pacjenta@nfz-kielce.pl

• Warmińsko-Mazurski NFZ
ul. Żołnierska 16, 10-561 Olsztyn
pokój 1 – Bogusława Leszczyńska
tel. (89) 539-97-93
rzecznik.pp@nfz-olsztyn.pl

• Wielkopolski NFZ
ul. Piekary 14/15, 61-823 Poznań
pokój 608, 609 – Tomasz Niewiadomski
tel. (61) 850-60-26, 850-60-75
tomasz.niewiadomski@nfz-poznan.pl

• Zachodniopomorski NFZ
ul. Arkońska 45, 71-470 Szczecin
pokój 4 – Maria Matusiak
tel. (91) 425-10-52
maria.matusiak@nfz-szczecin.pl

Oprac. D

 
POBIERANIE KOMÓREK, TKANEK, NARZĄDÓW

Konieczne pytanie o zgodę
Każda osoba może w dowolnym czasie podczas swojego życia składać i cofać sprzeciw w sprawie pobierania jej komórek, tkanek i narządów.
Dominika Sikora
(materiał płatny)

PRAWO DO LECZENIA ZA GRANICĄ

Gdy nie można czekać
Polscy pacjenci mogą ubiegać się o wyjazd na planowe leczenie do zachodnich klinik i szpitali. Zgoda na to wydawana jest w ściśle określonych przypadkach.
Dominika Sikora
(materiał płatny)

Z ORZECZNICTWA
Zbiorcze dane także dostępne


Pacjent publicznego zakładu opieki zdrowotnej ma uprawnienie do udostępnienia mu dokumentacji medycznej zbiorczej prowadzonej przez zakład, w zakresie dotyczącym jego osoby, a w razie odmowy uznania tego uprawnienia przez zakład może zaskarżyć czynność zakładu do sądu administracyjnego – orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku (wydanym w składzie 7 sędziów) z 19 maja 2003 r. (sygn. akt OSA 1/03, ONSA 2003/4/114).

Wyrok wydano w związku ze skargą Teresy W. na czynność Szpitala Klinicznego (...) w W., odmawiającą uznania jej uprawnienia do udostępnienia jej dokumentacji medycznej zbiorczej w zakresie dotyczącym jej osoby. Jak stwierdził NSA, z art. 18 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz.U. nr 91, poz. 408 z późn. zm.) wynika jednoznacznie, że zakład opieki zdrowotnej udostępnia pacjentowi prowadzoną przez zakład dokumentację medyczną. Przepis ten nie zawiera żadnych ograniczeń co do zakresu udostępniania dokumentacji pacjentowi. Akt wykonawczy ma określić jedynie sposób udostępniania dokumentacji medycznej i tak było w rozporządzeniu (z 1992 roku) obowiązującym w czasie, gdy skarżąca wystąpiła o udostępnienie dokumentacji i jest także w obecnym określającym rodzaje dokumentacji medycznej w zakładach opieki zdrowotnej, sposób jej prowadzenia oraz szczegółowe warunki jej udostępniania.


Jak udostępniać

Problem więc sprowadza się nie do tego, co należy udostępniać, ale do sposobu udostępnienia tej dokumentacji – takiego, aby nie naruszyć praw innych pacjentów.

Chodzi w szczególności o dokumentację zbiorczą, odnoszącą się do ogółu osób korzystających ze świadczeń danego zakładu. Jest ona prowadzona w formie ksiąg, rejestrów lub kartotek. Jak zauważył NSA, pomijając oczywistą kwestię udostępniania pacjentowi dokumentacji indywidualnej zewnętrznej, rozporządzenie wprost uregulowało udostępnianie na żądanie pacjenta dokumentacji medycznej wewnętrznej, która go dotyczy. Nie może jednak z tego wynikać, że tym samym wyłączono możliwość udostępnienia pacjentowi dokumentacji medycznej zbiorczej w zakresie, w jakim go dotyczy. Brak unormowania w sposobu udostępniania pacjentowi danych i informacji medycznych dotyczących jego osoby z dokumentacji zbiorczej oznaczał, że zakład powinien udostępnić takie dane i informacje w sposób uwzględniający prawa pacjenta, który występuje z takim żądaniem, oraz prawa innych pacjentów. Mogło to być na przykład sporządzenie odpowiednich wyciągów lub odpisów z dokumentacji zbiorczej w zakresie danych i informacji dotyczących pacjenta.


Uzasadniona skarga

W rozpatrywanej sprawie szpital, wnosząc o oddalenie skargi, podał, że „skarga stała się bezprzedmiotowa z uwagi na wydanie skarżącej kopii posiadanej przez szpital dokumentacji”. Jednakże z pisma szpitala do skarżącej, które ma to potwierdzać, nie wynika, że udostępniono skarżącej dane i informacje z dokumentacji medycznej zbiorczej. Teresa W. występowała nie tylko o udostępnienie dokumentacji indywidualnej, ale także o udostępnienie dotyczących jej danych z dokumentacji zbiorczej. Skarga była zatem uzasadniona.

Oprac. iwa

Karta praw pacjenta

Karta Praw Pacjenta to zbiór przepisów prawnych, w których są opisane prawa pacjentów. Musi ona być wywieszona w każdym zakładzie opieki zdrowotnej w miejscu widocznym dla pacjentów.

Prawa pacjenta są uregulowane w:

• Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. nr 78, poz. 483),
• Ustawie z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz.U. nr 91, poz. 408 z późn. zm.),
• Ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz.U. nr 111, poz. 535 z późn. zm.),
• Ustawie z dnia 1 lipca 2005 r. o pobieraniu, przechowywaniu i przeszczepianiu komórek, tkanek i narządów (Dz.U. nr 169, poz. 1411),
• Ustawie z dnia 5 lipca 1996 r. o zawodach pielęgniarki i położnej (Dz.U. nr 91, poz. 410 z późn. zm.),
• Ustawie z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz.U. nr 175, poz. 1461 z późn. zm.).


KARTA PRAW PACJENTA

I. Prawa pacjenta wynikające z bezpośredniego stosowania przepisów konstytucji

1. Każdy ma prawo do ochrony zdrowia – art. 68 ust. 1.
2. Każdy obywatel ma prawo do równego dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, na warunkach i w zakresie określonych w ustawie – art. 68 ust. 2.

II. Prawa pacjenta w zakładzie opieki zdrowotnej, o których stanowi ustawa o zakładach opieki zdrowotnej

1. Pacjent zgłaszający się do zakładu opieki zdrowotnej ma prawo do natychmiastowego udzielenia mu świadczeń zdrowotnych ze względu na zagrożenie życia lub zdrowia, niezależnie od okoliczności – art. 7.
2. Pacjent w zakładzie opieki zdrowotnej ma prawo do:

– świadczeń zdrowotnych odpowiadających wymaganiom wiedzy medycznej, a w sytuacji ograniczonych możliwości udzielenia odpowiednich świadczeń
– do korzystania z rzetelnej, opartej na kryteriach medycznych procedury ustalającej kolejność dostępu do świadczeń – art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 1, pkt 1 i art. 26,
– udzielania mu świadczeń zdrowotnych przez osoby uprawnione do ich wykonywania, w pomieszczeniach i przy zastosowaniu urządzeń odpowiadających określonym wymaganiom fachowym i sanitarnym – art. 9 ust. 1 i art. 10,
– informacji o swoim stanie zdrowia – art. 19 ust. 1 pkt 2,
– wyrażenia zgody albo odmowy na udzielenie mu określonych świadczeń zdrowotnych, po uzyskaniu odpowiedniej informacji – art. 19 ust. 1 pkt 3,
– intymności i poszanowania godności w czasie udzielania świadczeń zdrowotnych – art. 19 ust. 1 pkt 4,
– udostępniania mu dokumentacji medycznej lub wskazania innej osoby, której dokumentacja ta może być udostępniana – art. 18 ust. 3 pkt 1,
– zapewnienia ochrony danych zawartych w dokumentacji medycznej dotyczącej jego osoby – art. 18 ust. 2,
– dostępu do informacji o prawach pacjenta – art. 19 ust. 6.

3. W zakładzie opieki zdrowotnej przeznaczonym dla osób wymagających całodobowych lub całodziennych świadczeń zdrowotnych, np. w szpitalu, sanatorium, zakładzie leczniczo-opiekuńczym, pacjent przyjęty do tego zakładu ma prawo do zapewnienia mu:

– środków farmaceutycznych i materiałów medycznych – art. 20 ust. 1 pkt 2 i art. 26,
– pomieszczenia i wyżywienia odpowiedniego do stanu zdrowia – art. 20 ust. 1 pkt 3 i art. 26,
– opieki duszpasterskiej – art. 19 ust. 3 pkt 3,
– dodatkowej opieki pielęgnacyjnej sprawowanej przez osobę bliską lub inną osobę wskazaną przez siebie – art. 19 ust. 3 pkt 1,
– kontaktu osobistego, telefonicznego lub korespondencyjnego z osobami z zewnątrz – art. 19 ust. 3 pkt 2,
– wskazania osoby lub instytucji, którą zakład opieki zdrowotnej obowiązany jest powiadomić o pogorszeniu się stanu zdrowia pacjenta powodującego zagrożenie życia albo w razie jego śmierci – art. 20 ust. 2 i art. 26,
– wyrażenia zgody albo odmowy na umieszczenie go w tym zakładzie opieki zdrowotnej – art. 21 ust. 1 i art. 26,
– wypisania z zakładu opieki zdrowotnej na własne żądanie i uzyskania od lekarza informacji o możliwych następstwach zaprzestania leczenia w tym zakładzie – art. 22 ust. 1 i 3 oraz art. 26,
– udzielenia mu niezbędnej pomocy i przewiezienia go do innego szpitala, w sytuacji gdy pomimo decyzji uprawnionego lekarza o potrzebie niezwłocznego przyjęcia do szpitala nie może być do tego szpitala przyjęty – art. 21.
– pacjent ma prawo do świadczeń zdrowotnych pogotowia ratunkowego w razie wypadku, urazu, porodu, nagłego zachorowania lub nagłego pogorszenia stanu zdrowia powodującego zagrożenie życia – art. 28.

III. Prawa pacjenta określone w ustawie o zawodach lekarza i lekarza dentysty

Pacjent ma prawo do:

1. udzielania mu świadczeń zdrowotnych przez lekarza, zgodnie ze wskazaniami aktualnej wiedzy medycznej, dostępnymi lekarzowi metodami i środkami zapobiegania, rozpoznawania leczenia chorób, zgodnie z zasadami etyki zawodowej oraz z należytą starannością – art. 4,
2. uzyskania od lekarza pomocy lekarskiej w każdym przypadku, gdy zwłoka w jej udzieleniu mogłaby spowodować niebezpieczeństwo utraty życia, ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia, oraz w innych przypadkach niecierpiących zwłoki – art. 30,
3. uzyskania od lekarza przystępnej informacji o swoim stanie zdrowia, rozpoznaniu, proponowanych oraz możliwych metodach diagnostycznych, leczniczych, dających się przewidzieć następstwach ich zastosowania albo zaniechania, wynikach leczenia oraz rokowaniu – art. 31 ust. 1,
4. zażądania od lekarza informacji o swoim stanie zdrowia i o rokowaniu wówczas, gdy sądzi, że lekarz ogranicza mu informację z uwagi na jego dobro – art. 31 ust. 4,
5. decydowania o osobach, którym lekarz może udzielać informacji, o których mowa w pkt 3 – art. 31 ust. 2,
6. wyrażenia żądania, aby lekarz nie udzielał mu informacji, o których mowa w pkt 3 – art. 31 ust. 3,
7. niewyrażenia zgody na przeprowadzenie przez lekarza badania lub udzielenia mu innego świadczenia zdrowotnego – art. 32 ust. 1,
8. wyrażenia zgody albo odmowy na wykonanie mu zabiegu operacyjnego albo zastosowania wobec niego metody leczenia lub diagnostyki stwarzającej podwyższone ryzyko; w celu podjęcia przez pacjenta decyzji lekarz musi udzielić mu informacji, o której mowa w pkt 3 – art. 34 ust. 1 i 2,
9. uzyskania od lekarza informacji, jeżeli w trakcie wykonywania zabiegu bądź stosowania określonej metody leczenia lub diagnostyki, w związku z wystąpieniem okoliczności stanowiących zagrożenie dla życia lub zdrowia pacjenta, lekarz dokonał zmian w ich zakresie – art. 35 ust. 2,
10. poszanowania przez lekarza jego intymności i godności osobistej – art. 36 ust. 1,
11. wyrażania zgody albo odmowy na uczestniczenie przy udzielaniu mu świadczeń zdrowotnych osób innych niż personel medyczny niezbędny ze względu na rodzaj świadczeń – art. 36 ust. 1 i 2,
12. wnioskowania do lekarza o zasięgnięcie przez niego opinii właściwego lekarza specjalisty lub zorganizowania konsylium lekarskiego – art. 37,
13. dostatecznie wcześniejszego uprzedzenia go przez lekarza o zamiarze odstąpienia od jego leczenia i wskazania mu realnych możliwości uzyskania określonego świadczenia zdrowotnego u innego lekarza lub w zakładzie opieki zdrowotnej – art. 38 ust. 2,
14. zachowania w tajemnicy informacji związanych z nim, a uzyskanych przez lekarza w związku z wykonywaniem zawodu – art. 40 ust. 1,
15. uzyskania od lekarza informacji o niekorzystnych dla niego skutkach, w przypadku wyrażenia zgody na ujawnienie dotyczących go informacji, będących w posiadaniu lekarza – art. 40 ust. 2 pkt 4,
16. wyrażania zgody lub odmowy na podawanie przez lekarza do publicznej wiadomości danych umożliwiających identyfikację pacjenta – art. 40 ust. 4,

Pacjent, który ma być poddany eksperymentowi medycznemu, ma prawo do:

1. wyrażenia zgody lub odmowy na udział w eksperymencie medycznym po uprzednim poinformowaniu go przez lekarza o celach, sposobach i warunkach przeprowadzenia eksperymentu, spodziewanych korzyściach leczniczych lub poznawczych, ryzyku oraz o możliwościach cofnięcia zgody i odstąpienia od udziału w eksperymencie w każdym jego stadium – art. 24 ust. 1, art. 25 ust. 1 i art. 27 ust. 1,
2. poinformowania go przez lekarza o niebezpieczeństwie dla zdrowia i życia, jakie może spowodować natychmiastowe przerwanie eksperymentu – art. 24 ust. 2,
3. cofnięcia zgody na eksperyment medyczny w każdym stadium eksperymentu – art. 27 ust. 1.

IV. Prawa pacjenta określone w ustawie o zawodzie pielęgniarki i położnej

Pacjent ma prawo do:

1. udzielania mu świadczeń zdrowotnych przez pielęgniarkę, położną, posiadającą prawo wykonywania zawodu, zgodnie z aktualną wiedzą medyczną, dostępnymi jej metodami i środkami, zgodnie z zasadami etyki zawodowej oraz ze szczególną starannością – art. 18,
2. udzielenia mu pomocy przez pielęgniarkę, położną, zgodnie z posiadanymi przez nią kwalifikacjami, w każdym przypadku niebezpieczeństwa utraty przez niego życia lub poważnego uszczerbku na jego zdrowiu – art. 19,
3. uzyskania od pielęgniarki, położnej informacji o jego prawach – art. 20 ust.1,
4. uzyskania od pielęgniarki, położnej informacji o swoim stanie zdrowia, w zakresie związanym ze sprawowaną przez pielęgniarkę, położną, opieką pielęgnacyjną – art. 20 ust. 2,
5. zachowania w tajemnicy informacji związanych z nim, a uzyskanych przez pielęgniarkę, położną w związku z wykonywaniem zawodu – art. 21 ust. 1,
6. wyrażania zgody lub odmowy na podawanie przez pielęgniarkę, położną do publicznej wiadomości danych umożliwiających identyfikację pacjenta – art. 21 ust. 4.

V. Prawa pacjenta określone w ustawie o ochronie zdrowia psychicznego z 1994 roku

Pacjent z zaburzeniami psychicznymi, chory psychicznie lub upośledzony umysłowo ma prawo do:

1. bezpłatnych świadczeń zdrowotnych udzielanych mu przez publiczne zakłady psychiatrycznej opieki zdrowotnej – art. 10 ust. 1,
2. bezpłatnych leków i artykułów sanitarnych oraz pomieszczenia i wyżywienia, jeżeli przebywa w szpitalu psychiatrycznym będącym publicznym zakładem opieki zdrowotnej – art. 10 ust. 2,
3. zapewnienia mu rodzaju metod postępowania leczniczego właściwych nie tylko z uwagi na cele zdrowotne, ale także ze względu na interesy oraz inne jego dobro osobiste i dążenie do jego poprawy zdrowia w sposób najmniej dla pacjenta uciążliwy – art. 12,
4. porozumiewania się bez ograniczeń z rodziną i innymi osobami, w przypadku gdy przebywa w szpitalu psychiatrycznym albo w domu pomocy społecznej – art. 13,
5. wystąpienia o okresowe przebywanie poza szpitalem bez wypisywania go z zakładu – art. 14,
6. uprzedzenia go o zamiarze zastosowania wobec niego przymusu bezpośredniego; dopuszczenie zastosowania tego środka wobec pacjenta musi wynikać z ustawy – art. 18,
7. uprzedzenia o zamiarze przeprowadzenia badania psychiatrycznego bez jego zgody oraz podania przyczyn takiej decyzji; badanie takie może być przeprowadzone, jeżeli zachowanie pacjenta wskazuje na to, że z powodu zaburzeń psychicznych może zagrażać bezpośrednio własnemu życiu albo życiu lub zdrowiu innych osób, bądź nie jest zdolny do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych – art. 21 ust. 1 i 2,
8. wyrażenia zgody lub odmowy na przyjęcie do szpitala psychiatrycznego, z wyłączeniem sytuacji, gdy przepisy ustawy dopuszczają przyjęcie do szpitala psychiatrycznego bez zgody pacjenta – art. 22 ust. 1 i art. 23, 24 oraz 29,
9. poinformowania i wyjaśnienia mu przez lekarza przyczyny przyjęcia do szpitala psychiatrycznego w sytuacji, gdy nie wyraził na to zgody oraz uzyskania informacji o przysługujących mu w tej sytuacji prawach – art. 23 ust. 3,
10. cofnięcia uprzednio wyrażonej zgody na przyjęcie do szpitala psychiatrycznego – art. 28,
11. niezbędnych czynności leczniczych mających na celu usunięcie przyczyny przyjęcia go do szpitala bez jego zgody i zapoznania go z planowanym postępowaniem leczniczym – art. 33 ust. 1 i 2,
12. wypisania ze szpitala psychiatrycznego, jeżeli przebywa w nim bez wyrażenia przez siebie zgody, jeżeli ustały przyczyny jego przyjęcia i pobytu w szpitalu psychiatrycznym bez takiej zgody – art. 35 ust. 1,
13. pozostania w szpitalu w sytuacji, o której mowa w pkt 17, za swoją później wyrażoną zgodą, jeżeli w ocenie lekarza, jego dalszy pobyt w tym szpitalu jest celowy – art. 35 ust. 2,
14. złożenia, w dowolnej formie, wniosku o nakazania wypisania go ze szpitala psychiatrycznego – art. 36 ust. 1,
15. wystąpienia do sądu opiekuńczego o nakazanie wypisania ze szpitala psychiatrycznego, po uzyskania odmowy wypisania ze szpitala na wniosek, o którym mowa w pkt 19 – art. 36 ust. 3,
16. informacji o terminie i sposobie złożenia wniosku do sądu opiekuńczego, o którym mowa w pkt 20 – art. 36 ust. 3,
17. złożenia wniosku o ustanowienie kuratora, jeżeli przebywając w szpitalu psychiatrycznym, potrzebuje pomocy do prowadzenia wszystkich swoich spraw albo spraw określonego rodzaju – art. 44 ust. 1,

oraz ma prawo do tego, aby osoby wykonujące czynności wynikające z ustawy zachowały w tajemnicy wszystko co go dotyczy, a o czym powzięły wiadomość wykonując czynności wynikające z ustawy – art. 50 ust. 1.

VI. Prawa pacjenta określone w ustawie o pobieraniu, przechowywaniu i przeszczepianiu komórek, tkanek i narządów

Pacjent ma prawo do:

1. wyrażenia i cofnięcia w każdym czasie sprzeciwu na pobranie po jego śmierci komórek, tkanek i narządów – art. 4 i art. 5 ust. 1-4,
2. dobrowolnego wyrażenia przed lekarzem zgody na pobranie od niego za życia komórek, tkanek lub narządów w celu ich przeszczepienia określonemu biorcy, jeżeli ma pełną zdolność do czynności prawnych – art. 9 ust. 1 pkt 7,
3. ochrony danych osobowych dotyczących dawcy/biorcy przeszczepu i objęcia ich tajemnicą – art. 12 ust. 1.
4. Kandydat na biorcę ma prawo do umieszczenia go na liście osób oczekujących na przeszczepienie komórek, tkanek i narządów i być wybrany jako biorca w oparciu o kryteria medyczne – art. 13.


Z ORZECZNICTWA

Kiedy możliwa odmowa zabiegu

Zarówno pod rządami poprzednio obowiązujących przepisów, jak i obecnie odmowa lekarza wykonania w publicznym zakładzie opieki zdrowotnej zabiegu operacyjnego, którego celowość stwierdzono, nie może być dowolną decyzją tego lekarza, a wymaga istnienia poważnych powodów stwierdzonych stosownymi konsultacjami oraz szczegółowego uzasadnienia w dokumentacji medycznej – orzekł Sąd Najwyższy w wyroku z 11 grudnia 2002 r. (sygn. akt I CKN 1386/00, niepubl.).


W tym samym wyroku Sąd Najwyższy orzekł także, że w razie odmowy wykonania zabiegu leczniczego szkodę pacjenta stanowi nie tylko pogorszenie jego stanu zdrowia, lecz również utrzymywanie się rozstroju zdrowia, jeśli w wyniku zabiegu mógł on zostać wyeliminowany.

W rozpatrywanej sprawie powód wnosił o zasądzenie od Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w W. 20 tys. zł odszkodowania w związku ze szkodą poniesioną na skutek odmowy wykonania niezbędnego zabiegu operacyjnego.


Prawa konstytucyjne

SN podkreślił, że prawo każdego człowieka do ochrony zdrowia i równego dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych jest jednym z fundamentalnych praw zagwarantowanych w konstytucji, a prawo to konkretyzowane jest w określonych ustawach. Zgodnie z nimi pacjent ma m.in. prawo do świadczeń zdrowotnych odpowiadających wymaganiom wiedzy medycznej, co oznacza także prawo do zabiegu operacyjnego, jeśli stan jego zdrowia tego wymaga.

Odpowiednikami tych praw są obowiązki zakładów opieki zdrowotnej i lekarzy, w tym obowiązek przeprowadzenia niezbędnego zabiegu. Zgodnie z ustawą o zawodzie lekarza, lekarz wykonujący zawód na podstawie stosunku pracy lub w ramach służby może nie podjąć lub odstąpić od leczenia (w tym także wykonania zabiegu operacyjnego) jedynie gdy istnieją ku temu poważne powody, a nie zachodzi przypadek nie cierpiący zwłoki. Musi jednak uzyskać na to zgodę swojego przełożonego i ma obowiązek uzasadnić i odnotować swoją decyzję w dokumentacji medycznej. Ma również obowiązek dostatecznie wcześnie uprzedzić o tym pacjenta i wskazać realne możliwości uzyskania tego świadczenia u innego lekarza lub w zakładzie opieki zdrowotnej. Przepisy obowiązującej w dacie odmowy wykonania u powoda zabiegu operacyjnego ustawy z dnia 28 października 1950 r. o zawodzie lekarza w ogóle nie przewidywały możliwości odmowy wykonania koniecznego zabiegu operacyjnego w społecznym zakładzie służby zdrowia przez lekarzy tam zatrudnionych, a jedynie w art. 22 dopuszczały taką możliwość w odniesieniu do lekarza wykonującego zawód poza społecznymi zakładami służby zdrowia. Nie oznacza to, że w tamtym okresie niemożliwe było odmówienie wykonania zabiegu, jednak bez wątpienia kryteria, jakim musiała odpowiadać tak istotnie ograniczająca prawa pacjenta decyzja, nie mogły być mniej ostre niż wskazane w obecnie obowiązującej ustawie.


Najpierw konsultacje

Jeśli zabieg operacyjny był celowy czy konieczny, odmowa jego wykonania powinna być poprzedzona szczegółowymi badaniami i odpowiednimi konsultacjami oraz odnotowana i uzasadniona w dokumentacji medycznej. Stwierdzić zatem trzeba, że odmowa lekarza wykonania w publicznym zakładzie opieki zdrowotnej zabiegu operacyjnego, którego celowość stwierdzono, nie może być dowolną decyzją tego lekarza.

Oprac. iwa


Z ORZECZNICTWA


Koszty ratowania życia lub zdrowia

W przypadku udzielenia przez publiczny ZOZ świadczenia ze względu na zagrożenie życia czy zdrowia, obowiązek poniesienia kosztów tego świadczenia na rzecz pacjenta uprawnionego z tytułu ubezpieczenia zdrowotnego obciąża kasę chorych, do której pacjent należał – orzekł sąd apelacyjny w Warszawie w wyroku z 29 czerwca 2004 r. (sygn. akt I Aca 1/4, Apel.-W-wa 2005/2/14).


Rozpatrywana sprawa wiązała się z zawartą 31 grudnia 1998 r. pomiędzy Zakładem Opieki Zdrowotnej w Ż. a M. Regionalną Kasą Chorych umową na świadczenie usług medycznych w zakresie podstawowej opieki zdrowotnej. Strony te zawarły później również umowę w sprawie zasad i warunków udzielania świadczeń w zakresie pomocy doraźnej. Powód (czyli ZOZ) wykonał jednak więcej świadczeń niż to wynikało z umów. 3 grudnia 2001 r. wystawił faktury za nadwykonywanie świadczeń, w tym w zakresie pomocy doraźnej na kwotę 48 976,60 zł. Ta właśnie faktura została odesłana przez kasę chorych z uzasadnieniem, że jest niezgodna z zawartą umową.


Złożony system

Po wejściu w życie ustawy z 23 stycznia 2004 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia stroną pozwaną w tej sprawie stał się Narodowy Fundusz Zdrowia. Sąd Apelacyjny podkreślił, że instytucja ubezpieczeń zdrowotnych wykazuje bardzo złożony charakter. Mamy tu do czynienia z trzema typami stosunków prawnych, które są wzajemnie współzależne – tj. stosunek pomiędzy ubezpieczonym i kasą chorych (obecnie NFZ), stosunek pomiędzy kasą chorych i świadczeniobiorcą, tj. zakładem opieki zdrowotnej oraz stosunek pomiędzy świadczeniobiorcą a ubezpieczonym, tj. pacjentem. Każdy z tych stosunków posiada własne, specyficzne cechy. Współzależność i współistnienie tych stosunków jest niezbędne dla realizacji prawa do świadczeń zdrowotnych.


Poza limitami

Odnosząc się do podejmowania działań wykraczających poza ramy zawartych umów, sąd apelacyjny zauważył, że określone w umowach ilościowe limity świadczeń zdrowotnych nie dotyczą przypadków udzielania świadczeń w warunkach art. 7 ustawy o ZOZ, albowiem w tym przypadku zachodzi ustawowy obowiązek natychmiastowego udzielania świadczeń i nie może być to limitowane umową. Gdyby przyjąć pogląd prezentowany przez pozwanego, szpital lub inna placówka służby zdrowia mogłaby odmówić pomocy lekarskiej w przypadku zagrożenia życia lub zdrowia z uwagi na przekroczenie limitów.

Wspomniany art. 7 nakłada na ZOZ obowiązek udzielenia świadczenia zdrowotnego, jeżeli osoba zgłaszająca się potrzebuje natychmiastowego udzielenia świadczeń zdrowotnych ze względu na zagrożenie życia lub zdrowia. Przepis ten jednak nie reguluje skutków finansowych wynikających z udzielenia takiego świadczenia. Zgodnie zaś z art. 38 ust. 5 ww. ustawy publiczny zakład opieki zdrowotnej nie może obciążać osoby uprawnionej do świadczeń opłatami za ich udzielenie. W konsekwencji należy zatem przyjąć, iż w przypadku udzielenia przez publiczny ZOZ świadczenia ze względu na zagrożenie życia lub zdrowia, obowiązek poniesienia kosztów tego świadczenia na rzecz pacjenta uprawnionego obciążał kasę chorych, do której pacjent należał.
Pozdrawiam :))
"Starsza Wiosenna Miotełka"

Offline Gaga

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 26210
Prawa pacjenta/służba zdrowia/lekarze
« Odpowiedź #32 dnia: Listopad 19, 2006, 12:50:46 am »
Oparzeniówka nie przyjmuje

 17 listopada

Centrum Leczenia Oparzeń w Siemianowicach Śląskich wstrzymało dzisiaj nowe przyjęcia. Istnieje podejrzenie, że od jednej z kobiet leczonych w tym szpitalu dwaj inni pacjenci zarazili się poważną chorobą - zgorzelą gazową.

- Nie jest to jednak nic pewnego, bo nie ma wyników badań laboratoryjnych - zastrzega dyrektor placówki Mariusz Nowak.

Pacjentka została przewieziona do CLO przed tygodniem z innego szpitala. Siemianowickie Centrum dysponuje bowiem komorami hiperbarycznymi, wykorzystywanymi w procesie leczenia oparzeń, ale także pomocnymi przy leczeniu zgorzeli gazowej. Zakażenie to wywołane jest przez bakterię Clostridium perfringens, która rośnie i rozwija się bardzo szybko w środowisku ubogim w tlen.

- Istnieje podejrzenie stanu epidemiologicznego, dlatego wstrzymaliśmy przyjęcia do szpitala i odwiedziny pacjentów. Poza tym placówka funkcjonuje normalnie - powiedział dyrektor Nowak.

To, że dwaj pacjenci leżący z ciężkimi oparzeniami na oddziale intensywnej opieki medycznej, mogą być nosicielami laseczek Clostridium perfringens okazało się podczas rutynowych badań. Jak podkreśla dyrektor Nowak, nie mają oni żadnych objawów zgorzeli gazowej.

Podkreślił, że wyniki badań laboratoryjnych będą znane za 48 godzin, dopiero wtedy będzie wiadomo, czy pacjenci zarazili się tą poważną chorobą. Szczegółowe badania przeprowadzą dwa niezależne laboratoria. Jak zaznaczył dyrektor, o zaistniałej sytuacji powiadomiono Sanepid, ministerstwo zdrowia i sztab kryzysowy.

Siemianowickie Centrum Leczenia Oparzeń jest uważane za wiodący w Polsce ośrodek leczący urazy oparzeniowe i ich następstwa. Każdego roku przyjmuje około tysiąca pacjentów. Dyrektor Nowak podkreśla, że w tym roku szpital przyjął już znacznie więcej pacjentów niż przewiduje kontrakt z Narodowym Funduszem Zdrowia.

Zgorzel gazowa to poważna choroba o bardzo szybkim przebiegu. Nieleczona kończy się śmiercią. Objawy występują po kilku dniach od przedostania się drobnoustrojów do organizmu. Bakterie atakują i niszczą komórki w obszarze infekcji, uwalniają do tkanek gaz i toksyny, które uszkadzają narządy wewnętrzne.

Źródło informacji: PAP
Pozdrawiam :))
"Starsza Wiosenna Miotełka"

Offline Gaga

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 26210
Prawa pacjenta/służba zdrowia/lekarze
« Odpowiedź #33 dnia: Listopad 20, 2006, 10:21:35 am »
To nie była zgorzel gazowa

19 listopada

Pacjenci z Centrum Leczenia Oparzeń w Siemianowicach Śląskich nie ulegli zakażeniu zgorzelą gazową - wykazały badania laboratoryjne.

W związku z podejrzeniem, że dwaj pacjenci mogli się zarazić od innej leczonej w Centrum kobiety tą groźną chorobą, placówka od piątku wstrzymała przyjęcia.

- Z badań mikrobiologicznych wynika, że nie ma ogniska zakażenia wewnątrzszpitalnego - powiedziała zastępca dyrektora Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologiczej w Katowicach Annna Sachs.

Przed szpitalem w Siemianowicach Śląskich była reporterka RMF FM Aneta Goduńska. Posłuchaj jej relacji:
Pozdrawiam :))
"Starsza Wiosenna Miotełka"

Offline sonia

  • User z prawami do pisania
  • Rozgadany Weteran
  • *******
  • Wiadomości: 25632
    • Dar Życia
Prawa pacjenta/służba zdrowia/lekarze
« Odpowiedź #34 dnia: Listopad 20, 2006, 10:33:32 pm »
Karta praw pacjenta
- GAZETA PRAWNA NR 185 (1803) 2006-09-22 > Prawo i Życie
Tam gdzie warto dotrzeć, nie ma dróg na skróty.
Sonia, mama Moniki z zD- 19,10l. , Domowa terapia

Offline MAKA

  • User z prawami do pisania
  • Raczkujący bywalec
  • **
  • Wiadomości: 175
płatne operacje ???
« Odpowiedź #35 dnia: Grudzień 01, 2006, 08:14:12 am »
Ponieważ dość często dostaję maile typu "potrzebne pieniądze na operację - przeslij dalej, ktoś tam wpłaci 3 grosze na konto dziecka - rodziców nie stać na operacje". Chciałaby was zapytać jak to jest - tzn z odpłatnością za operacje. Moja Hanka jest po dość poważnej operacji neurochirurgicznej - ja nic nie płaciłam, córeczka mojej koleżanki - po usunięciu guza z mózgu - ona też nic nie płaciła. Może my po prostu miałyśmy szczęście??

A moje pytanie po prostu wynika z tego, że z jednej strony boję się, że ktoś mnie oszukuje, a z drugiej strony mam wyrzuty sumienia, że tego maila dalej nie puszczam.

pozdrawiam, marta

Offline Gaga

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 26210
Prawa pacjenta/służba zdrowia/lekarze
« Odpowiedź #36 dnia: Grudzień 01, 2006, 08:49:59 am »
PACJENCI i ICH PODSTAWOWE UPRAWNIENIA
JAKIE UPRAWNIENIA MAJĄ PACJENCI ?
PRAWA PACJENTA

 Ustawodawstwo zawiera duży katalog praw przysługujących osobie korzystającej ze świadczeń zdrowotnych, a także wiele unormowań gwarantujących pacjentom przestrzeganie tych praw. Uregulowania znajdujące się zarówno w Konstytucji RP, jak i w wielu ustawach (o ZOZ, o zawodzie lekarza, o ochronie zdrowia psychicznego, o zawodach pielęgniarki i położnej, o pobieraniu i przeszczepianiu komórek, tkanek i narządów oraz w ustawie o puz) nie odbiegają od standardów międzynarodowych. Jak widać, przepisy te są mocno rozproszone, brak jest jednego aktu kompleksowo regulującego uprawnienia pacjenta


Pacjenci najczęściej korzystają z usług publicznych szpitali
Ubezpieczeni w Narodowym Funduszu Zdrowia wydają dodatkowo na świadczenia medyczne
17 mld zł rocznie. Wynika to m.in. z tego, że aż połowa pacjentów źle ocenia dostęp do świadczeń opłacanych przez fundusz. Mimo że coraz więcej osób leczy się w prywatnych centrach medycznych, to jednak wciąż powodzeniem cieszą się szpitale publiczne.

Z danych resortu zdrowia wynika, że każdego roku w publicznych szpitalach leczy się ponad 1 mln osób. To kosztuje Narodowy Fundusz Zdrowia ponad 17 mld zł rocznie. Dodatkowo osoby ubezpieczone w funduszu wydają na świadczenia medyczne drugie tyle z własnej kieszeni. Jeżeli chodzi o poziom nakładów na ochronę zdrowia ze źródeł prywatnych w stosunku do tych ze środków publicznych, to jesteśmy w czołówce państw OECD.

Więcej na stronie
Pozdrawiam :))
"Starsza Wiosenna Miotełka"

Offline Gaga

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 26210
Prawa pacjenta/służba zdrowia/lekarze
« Odpowiedź #37 dnia: Grudzień 01, 2006, 08:55:00 am »
Maka,ja też nie raz się zastanawiam,jak to jest z tymi operacjami ?
Trudne operacje poza granicami Polski -odpłatnie,ale w Polsce ?
A czasem widzę apel dotyczący operacji,która powinna być refundowana w całości  :(

http://forum.darzycia.pl/topic,1954.htm
 » Prawa pacjenta

http://forum.darzycia.pl/topic,6006.htm
  Niepełnosprawni proszą o pomoc
Pozdrawiam :))
"Starsza Wiosenna Miotełka"

Offline sonia

  • User z prawami do pisania
  • Rozgadany Weteran
  • *******
  • Wiadomości: 25632
    • Dar Życia
Prawa pacjenta/służba zdrowia/lekarze
« Odpowiedź #38 dnia: Grudzień 01, 2006, 09:01:34 am »
W wielu przypadkach krążą łańcuszki.
Bywa, że ludzie CHCĄ płacić, ale są też takie szpitale, które pobierają za operacje.
Potem czytamy o aferach  ;)
Moja córka miała mieć operację oczka w Witkowicach - NIKT mi nie kazał płacić za to, natomiast dośc spore pieniądze żądali za pobyt matki w hotelu przyszpitalnym.
Tam gdzie warto dotrzeć, nie ma dróg na skróty.
Sonia, mama Moniki z zD- 19,10l. , Domowa terapia

Offline Gaga

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 26210
Po pomoc z Irlandii do Polski
« Odpowiedź #39 dnia: Grudzień 11, 2006, 12:41:44 pm »
Po pomoc z Irlandii do Polski
pa, ac2006-12-09

Specjaliści z Irlandii nie potrafili pomóc choremu chłopczykowi. Jego rodzice przyjechali więc na leczenie do Łodzi

Olivia i Sebastian Gajdeccy mieszkają w County Clare w Irlandii. Przez tydzień obserwowali, jak ich 16-miesięczny synek pogrąża się w chorobie, a lekarze ze szpitala w Limerick nie potrafią mu pomóc.

- Richard zaraził się w irlandzkim szpitalu gronkowcem złocistym. Tamtejsi lekarze cały czas powtarzali, że wszystko jest w porządku. Ojciec, rodowity łodzianin, postanowił szukać pomocy w swoim mieście. Polscy lekarze bez trudu postawili diagnozę - poważne uczulenie i atopowe zapalenie skóry. Zalecili terapię, która okazała się skuteczna.

Kilka miesięcy po powrocie do Irlandii mały znowu źle się poczuł. Na szyi urósł mu guz. Trafił do szpitala w Limerick. - Nie chcieliśmy powtarzać wcześniejszych błędów - mówi Sebastian Gajdecki. Rodzice postanowili, że jeśli przez tydzień stan syna się nie poprawi, zabiorą go do Polski. Nie poprawił się.

Mały znów przyleciał do Łodzi. - Szpital w Limerick to była tragedia - denerwuje się Olivia Gajdecka.

- Podłogi czyszczone raz w tygodniu, lekarze zapominali przed badaniem umyć ręce. Lokalna telewizja co tydzień pokazuje kolejne ofiary niedbalstwa. Będziemy się leczyć w Polsce.

Czy to oznacza, że do Łodzi coraz częściej będą przylatywać Polacy i Irlandczycy zrażeni do wyspiarskiej służby zdrowia? Taką ewentualność potwierdza Zbigniew Jankowski, dyrektor medyczny szpitala przy ul. Spornej:

- To nie pierwszy przypadek, że leczyliśmy obcokrajowców. Czy jesteśmy tym zdziwieni? Raczej rozbawieni, bo w kraju panuje powszechne przekonanie, że nasza służba zdrowia jest do niczego. Jak widać, nie musimy mieć kompleksów.
Pozdrawiam :))
"Starsza Wiosenna Miotełka"

Offline MAKA

  • User z prawami do pisania
  • Raczkujący bywalec
  • **
  • Wiadomości: 175
Prawa pacjenta/służba zdrowia/lekarze
« Odpowiedź #40 dnia: Grudzień 11, 2006, 01:02:13 pm »
A jednak....

oszuści


pozdrawiam, marta

Offline ilonadora

  • User z prawami do pisania
  • Rozgadany Weteran
  • *******
  • Wiadomości: 8423
    • http://wwwmojedzieciaki.blox.pl/html
Strona dla małych pacjentów
« Odpowiedź #41 dnia: Grudzień 15, 2006, 12:00:19 pm »
Strona dla małych pacjentów


Pierwsza w Polsce strona internetowa dla małych pacjentów została uruchomiona przez Instytut Matki i Dziecka w Warszawie. Dzięki niej dzieci mogą zapoznać się z pracą szpitala i przebiegiem podstawowych zabiegów medycznych.

- Celem naszej strony jest oswojenie dzieci ze szpitalem i zmniejszenie u nich stresu związanego z wizytami u lekarzy. Ponieważ jesteśmy szpitalem dziecięcym, postanowiliśmy zwrócić się bezpośrednio do młodych ludzi, których leczymy - powiedział na konferencji dyrektor Instytutu Matki i Dziecka, Sławomir Janus.

- Mamy nadzieję, że dzięki stronie również rodzicom będzie łatwiej rozpocząć rozmowę z dziećmi na temat wizyty w szpitalu - dodał Janus. Nowa strona powinna stać się inspiracją dla innych szpitali w Polsce - dodał.

Pod adresem Instytutu Matki i Dziecka - http://imid.med.pl/dzieci/ - w formie animacji graficznej przedstawione zostały zabiegi, którym poddawane jest dziecko w szpitalu. Zaprezentowano także szpitalne oddziały m.in pediatryczny, onkologiczny i chirurgiczny.

Obrazy są objaśniane przez narratora, którym jest znana piosenkarka Kora Jackowska. Dziecko jest także "oprowadzane" po szpitalu przez wirtualnego "Misia Uśmieszka".

Nad przygotowaniem strony pracowali lekarze pediatrzy, oraz psychologowie dziecięcy, opierano się na wywiadach i sondach przeprowadzanych wśród pacjentów. Przy tworzeniu wirtualnych prezentacji pomagali również członkowie Międzynarodowego Stowarzyszenia Studentów Medycyny.


interia.pl

Strona dla małych pacjentów
 http://imid.med.pl/dzieci
"Być bohaterem przez minutę, godzinę, jest o wiele łatwiej niż znosić trud codzienny w cichym heroizmie."
Ilonadora i czwórka pociech

Offline aga.rk

  • User z prawami do pisania
  • Raczkujący bywalec
  • **
  • Wiadomości: 171
Prawa pacjenta/służba zdrowia/lekarze
« Odpowiedź #42 dnia: Grudzień 15, 2006, 11:30:57 pm »
O ile pomysł i zawartość merytoryczna tej stronki są moim zdaniem bez zarzutu, tak wykonanie techniczne pozostawia sporo do życzenia - mój komp ma przecietną szybkość (procesor 1,7 GHz, pamięć 256 MB) a stronka ledwo zipiała i to tylko pod IE, bo Firefox to jakiś czas zamiast obrazu miał czerwony kwadrat. I nie wie, czy to coś u mnie czy z winy stronki, ale poszczególne części ładują się masakrycznie długo, zwieszają kompa co moment, a oddział onkologii chodzi tylko do 6 części - nie wiem, czy u Was jest podobnie? Bo stronka jest świetna, tylko dziecko 5 razy zaśnie, zanim animacje się załadują...
"To, co możesz uczynić, jest tylko maleńką kroplą w ogromie oceanu, ale jest właśnie tym, co nadaje sens Twojemu życiu..." (A. Schweitzer).

Offline Gaga

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 26210
Prawa pacjenta/służba zdrowia/lekarze
« Odpowiedź #43 dnia: Grudzień 16, 2006, 09:23:05 am »
aga.rk

Zerknełam (wczoraj jeszcze),strona ładuje się ok.20-25 sekund i coś mi zawiesiło się coś na moment.Czy to wina strony ?
Stronka jest świetna,i uzuzpełnię jeszcze o info.
Od stycznia w audycji "Radio dzieciom" (Program 1 Polskiego Radia) dziewczynka będzie opowiadać dzieciakom o badaniach, jakim podda się w szpitalu.

Takie badanie wcale nie boli
Wirtualny szpital zaprasza dzieci


- Witamy w gabinecie rentgenowskim. Tutaj zobaczymy, jak twój organizm wygląda w środku - takie informacje mali pacjenci Instytutu Matki i Dziecka mogą usłyszeć ze strony internetowej lecznicy.

Instytut Matki i Dziecka jako pierwszy w kraju dostrzegł potrzebę stworzenia strony internetowej, która byłaby użyteczna nie tylko dla lekarzy i rodziców, ale także dla dzieci. Mali pacjenci mogą od wczoraj zobaczyć w Internecie, jak wygląda m.in. pobieranie krwi czy badanie rentgenowskie.

- Ta duża maszyna pozwoli zrobić zdjęcie twoim kościom - tłumaczy narrator, któremu głosu użyczyła wokalistka Kora Jackowska. W Internecie po Instytucie i wszystkich jego oddziałach oprowadza Miś Uśmieszek. Sławomir Janus, dyrektor Instytutu, ma nadzieję, że dzięki tej stronie będzie łatwiej i rodzicom, i dzieciom.

- Mali pacjenci będą mogli zapoznać się z tym, co je czeka podczas pobytu w szpitalu - mówi. Bohaterami są postacie rysunkowe, ale odzwierciedlające rzeczywistość. Rysunki pokazują też przedmioty związane ze szpitalem, np. strzykawki.

Julia Pałęcka (9 l.) od stycznia w audycji "Radio dzieciom" (Program 1 Polskiego Radia) dziewczynka będzie opowiadać dzieciakom o badaniach, jakim podda się w szpitalu.

- Okazuje się, że badania naprawdę nie bolą, a ten misio ma bardzo przyjemny głos - zachęca inne dzieci do odwiedzania strony: www.imid.med.pl.

autor: Marta Jurga  
zr
Pozdrawiam :))
"Starsza Wiosenna Miotełka"

Offline Gaga

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 26210
Prawa pacjenta/służba zdrowia/lekarze
« Odpowiedź #44 dnia: Grudzień 20, 2006, 10:33:29 pm »
Prawa pacjenta

Prawa pacjenta to uprawnienia przysługujące w równym stopniu każdemu człowiekowi z tytułu korzystania ze świadczeń zdrowotnych.
 Należą do nich:

 
Cytuj
PRAWO DO WYRAŻANIA ZGODY NA INTERWENCJĘ MEDYCZNĄ
  PRAWO DO INFORMACJI  
  PRAWO DO GODNOŚCI
  PRAWO DO POMOCY MEDYCZNEJ
  PRAWO DO OPIEKI MEDYCZNEJ ODPOWIEDNIEJ JAKOŚCI

Dochodzenie praw

Pacjent, którego prawa zostały naruszone może dochodzić ich na drodze administracyjnej lub sądowej.
Dochodzenie może zmierzać do:
• żądania zaniechania naruszenia prawa,
• żądania zadośćuczynienia za doznaną krzywdę lub odszkodowania za wyrządzoną naruszeniem szkodę lub ukarania sprawcy naruszenia z tytułu odpowiedzialności służbowej lub karnej.
 
 W przypadku naruszenia praw pacjenta, pacjentowi przysługuje skarga na świadczeniodawcę, składana do:
Pozdrawiam :))
"Starsza Wiosenna Miotełka"

Offline Gaga

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 26210
Prawa pacjenta/służba zdrowia/lekarze
« Odpowiedź #45 dnia: Grudzień 20, 2006, 10:41:46 pm »
Sztuczne oko sprzed 4800 lat
12 grudnia 2006

Imitację gałki ocznej sprzed 4800 lat odnaleźli w trakcie ostatnich prac irańscy archeolodzy prowadzący wykopaliska w obrębie tzw. Spalonego Miasta, jednego z największych stanowisk miejskich na Bliskim Wschodzie – informuje serwis internetowy „Iran Cultural Heritage News Agency”.
Cytuj
Wstępne badania sztucznego oka wykazały, że prawdopodobnie materiał, z którego zostało wykonane, to mieszanina naturalnej żywicy i tłuszczu zwierzęcego. Zarysy tęczówki i źrenicy zostały zaznaczone okręgami z cienkiego złotego drutu. Po bokach sztucznej gałki ocznej znajdują się dwa otwory, które prawdopodobnie były wykorzystane do zamocowania oka wewnątrz oczodołu.
Pozdrawiam :))
"Starsza Wiosenna Miotełka"

Offline Gaga

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 26210
Prawa pacjenta/służba zdrowia/lekarze
« Odpowiedź #46 dnia: Grudzień 29, 2006, 10:13:30 pm »
Testament życia - Czy w Polsce zostanie wprowadzony?

Warto poruszyć stosunkowo mało znany w Polsce problem tzw. testamentu życia, który bywa nazywany także "testamentową dyspozycją życia" (ang. living will). Sprawa dotyczy delikatnej materii, jaką jest postępowanie wobec pacjentów chorych terminalnie i umierających.

Testament życia to dokument, który gwarantuje pacjentom pewność, że ich życzenia odnośnie podejmowanych wobec nich metod leczenia będą respektowane także wówczas, gdy nie będą w stanie porozumieć się z otoczeniem. Testament życia umożliwia pacjentowi zadecydowanie pro futuro, jakich działań medycznych by sobie życzył, a jakich nie, w przypadku gdyby znalazł się w stanie zdrowia uniemożliwiającym podejmowanie decyzji lub ich wyrażanie.

Śmierć i umieranie są sprawą indywidualną; postawy ludzi wobec śmierci bardzo się różnią, co zależy od uznawanych systemów wartości, poglądów i przekonań, doświadczeń, religijności i in. Podejście konkretnego człowieka nie musi - i często nie jest - zbieżne z przekonaniami czy wartościami uznawanymi przez np. jego rodzinę. Jednak trzeba być świadomym tego, że zarówno nieuleczalna choroba, jak i umieranie i śmierć dotyczą nie tylko samego chorego, lecz również jego bliskich. To sprawia, że niekiedy praktycznie odbiera się pacjentowi u kresu życia możliwość decydowania o sobie. Pracownicy służby zdrowia, którzy stykają się z pacjentami w stanie terminalnym, mogą również mieć odmienne poglądy na leczenie i umieranie niż pacjent. Może więc dojść do konfliktu między przekonaniami i poglądami pacjenta a zdaniem jego rodziny oraz personelu medycznego. Różnica zdań może dotyczyć nie tylko wyboru terapii i metod leczenia, ale także kwestii jego podjęcia bądź zaniechania. Sytuacja taka rodzi dylematy etyczne, przed którymi staje każda z zaangażowanych stron. Może także powodować obawę chorego, że wtedy, gdy nie będzie mógł wyrazić swej woli, zostanie pozbawiony prawa do decydowania o sobie.

Jak pokazują przykłady USA, Wielkiej Brytanii czy Danii, sporządzanie testamentu życia eliminuje wiele tego rodzaju problemów i dylematów etycznych, przed którymi staje zarówno rodzina pacjenta, jak i personel medyczny. Daje gwarancję, że życzenia dotyczące leczenia pacjenta będą respektowane także wtedy, gdy nie będzie on w stanie ich wyrazić osobiście. A z drugiej strony chroni pracowników służby zdrowia przed oskarżeniami o zaniechanie czy podjęcie działań wbrew woli chorego.

Polska, dostosowując swoje prawodawstwo do obowiązujących w świecie standardów dotyczących prawa pacjenta do samostanowienia, prawdopodobnie stanie przed koniecznością wprowadzenia testamentu życia do powszechnego użytku. Można więc przypuszczać, że za jakiś czas taka dyspozycja testamentowa stanie się faktem społecznym i prawnym w naszym kraju.

Katalog praw pacjenta obowiązujący także w Polsce gwarantuje pacjentowi prawo do wyrażania zgody bądź sprzeciwu co do podejmowanych wobec niego świadczeń zdrowotnych. Takie prawo pacjenta wynika wprost z praw człowieka. Należy zatem przyjąć, że stanowi ono ogólną podstawę do uznania legalności testamentu życia jako formy wyrażenia woli pacjenta. Ponadto prawo pacjenta do korzystania z świadczeń zdrowotnych odpowiadających aktualnemu poziomowi wiedzy medycznej rodzi stałe zobowiązanie, że pracownicy służby zdrowia we wszystkich ważnych dla pacjenta sprawach będą podejmować decyzje na podstawie kryteriów medycznych oraz zgodnie z wolą pacjenta.

Prawo do samodzielnego podejmowania decyzji (samostanowienia) wynika z przyrodzonej człowiekowi godności, a także z jego prawa do wolności. Ocena, czy w określonej sytuacji w przypadku konkretnego chorego jego godność została naruszona czy nie, należy wyłącznie do pacjenta. Umierający pacjent także ma prawo ocenić, czy stan, w jakim się znajduje (czy znajdzie w przyszłości), nie uwłacza jego poczuciu godności osobistej, i decydować, czy życzy sobie określonego traktowania czy nie.

Prawo do samostanowienia jest podstawą prawną do podejmowania przez człowieka decyzji o okolicznościach, w jakich dobiegnie kresu jego życie, a przede wszystkim jest kluczowym elementem zachowania godności istoty ludzkiej. Należy pamiętać, że to prawo nie zanika wraz z utratą świadomości czy możliwości komunikowania się pacjenta z otoczeniem. Niestety, w środowiskach medycznych i w świadomości laików często panuje odmienne przekonanie. Możliwość spisania testamentu życia mogłaby zmienić taki stan rzeczy, gdyż w przypadku utraty świadomości czy utraty możliwości werbalizowania swojej woli istniałaby ona w formie pisemnej.

Podsumowując: prawo do wyrażania lub odmowy zgody na poddanie się interwencji medycznej jest podstawowym prawem pacjenta, które regulowane jest przez wiele aktów normatywnych obowiązujących w naszym kraju. A zatem testament życia mógłby zostać wpisany w system polskiego prawodawstwa jako legalny, dokonany w formie pisemnej,  jednoznaczny dowód woli pacjenta.

mgr Patrycja Zurzycka
doktorantka na Wydziale Ochrony Zdrowia
Collegium Medicum UJ w Krakowia
("Magazyn Pielęgniarki i Położnej" nr 11/2006)
Pozdrawiam :))
"Starsza Wiosenna Miotełka"

Offline ilonadora

  • User z prawami do pisania
  • Rozgadany Weteran
  • *******
  • Wiadomości: 8423
    • http://wwwmojedzieciaki.blox.pl/html
Prawa mamy
« Odpowiedź #47 dnia: Styczeń 09, 2007, 03:09:13 pm »
Mamy Prawa Mamy

Gdy ZUS odmawia Ci wypłaty świadczeń...


W żadnym przepisie prawa nie jest powiedziane, że nie wolno zatrudniać kobiet w ciąży. Mimo to, jeśli zaszłaś w ciążę niedługo po zatrudnieniu w nowym miejscu pracy lub zostałaś zatrudniona już będąc w ciąży, może spotkać Cię przykra niespodzianka: zostaniesz uznana przez ZUS za osobę, która nie podlega ubezpieczeniu. W praktyce oznacza to, że jeśli będąc w ciąży zachorujesz, nie otrzymasz zasiłku chorobowego, a po porodzie - macierzyńskiego.

Skąd taka praktyka?

ZUS jest uprawniony do przeprowadzania kontroli w zakresie prawidłowej wypłaty zasiłków (w tym chorobowego i macierzyńskiego). W trakcie tych kontroli stwierdzono, że zdarzają się przypadki fikcyjnego zatrudniania kobiet w ciąży. Celem takiego zatrudnienia nie jest wykonywanie pracy, lecz otrzymywanie zasiłku. Jest to niezgodne z prawem.


Jednak automatyczne pozbawianie zasiłku jest krzywdzące dla wielu kobiet, które w sposób uczciwy wykonują swoją pracę.

 
Pamiętaj!

Od decyzji ZUS możesz się odwołać. Procedura odwoławcza może trwać wiele miesięcy, a nawet lat. Jest jednak jedyną drogą dla dochodzenia przez Ciebie swoich praw. Warto więc z niej skorzystać.


 

Co możesz zrobić, aby uniknąć takiej sytuacji? Po pierwsze:


*Zachowuj dowody swojej pracy. Może to być np. korespondencja z klientami, podpisane przez Ciebie dokumenty z datą, materialne rezultaty Twojej pracy zależne od jej specyfiki.
  * Upewnij się, że Twoja dokumentacja pracownicza jest kompletna. W jej skład wchodzą m.in. umowa o pracę, zakres obowiązków (na piśmie), zaświadczenie lekarskie o braku przeciwwskazań do wykonywania danej pracy.

Po drugie:

*Aby ZUS mógł zakwestionować Twoje prawo do ubezpieczenia, musi przeprowadzić postępowanie wyjaśniające (czyli kontrolę) w Twoim miejscu pracy.

Powinnaś wiedzieć, że w postępowaniu prowadzonym w Twojej sprawie ZUS powinien przestrzegać przepisów Kodeksu Postępowania Administracyjnego. Oznacza to, że: 1. w postępowaniu tym masz prawa strony, gdyż dotyczy ono Twoich uprawnień - art. 28 k.p.a. 2. powinnaś być zawiadomiona o wszczęciu postępowania wyjaśniającego - art. 61 par. 4 k.p.a. 3. powinnaś być informowana o przebiegu postępowania wyjaśniającego i o okolicznościach mogących mieć wpływ na ustalenie Twoich praw - art. 9 k.p.a. 4. ZUS powinien zapewnić Ci czynny udział w postępowaniu, zaś przed wydaniem decyzji powinien Ci umożliwić wypowiedzenie się co do zebranych materiałów i dowodów - art. 10 par. 1 k.p.a.

 * Postępowanie wyjaśniające nie powinno trwać dłużej niż 2 miesiące - art. 33 par. 3 k.p.a.
 *Postępowanie wyjaśniające musi zakończyć się protokołem zawierającym ustalenia pokontrolne.

Jeśli nie uczestniczyłaś w postępowaniu wyjaśniającym:

 * Zwróć uwagę pracodawcy, że protokół z postępowania sporządzany przez pracownika ZUS powinien zawierać kompletny opis ustaleń dokonanych w trakcie kontroli i powinien odpowiadać rzeczywistości. Jeżeli protokół jest niekompletny, pracodawca powinien złożyć wniosek o jego uzupełnienie. Ma na to 14 dni od daty otrzymania protokołu - art. 91 ust. 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.

*  Poproś pracodawcę o kopię protokołu - jest on źródłem wiedzy o ustaleniach na których oprze się ZUS przy wydaniu decyzji w Twojej sprawie.

Jeżeli w ciągu w ciągu 2 miesięcy od daty wszczęcia postępowania ZUS nie wydał decyzji w Twojej sprawie możesz: 1. złożyć skargę na bezczynność do centrali ZUS (Warszawa, ul. Czerniakowska 14), 2. złożyć odwołanie bezpośrednio do Sądu Okręgowego - Sądu Ubezpieczeń społecznych - art. 83 ust. 3 o systemie ubezpieczeń społecznych.

Po trzecie:

 
Jeśli zapadła niekorzystna dla Ciebie decyzja ZUS, możesz się odwołać do Sądu Okręgowego - Sądu Ubezpieczeń Społecznych. W piśmie, które skierujesz do Sądu Okręgowego - Sądu Ubezpieczeń Społecznych przytocz dowody świadczące o tym, że wykonywałaś pracę, wykaż uchybienia proceduralne popełnione przez ZUS w trakcie postępowania wyjaśniającego (mogą to być: niewystarczająco dokładnie wyjaśniony stan faktyczny np.: pominięcie w trakcie kontroli niektórych dowodów, faktów, okoliczności świadczących o tym, że pracowałaś, wyciągnięcie wniosków nie znajdujących uzasadnienia w ustaleniach powziętych w czasie postępowania wyjaśniającego).

Zwróć uwagę na to, czy decyzja została wydana prawidłowo. Powinna ona zawierać: oznaczenie organu ZUS, datę wydania, oznaczenie strony, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygniecie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenia, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji.

Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 170 ust. 1 i 3. k.p.a.). Jeśli postępowanie wyjaśniające odbyło się bez Twojego udziału i nie zostałaś przesłuchana, powinnaś to w swoim piśmie wyraźnie zaznaczyć.


Jeśli Sąd Okręgowy nie podzieli Twojego stanowiska i decyzja ZUS-u zostanie podtrzymana, możesz wnieść apelację do sądu wyższej instancji - Sądu Apelacyjnego. Od jego orzeczenia przysługuje kasacja, którą należy wnieść do Sądu Najwyższego. Pamiętaj o tym, że kasacja powinna być sporządzona i podpisana przez radcę prawnego lub adwokata.


Jeśli uzyskasz korzystne dla siebie orzeczenie Sądu Okręgowego jest bardzo prawdopodobne, że ze wskazanych wyżej środków odwoławczych skorzysta ZUS.

Cała procedura sądowa może trwać bardzo długo. Warto wiedzieć o tym, że na opieszałość polskich sądów możesz złożyć skargę do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu. Podstawą Twojej skargi może być przewlekłość postępowania. Art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka mówi bowiem o tym, że rozpatrzenie sprawy przez sąd powinno nastąpić w rozsądnym terminie.

Konstytucja RP i przepisy prawa chronią kobiety w ciąży i matki małych dzieci. To, czy nie pozostaną martwym zapisem zależy również od Ciebie.

Jeżeli ZUS odmówił Ci wypłaty świadczeń, zgłoś się do nas. Dokumentujemy takie przypadki i udzielamy informacji prawnej.

Biuro Informacji i Interwencji Fundacji Rodzić po Ludzku
Ul. Nowolipie 13/15, 00-150 Warszawa
Tel.0-22 635 30 92 (dyżur prawny w każdą środę od 10.00 do 14.00)
prawne@rodzicpoludzku.pl








Prawa mamy pacjentki

W ciąży, nawet jeśli nie czujesz się chora, jesteś pacjentką, ponieważ korzystasz z opieki zdrowotnej. Konstytucja gwarantuje Ci, w artykule 68., równy dostęp do świadczeń opieki zdrowotnej oraz zobowiązuje władze publiczne do zapewnienia szczególnej opieki zdrowotnej Tobie i Twojemu dziecku. Bardziej szczegółowo prawa pacjenta opisane są w różnych ustawach: o zakładach opieki zdrowotnej, o zawodzie lekarza i o zawodach pielęgniarki i położnej. Przepisy zawarte w tych aktach prawnych zostały zebrane w Karcie Praw Pacjenta. Karta Praw Pacjenta powinna być umieszczona w widocznym, dostępnym miejscu w każdej placówce zdrowotnej, by pacjent miał możliwość zapoznania się ze swoimi prawami. Prawa pacjenta są nie tylko Twoimi uprawnieniami. Są jednocześnie zobowiązaniem personelu medycznego do ich respektowania.

 

Masz prawo domagać się od lekarzy, położnych i personelu medycznego, aby
:

    * udzielano Ci świadczeń medycznych, zgodnie z wiedzą medyczną, zasadami etyki zawodowej, z należytą starannością, dostępnymi środkami oraz metodami leczenia (prawo do opieki i leczenia);

    * udzielano Ci świadczeń medycznych z poszanowaniem Twojej godności osobistej zapewnieniem intymności (prawo do poszanowania godności i intymności); Pamiętaj!
      Uczestnictwo innych osób (np. studentów) podczas badania lub porodu wymaga Twojej zgody.  

    * udzielano Ci wyczerpującej i zrozumiałej dla Ciebie informacji na temat stanu zdrowia Twojego i dziecka, proponowanych metod leczenia i ich następstw, wynikach leczenia oraz rokowaniu (prawo do informacji); Zapytaj! o możliwe skutki uboczne leków podawanych podczas porodu Tobie lub Twojemu dziecku. Pamiętaj! Udzielenie informacji o stanie Twego zdrowia innym osobom może nastąpić wyłącznie za Twoją zgodą.

    * pozwolono zapoznać się z dokumentacją medyczną Tobie lub osobie przez Ciebie wskazanej. Obowiązek prowadzenia dokumentacji medycznej, uwzględniającej wszystkie informacje o leczeniu pacjenta oraz ochrony danych w niej zawartych, spoczywa na zakładzie opieki zdrowotnej (prawo do wglądu dokumentację medyczną); Pamiętaj! Nie można odmówić Ci wglądu w Twoją dokumentację medyczną oraz możliwości sporządzenia jej odpisów lub kopii. Dokumentacja powinna zawierać kompletny i zgodny z prawdą opis twego pobytu w szpitalu. Sprawdź! Czy to, co zapamiętałaś ze swego pobytu w szpitalu, znajduje potwierdzenie w dokumentacji.

    * uzyskano Twoją zgodę na badanie lub udzielenie innych świadczeń zdrowotnych. Masz również prawo do odmowy. Zgodę możesz wyrazić ustnie. W przypadku zabiegu operacyjnego lub zastosowania metody leczenia lub diagnostyki związanej z podwyższonym ryzykiem, zgodę musisz udzielić na piśmie. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy potrzebna jest niezwłoczna pomoc (prawo do wyrażania zgody na leczenie lub operację); Pamiętaj! Przebicie pęcherza płodowego, nacięcie krocza, podanie środków farmakologicznych może nastąpić jedynie za Twoją zgodą.

    * zachowano w tajemnicy to wszystko, czego dowiedziano się o Tobie w związku z leczeniem (prawo do prywatności i poufności);

    * dano możliwość sprawowania nad Tobą dodatkowej opieki pielęgnacyjnej, wskazanej przez Ciebie osobie, jeśli przebywasz w szpitalu przez całą dobę (prawo do bezpłatnej opieki pielęgnacyjnej).

Jeśli uważasz, że któreś z praw zostało naruszone, masz prawo do złożenia skargi.


Skargę możesz skierować do:


- dyrektora placówki, np. przychodni, szpitala;
- organu, który założył daną placówkę, czyli:

   1. urzędu gminy - dla przychodni;
   2. starosty - dla szpitala powiatowego;
   3. wojewody - do szpitala wojewódzkiego;
   4. Ministerstwa Zdrowia - dla kliniki;

- rady społecznej danej placówki;
- Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej przy Okręgowej Izbie Lekarskiej lub Okręgowej Izbie Pielęgniarek i Położnych;

 

Możesz również:

    * wystąpić do sądu cywilnego o przyznanie zadośćuczynienia pieniężnego na podstawie art. 448 kodeksu cywilnego;
    * wystąpić o odpowiedzialność karną.

fundacja rodzić po ludzku
"Być bohaterem przez minutę, godzinę, jest o wiele łatwiej niż znosić trud codzienny w cichym heroizmie."
Ilonadora i czwórka pociech

Offline ilonadora

  • User z prawami do pisania
  • Rozgadany Weteran
  • *******
  • Wiadomości: 8423
    • http://wwwmojedzieciaki.blox.pl/html
Prawa pacjenta/służba zdrowia/lekarze
« Odpowiedź #48 dnia: Styczeń 09, 2007, 03:27:35 pm »
Prawa mamy pracowniczki


Kiedy jesteś w ciąży:


    * pracodawca nie może wypowiedzieć ani rozwiązać Twojej umowy o pracę, jeśli zaś Twoja umowa o pracę została zawarta na czas określony, dłuższy niż jeden miesiąc, i uległaby rozwiązaniu po upływie trzeciego miesiąca ciąży, pracodawca jest obowiązany przedłużyć ją do dnia porodu - art. 177 par. 1 i 3 Kodeksu pracy;
    * nie można zmienić Ci warunków pracy i płacy - art. 42, par. 1 Kodeksu pracy w związku z art. 177 par. 1 Kodeksu pracy;
    * za okres zwolnienia lekarskiego przysługuje Ci 100 procent wynagrodzenia - art. 31 Ustawy o świadczeniach z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa;
    * jeśli pracujesz w porze nocnej Twój pracodawca jest obowiązany na okres ciąży zmienić rozkład czasu pracy w sposób umożliwiający Ci wykonywanie pracy poza porą nocną, a jeżeli jest to niemożliwe lub niecelowe, przenieść Cię na inne stanowisko, nie związane z wykonywaniem pracy w porze nocnej. Jeśli pracodawca nie ma takich możliwości jest obowiązany zwolnić Cię na czas niezbędny z obowiązku świadczenia pracy. Zwolnienie to nie pociąga za sobą zmniejszenia wynagrodzenia - art. 178. 1. Kodeksu pracy;
    * delegacja poza miejsce pracy może nastąpić jedynie za Twoją zgodą, nie można Cię zatrudniać w godzinach nadliczbowych ani w porze nocnej - art. 178 Kodeksu pracy;
    * jeśli jesteś zatrudniona przy pracy wzbronionej kobietom w ciąży lub przedłożysz orzeczenie lekarskie stwierdzające, że ze względu na stan ciąży nie powinnaś wykonywać pracy dotychczasowej, pracodawca jest obowiązany przenieść Cię do innej pracy a jeśli to nie jest możliwe, zwolnić z obowiązku świadczenia pracy z zachowaniem prawa do wynagrodzenia. Jeśli przeniesienie do innej pracy powoduje obniżenie wynagrodzenia, przysługuje Ci dodatek wyrównawczy - art. 179 Kodeksu pracy;
    * pracodawca jest obowiązany udzielić Ci płatnego zwolnienia od pracy, jeśli zalecone przez lekarza badania związane z ciążą nie mogą być wykonane poza Twoimi godzinami pracy - art. 185, par. 2 Kodeksu pracy;
    * masz prawo do rozpoczęcia urlopu macierzyńskiego przed przyjściem dziecka na świat - co najmniej 2 tygodnie mogą przypadać przed przewidywaną datą porodu - art. 180, par. 3 Kodeksu pracy.

Gdy Twoje dziecko już przyjdzie na świat:

    * przysługuje Ci urlop macierzyński w wymiarze 18 tygodni, jeśli urodziłaś pierwsze dziecko, 20 - jeśli jest to Twoje kolejne dziecko, 28 tygodni przy urodzeniu kilkorga dzieci przy jednym porodzie. - art. 180, par. 1 Kodeksu pracy;
    * na Twój wniosek pracodawca jest obowiązany udzielić Ci urlopu wypoczynkowego bezpośrednio po urlopie macierzyńskim - art. 163, par. 3 Kodeksu pracy;
    * masz prawo do trzyletniego urlopu wychowawczego. Pracodawca jest obowiązany Ci go udzielić na Twój wniosek. Urlop wychowawczy może wykorzystać również ojciec dziecka zatrudniony na podstawie umowy o pracę - art. 180 Kodeksu pracy oraz par. 1 i 21 Rozporządzenia Rady Ministrów o urlopach wychowawczych;
    * jeżeli dochód na głowę w Twojej rodzinie nie przekracza kwoty ustalanej przez ZUS, przysługuje Ci zasiłek rodzinny i wychowawczy.

 
Gdy wracasz do pracy:

    * masz prawo do skrócenia urlopu macierzyńskiego, po wykorzystaniu przez Ciebie co najmniej 14 tygodni, pozostałą cześć urlopu może wykorzystać ojciec dziecka. Musi być on zatrudniony na podstawie umowy o pracę - art. 180, par. 5 i 6 Kodeksu pracy;
    * jeśli karmisz dziecko piersią, a Twój czas pracy przekracza 4 godziny dziennie, masz prawo do przerwy wliczanej do czasu pracy (przerwa na karmienie) - art. 187 Kodeksu pracy;
    * jeżeli wracasz do pracy po urlopie wychowawczym, pracodawca ma obowiązek zatrudnić Cię na stanowisku równorzędnym z zajmowanym przed urlopem lub na innym odpowiadającym Twoim kwalifikacjom - par. 14 Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie urlopów wychowawczych;
    * jeśli dziecko nie ukończyło 4 lat, bez Twojej zgody nie można Cię zatrudniać w godzinach nadliczbowych, w porze nocnej ani też delegować poza stałe miejsce pracy - art. 178, par. 2 Kodeksu pracy;
    * do ukończenia przez dziecko 14 lat przysługuje Ci w ciągu roku zwolnienie od pracy na 2 dni z zachowaniem prawa do wynagrodzenia - art. 188 Kodeksu pracy.

fundacja rodzić po ludzku
"Być bohaterem przez minutę, godzinę, jest o wiele łatwiej niż znosić trud codzienny w cichym heroizmie."
Ilonadora i czwórka pociech

Offline Gaga

  • Administrator
  • Rozgadany Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 26210
Prawa pacjenta/służba zdrowia/lekarze
« Odpowiedź #49 dnia: Styczeń 12, 2007, 04:52:44 pm »
Szpital w Nowym Targu objęty kwarantanną

Bartłomiej Kuraś2007-01-11

Podejrzenie zakażenia zgorzelą gazową w nowotarskim szpitalu. Przynajmniej do końca tygodnia nie zostanie tu przeprowadzona żadna operacja. Wstrzymano też przyjmowanie pacjentów na oddziały intensywnej terapii i chirurgii. Chorzy kierowani są do innych szpitali.

O zakażenie zgorzelą gazową lekarze podejrzewają 80-letnią pacjentkę, która została przyjęta na oddział intensywnej terapii nowotarskiego szpitala.

- Kobieta trafiła do nas w bardzo ciężkim stanie, ma nowotwór z licznymi przerzutami - mówi Krzysztof Kiciński, dyrektor szpitala w Nowym Targu. - Mamy podejrzenia, że w ranie, która powstała w jamie brzusznej, może występować zgorzel gazowa. Dlatego podjęliśmy kroki, które mają zapobiec ewentualnej epidemii.

Dyrekcja szpitala do odwołania zakazała lekarzom wykonywanie jakichkolwiek operacji. Zawieszono także przyjmowanie pacjentów na oddziały intensywnej terapii i chirurgii. Pacjenci kierowani są do szpitali w innych miastach: w Zakopanem i Rabce.

Jak długo będzie trwała kwarantanna?

- Przynajmniej przez trzy dni, podczas których poznamy wyniki badań próbek pobranych z rany kobiety podejrzanej o zakażenie zgorzelą gazową - informuje Rita Lech-Jóźwiakowska, powiatowy inspektor sanitarny w Nowym Targu. - Zgorzel gazowa to schorzenie, przy którym śmierć pacjenta jest wysoce prawdopodobna. Dlatego dopóki nie wyjaśni się sytuacja, w nowotarskim szpitalu musimy zachować szczególny reżim sanitarny.

Sprawą zajmują się też władze powiatu nowotarskiego.

- Dzięki podjętym środkom ostrożności ryzyko rozprzestrzenienia się zarazków na inne osoby jest znikome - ocenia Maciej Jachymiak, wicestarosta nowotarski.

Jak podaje na swoich stronach internetowych inspektorat sanitarny, zgorzel gazowa występuje w skażonych, głębokich ranach. Okres od zakażenia rany laseczkami zgorzeli gazowej do wystąpienia pierwszych objawów, jakimi są silny ból i obrzęk rany, trwa od kilku do kilkudziesięciu godzin. Natężenie miejscowego bólu i dalszych objawów zależy od tego, czy zakażeniu uległa tylko skóra i tkanka podskórna, czy też również tkanka mięśniowa. Z rany zaczyna sączyć się wydzielina o barwie od przezroczystej do krwistobrunatnej. Dołącza się również silny i twardy obrzęk tkanki otaczającej ranę, będący wynikiem wyniszczającego działania toksyn. W tkance otaczającej ranę dochodzi ponadto do zakrzepów drobnych naczyń krwionośnych. Przy uciskaniu zakażonej rany wyczuwa się trzeszczenie banieczek gazu. Po kilku godzinach od wystąpienia pierwszych objawów obserwuje się bardzo często znaczną gorączkę, wymioty, bóle brzucha, krwistą biegunkę, wymioty. Leczenie zgorzeli gazowej polega na chirurgicznym opracowaniu rany.
Pozdrawiam :))
"Starsza Wiosenna Miotełka"

 

(c) 2003-2017 Team Dar Życia :: nota prawna :: o plikach Cookies :: biuro@darzycia.pl
Polecamy:   Forum o zwierzętach